Feelin Kinda Free - The Drones

Een nieuwe plaat van The Drones. Een band die ik sinds het debuut Here Come The Lies uit 2002 volg en die soms verrassend uit de hoek wil komen. De nieuwe plaat is wellicht de meest verrassende van alle Dronesplaten. Voor frontman Gareth Liddiard verandert er niet veel. Hij zingt, klaagt, murmelt en spuwt als vanouds. De omgeving waarin hij dit doet heeft wel een facelift ondergaan. De klanken uit de gitaar zijn een stuk hoger, het gebruik van keyboards is omhoog geschroefd, maar er is meer. Bij lied nummer vier sijpelen er trip-hop-invloeden door, transformeert Liddiard langzaam maar zeker in een koortsige Nick Cave en neemt bassiste Fiona Kitchin steeds meer vocalen voor haar rekening. Nou bestaat er geen enkel album van deze Australiërs die even lekker weghapt. Veel zware kost, maar dankzij die trip-hop-laag onder een paar nummers wordt de melancholie van Liddiard een stuk dragelijker. Na een paar keer luisteren, verandert mijn houding van verwondering en verwarring richting bewondering en berusting. Feelin Kinda Free wordt steeds mooier en zelfs de hip-hopbeat die verderop voorbij komt, doet opeens natuurlijk aan. Feelin Kinda Free valt niet direct te plaatsen en dat siert The Drones. De band laat zich niet vangen, overstijgt genres, gaat haar eigen gang en weet telkens nieuwe invalshoeken te vinden. "The best songs are like bad dreams", is het eerst dat Liddiard zingt op Feelin Kinda Free. Acht nachtmerries later rest niets anders om diezelfde nacht telkens te willen herbeleven.

 

Oog & oor: To Think That I Once Loved You - The Drones

Donderdag 31 Maart 2016 at 10:54 pm Geen reacties

Patch The Sky - Bob Mould

Patch The Sky is ondertussen de elfde soloplaat van Bob Mould na het verscheiden van Hüsker Dü. Iemand anders heeft de tel bijgehouden, want zelf was ik de beste man uit het oog verloren. Puur vanwege desinteresse mijnerzijds. Met Hüsker Dü heeft Mould een paar hele fraaie platen afgeleverd. Platen waar ik dertig jaar na dato nog steeds naar luister, maar ik had geen enkele fiducie dat de post-Hüsker Dü-periode ook iets fraais op zou kunnen leveren. Uiteraard sla ik de plank weer volledig mis. Patch The Sky zet de klok terug naar de jaren '80 en zou met een beetje goede wil kunnen doorgaan voor een Hüsker Dü plaat. Mould laat zich onderdompelen in de duisternis, maar geen enkel moment neemt die doom and gloom de overhand. Iedere keer weet hij dankzij de ferme gitaarpartijen uit het dal te klimmen en blijft er slechts een laag melancholie over van alle tegenslag die Mould op Patch The Sky aan het verwerken is. Die melancholie voert mij tijdens het luisteren naar Patch The Sky steeds weer terug naar die jaren '80. Naar zo'n woensdagmiddag dat ik naar de radio luisterde en voor het eerst Hüsker Dü hoorde. Bob Mould zet met deze plaat de poort naar zijn eigen en naar mijn verleden wagenwijd open. Ik stap er met veel genoegen naar binnen om een kijkje te nemen en blijf er langer rondhangen dan goed voor me is.

 

Oog & oor: Voices In My Head - Bob Mould

Maandag 28 Maart 2016 at 4:50 pm Geen reacties

Black Sunglasses - Heavy Times

Er staan vier liedjes op deze nieuwe single van Heavy Times. Als er meer dan één liedje op een kant van een single staat, moet je het volgens mij formeel een EP noemen, maar dit is Planet Trash en als het eruit ziet als een single, dan wordt het ook een single genoemd. Hoe dan ook, vier liedjes, maar de enige die ik keer op keer draai is de eerste: Black Sunglasses. Niet alleen omdat de andere drie minder goed in elkaar steken, maar vooral omdat ik iedere keer een shotje positieve energie krijg van aanstekelijke simplisme van Heavy Times. Zo makkelijk is het dus om als gitaarband een hit te scoren op deze planeet. Op het oog lijkt het zo makkelijk, maar het lukt slechts een enkele band om dit alles in ongeveer anderhalve minuut te vatten en na die korte periode de aandrift bij de luisteraar te creëren om nogmaals naar het liedje te luisteren. Black Sunglasses, black sunglasses. Als ik een radio-dj zou zijn, zou ik dit liedje ieder uur op de radio draaien.

 

Oog & oor: Black Sunglasses - Heavy Times

Zaterdag 26 Maart 2016 at 10:55 pm Geen reacties

Post Pop Depression - Iggy Pop

Het gerucht gaat dat dit wel eens de laatste Iggy Pop plaat zou kunnen zijn. Vooral vanwege niet het eeuwige leven hebben. Onzin! In een persoonlijk onderhoud drukte Iggy Pop mij op het hart dat er nog veel aan zit te komen. Nou is de reputatie van de heer Pop aanzienlijk indrukwekkender dan zijn oeuvre. Hij schijnt er een genoegen in te scheppen om middelmatige albums af te leveren. Van die platen waar met pijn en moeite twee liedjes op staan die, als je in een hele goede bui bent, zou kunnen betitelen als prima popliedjes. Met Post Pop Depression komt aan die stroom van middelmatigheid abrupt een eind. Om het als een klein meesterwerk te betitelen gaat veel te ver, maar Iggy heeft gewoon een ijzersterke plaat afgeleverd. Hij is zo verstandig geweest om voor de verandering een paar zeer kundige muzikanten in te huren. Muzikanten die niet meedoen om de huur te kunnen betalen, maar het als een eer beschouwen om op een plaat van één van hun rock 'n roll helden te mogen spelen. Josh Homme, die van Queens Of The Stone Age, heeft het heft in handen genomen en samen met Dean Fertita, ook al van Queens Of The Stone Age, en de drummer van Artic Monkeys de richting bepaald. Iggy rest slechts de schone taak om het geheel aan elkaar te croonen met zijn rake observaties vanuit de goot. Iggy Pop mag nog wel een paar van dit soort platen maken, maar mocht dit dan toch werkelijk zijn laatste blijken te zijn, dan is het een zeer waardig afscheid.

 

Oor: Gardenia - Iggy Pop

Donderdag 24 Maart 2016 at 8:58 pm Geen reacties

Split - The Blind Shake / Meatbodies

Een nieuw label. Uit Groningen. Wet Bridge Records heeft voor de eerste release direct twee puike bands weten te strikken. The Blind Shake en Meatbodies. Beide bands coveren een liedje van The Kinks. Normaal gesproken gaat mijn voorkeur uit naar Meatbodies, maar hun uitvoering van King Kong is net iets te rommelig. Het lijkt alsof de band dit als een snel tussendoortje heeft beschouwd. The Blind Shake gaat veel doortastender te werk. Knalt erop en maakt Such A Shame eigen. Dit is dus de eerste single van dit nieuwe label en het smaakt naar meer. Voorlopig alleen verkrijgbaar via Elpee in de Oosterstraat te Groningen. Voor de niet-Groningers ook via discogs aan te schaffen.

Woensdag 23 Maart 2016 at 10:05 pm Geen reacties

Useless Generation - Bazooka

Is dat een door de duivel bezeten persoon die de eerste zinnen uitspreekt alsof hij een hoofdrol in Poltergeist speelt of is dit voor Bazooka de standaard wijze van communicatie? Boos klinkt dit garagepunkensemble nog steeds. Daar is vanzelfsprekend ook alle reden toe. Bazooka weet nu echter deze boosheid te kanaliseren. Niet oeverloos beuken om vervolgens de gal te kunnen gaan spuwen. Tegenwoordig weten deze Grieken een dampende psychedelische laag over het geheel te leggen. Nou heb ik nooit Grieks gehad op school en als ik het wel had gehad, zou ik niet hebben opgelet. Een gemis als het gaat om het volgen van de teksten van Bazooka. Sympathiek dat een Engelse vertaling is toegevoegd aan de plaat. Een nihilistische en licht militante zienswijze kan Bazooka na het lezen van die teksten in ieder geval niet ontzegd worden. Tussen al het verbale geweld weet Bazooka op muzikaal gebied de nuances goed aan te leggen. Voor liefhebbers van psychedelisch punk is Useless Generation zelfs een must have. De teddybeer op de hoes van Useless Generation mag dan zo'n eeuwige glimlach hebben, ergens halverwege deze plaat zal ook dat beest het lachen zijn vergaan. Aan het lijstje van platen die begin 2016 zijn uitgekomen en die kunnen worden aangeraden, kan weer een titel worden toegevoegd.

 

Oor: Achristi Genia - Bazooka

Maandag 21 Maart 2016 at 11:00 pm Geen reacties

Sick Thoughts + ...And The Gods Made Coffee @ De Gym

Hoewel de zanger van de eerste band alras zijn t-shirt uittrekt wil het maar niet warm worden in het zaaltje van De Gym. ...And The Gods Made Coffee speelt een soort van post-hardcore-achtig iets. De Groningse band mikt wat stijlen door elkaar, kwakt er een paar lompe riffs tegenaan en brult wat in het rond. Als opwarmer voldoet deze band ternauwernood. Niet veel later staat er een trio op het podium: Sick Thoughts. Afkomstig uit New Orleans. Een gitarist, een bassist en een zingende drummer. Nou is dat laatste zelden een succes, maar Sick Thoughts weet te imponeren. De band speelt de vurige punksongs in een straf tempo. Geen noot te veel. De zanger/drummer heeft een geweldige fuck you-houding. Het lijkt hem geen reet te interesseren wat het publiek ervan vindt. Het lijkt het publiek niet eens op de merken. De enige poging tot interactie met de zaal, is rechtstreeks gericht aan de geluidsman: "More fucking vocals!" en direct duikt hij in zijn eigen ziekelijke wereldje. Dit is het meest statische punkoptreden dat ik heb mogen bijwonen. Die drummer in het midden en aan de zijkant de twee andere bandleden, die naar elkaar zijn toegekeerd en en stokstijf op hun plek blijven staan. Sick Thoughts: statisch, maar vooral bijzonder imposant.

Vrijdag 18 Maart 2016 at 10:09 pm Geen reacties

Total Freedom - Spacin'

Het uit Philadelphia afkomstige Spacin' heeft een paar jaar nodig gehad om met zijn tweede plaat te komen. Spacin' is zo'n band die ik eigenlijk alweer vergeten was, totdat ik er weer een plaat van tegenkom. Die kans is met de komst van Total Freedom nu dus verdubbeld. Dat is maar goed ook, want Spacin' mag dan ergens in de marge opereren, de band laat fenomenale klanken horen. De band krijgt het voor elkaar om The Velvet Underground te koppelen aan het betere krautrockwerk. Motorik deluxe. Daarnaast beschikt het over een gitarist die, zodra de anderen even niet opletten, doet alsof hij in een volkomen gestoorde progrockband speelt. De paddoconsumptie van de beste man moet tijdens de opnames van Total Freedom tot grote hoogte zijn gestegen. Er wordt ook gezongen op de plaat, maar eerlijk gezegd versta ik er geen woord van. Ook dat past bij Spacin'. Het weet steeds de suggestie te wekken, maar concreet wordt er nooit iets. Total Freedom klinkt alsof er aan zowel de gebruikte instrumenten als de opname-apparatuur iets mankeerde. Wellicht is het de enige regel waar Spacin' zich aan houdt: er wordt alleen gemankeerd materiaal gebruikt om er iets totaal anders en boeiends mee te creëren. Op zoek naar de totale vrijheid.

 

Oor: Over Uneasy - Spacin'

Woensdag 16 Maart 2016 at 9:09 pm Geen reacties

Electrically Recorded - Gravel Route

Ze zijn afkomstig uit Montreal en doen een beetje mysterieus. Op de achterkant van de hoes van hun lp staan foto's van drie bandleden, maar vervolgens staan er onder die foto's vier namen. Uit hoeveel personen Gravel Route ook moge bestaan, het is duidelijk dat de band het liefst onderweg is en daarbij de voorkeur geeft aan onverharde wegen. Prima wegen om een spoor van ellende op achter te laten of juist tegen te komen. Deze band lijkt niets uit de weg te willen gaan. Gravel Route put diep uit de bluesbron en koestert de bittere nasmaak. Met een beetje folk en psychedelica maakt het een giftige brouwsel en komt het vele verschillende soorten blues tegen. Zo tellen we op Electrically Recorded vijf types: Canned Heat Blues, Big Road Blues, Cocain Blues, Shetland Pony Blues en Hop Head Blues. Zelf ben ik er na een paar keer luisteren nog steeds niet uit wat mijn favoriete soort blues is. Wel is duidelijk waar alles eindigt. Het laatste liedje heet niets voor niets Rails To Your Grave. Zelf lijkt het de mannen van Gravel Route niet veel uit te kunnen maken of ze leven of sterven. Aan opschmuck heeft Gravel Route geen behoefte, check de hoes maar, en de elektriciteit was alleen nodig om deze voornamelijk akoestische psychblues voor de eeuwigheid vast te kunnen leggen. Gravel Route is ondertussen weer onderweg met in de ene hand een gitaar die bijna uit elkaar valt en in de andere hand een derdehands exemplaar van Jack Kerouacs On The Road.

 

Oor: Big Road Blues - Gravel Route

Zondag 13 Maart 2016 at 11:10 pm Geen reacties

Misery - Scraper

Het uit San Francisco afkomstige Scraper moet niets hebben van de garagehausse die in die stad de afgelopen jaren heerst. Het zorgt er wel voor dat producer Chris Woodhouse even verexcuseerd is om de totstandkoming van weer een garageplaat in goede banen te leiden. Woodhouse mag voor de verandering de blitzkrieg van Scraper regisseren. Hier is namelijk een trio aan het werk dat zorgt voor een permanente strijd tussen drums, bas, gitaar en zang. Zie dat maar eens enigszins te kanaliseren. Alle vier onderdelen schreeuwen om voorrang. De doordenderende basis wordt verzorgd door de drums en de bas die rechtstreeks uit de post-punkhel lijken te komen. De gitaar en zang komen uit de periode van vlak daarvoor. Naargeestige punk met een hele negatieve houding. Je moet in de loop der jaren hele diepgaande haatgevoelens hebben ontwikkeld jegens de mensheid om uiteindelijk met een plaat als Misery je gram te gaan halen. Er zijn dit jaar al een paar bovengemiddeld fraaie platen verschenen, maar die vallen in het niet bij wat Scraper hier laat horen. Een favoriet nummer aanwijzen is geen doen. Misery bestaat uit 11 misselijkmakende en brute nummers die allemaal om voorrang vechten en niets van elkaar heel laten. Scraper heeft er een ellendig goede plaat van gemaakt.

 

Oog & oor: Misery - Scraper

Zondag 06 Maart 2016 at 8:11 pm Geen reacties

Wet Ones - Wet Ones

Het ensemble dat luistert naar de naam Wet Ones heeft weinig tijd nodig om accuraat verslag te doen van het niveau dat de band nastreeft. Het eerste liedje van deze titelloze debuutplaat heet Waaah Waaah Waaah. Daarmee hebben we direct het refrein, of wat daar voor door moet gaan, te pakken. Dat deze plaat geen titel heeft gekregen is vermoedelijk niet een een statement of een bewuste keuze om deel uit te maken van het leger titelloze debuutplaten. Wet Ones lijkt meer een band die stomweg vergeten is om de moeite te nemen een titel te verzinnen. De heren hebben wel wat beters te doen. Een roekeloos leven leiden bijvoorbeeld, zoals de band probeert samen te vatten in I Live Life Reckless. Luister er maar eens naar en je bent overtuigd. Wet Ones is op oorlogspad en vernietigt alles dat men onderweg tegenkomt. Snoeiharde garagepunk met als enige doel om volledig naar de gallemiezen te gaan. Ik laat me graag meeslepen in deze orgie van waanzinnige garagepunk. Er is geen redden aan. Wet Ones is dusdanig destructief dat het zichzelf binnen de korste keren opblaast. Als deze Amerikaanse band volgend jaar nog steeds bestaat, hebben de mannen het niet goed gedaan. Voor minder dan totale verwoesting doen we het niet. Stel ons niet teleur en vernietig jezelf, Wet Ones!

 

Oor: Waaah Waaah Waaah - Wet Ones

Woensdag 02 Maart 2016 at 4:29 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed