Brain Cream - Jaill

Ik heb er even mee gewacht totdat het echt zomer is. Nu is het zo ver, de eerste 'tropische' dag en de zomerplaat van het jaar. Een paar jaar geleden kwam ik Jaill al eens tegen. Veel luchtige gitaarliedjes, maar wel met her en der een lichte melancholische ondertoon of met niet al te scherpe kartelrandjes. In ieder geval is er op Brain Cream geen spoortje te vinden irritante vrolijkheid of een geforceerde poging hedonistisch over te komen. Toch zijn er genoeg aanwijzingen dat Vincent Kircher, want Jaill is zijn band, goed voor zichzelf zorgt. Als hij zingt dat hij de winterdagen weet door te brengen terwijl hij 'High as Shit' is, dan weten we genoeg. Voor zichzelf weet Kircher goed te zorgen, voor de mensen om hem heen is dat net even anders. Hij heeft niet voor niets zijn hele band moeten vervangen. Daarnaast geeft hij aan dat hij iedereen die hem lief had heeft weten weg te jagen. Ach, jongen toch. Het leven als frontman van Jaill valt zowaar niet mee. Brain Cream laat dit allemaal horen, maar verliest daarbij de zomer geen moment uit het oog. Gedurende ieder ander jaargetijde zal deze plaat vrijwel geen indruk maken. De zomer maakt Brain Cream echter uiterst genietbaar. Zo lang het duurt.

 

Oog & oor: Getaway - Jaill

Dinsdag 30 Juni 2015 at 11:18 pm Geen reacties

No One Can Save Me - Destination Lonely

Op de rokende puinhopen van enkele ter ziele gegane Franse garagepunkbands is een hele nieuwe band ontstaan: Destination Lonely. Iets om met bovengemiddelde interesse in de gaten te houden. Eén van die ontplofte bands is namelijk The Fatals. Met The Fatals hebben we het direct over de crème de la crème van de garagepunk van enkele jaren geleden. Samen met Catholic Boys en niet veel later onze eigen Loud Squirt. Allemaal verleden tijd. Het heden brengt dus Destination Lonely. Die band laat er met een titel als No One Can Save Me geen misverstand over bestaan. Er is geen redden aan. Destination Lonely weet met dit tien tellende album diverse punkhoeken vol te kotsen met extra zure klodders. Van spuitende punk in een te hoge versnelling tot aan langzame stukken die wreed psychedelisch aandoen. Vanzelfsprekend zijn slechts de goedkoopste drugs gebruikt om de juiste roes te krijgen. Je hoeft deze Fransozen niet te vertellen wat voor
intessante zaken er kunnen ontstaan met een eenvoudige fles bleekwater. Ook de ontaarde blues is nadrukkelijk aanwezig. Aan veelzijdigheid geen gebrek. Soms een beetje onevenwichtig, maar altijd intens en per definitie net even over het randje. Het was even wachten, maar langzaam maar zeker verschijnen er mondjesmaat enkele platen die te fucked up zijn om te negeren.  No One Can Save Me verdient jouw volledige aandacht!

 

Oog & oor: No One Can Save Me - Destination Lonely

Vrijdag 26 Juni 2015 at 9:32 pm Geen reacties

The Helio Sequence - The Helio Sequence

Het is zomer. Niet dat we er veel van merken, maar het is tenminste zomer. Zo is het ook met deze nieuwe plaat van The Helio Sequence. Het is er wel, maar we merken de plaat nauwelijks op. Dit Amerikaanse indiepop-duo kabbelt tien liedjes lang lekker voort. Het resulteert in een soort van wegwerppsychedelica. Niet onaangenaam, maar bovenal erg luchtig en gewoontjes. Synthklanken fladderen voorbij en ondertussen draait de wereld gewoon door. Van uitschieters heeft The Helio Sequence nooit gehoord. Brandon Summers en Benjamin Weikel, want dat zijn de twee Helio Sequencers van dienst, moeten een heel regelmatig en routineus leven leiden en hebben het nodig gevonden dit in tien liedjes te verduidelijken, waar één liedje had volstaan. Deze plaat van The Helio Sequence is als een Nederlandse zomer. Het gaat ongemerkt voorbij. Voordat je het weet zit je al midden in de herfst. Tegen die tijd verwacht ik een plaat van dit duo waarin ze in tien liedjes vatleggen hoe de bladeren van de bomen dwarrelen.

 

Oog & oor: Upward Mobility - The Helio Sequence

Woensdag 24 Juni 2015 at 8:10 pm Geen reacties

III - The Hex Dispensers

Het is een flagrante leugen. Geloof ze niet, de mensen die beweren dat The Hex Dispensers eigenlijk maar één liedje heeft en die eindeloos herhaalt. Ieder nummer van The Hex Dispensers zit boordevol punkklasse. Na twee ijzersterke platen was het even afwachten of er nog een derde zou komen. Het laatste optreden van de band in Vera twee jaar geleden beloofde niet veel goeds. De band viel vies tegen in vergelijking met de concerten in 2008 en 2010. III evenaart The Hex Dispensers en Winchester Mystery House niet. Dat is direct ook de enige kanttekening die geplaatst kan worden. III bevat namelijk tien prachthits die telkens weer net even beter klinken dan de dag ervoor. The Hex Dispensers blijft verradelijk goed. De Ramones is één van de peilers van The Hex Dispensers, maar gek genoeg klinkt de band nog het meest op de Newyorkers op de eerste ballad op de lp, One Less Ghost. Vooral de zang van Alex Cuevo doet daar erg aan Joey Ramone denken. Maar er valt zoveel meer te ontdekken bjj deze Texanen. B-movie horror punk dat vol humor in een romantisch jasje vol scheuren is gestoken. Ook al is deze derde langspeler niet van het uitzonderlijke hoge niveau als beide voorgangers, halverwege het jaar behoort III tot het beste wat 2015 tot dusver te bieden heeft en blijft The Hex Dispensers mijn favoriete band van de afgelopen jaren.

 

Oor: III - The Hex Dispensers

Zondag 21 Juni 2015 at 3:36 pm Drie reacties

Full Tramp - Dirty Fences

Dirty Fences komt uit Brooklyn en dat is te horen. Vrees niet.  Dit is niet het Brooklyn van überhippe indiebandjes die even het snoepje van de week zijn. Neen, dit is het Brooklyn van rockbands die alras in CBGB's terecht kwamen met een onduidelijk punkstempel op de ongewassen billen. Daarvoor moeten we dus wel even terug in de tijd. Met Full Tramp dat uit de speakers knalt, is dat een waar genoegen. Newyorkse punk uit het eind van de jaren '70 vermengt zich met wat meer mainstream rock uit hetzelfde decennium. Om niet volledig te worden afgeschreven als een retro-act heeft Dirty Fences het geheel voorzichtig overgespoten met een dunne laag 'moderne' garagerock. Dirty Fences schuwt de rockclichés niet. Her en der worden die zelfs dusdanig uitvergroot dat het lijkt alsof ze met enorm genoegen de draak steken met de bands die zichzelf net even te serieus nemen. Full Tramp staat vol met prachtig uitgevoerde, domme rock 'n roll-liedjes met de juiste hooks en meezingbare refreinen. Het is niet de plaat die je steeds weer opzet, omdat je Full Tramp zo graag wilt horen. Full Tramp is de plaat die je opzet, omdat je al die andere platen even niet wilt horen. Ik draai 'm nog een keer.

 

Oog & oor: Heartbeater - Dirty Fences

Woensdag 17 Juni 2015 at 9:44 pm Geen reacties

OBN III's @ Vera

Het was gisteravond goed toeven in de kelderbar van Vera. Als je tenminste van een bloedhete kelder houdt waarin een band speelt die de temperatuur alleen maar weet te doen stijgen. Het uit Texas afkomstige OBN III's is te gast met een livereputatie die de band reeds is vooruitgesneld. Terecht? Jazeker. OBN III's blijkt een rockmonster te zijn dat alles om zich heen opslurpt om het vervolgens met veel genoegen in harde brokken uit te spugen. Garagepunk met een hele hoge dosering rock uit de jaren '70. Zo komen vooral veel Australische invloeden langs. Radio Birdman is nooit ver weg, maar in de verte schreeuwt bijvoorbeeld ook Thin Lizzy om aandacht, terwijl verderop zelfs de schimmen van Status Quo opdoemen. OBN III's blijkt een voortreffelijke liveband te zijn. Het enorme leger zeikbands in het zuiden des lands legt het af tegen deze Texaanse elite-eenheid.

Zondag 14 Juni 2015 at 10:03 pm Geen reacties

Verhang Peter Jackson / Thunder-ten-tronckh / De Meeuw / De Plek - Hun Bed

Het trio dat zich verschuilt achter de naam Hun Bed is het alles aan gelegen om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Daar is Hun Bed ondertussen al behoorlijk bedreven in geraakt. Always expect the unexpected. Na ongeveer 25 seconden komt er ineens een fluitist om de hoek kijken. Plots worden we 35 jaar terug de tijd in geslingerd en belanden we in een eng sprookjesbos vol stinkende hippies. De omgeving van Hun Bed werkt permanent vervreemdend. Een hakkelende gitaar, een ronkende bas en een soms lukraak om zich heen slaande drummer, die worden bijgestaan door de onnavolgbare zang van Bert Scholten. Deze laatste lijkt te bivakeren in een realiteit die alleen door hem nog te bevatten is. Meeuwen die op je hoofd landen en haringen die worden achtervolgd. Uiteraard kan hij  het niet laten te mijmeren over zijn eigen utopia met als voornaamste kenmerk dat er geen dieren aanwezig zijn. De enige dieren die door Bert worden getolereerd zijn fictieve dieren. Dat wordt de luisteraar fijntjes ingewreven. De wereld van Hun Bed is er één om hoofdschuddend te verwerpen of om je er in te laten onderdompelen zonder moeilijke vragen te stellen. Men moet het ondergaan. Onze beschaving kan ten onder gaan, de beschaving van Hun Bed zal, met of zonder dieren, altijd blijven bestaan. Trechterbekerrock to the max!

 

Oor: Verhang Peter Jackson / Thunder-ten-tronckh - Hun Bed

Zaterdag 13 Juni 2015 at 8:06 pm Geen reacties

Mutilator Defeated At Last - Thee Oh Sees

The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In uit 2008 was mijn instapplaat bij Thee Oh Sees. Sindsdien heb ik zo wat iedere plaat van deze band aangeschaft. Er zit geen enkele zwakke tussen, al is de ene plaat me liever dan de ander. Ook de nieuwste van Thee Oh Sees, Mutilator Defeated Al Last, voldoet aan alle verwachtingen. Prima plaat, maar dat voldoen aan alle verwachtingen is ondertussen wel het manco van John Dwyer's band geworden. Alle ingrediënten zijn ondertussen wel bekend. Alleen in de hoeveelheid en volgorde zit nog variatie. Echt verrassen doet Thee Oh Sees niet meer. Eigenlijk al heel lang niet meer. Het gaat nog net te ver om te stellen dat steeds hetzelfde wordt herkauwd, want ook Mutilator Defeated Al Last zal in mijn lijst van favoriete platen van dit jaar komen. Een hoge positie zit er voor Thee Oh Sees echter niet meer in. Eigenlijk zou John Dwyer nu echt de stekker er uit moeten trekken, zoals hij  twee jaar geleden aankondigde, maar wellicht wacht hij daarmee tot de band eindelijk eens in Vera heeft gestaan. Het blijft vreemd dat dat nog steeds niet is gebeurd. Voor degenen die alleen het beste van het beste van Thee Oh Sees in huis willen hebben, mijn favoriete drie platen in willekeurige volgorde zijn: The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In (2008), Carrion Crawler/The Dream (2011) en Floating Coffin (2013).

 

Oor: Mutilator Defeated At Last - Thee Oh Sees

Donderdag 11 Juni 2015 at 10:19 pm Geen reacties

II - Metz

Kennelijk was er behoefte aan een lange adempauze. In 2012 verscheen de debuutplaat van het uit Canada afkomstige Metz. Luid en overdonderend. Al viel de band na de eerste nummers wel in herhaling. Drie jaar later is de tweede plaat er pas. Verder geen opsmuk. Die tweede heet II. En deze plaat ga ik wat vaker draaien dan die eerste. Vooral omdat II maar doordendert, maar ieder liedje net weer een andere invalshoek heeft dan de vorige. De basis blijft de jaren '90. Noisebands, hardcore van na de nooit gekomen apocalyps en toch ook een opvallend hoge dosering Nirvana. Niet dat Metz verder zorgt voor wereldschokkende zaken. Van een werkelijk toegevoegde waarde is geen enkele sprake. Het is vooral leuk ram- en beukwerk op niveau, maar in het land der blinden kan zelfs dit éénoogige noisemonster een serieuze gooi doen naar het koningschap. Het moet vooral leuk blijven bij Metz. Geen rare fratsen of te veel afwijkingen. Agressie zonder gevaar. Een avontuurlijke avond en veilig met de taxi weer naar huis. Het moet wel leuk blijven, morgenvroeg gaat immers de wekker weer. Voor dát is II van Metz.

 

Oog & oor: Acetate - Metz

Dinsdag 09 Juni 2015 at 9:46 pm Geen reacties

Burger World: Netherlands - V/A

Ergens op zolder moet hij nog liggen. Onderin in een doos, waarvan eerst een laag stof moet worden verwijderd. Sinds het begin van de jaren '80 had ik er eentje. Van Sony. De echte Walkman. Sindsdien moet ik er een stuk of vier versleten hebben. Minstens. Want zonder Walkman ging ik de deur niet uit. Waar al die cassettes zijn gebleven is onduidelijk. Ik moet er meer dan 200 gehad hebben. De meeste zelf samengesteld. Af en toe kom ik er nog één tegen en herontdek de muziek waar ik dertig jaar geleden kennelijk naar luisterde. Sinds een jaar of twee draai ik thuis steeds vaker cassettes, maar als ik die Walkman terugvind ga ik er weer old school mee in de trein zitten. Dan zet ik de cassette op van Burger Records. Het Amerikaanse label dat muziek uitbrengt van voornamelijk coole bands. De beide mannen van Burger Records hebben enige tijd geleden ook Nederland ontdekt en hebben bijvoorbeeld traumahelikopter en Mozes And The Firstborn laten spelen in Verenigde Staten en hun lp's daar uitgebracht. Aan cassettes doet Burger Records dus ook en gezien hun dutch connection is er nu een verzameltape met louter Nederlandse bands. Uiteraard de reeds genoemde bands, maar ook minder vermaarde bands, die zelfs in eigen land nauwelijks bekendheid genieten. Twintig bands met even zoveel liedjes geven een mooi beeld van hoe Nederland er voorstaat in het buitenland. Het kon minder, zeggen ze dan in Groningen. Deze tape komt in ieder geval niet meer uit mijn Walkman, maar dan moet ik dat ding wel eerst vinden.

 

Oor: Burger World: Netherlands - V/A

Vrijdag 05 Juni 2015 at 10:25 pm Geen reacties

Multi-Love - Unknown Mortal Orchestra

Die eerste plaat van Unknown Mortal Orchestra blijft mijn favoriet. Bij de tweede werden de laatste oneffenheden al bijna allemaal weggewerkt. Bij de derde, Multi-Love, is daar niets meer van over en is alles tot ver achter de komma uitgewerkt. Nog steeds klinkt de stem van Ruban Nielson alsof hij gedeeltelijk ontdaan is van menselijke trekken. Een zingende robot, die dat ook nog eens met gepaste tegenzin doet. Geprogrammeerd om te zingen, maar in eerste instantie gebouwd voor iets heel anders. Zo mag de liefde, gezien de titel, een thema zijn op deze plaat, van heftige emoties is geen sprake. Multi-Love is eigenlijk een hele vlakke bedoeling. De kick zit 'm in het luisteren naar al die leuke effectjes die ergens op de achtergrond aandacht proberen te trekken. Er zullen genoeg mensen zijn die dat ondergaan als een intense luisterervaring. Voor de simpelen van geest, zoals ondergetekende, werkt het vooral aandachtverslappend. Veel ernstiger is het gegeven dat ik er na een minuut of twintig pas achterkom dat de plaat al is afgelopen. Absolute Stilte of Multi-Love, het is mij feitelijk om het even. Mijn liefde voor UMO is definitief voorbij.

 

Oog & oor: Multi-Love - Unknown Mortal Orchestra

Donderdag 04 Juni 2015 at 10:24 pm Drie reacties

Surfival Of The Rockest - del-Toros

Ze raken ondertussen natuurlijk ook al een beetje op leeftijd. De beste jaren liggen achter ze en dat beseffen ze wel degelijk, maar geestelijk zijn de drie mannen nog steeds niet volwassen. Dat is ook niet de bedoeling en ze zullen het ook nooit worden. Daarover bestaat geen enkele twijfel. Wel over hoe ze nu verder moeten. Tijdens het eerste liedje wordt er bijvoorbeeld gezongen: 'No more girls and no more drugs'. Ik geloof er niets van. Al ligt tijdens Tearing Up The Track vooral de vertwijfeling er dik bovenop. In het leven van del-Toros zou iedere dag een nieuwe scene moeten zijn uit een Quentin Tarantinofilm. Een scene waar ieder moment Lemmy van Motörhead (bestaan er ook nog ander Lemmy's?) binnen kan stappen met om zijn imposante postuur een paar kilo explosieven waar iedere zelfmoordterrorist jaloers op zou worden. del-Toros maakt op iedere plaat de soundtrack van hun eigen bestaan, terwijl de drie mannen in hun aftandse auto, die al jaren niet APK gekeurd is, door Noord-Holland rijden. Op weg naar een zorgeloos en bandeloos bestaan. Even weg van de realiteit, want ze weten dat wanneer ze vanavond laat thuis komen, ze verantwoording moeten afleggen waarom de overbuurvrouw weer zwanger is.

 

Oog & oor: Static Ejection #10 - del-Toros

Maandag 01 Juni 2015 at 11:12 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed