Split ep - Sick Thoughts / Black Panties

Altijd prettig. Een rondje langs de singles die door Goodbye Boozy worden uitgebracht. Immer zeer gelimiteerd en aldus binnen de kortste keren uitverkocht. Mocht je er per ongeluk eentje tegenkomen, direct aanschaffen. Vrijwel alles is de moeite waard. De laatste vier singles van dit label zijn in chronologische volgorde, aldus het label zelf: een split 7" van Sick Thoughts en Black Panties, die beide twee rauwe garagepunknummers voor hun rekening nemen. Sick Thoughts is het meest toegankelijk, voor zover die term van toepassing kan zijn bij Goodbye Boozy. Bij Black Panties gaat namelijk alles in het rood, terwijl Sick Thoughts het vooral heel kort houdt. Prima splitrelease. De tweede single betreft ene Andy Human & The Reptoids. Deze band kent een iets andere aanpak. Zowel een saxofoon als een synthesizer komen voorbij. Het resultaat is een gedegenereerde mix van punk en new wave met vage menselijke trekjes en een weinig subtiel aangebrachte gelaagdheid. Nummer drie is een band die zich No Limit noemt met slechts één liedje getiteld Purple Rain. Geen Prince-cover. Het zijn eigenlijk een paar in elkaar overlopende punknummers. Het lijkt alsof de zanger zijn hele verziekte jeugd uitspuugt. Een single met grote therapeutische waarde, die alras richting hardcorepunk stuitert. No Limit neemt niet eens de moeite om kant b te vullen. Een duidelijk statement. Het kwartet singles eindigt bij UFUX. Ook slechts één kant, maar met drie woeste nummers en lompe riffs. Vooral de zanger maakt bij UFUX het verschil. Samen met Sick Thoughts mijn favorieten van deze batch Goodbye Boozy singles.

 

Oor: Leather Life - Sick Thoughts

Donderdag 25 Februari 2016 at 12:22 am Geen reacties

Choke Chains - Choke Chains

Het uit Michigan afkomstige Choke Chains laat er geen misverstand over ontstaan. De titelloze debuut lp opent met Safe Word, waardoor het direct duidelijk wordt dat een veilige wereld geen optie is. Nooit geweest ook. Een paar smerige nummers verder blijkt dat iedere vorm van bescherming of geborgenheid een volstrekte illussie is. Choke Chains bestaat uit leden die hun muzikale sporen reeds lang verdiend hebben. Zo is de zanger ene Thomas Jackson Potter, die jaren geleden met Bantam Rooster zijn verknipte kijk op de wereld tentoonspreidde. Liefhebbers van de platen van Crypt Records uit voornamelijk de jaren '90 weten dan eigenlijk al genoeg, maar de jaren hebben Potter niet milder gemaakt. Bekijk voor de gein ook even de videoclip van Safe World. Het zet te toon voor wat er komen gaat op deze plaat. Een andere band uit de jaren '90 is ook vertegenwoordigd op deze plaat. Detroit Double Cross van The Chinese Millionaires is één van mijn favoriete platen uit de late jaren '90 en niet alleen omdat die periode bijster weinig leuks opleverde. De drummer van die Chinese Millionaires is nu de drummer van Choke Chains. Al dat ge-namedrop biedt vanzelfsprekend niet automatisch een garantie voor een goede plaat, maar in dit geval gelukkig wel. Het debuut van Choke Chains beitelt zich direct een weg door de schedel en wenst het zieke brein niet meer te verlaten. Aan de lijdensweg lijkt geen eind te komen. De vijandigheid druipt van de plaat af. Choke Chains; verstikkend en onheilspellend.

 

Oog & oor: Safe World - Choke Chains

Woensdag 17 Februari 2016 at 10:36 pm Geen reacties

Look The Other Way - traumahelikopter

Heel lang stil zijn kan traumahelikopter nu eenmaal niet. Na een relatief korte periode van rust gaat het trio weer gestaag verder. Bijna tegen beter weten in. Dat de band veel meer dan een garagepunkband is, is bij de goede verstaander al enige tijd bekend. Punk blijft de basis, maar van daaruit vliegt het alle richtingen op. Op Look The Other Way probeert zanger Mark Lada de lichte snik in zijn stem verder te perfectioneren. Telkens de grens opzoeken en die bij voorkeur nog even een stukje oprekken. Op de b-kant is de aanpak anders. Dat er geen hoop is, is al lange tijd bekend. traumahelikopter wrijft dat er echter graag nog even in. No Hope staat ook op de vorige langspeler, maar voor deze single wordt het nummer overgoten met een dikke Jesus And Mary Chain-saus, waarna alle hoop wordt weggeblazen. Je eigen nummer recyclen is vaak een uiting van creatieve armoede. Of de creatieve dip bij het trio al heeft toegeslagen zal volgende maand blijken als de nieuwe lp Competition Stripe verschijnt. Ik heb, ondanks de boodschap van traumahelikopter, goede hoop dat het tegendeel wordt aangetoond. Aan airplay geen gebrek. Onze nationale radiozender heeft sinds het uitkomen van de single het liedje reeds 0,03337 keer per dag gedraaid.

 

Oor: Look The Other Way - traumahelikopter

Zondag 14 Februari 2016 at 9:26 pm Geen reacties

Actorboy - John Canoe

Even een luchtig tussendoortje. John Canoe is afkomstig uit Italië en niet zoals de naam doet vermoeden een solo-artiest, maar een heuse band. Dit Romeinse trio doet niets bijzonders, maar alleraardigst is het wel. Liedjes over bierdrinken met een onbekommerde surftik. Net als al het vrijblijvende surfgedoe wel heel erg op elkaar begint te lijken, blijkt de band er ook nog wat britpop uit te knijpen. De ep Actorboy kent slechts vijf nummers, waardoor alle oppervlakkigheid geen tijd krijgt om te gaan irriteren. Laten we Actorboy zien als een teken van leven van John Canoe. Ik gun deze Italianen een mooie golf om op weg te surfen, terugkeren is geen noodzaak.

Zaterdag 13 Februari 2016 at 01:30 am Geen reacties

The Blind Shake @ Vera

Ze kijken een beetje verbaasd de zaal in. Zoveel publiek op een doordeweekse dag. Dat is The Blind Shake kennelijk niet gewend. Niet dat ze er vervolgens veel van aantrekken. Het trio trekt direct ongemeend fel van leer. Met een zichtbaar genoegen stort The Blind Shake haar fuzzed out punk over het publiek heen. Net als het iets te repetitief dreigt te worden, worden de accenten iets verlegd. De band speelt met het publiek. Even een omtrekkende beweging maken om daarna te versnellen en keihard toe te slaan. Op een gegeven moment merkt de band niet eens meer dat het publiek aanwezig is. Dat blijkt ook wel op de reactie na afloop. Terwijl het publiek een toegift eist, lopen de bandleden hoofdschuddend naar hun merchstand. Hoe hard er ook met de lege bierflessen op de rand van het podium wordt getrommeld, The Blind Shake heeft bepaald dat het optreden is afgelopen.

Donderdag 11 Februari 2016 at 9:58 pm Geen reacties

The Black Cult - The Black Cult

Hij zat er al een tijdje aan te komen, maar begin 2016 is ie er dan eindelijk. De debuut lp van The Black Cult. Het Groningse trio voert een succesvolle strijd tegen het volwassen worden en doet dat met een plaat vol opgejaagde powerpop. Die powerpop wordt het vuur na aan de schenen gelegd door opgefokte garagerock en puisterige punk. Geen enkel liedje op deze titelloze debuutplaat ligt zwaar op de hand. De band heeft ervoor gekozen de liedjes zo puntig en catchy mogelijk op te nemen. In een half uurtje schiet de plaat voorbij. Vlak voordat alles is afgelopen neemt de band ook nog even tijd om op On My Own een ware gitaarsolo ten beste te geven. The Black Cult houdt zich geen moment in, braakt de gehele maaginhoud uit en zorgt er en passant voor dat al het braaksel lekker rondspettert. Aan de volgende ochtend, met een tapijt vol opgedroogde klonten en een penetrante zure lucht wordt geen moment gedacht. Voor The Black Cult is zelfs een punkslogan als "No Future" lachwekkend, dit trio is meer een voorstander van "Fuck the Future" en heeft te veel lol om zich verder ergens druk over te maken. Zanger/gitarist Douwe zingt vooral over de dingen waar hij goed in is; het nemen van de verkeerde beslissingen en heel veel drinken. Met dat niet volwassen worden zit het nochtans goed en met deze plaat ook.

 

Oog & oor: Find A Way - The Black Cult

Zaterdag 06 Februari 2016 at 12:34 am Geen reacties

Emotional Mugger - Ty Segall

Om de haverklap brengt Ty Segall platen uit. Dit gaat in een dusdanig straf tempo dat het niet noodzakelijk is om ieder album aan te schaffen om de muzikale draad niet kwijt te raken. Sterker nog, het geniet de voorkeur om af en toe een plaat over te slaan. Doe dat niet met Emotional Mugger. Segall slaat een afwijkende weg in, maakt gebuik van andere muzikanten en levert een verontrustende garagepsychplaat af. Intenser dan voorheen. De tegendraadse ritmes stapelen zich op. Segall begeeft zich op glad ijs, maar blijft ondanks een paar fraaie uitglijders steeds op de been. Hij laat hier een andere kant van zich horen. Niet voor niets staat rechts onderaan de hoes niet zijn naam, maar Segall Ty Garrett. Een alterego die de schaduwkant van Ty Segall vertegenwoordigt? Of een verknipte waarschuwing dat op deze plaat de zaken worden omgekeerd? Er blijft op Emotional Mugger veel open voor eigen interpretatie. Tussen al dit weerbarstige gemusiceer verschijnt ineens het popliedje Candy Sam om de luisteraar verder op het verkeerde been te zetten. Emotional Mugger is in een tijd waar iedereen onmiddellijke voldoening door de strot geduwd krijgt, een plaat die wellicht te snel aan de kant wordt geschoven. Niet doen. De goede verstaander weet namelijk genoeg, hier valt veel meer uit te halen dan in eerste instantie lijkt.

 

Oor: Candy Sam - Ty Segall

Woensdag 03 Februari 2016 at 4:49 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed