Eerie Bits Of Future Trips - Mile Me Deaf

Eigenlijk begon ik me net een beetje te ergeren aan die hele Weense indiescene. Allemaal van die quasi shiny happy people die elkaar qua kledingkeuze nauwlettend in de gaten houden en in bands spelen die allemaal klinken als indiebands van een jaar of twintig geleden. Toegevoegde waarde? Geen. Hipsteralarm? Hoog. Het kan echter verkeren. Soms is het even zoeken, maar tussen de wannabe's ontwikkelt Wolfgang Möstl zich steeds meer als de spil waar het allemaal om draait in Wenen. Het zit al in verschillende bands, maar met Mile Me Deaf maakt hij echter het verschil. Dat jaren '90 indiegeluid is nog steeds aanwezig, maar wordt door Mile Me Deaf begraven onder een sprankelende laag psychedelica. Het is net alsof ze daar in Wenen eindelijk The Brian Jonestown Massacre hebben ontdekt, maar nog niet precies weten op welke wijze het werk van Anton Newcombe en consorten dient te worden geïnterpreteerd. Deze poging in de vorm van Eerie Bits Of Future Trips is echter zonder twijfel bijzonder hoopvol te noemen. Het moet natuurlijk wel behapbaar en gemütlich blijven. Al te veel diepgang is en blijft te veel gevraagd. Deze Mile Me Deaf plaat mag echter navolging vinden in een zoektocht naar een eigen geluid van en voor alle Weense indielui. In de hoop dat ze onderweg een paar keer flink uit de bocht mogen vliegen. Extremisme was de Oostenrijker vroeger immers wel toevertrouwd.

 

Oor: Seekers - Mile Me Deaf

Vrijdag 24 April 2015 at 2:23 pm Geen reacties

Paul Collins' Beat @ Vera

Er bekruipt mij een treurig gevoel op het moment dat Paul Collins het podium betreedt. Er staat een man op leeftijd voor een vrijwel lege zaal en zijn band bestaat uit drie personen die zijn kleinkinderen hadden kunnen zijn. Zo kan het dus gaan met een man die eind jaren '70 verantwoordelijk was voor een paar liedjes die vooral dankzij andere bands bekend zijn geworden. Hanging On The Telephone is daar wellicht de meest bekende van. Bekend geworden dankzij Blondie, maar toch echt een liedje van Paul Collins toen hij nog in The Nerves zat. Na The Nerves richt Collins The Beat op en met die band maakt hij een prachtige debuut LP vol powerpophits. Al zijn hits komen vanavond langs in Vera en het blijkt zelfs dat de man verantwoordelijk is voor veel meer bekende liedjes. Het treurige gevoel verdwijnt daarom al snel. Eigenlijk zou iemand van het statuur Collins in een triomftocht door Europa in uitverkochte zalen moeten staan. Avond na avond, hit na hit spelend en bewonderd worden door velen. Nu valt slechts de bewondering van een handjevol publiek hem ten deel.

 

Oog & oor: Hanging On The Telephone - The Nerves

Oog & oor: Hanging On The Telephone - Blondie

Donderdag 16 April 2015 at 2:53 pm Geen reacties

Lorraine Exotica - King Automatic

Zo boeiend zijn de platen van King Automatic tot dusver niet geweest. Zelf ik, die een one man band uit de de Voodoo Rhythmstal wel weet te waarderen, haak na een liedje of vier toch af. Dat moet anders, lijkt de King gedacht te hebben. Hij ging niet alles zelf meer doen, maar hielp eendrachtig het liedje van The Beatles de hulp van wat vrienden in. Eentje met een banjo bijvoorbeeld. Zo zijn er wel meer. Langzaam maar zeker ontstond er iets dat op een band begon te lijken. King Automatic draaft graag door en noemt het zelfs een orkest. Met dat orkest maakt hij een muzikale trip over de wereld. Lorraine Exotica eindigt met een ska-liedje dat je qua sfeer op Jamaica in de jaren '60 doet belanden. Daarvoor zijn we al op diverse andere plekken geweest. Bij een liedje met een riff die lijkt weggelopen te zijn uit de beginperiode van The Kinks, maar ook een liedje dat doet denken aan een zwoele avond op de Ramblas met veel cerveza. Als er dan toch gedronken moet worden is de stap naar een stomdronken polka of een blueskraker snel gemaakt in deze veelzijdige nieuwe wereld van King Automatic. Eindelijk een plaat van King Automatic die men niet na een paar liedjes al afzet, maar eentje die men onderweg naar de koelkast voor een tweede keer opzet.

 

Oog & oor: La Vampira Del Raval - King Automatic

Dinsdag 14 April 2015 at 8:32 pm Geen reacties

Kvadrat - Vlasta Popić

Voor de betere gitaarnoise dienen we ons tegenwoordig bij voorkeur oostwaarts te keren. Daar is een label genaamd Moonlee Records die de krenten uit de Oost-Europese noisepap pikt. In Zagreb huist bijvoorbeeld Vlasta Popić. Vlasta Popić is niet ooit eens begonnen om een lekkere carrière in de popmuziek te beginnen. Niet om naam te maken om al die gezellige zomerfestivals langs te gaan en zeker niet om met een modieus hoedje op op tv te verschijnen om  een hele minuut wereldberoemd in Kroatië te worden. Vlasta Popić is begonnen om bepaalde opborrelende gevoelens te kanaliseren. Of om ieder geval een poging daartoe te ondernemen en omdat het simpelweg niets beters te doen had. Vooral de gevoelens van onvrede, wanhoop en heel veel frustratie weten het oppervlakte te bereiken.  Niet dat ik de teksten versta, mijn Kroatisch gaat niet verder dan het bestellen van bier in een kroeg. Die betekenis van de teksten doet ook niet ter zake als een band zich verbaal en muzikaal uit op de manier waarop Vlasta Popić dat doet. Lagen gitaar worden ondersteund door een pompende bas en een drummer die slaat alsof iedere slag de laatste kan zijn. De zangeres doet vervolgens verslag van alles wat misgaat in haar directe omgeving. Oost-Europese post-punknoise verkrijgbaar op cd, lp en voor de minder draagkrachtigen gratis te downloaden.

 

Oog & oor: Ako Nisam Dobra - Vlasta Popić

Donderdag 09 April 2015 at 8:14 pm Geen reacties

Tape Hiss - Rats On Rafts

Ze lijken nog steeds vooral hun eigen gang te willen gaan. Ze grasduinen door bakken met oude lp's die niemand meer wil hebben en alles dat de schijn van post-punk en new wave heeft, wordt van alle kanten bekeken alvorens zo'n plaat op de platenspeler wordt gelegd. Het zou mij niets verbazen als de mannen van Rats On Rafts eerst aan de hoes en het vinyl ruiken, voordat er naar wordt geluisterd. Zo lang de periode van die paar jaar voor hun geboorte op wat voor wijze dan ook kan worden herbeleefd. Rats On Rafts weet die obsessie te combineren met hun feitelijke wortels. Die van een band uit een havenstad en uit de enige stad in Nederland waarbij ik het gevoel krijg daadwerkelijk in een grote stad te zijn. Rotterdam. Een gevoel dat meerdere kanten heeft en juist dat weet Rats On Rafts op hun nieuwe plaat Tape Hiss te vangen. Enerzijds vertrouwd en bekend, aan de andere kant de dreiging die nimmer concreet wordt, maar altijd naar je loert. De acht relatieve lange nummers op Tape Hiss laveren constant tussen stukken waarbij de band zich inhoudt en de spanning steeds verder opbouwt, totdat het echt niet langer gaat en iedereen zich overgeeft aan stukken vol gecontroleerde noise. Rats On Rafts laat zijn ware gezicht nooit zien, verstopt zich waar nodig, prikkelt de nieuwsgierigheid, maar gaat bovenal onverstoorbaar zijn eigen gang.

 

Oog & oor: Last Day On Earth - Rats On Rafts

Donderdag 02 April 2015 at 11:10 pm Twee reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed