Never Enough - Green Hornet

Drie wolven staan er op de hoes van de nieuwe langspeler van Green Hornet. Hongerige wolven, want het is een tijd geleden dat ze weer iets van zich lieten horen. Ruim acht jaar om precies te zijn en de bevindigen van die plaat zijn hier te vinden. Voor Green Hornet lijkt de tijd echter stil te hebben gestaan. Nog steeds vol vuur brengen de Groningers hun garagesoul. Orgel, vieze gitaar en nimmer stoppende drums zijn nog altijd nadrukkelijk aanwezig, waardoor het kenmerkende Green Hornet-geluid geen moment geweld wordt aangedaan. Op Never Enough zijn de songs nog groovender dan we gewend zijn en wordt niet vergeten om een vette knipoog te geven richting de aloude surftraditie die in hun thuisstad onder de oppervlakte nog steeds wel degelijk aanwezig is. Voor Green Hornet is het nooit genoeg. Het zweet dient alle kanten op de spatten. Green Hornet staat voor doorleefde rock 'n roll zoals het ooit bedoeld is, punk dat omver gekieperd wordt en soul dat zo smerig is dat menigeen zich er kokhalzend van afwendt. Het trio gaat als een razende roedel wolven tekeer en verslindt iedere prooi met huid en haar. Voor je het weet zijn ze weer vertrokken. Wat overblijft is angstaanjagend gehuil in de verte. Green Hornet is terug.

 

Oog & oor: Never Enough - Green Hornet

Zaterdag 31 Oktober 2015 at 01:34 am Geen reacties

The Phage EP - together PANGEA

11 Euro voor een singletje. Zoveel kost de laatste (split)single van together PANGEA. Met zulke prijzen gaat de lol er dus snel vanaf. Daarnaast valt het liedje ook nog een beetje tegen. Op de andere kant staat een liedje van Audacity en die is
veel leuker. Voorlopig haak ik op singlegebied maar even af. Voor een paar euro meer kan je immers ook de nieuwste ep op cd krijgen van together PANGEA. Zes nummers die er mogen zijn. Sterker nog, het derde lied is één van de mooiste van de band. Blue Mirror heet het lied. Een lief jengelende gitaar met bitterzoete zang. "You planned it all, goddammit!" Ik krijg die tekst niet meer uit mijn hoofd. together PANGEA krijgt het met Blue Mirror voor elkaar een geheel nieuw universum te creëren door middel van een natuurlijk aandoende kruisbestuiving tussen The Smiths en Nirvana. De hele The Phage EP staat vol met gitaren en teksten die me blijven achtervolgen. Twijfel niet, aanschaffen deze ep!

 

Oor: Blue Mirror - together PANGEA

Zondag 25 Oktober 2015 at 10:08 pm Geen reacties

The Agent Intellect - Protomartyr

De vorig jaar verschenen plaat van Protomartyr hakte er al behoorlijk in, maar opvolger The Agent Intellect gaat op alle fronten een stap verder. "Going out in style", zingt Joe Casey tijdens het tweede lied op de plaat. Dat blijkt het motto te zijn gedurende The Agent Intellect. De plaat is doorspekt met pijn, verdriet en teleurstelling, maar Casey doorstaat iedere beproeving en komt er keer op keer sterker uit. "There’s no use being sad about it/ What’s the point of crying about it?". Hij blijft het herhalen. De kracht van de herhaling is wat door Protomartyr steeds verder wordt uitvergroot. Een leven vol drugs of volledig in dienst van de Heer. Het is hem om het even. Casey is duidelijk: "That's not gonna save you, man". Keer op keer. "They lie, they lie, they lie". De bijtende praatzang, de zwiepende bas, de overweldigende en met militaire precisie uitgevoerde drumpartijen en ijzig galmende gitaren. Het klopt allemaal, maar het is vooral de volharding dat van The Agent Intellect zo'n buitengewone en ijzersterke plaat maakt. Dit is geen post-punk, maar post-everything.

 

Oor: Why Does It Shake? - Protomartyr

Woensdag 21 Oktober 2015 at 8:39 pm Geen reacties

Love And Death And All The Rest - Dead Ghosts

Laat op de maandagavond wordt de Burger Records week afgesloten met de leukste plaat van deze triologie. Alles op Love And Death And All The Rest komt erg bekend voor. Zo maar ineens een nieuwe plaat van Black Lips? Nee dus, dit is Dead Ghosts en deze band zou heel graag Black Lips willen zijn. Dan maar net doen alsof en dat lukt Dead Ghosts behoorlijk goed. Dat betekent rammelende psychgaragerock en her en der wat voorzichtige verwijzingen naar country. Op Love And Death And All The Rest klinkt de Canadese band geen moment alsof ze nuchter in de studio zijn gearriveeerd, maar wel alsof ze in de studio met enige regelmaat naar de koelkast zijn gelopen voor wat koude Mexicaanse cervezas. Voor de zekerheid is daar de nodige tequila met wat paddo's aan dat dieet toegevoegd. Van deze drie Burger Records platen bevalt me Love And Death And All The Rest verre uit het beste, al kan Dead Ghosts geen moment het Black Lips-stempel van zich afschudden. Daar kan direct aan worden toegevoegd dat Love And Death And All The Rest niet bepaald tot het sterkste werk van diezelfde Black Lips gerekend zou worden. Concluderend: Burger Records blijf vooral drugged up garageplaten uitbrengen. Het is je vergeven dat die niet bijster origineel zijn, zo lang we verstoken mogen blijven van alle slappe indiemeuk.

 

Oor: Drink It Dry - Dead Ghosts

Maandag 19 Oktober 2015 at 10:31 pm Geen reacties

Limbo - Summer Twins

Meer burgers, meer Burger Records. De weinig opzienbarende zomer van 2015 ben ik al bijna volledig vergeten. Volkomen logisch dat Summer Twins vervolgens met een nieuw plaatje komt. Zussen Chelsea en Justine verblijven in Californië en dan is het natuurlijk lekker makkelijk om je Summer Twins te noemen.  De één speelt gitaar, de ander drumt en samen zingen ze. Ze geven ook de ruimte aan andere muzikanten om op Limbo te spelen. Zomerse melodietjes in liedjes die doen denken aan de jaren '50 en '60 en dan voornamelijk aan de onbezorgde kanten van beide decennia. Het is ondertussen een beproefd concept. Gitaarband met één of meerdere vrouwen in de gelederen doet een nonchalante poging de tijden van girlgroups te herleven. Vrijwel altijd leuk en aardig, nooit opzienbarend. Gelukkig is er Chris Woodhouse die in de studio de boel heeft mogen produceren. De man die ook veel werkt met onder meer Ty Segall en Thee Oh Sees en dus de nodige potten kan breken. Hij zorgt er voor dat de niet altijd even sterk gecomponeerde liedjes niet als een plumpudding in elkaar zakken. Erg warm krijg ik het er niet van, maar in ieder geval is deze plaat van Summer Twins beter te pruimen dan die van Jessie Jones.

Zaterdag 17 Oktober 2015 at 12:53 am Geen reacties

Jessie Jones - Jessie Jones

Ik klop even aan in Fullerton, Californië. Bij de jongens van Burger Records. Ultracool en in staat de betere Nederlandse gitaarbands naar hun woonplaats te krijgen en hun platen uit te geven. Op cd, lp en cassette. Er is eerder dit jaar zelfs een cassette uitgekomen met alleen maar Nederlandse band. Hier kan je daar meer over lezen. Nou is Jessie Jones geen Nederlandse. Jones speelt in Feeding People, maar dit is haar eerste soloplaat. Ik hoop op een plaat vol brakke countrynoir liedjes waar Jessie zingt dat ze haar leven vergooit in de verkeerde bars in haar woonplaats en zich laat oppikken door hele foute mannen. Zoiets zou Jessie nooit doen, blijkt al gauw. Ze is een keurige jongedame, die salonfähige indiepop maakt en tussen het bereiden van de vegaburgers door lekkere multiculti wat Indiase invloeden toelaat in haar muziek. Het levert een aardig plaatje op. Zo eentje waar je niet te veel tijd aan moet besteden en dat doen we dan ook maar niet. Morgen trekken we tijd uit voor een leukere plaat op Burger Records.

 

Oor: Sugar Coated - Jessie Jones

Woensdag 14 Oktober 2015 at 9:45 pm Geen reacties

Anthems For Doomed Youth - The Libertines

Ich bin ein Libertiner. Laat er vooral geen misverstand over bestaan, ik ben fan van The Libertines. Dankzij twee fraaie platen in het vorige decennium plus een dito optreden in Vera. Vooral die tweede plaat is van ongekende klasse. Prima dus dat vlak daarna de boel explodeerde en The Libertines uit elkaar gingen. Stoppen op het hoogtepunt, al dan niet gepland, geniet de voorkeur. Op een reünie zit ik daarom ook helemaal niet te wachten. Iedereen is dikker, kaler, grijzer geworden of heeft een paar tanden onderweg verloren. Uiteraard kwam die reünie er toch. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, er moeten rekeningen betaald worden aan dealers en/of afkickklinieken. Samen met het besef dat geen enkel bandlid na de split op muzikaal gebied ooit in de buurt is gekomen van die twee Libertinesplaten, maakt die reünie onontkoombaar. Laten we er maar het beste van maken. Er staan namelijk tussen alle rommelige deuntjes best een paar leuke liedjes op Anthems For Doomed Youth. Al komt deze plaat geen moment in de buurt van die eerste twee platen. Feitelijk voldoet Anthems For Doomed Youth daarmee aan alle verwachtingen. Zo'n reünie blijkt uiteindelijk niet eens zo'n slecht idee; ik krijg een paar liedjes en Pete Doherty kan in ruil daarvoor wat drugs kopen. Het werkt voor mij.

 

Oog & oor: Gunga Din - The Libertines

Zaterdag 10 Oktober 2015 at 10:33 pm Geen reacties

It's You - Gold Class

Gold Class. Ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord, maar ik laat me graag verrassen. De eerste indruk is niet bijster positief. Ik hoor een tweederangs Morrissey die zich op gitaar laat begeleiden door een derderangs Johnny Marr. Het is wel direct duidelijk waar Gold Class zich heeft door laten beïnvloeden. It's You is een flashback naar de jaren '80. Het decennium dat nu een stuk leuker en boeiender blijkt te zijn geweest dan toen ik er in opgroeide. Hetzelfde geldt in feite voor deze plaat van Gold Class. In eerste instantie vreesde ik namelijk het ergste, maar uiteindelijk grijp ik toch met genoegen terug naar It's You. Door de beperkingen die de band kent, is Gold Class genoodzaakt te kiezen voor andere middelen om een punt te maken. Het noopt de Australische bandleden hun sound te overdekken met een grauwe postpunksluier.  Uit niets blijkt overigens dat Gold Class uit Australië komt. Zelfs het accent van de zanger klinkt alsof hij uit een slaperig plaatsje uit het noorden van Engeland komt. Daar is hij samen met de rest van de band verstrikt geraakt in een postpunkweb, waaruit geen ontsnappen meer mogelijk is.  It's You is een innige omhelzing met de jaren '80 en nadat ik de eerste sceptisch overwonnen heb een ongenadig mooi postpunkstatement.

 

Oog & oor: Life As A Gun - Gold Class

Woensdag 07 Oktober 2015 at 10:04 pm Geen reacties

Holding Hands With Jamie - Girl Band

Girl Band gaat als een doorgesnoven slager te werk. Grote stukken vlees worden op schijnbaar ongecontroleerde wijze van het karkas gesneden. Vervolgens wordt dit alles in kleinere moten gehakt. Deze Ieren laten zich van alle kanten beïnvloeden. Dikke plakken post-punk worden met bruut geweld aan de kant gesmeten om het met een lugubere laag techno te bedekken. Girl Band heeft hier slechts gitaar, bas en drums voor nodig. Plus een zanger die bij Mark E. Smith in de leer is geweest. Voordat een liedje goed en wel van start is gegaan, lijkt het direct te ontsporen. Maar schijn bedriegt, want de band blijft steeds de controle houden en stuurt links en rechts wat bij. Girl band is daar heel consequent in. Het moet lelijk zijn en de luisteraar desoriënteren. Daarin slaagt het kwartet keer op keer. Holding Hands With Jamie doet haast manisch aan, een term die ook opkomt zodra Girl Band op een podium staat. En hoewel deze eerste lp van Girl Band de test doorstaat, valt het in het niet bij een liveoptreden. Als de gitaarnoisemachine dan op stoom komt, is er geen houden meer aan en walst het over alles en iedereen heen. Holding Hands With Jamie is een monster van Frankenstein in disguise. Het werkelijke monster zie en hoor je pas als Girl Band live speelt.

 

Oog & oor: Pears For Lunch - Girl Band

Zondag 04 Oktober 2015 at 02:17 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed