1000 Days - Wand

It's all down hill after the first kiss, zingt Lou Reed op Modern Dance dat op zijn laatste mooie plaat Ecstacy staat. Nou was mijn kennismaking met Wand een hele natte tongzoen met een bloedmooie vrouw die ook nog eens een nymfomane blijkt te zijn. Van de debuutplaat van Wand kan ik nog steeds geen genoeg krijgen. De eerder dit jaar verschenen opvolger is een stuk minder, maar is nog te vergelijken met een vriendin die je aan je vrienden voor kan stellen. Je mag ermee gezien worden. Met 1000 Days is dat toch anders. Deze vrouw heeft haar beste tijd gehad en valt constant in herhaling. Wand doet nu heel erg haar best om Pink Floyd na te doen en dan moeten we heel streng zijn. Zoiets valt niet te tolereren. Berg je toverstaf maar op, want de magie lijkt volledig verdwenen. Wand klinkt op 1000 Days alsof een stel hippies een heel slap sprookje aan het vertellen is. 1000 Days is de verkeerde vriendin op het verkeerde moment. Bij gebrek aan beter. Het tussendoortje waar je liever niet aan herinnerd wenst te worden. Hopelijk gaat de band volgend jaar weer op zoek naar een lekker wijf.

 

Oor: 1000 Days - Wand

Woensdag 30 September 2015 at 11:17 pm Geen reacties

Lords Of The Manor - Dan Melchior's Broke Revue

Ik heb me nooit zo verdiept in hetgeen Dan Melchior allemaal heeft opgenomen. Zijn, met de Broke Revue opgenomen plaat Heavy Dirt uit 2001 draai ik sporadisch, zijn andere platen zijn zelfs volledig langs me heen gegaan. Er is geen groot Dan Melchior-kenner in mij verloren gegaan, zoveel is duidelijk. Plotseling duikt hij toch weer een keer op. Samen met diezelfde Broke Revue. Een gezelschap dat naar mijn weten een jaar of 10 geleden uit elkaar ging. Met Lords Of The Manor lijkt Dan Melchior's Broke Revue zich te bevinden in een tijd en plaats die weinig te doen hebben met het heden of met de realiteit. Er wordt een eigen wereld geschapen. Een wereld waar de riffs en ritmes zoveel mogelijk herhaald worden. Een wereld waar volop geëxperimeerd kan worden in uitgesponnen en repetitieve liedjes, maar waarbij de blik immer vooruit is gericht. Niet dat er een fraai panorama lonkt, want Lords Of The Manor komt overduidelijk uit de garage. Een hele slecht verlichte garage. Zo eentje waarbij de tl-buis het na een paar minuten irritant knipperen definitief begeeft. De wereld van Dan is donker en blijft dat ook. Dan Melchior heeft zich daar al lang geleden bij neergelegd. Not A Cloud In The Sky, But Rain Is Falling Down, zingt hij en dat is een goeie samenvatting. Zowel de houding als deze plaat van Dan Melchior's Broke Revue bevalt mij uitstekend.

 

Oor: Outskirts - Dan Melchior's Broke Revue

Zondag 27 September 2015 at 12:14 am Geen reacties

Destruction Unit @ Vera

De verkoop van oordoppen bereikt in hele korte tijd een hoogtepunt. Sommige aanwezigen zijn goed voorbereid en hebben al een setje van huis meegenomen. Anderen gebaren naar de charmante bardame dat er direct een paar dient te worden aangeschaft. Dit gebeurt tijdens de eerste tonen die Destruction Unit laat horen. Een optreden van deze Amerikanen is een lichamelijke beproeving. Het lukt mij om het optreden zonder oordoppen te doorstaan, wel betrapt ik mezelf erop dat ik steeds voorzichtig een stapje naar achter ga. Het kwintet produceert een psychpunkaanval in de overtreffende trap en beukt het publiek murw. Ik ben op dit moment nog herstellende. Na afloop is één ding duidelijk. Je gaat niet naar een optreden van Destruction Unit, je ondergaat een optreden van Destruction Unit.

Dinsdag 22 September 2015 at 8:58 pm Twee reacties

Negative Feedback Resistor - Destruction Unit

Totale vernietiging. Voor minder gaat Destruction Unit de deur niet uit. 'Wollt ihr die totalen Krieg' , brulde Joseph Goebbels op 18 februari 1943 in Berlijn. Het aanwezige nazivolk schreeuwde geheel volgens verwachting heel enthousiast 'ja' en binnen twee jaar lag heel Duitsland in puin. Dat steekt allemaal bleekjes af bij hetgeen deze uit Phoenix afkomstige band van plan is. Het eerste 'liedje' op Negative Feedback Resistor is een beetje onheilspellend geborrel, daarna slaat Destruction Unit genadeloos toe en blijft er niets meer overeind staan. Snoeiharde gitaren zorgen voor monotone songs die dusdanig doordreinen dat Negative Feedback Resistor een stevige psychedelische onderlaag krijgt. Morgenavond speelt Destruction Unit in de kelderbar van Vera. Mijn hulp hebben deze Amerikanen niet nodig, dus ik ben aanwezig om te kijken hoe de kelderbar voor de tweede keer in korte tijd wordt verbouwd. Hopelijk blijft er nog iets heel en anders zal er iets moeten worden herrijzen uit de aswolken die Destruction Unit samen met een permanente gehoorbeschadiging gaat achterlaten.

 

Oor: If Death Ever Slept - Destruction Unit

Oog & oor: Total War Speech - Joseph Goebbels

Zondag 20 September 2015 at 10:15 pm Twee reacties

Useless Eaters @ Vera

Ik verwacht een trio, maar Useless Eaters blijkt tegenwoordig uit vijf man te bestaan. Een drummer die het kort en strak houdt, een bassist, twee gitaristen waarvan er één tevens de zang voor zijn rekening neemt en een man die gekraak uit zijn synthesizer laat horen. Useless Eaters kent een hoog Jay Reatard-gehalte, zonder een daadwerkelijk poging te doen hem te imiteren. De band begint wat stijfjes, maar wordt gaandeweg steeds losser en neemt het publiek daarin mee. Zonder het direct te beseffen ben ik getuige van een noiseproducerende punkmachine. Het doet mijn troosteloze donderdag in ieder geval een stuk beter eindigen dan het begon.

Vrijdag 18 September 2015 at 10:52 pm Twee reacties

Too - FIDLAR

Er moet iets gebeurd zijn. Want hoewel er nog steeds vol vuur over te veel drank en drugs wordt gezongen en het hedonisme net als op de eerste plaat hoogtij viert, is er een serieuze en zelfs melancholische ondertoon gekropen in de muziek en teksten van FIDLAR. Nou moeten we ons daar ook weer niet te veel bij voorstellen. FIDLAR zal je nooit het licht laten zien, het blijft meebrulpunk met oneliners als 'I figured out as I get older, that life just sucks when you get sober'. Een wijsheid waar je niet heel veel levenservaring voor nodig hebt. Met Too laveert de uit Californië afkomstige band tussen de feestelijke kant van het bestaan, die ontstaan is om de dodelijke verveling uit de weg te gaan, en alle shit die men onderweg tegen zal komen. Zelf weet FIDLAR niet welke kant nou werkelijk de doorslag geeft. Geeft niet, zolang men de werkelijkheid maar niet nuchter hoeft te ondergaan. In de tussentijd schudt de gitarist wat losse powerpopriffjes uit de mouw, vinden er slippertjes plaats richting jaren '70 rock, maar blijft Too bovenal een punkplaat. Too is multifunctioneel, te gebruiken om heftig op te feesten, maar ook om de volgende dag de onvermijdelijke kater iets dragelijker te maken. Maak er vooral gebruik van.

 

Oog & oor: West Coast - FIDLAR

Donderdag 17 September 2015 at 7:51 pm Geen reacties

Defekt Defekt - Defekt Defekt

Het uitgangspunt is prima. Een band beginnen en ergens tusen post-punk en garagerock gaan zitten. Verder zoveel mogelijk opties open laten en zien wat er van komt. Defekt Defekt komt uit Bremen en het trio klinkt alsof ze in hun thuisstad rustig over straat kunnen. Niemand die ze kent of herkent, veel mensen zullen er niet afkomen als de band ergens speelt. Het is ook allemaal veel te vrijblijvend wat Defekt Defekt doet. Iets uitvoeren, maar er niet met volle overtuiging tegenaan gaan. Het gebrek aan inzet breekt de band op. Duitsers die muziek maken zoals het Nederlands Elftal de afgelopen 12 maanden heeft gevoetbald. Te lief, aardig en optimistisch voor post-punk en te beschaafd voor garagerock. Het levert een flets album op. De meeste liedjes blijven steken in alle goede bedoelingen die er wel degelijk zijn. Van Defekt Defekt mogen we simpelweg niet te veel verwachten. Wat vinden ze zelf van hun eigen plaat? Ik verwacht niet dat ze er een uitgesproken mening op na zullen houden, maar de volgende morgen gedwee in de rij wachten om hun lege flessen in te leveren.

 

Oor: Automaten - Defekt Defekt

Dinsdag 15 September 2015 at 10:17 pm Geen reacties

Streets Of Rage - Buck Biloxi And The Fucks

De heer Biloxi valt met zijn nieuwe lp direct met de deur in huis. Rock 'n Roll Sucks, zingt hij en dit is niet de eerste keer dat hij dit verkondigt. Eigenlijk zuigt alles in de wereld van Buck Biloxi And The Fucks en daar speelt de band hele simpele rock 'n roll bij. Laat het nou precies die rock 'n roll zijn die totaal niet zuigt. Het pessimisme van Buck Biloxi is aanstekelijk en de muzikale benadering zonder uitzondering primitief. De band speelt alle liedjes namelijk met een heerlijke ongedwongenheid. Ergens een hekel aan hebben of iemand totaal verachten is nog nooit zo leuk geweest op de manier waarop Buck Biloxi And The Fucks het doen. In juli speelden ze nog in Groningen. Zelf zat ik toen in het zuiden van Europa aan de cerveza, dus ik heb alleen van horen zeggen dat het optreden buitengewoon boeiend was en niet langer duurde dan de tijd die nodig is voor het nuttigen van een groot glas bier.  Datzelfde geldt voor Streets Of Rage. Kort, bondig en geen ruimte laten voor aanvullende opmerking. Zijn er nog vragen? Fuck you, you can't tell me shit. Meer punk kan je niet  verwachten van een band. Streets Of Rage zal niet mijn favoriete plaat van het jaar worden, maar wel de plaat waarbij ik met een steeds grotere grijns naar luister.

 

Oor: You Can't Tell Me Shit - Buck Biloxi And The Fucks

Donderdag 10 September 2015 at 9:37 pm Geen reacties

High - Royal Headache

Over de vraag wat mijn favoriete plaat van de eenentwintigste eeuw is, hoef ik geen seconde na te denken. Dat is de debuutplaat van Royal Headache. Deze titelloze plaat verscheen in 2011. De band heeft dus de tijd genomen om met een opvolger te komen. Het pad er naartoe was niet zonder de nodige hindernissen. Van tevoren staat vast dat High niet in de buurt kan komen van de voorganger. Een vergelijking zal daarom niet worden gemaakt. High balanceert constant tussen brute garagepunk en rauwe soul en probeert daar een wankel evenwicht te vinden. Daar slaagt Royal Headache wonderwel in. Alsof dat niet spannend genoeg is, croont zanger Shogun alsof het een lieve lust is. Steeds wacht je op een uitbarsting, maar houdt hij zich in. Toch zijn er nog genoeg momenten waar Shogun het croonen laat voor wat het is en het uitschreeuwt. De gitaar zorgt ervoor dat die zang steeds intenser wordt. Of is het juist precies andersom? High kent genoeg rustige momenten, maar het knappe is dat juist dan de muziek nog spannender klinkt dan op de momenten dat de band vol gas geeft. Bij Royal Headache is in ieder liedje het geheel meer dan de som der delen. Veel meer! Op High is het op zoek naar een ontsnapping. Weg van de dagelijkse sleur, weg van immer aanwezige beklemmende gedachtes en weg van de bittere realiteit. High is een tijdelijke ontsnapping, maar wel één waar je intens van gaat genieten.

 

Oog & oor: Carolina - Royal Headache

Zondag 06 September 2015 at 4:43 pm Geen reacties

14 Inches Of Fist!!! - Atomic Suplex

Op de vorige plaat staan liefst vijf nummers waar de term 'Rock 'n Roll' in voorkomt. Op de nieuwe plaat van deze Engelse band niet één. Dat weerhoudt deze snoeiharde garagepunks niet om luidkeels over Rock 'n Roll te zingen en te schreeuwen. Het tempo op 14 Inches Of Fist!!! blijft onverminderd hoog. Even een stapje terug doen is er niet bij of het moet het intro van S.U.P.L.E.X. zijn, dat lijkt op een verfrommeld liedje van een sixties girlband. Het blijft ook daar niet lang leuk en aardig, al snel neemt een pompende bas het over, waarna Atomic Suplex binnen enkele seconden ook hier zijn eigen liedje verkracht. Dat is een kunstje dat Atomic Suplex tot ver achter de komma beheerst, iets maken om het vervolgens met veel geweld totaal te vernietigen en de splinters en brokstukken vol trots te presenteren als zijnde een liedje. Ook de Fun House-style saxofoon ontbreekt niet en ergens in de verte klinkt zelfs de overblijfselen van een heuse piano. 14 Inches Of Fist!!! is ondertussen van harte welkom geheten op Planet Trash en verkrijgbaar op zowel vinyl als cd. Bij die laatste versie krijg je de vorige plaat die destijds alleen op vinyl verscheen er als extra schijf bij om je eigen Atomic Suplex-feestje compleet te maken. Went je daarvoor tot Dirty Water Records.

 

Oog & oor: Set It On Fire - Atomic Suplex

Donderdag 03 September 2015 at 8:21 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed