Recipees + Bareback @ Vera

Michiel Hoving heeft even wat tijd vrij gemaakt. Tussen het spelen in de countrytrashband Reverse Cowgirls en het verkopen van Varkentje Rundvlees kroketten door heeft hij twee dames weten te ronselen voor zijn andere band, Bareback. Een weinig verhullende naam en Hoving voelt zich overduidelijk thuis in dit vrouwelijke gezelschap. Het trio speelt vieze rock 'n roll met een vette knipoog naar seventies rock. Zo'n band waarvan je hoopt dat ze nog een paar extra nummers willen spelen, maar vanavond komt het daar niet van. Bareback is immers de opener voor nieuwste Groningse punkband Recipees. Ondertussen is die band gereduceerd tot een trio, geleid door Joost Dijkema. Ook hij is onderdeel van Reverse Cowgirls, maar iedere country-invloed heeft hij vanavond thuis gelaten. De band gutst bakken punk uit zonder het geheel ten onder te laten gaan in al het sonische geweld. Daarvoor weet Recipees te veel melodie te stoppen in alle harde nummers. Het publiek botst ondertussen steeds wilder tegen elkaar op. Opeens is het afgelopen. Of nee, toch niet. Het eerste nummer wordt bij wijze van toegift nog een keer gespeeld. Recipees overdondert en overtuigt.

Zondag 29 November 2015 at 10:14 pm Geen reacties

Afterpartees + Bed Rugs @ Vera

Bed Rugs. Een nogal slaperig gezelschap uit Antwerpen opent vanavond voor Afterpartees. De Belgen doen iets psychedelisch en iets dat klinkt als een zwoele soundtrack van een nooit gemaakte film van David Lynch en voegen er af en toe nog wat bombast aan toe om het geheel een beetje inhoud te geven. De ballenknijperige zang helpt daar niet echt bij. Het zijn vooral lieve Vlamingen, die zo lief zijn om het publiek een beetje op te warmen. Dat publiek is duidelijk voor Afterpartees gekomen. Vooraf dacht ik aan een goed gevulde zaal, maar die is half leeg, al zal de Limburgse band in al zijn enthousiasme spreken over een rijkelijk gevulde zaal. Vera is immers hun tweede huis. De eerste drie rijen voor het podium worden gevuld door jonge meisje. Hun borstjes parmantig gericht richting zanger Niek. Die laat zich daar niet door afleiden, al springt hij maar wat graag de zaal in. Je kan direct zien dat hij hier thuis is. Zodra hij door zijn gespring een glas breekt, brengt hij de scherven keurig terug naar de bar. Stel je voor dat één van zijn jonge fans zich er aan zou bezeren. De borstjes nog niet volgroeid, maar wel gewond raken tijdens een Afterparteesconcert. De band maakt een solide indruk. Al het gerammel van voorgaande optredens is verdwenen. Vera krijgt de primeur van liefst twee nieuwe liedjes, die voor het eerst live worden gespeeld. Afterpartees is dus na hun prima debuutplaat Glitter Lizard van eerder dit jaar nog lang niet klaar. Dat is mooi, want daar hebben we er niet veel van. Geestdriftige bands met prima gitaarhooks, die precies weten uit welke rock 'n roll-bronnen ze kunnen putten en een rasentertainer als frontman.

Vrijdag 27 November 2015 at 8:24 pm Geen reacties

II - Fuzz

Het moet dit jaar een dag of tien stil geweest zijn rondom Ty Segall. Wellicht was het een griepje of een korte vakantie, want deze man lijkt constant bezig te zijn te touren, platen op te nemen voor één van zijn vele bands/projecten of een plaat te produceren voor een ander. Die tien dagen van betrekkelijke rust komen met een flinke knal tot een eind. Segall presenteert namelijk zijn tweede plaat met Fuzz. De band die hij vormt met Charles Moothart en tegenwoordig ook Chad Ubovich. Alle drie nemen ze de vocalen voor hun rekening, terwijl Segall drumt, Moothart de gitaargod speelt en Ubovich bast. Net als op het debuut neemt het trio proto-metal als uitgangspunt of een hele plaat vol te spelen. De solide basis wordt gelegd door Black Sabbath en Blue Cheer, daar bovenop is er ruim voldoende ruimte om een gothrockmonster los te laten in een psychedelische en desoriënterende omgeving. Een paar fikse, rauwe plakken sludge er bovenop en een dun laagje glam daar weer overheen om het niet te zwaar op de hand te laten klinken. Het resultaat is een gitaarriffplaat die meer dan een uur duurt. Zo eentje waar je echt voor gaat zitten om het over je heen te laten denderen, maar ook uitermate geschikt is als indrinkplaat voor een nacht vol rock 'n roll. Ook al gaat II met gemak over de zestig minuten heen, de opbouw is dusdanig dat de spanning er contant op blijft zitten en daardoor geen seconde korter had mogen duren.

 

Oor: II - Fuzz

Woensdag 25 November 2015 at 2:26 pm Geen reacties

Activation - Modern Needs

Het 'concept' van de singles die door het Goodbye Boozy label worden uitgebracht is vrij eenvoudig. Men neme een punkband en laat die twee liedjes opnemen. Deze twee liedjes passen met gemak op één kant van een single, dus de b-kant blijft onaangetast.  De single wordt in zeer beperkte oplage uitgebracht en kent drie verschillende hoesjes. Zo brengt Goodbye Boozy een paar maal per jaar enkele singles uit. Aan ons de kunst om de krenten uit die punkpap te pikken. Van de laatste oogst singles is deze van Modern Needs de meest aansprekende. Alles aan Modern Needs is overstuurd, manisch en schuurt tegen de waanzin aan.  Ene Vinnie Vacuum is hiervoor verantwoordelijk. Hij verblijft in San Fransisco en is over het algemeen dusdanig ongeïnteresseerd in het uitbrengen van muziek dat het een klein wonder mag worden genoemd dat hij Goodbye Boozy de eer gunt om zijn muziek op een singletje te persen. Een houding die doorklinkt in zijn muziek. Door en door verrotte garagepunk. De rest van zijn muziek staat op zijn bandcamppagina en
aldus een verplichte download.

 

Oor: Activation - Modern Needs

Donderdag 19 November 2015 at 7:31 pm Geen reacties

Down From The Tree - Boogie Chillers

Voor Boogie Chillers maakt het niet uit waar het vandaan komt, als het maar authentiek is. Het Groningse trio put uit iedere denkbare rock 'n roll-bron die er maar voor handen is. Gezien de diversiteit op deze debuut lp moet de platenkast van de twee heren en één dame rijk gevuld zijn. Aan moderniteiten of productionele fratsen heeft Boogie Chillers een broertje dood. Gitaar inpluggen en spelen, aan het eind van de rit zien we wel wat er van het drumstel over is. Niet dat de Hunnen zijn losgebroken als Boogie Chillers aan het spelen is, uitgangspunt is een zo puur mogelijke combinatie van garagerock met soul en van daaruit kan het alle kanten opgaan. Zo is het mogelijk dat er in een liedje met het grootste gemak wordt overgestapt van rudimentaire funk naar fuzzende stonerrock. Zangeres/gitariste Fiona van Gelder zorgt met haar zwoele stem voor een vrouwelijke touch, waardoor Boogie Chillers zich weet te onderscheiden. Niet dus wéér een garagerockband uit Groningen. Boogie Chillers werkt als een spons. Zuigt zoveel mogelijk op en knijpt zich ongevraagd helemaal leeg. Down From The Tree voelt alsof je de nacht hebt doorgebracht met de verleidelijke dame op de hoes. Hoe die nacht ook is geëindigd, na afloop kom je terug voor meer.

 

Oor: Boogie Chillers Are Alright - Boogie Chillers

Zondag 15 November 2015 at 10:00 pm Geen reacties

Mini Album Thingy Wingy - The Brian Jonestown Massacre

Vrijdag de dertiende. Er is geen betere dag te bedenken om een nieuwe plaat van The Brian Jonestown Massacre uit te brengen. Nou zal er op Planet Trash met geen kwaad woord worden geschreven over de band van Anton Newcombe, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de eerder dit jaar verschenen plaat Musique De Film Imaginé mijn minst favoriete van al die Brian Jonestown Massacre-platen is. Dat wordt gecompenseerd door de zeer fraaie plaat die Newcombe met de bekoorlijke Tess Parks heeft opgenomen en vlak na Musique De Film Imaginé uit is gekomen en met dit mini album getiteld Mini Album Thingy Wingy. Volwassen titels, daar houden we van. Tess Parks werkte hieraan mee, maar ook bijvoorbeeld Alex Maas van The Black Angels, die te horen is op een cover van 13th Floor Elevators' Dust. Verrassen doet de band met een in het Sloveens gezongen nummer. Verder zijn alle bekende en licht briljante BJM-kenmerken aanwezig. Vertraagde liedjes met Oosterse invloeden in volledige spaced out BJM style. Een mini album met liefst 34 minuten psychedelisch genot. Op cd, doorschijnend 12" en beetje erg dure, rode, dubbele 10". Mini Album Thingy Wingy wordt in iedere verschijningsvorm van harte aanbevolen.

 

Oog & oor: Pish - The Brian Jonestown Massacre

Vrijdag 13 November 2015 at 8:31 pm Geen reacties

J.C. Satàn - J.C. Satàn

Het blijft een merkwaardig gezelschap dat J.C. Satán. Zoals de naam doet vermoeden vindt er een permanente innerlijke strijd plaats. Aan de ene kant J.C. (Jezus Christus?) en aan de andere kant de in de wereld van de rock 'n roll overbekende Satan. Daar ergens tussenin zou de band moeten opereren, maar al gauw blijkt J.C. Satàn geheel vrijwillig door te slaan naar de duistere kant van het bestaan. De dames in de band zingen alsof ze continue stoned zijn of tenminste een flinke kater hebben. Pas als het echt de spuigaten dreigt uit te lopen zetten ze hun kelen wagenwijd open. De band zorgt er ondertussen voor dat er een dichte psychedelische garagemist komt te liggen. Deze titelloze langspeler is de vierde van deze Franse band met Italiaanse wortels en met gemak de meest indrukwekkende. De band lijkt eindelijk de juiste verhouding gevonden te hebben tussen chaotische bombast en de meer ingetogen en deprimerende bestandsdelen. Halverwege de plaat wordt daar ruim baan aan gegeven. In een Nederlandse platenzaak ben ik de plaat nog niet tegengekomen, wend je dus voor aanschaf tot de platenmaatschappij die verantwoordelijk is voor deze release, te weten Born Bad Records.

 

Oog & oor: Satan II - J.C. Satàn

Zondag 08 November 2015 at 4:49 pm Geen reacties

We're Loud: 90s Cassette Punk Unknowns - V/A

De liefhebbers van obscure punkplaatjes kunnen hun hart ophalen. Geen enkel lied op de compilatieplaat heeft tot op heden een officiële release gekend. Alles op We're Loud: 90s Cassette Punk Unknowns is afkomstig uit de jaren '90 en toen slechts op cassette verkrijgbaar. Eigenlijk is verkrijgbaar al te veel eer. De cassettes waren bedoeld voor vrienden. Er werden een paar tapes gemaakt, weggegeven en niemand die ooit nog van de hier verzamelde bands hoorde. Bindende factor is ene Jaime Paul Lamb. Een man die drie dingen hield; drugs, punk en rondreizen. Dat laatste deed hij gedurende de jaren '90 constant. Hij bleef nooit ergens lang, maar richtte wel in iedere Amerikaanse stad waar hij een paar maanden verbleef een band op of zorgde ervoor dat hij zijn favoriete lokale punkband op tape vastlegde. De meeste daarvan zijn te horen op deze verzamelplaat. De kwaliteit verschilt. Af en toe zakt de geluidskwaliteit naar een bedenkelijk niveau. Ook de instrumentatie verschilt nogal. Vermoedelijk werden gitaren tijdelijk ingeruild om geld te krijgen om wat dope te scoren. Daar werd pragmatisch mee omgegaan, een goedkope synthesizer voldeed in dat soort gevallen. Op de beste momenten, en dat zijn er aanzienlijk meer dan verwacht, klinken de bands alsof ze op één van de Killed By Death delen hadden kunnen staan. Het mooie van We're Loud is dat de zwakste liedjes aan het begin van de plaat staan, daarna valt er de ene na de andere punkknaller te ontdekken.

 

Oor: Have You Ever Had A Guy Roll Up On You - Oblong Boxers

Woensdag 04 November 2015 at 11:21 pm Geen reacties

Bailazo - Rolando Bruno

Het maakt bij Voodoo Rhythm niet uit waar ze iemand van de straat plukken, als ze maar iemand van de straat plukken. Dat kan dus bij dit Zwitserse label om de hoek in Bern zijn, maar in het geval van Rolando Bruno net zo makkelijk van een straathoek in een niet al te beste wijk in Buenos Aires. Zolang de muzikant in kwestie maar afwijkt van hetgeen als gangbaar en acceptabel wordt gezien. Dat is bij Rolando Bruno niet zo moeilijk. De man speelde jaren geleden in een garageband genaamd Los Peyotes. Die hebben in 2008 een hele leuke compilatieplaat uitgebracht via Dirty Water getiteld Introducing...,  die ik heel af en toe voor een paar euro in de bakken met afgedankte cd's in een platenzaak tegenkom. Op Bailazo is Bruno echter heel anders bezig. Latijnse ritmes vinden hun weg in een doolhof van psychedelische gitaarfuzz. Bruno kiest ervoor om zoveel mogelijk stijlen door elkaar te gooien en iedere keer rolt er iets verrassends sterks uit. Dankzij deze man is de stap van Zuid-Amerika naar Azië slechts een hele kleine. Of eigenlijk is het meer een vloeiende beweging in plaats van een stap. Alcohol, paddo's, wiet of pillen zijn niet meer nodig. Rolando Bruno brengt iedereen in hogere sferen.

 

Oog & oor: El Brujito Ramón - Rolando Bruno

Zondag 01 November 2015 at 10:35 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed