Sue (Or In A Season Of Crime) - David Bowie

Omdat ik een spacecadet ben en Bowie mijn commander is, is het laatste woord dit jaar aan David Bowie. In 2014 verscheen de zoveelste volstrekt overbodige verzamelplaat in liefst vier verschillende formaten, maar gelukkig ook twee nieuwe liedjes. Op een 10" notabene, die eruit ziet als een 78 toeren plaat. Sue (Or In A Season Of Crime) is een lang jazznummer waarbij Bowie zijn stembanden weer een beetje verder oprekt. Hij doet net iets te veel zijn best om over te komen als de zanger met die prachtige stem. Op de b-kant met titel 'Tis A Pity She Was A Whore gaat het er iets anders aan toe. Bowie laat wat meer experimenten toe en dan is hij op zijn best. Durft tegen het valse aan te zingen en het blijft tijdens 'Tis A Pity She Was A Whore ongewis hoe het liedje zal gaan eindigen. Eindelijk weer en Bowieliedje waar hij zelfs ook niet lijkt te weten wat hij er mee aan moet. Dat we van Bowie geen klassiekers meer mogen verwachten is al jaren duidelijk, maar als hij zo nu en dan twee van dit soort liedjes loslaat heb ik daar vrede mee.

 

Oog & oor: Sue (Or In A Season Of Crime) - David Bowie

Woensdag 31 December 2014 at 3:57 pm Geen reacties

Top 25 van 2014

Zoveel goede platen verschenen er niet in de eerste maanden van 2014. Toch staan er daarvan een paar hoog genoteerd in onderstaande Top 25. De meeste bands in de lijst komen uit de Verenigde Staten. Twee Nederlandse (Groningse!) bands. En drie dronken Finnen die de plaat van het jaar hebben gemaakt. Fuck de quasi-interessante beschouwingen, hier staan ze op een rijtje:

 

01. Full Of Hate - The Achtungs
02. Badillac - together PANGEA
03. Manipulator - Ty Segall
04. Ganglion Reef - Wand
05. Under Color Of Official Right - Protomartyr
06. Meatbodies - Meatbodies
07. I Don't Understand Them At All - traumahelikopter
08. Rising - Straight Arrows
09. Revelation - The Brian Jonestown Massacre
10. Shake It! - Gino And The Goons
11. Street Mummy - Genital Hospital
12. Seeds - TV On The Radio
13. House Of Spirits - The Fresh & Onlys
14. Benjamin Booker - Benjamin Booker
15. Tundra - The Abigails
16. Plowing Into The Field Of Love - Iceage
17. Apple Bonkers - Joel Gion
18. Shattered - Reigning Sound
19. Back To Breast - Thee Oops
20. Underneath The Rainbow - Black Lips
21. Drop - Thee Oh Sees
22. Bucking - Reverse Cowgirls
23. Vox Populi Pollux - Cowbones
24. The Man Who Rode The Mule Around The World - John Schooley
25. Selected Recordings - Acid Baby Jesus

 

Maandag 29 December 2014 at 8:44 pm Twee reacties

Back From The Grave Vol. 9 & 10 - V/A

Van alle sixties garageverzamelplaten steek er één met kop en schouders uit boven de rest. De Back From The Grave-serie van Crypt Records. In 1996 verscheen het achtste en laatste deel van deze serie. Dat achtste deel was misschien wel de mooiste van de hele serie. Een passend slot dus. Achttien jaar later blijkt het einde toch niet in zicht. De bron van obscure singles van meestal volstrekt onbekende bands blijkt toch niet volledig opgedroogd te zijn. Cryptopperhoofd Tim Warren is blijven zoeken naar wilde garagebands en kreeg in die achttien jaar ook wat obscuur spul aangereikt van andere liefhebbers. Hij heeft dat weten te distilleren tot dertig liedjes die op 1 cd en 2 lp's zijn geperst. De linernotes zijn net als het artwork weer zeer vermakelijk. Het lijkt er soms zelfs op dat er daadwerkelijk de moeite is genomen om te achterhalen wat er van enkele van de bandleden terecht is gekomen. Wat vooral opvalt, is dat het gros der bands erg jong is. Veel Back From The Grave bands bestaan uit jongemannen die nog minderjarig zijn en kennelijk niet veel beters te doen hadden dan in de garage van hun vaders hun tienerverveling en verlangens in primitieve en opwindende liedjes van nog geen drie minuten te vatten. Ook deze Back From The Grave delen zijn weer om de vingers bij af te likken en gezien sommige teksten mag er nog veel meer worden afgelikt.

 

Oor: The Edge Of Time - The Raevins

Zaterdag 27 December 2014 at 9:50 pm Geen reacties

Concert Top 10 2014

De tien optredens van 2014 die er werkelijk toe deden (en waarbij ik aanwezig was)...

 

01. Straight Arrow @ Uncontrollable Urge

02. traumahelikopter @ Negersonic

03. traumahelikopter @ Vera

04. The Sonics @ Rhythm And Blues Night

05. Together Pangea @ Vera

06. The Limiñanas @ Eurosonic

07. Girl Band @ Eurosonic

08. Atomic Suplex @ Lola

09. Thee Oops @ De Zolder

10. King Gizzard & The Lizard Wizard @ Vera

Donderdag 25 December 2014 at 1:28 pm Geen reacties

Seeds - TV On The Radio

In het vorige decennium deed TV On The Radio er nog toe. Dat veranderde echter snel in 2011. Het album Nine Types Of Light stelde teleur, het beste was er bij deze vierde plaat wel af en tot overmaat van ramp overleed bassist Gerard Snith een paar dagen na de release van Nine Types Of Light aan een nare ziekte. Einde TV On The Radio zou je zeggen. Het bleef lang stil, maar na twee singles verschijnt eind 2014 Seeds, het vijfde TVOTR-album. Duidelijk is dat alle funky lichtvoetigheid van de vorige plaat vrijwel in het geheel verdwenen is. De band koppelt warme elektronica weer aan indierock en soul. Een beproefd concept voor deze Newyorkers, maar ondanks dat de smerige randjes grotendeels zijn weggepoetst, blijft Seeds ongemeend spannend en tegendraads. De dood en het rouwen nemen een belangrijke plaats in. Tunde Adebimpe zingt bijvoorbeeld "I Know It's Best To Say Goodbye, But I Can't Seem To Move Away." Na verloop van tijd is het leed grotendeels verwerkt en komen er riffs voorbij waar menig hedendaagse garageband nog een puntje aan kan zuigen. Aan het eind van Seeds klinkt Adebimpe haast triomfantelijk als hij "Everything's Gonna Be OK" zingt. Je zou hem bijna gaan geloven. In ieder geval is Seeds meer dan OK.

 

Oog & oor: Happy Idiot - TV On The Radio

Zaterdag 20 December 2014 at 2:55 pm Geen reacties

Vox Populi Pollux - Cowbones

Smerigheid. Cowbones wentelt zich erin en maakt alles met hoorbaar plezier nog veel vuiler. Of het nou een liedje is uit de meest gore Franse garage denkbaar, of uit een kelder was slechts post-punk wordt uitgepoept. Het maakt deze uit het Franse Valence afkomstige band geen reet uit. Elektronica wordt met bruut geweld tegen een blinde punkmuur gesmeten en op de restanten die overblijven bouwt Cowbones zijn songs. Teksten zijn van ondergeschikt belang. Er wordt een poging gedaan om te zingen, maar het klinkt meer als wat gebrabbel op de achtergrond. Wat en in welke taal blijft onduidelijk. Het lijkt meer op een gedrogeerde alien, die wanhopig op zoek is naar haar moederschip, dan op iets menselijks. Is dit het werk van een groep genieën of zijn uit de plaatselijke kliniek de meest gevaarlijke, psychotische criminelen ontsnapt? Vox Populi Pollux balanceert met een dozijn liedjes op die rand. Zonderling en manisch is het in ieder geval van het begin tot het eind. Aan dat einde dient dan de verlossing te komen, maar Cowbones zorgt slechts voor nog meer verwondering. Verwondering hoe de band zo'n maffe plaat heeft weten te maken, die er om schreeuwt nog veel vaker te moeten worden beluisterd.

 

Oor: Vox Populi Pollux - Cowbones

Zondag 14 December 2014 at 10:58 pm Geen reacties

Evil Moods - Movie Star Junkies

Movie Star Junkies doet hetzelfde als op de vorige platen die door Voodoo Rhythm Records werden uitgebracht: Het Grote Kwaad met een vette knipoog omarmen. Met de vorige twee platen Melville en A Poison Tree is er nog sprake van een verknipte vorm van een orkest. Op Evil Moods is een band te horen die met een ragfijn gevoel voor stijl in de inktzwarte poel van de post-punk duikt. Niet zeker wetend wat het tegen kan komen, maar er zich alvast enorm op verheugend dat het slecht gaat aflopen. Ieder lied van Movie Star Junkies voelt als een hoofdstuk uit een roman van Edgar Allan Poe. Een gothic novel waarin de geest van Friedrich Nietzsche rondwaart. Waar God is vermoord door de mens en de ondergang onherroepelijk is. Alles is verloren, het laatste geld is besteed aan een fles sterke drank, terwijl langzaam maar zeker de waanzin het wint van het gezond verstand. Het einde is nabij. Please Come Home smeekt de zanger. Tevergeefs, want het is al te laat. Movie Star Junkies houdt bij dit alles echter altijd een ruime afstand om alles met satanisch genoegen vast te kunnen leggen voor het nageslacht.  Met Evil Moods als het uiteindelijke resultaat.

 

Oog & oor: A Lap Full Of Hate -  Movie Star Junkies

Woensdag 10 December 2014 at 8:26 pm Geen reacties

The Black Cult + The Miseries @ Vera

Heel even denk ik, terwijl ik achter de drummer sta te wachten om een biertje te bestellen, dat hij een glas vijfdubbele wodka gaat bestellen. Die in een teug achterover slaat om vervolgens als een ongecontroleerd beest een half uur op zijn drumstel tekeer te gaan. Hij blijkt drie paar oordoppen te bestellen en die uit te delen aan de overige bandleden. Ongecontroleerd wordt het optreden van The Black Cult dan ook geen moment. De paar korte punknummers komen nog het dichtst daarbij in de buurt. The Black Cult is dan op zijn best. Uitstapjes richting poppunk komen minder natuurlijk over en bij de paar liedjes waarbij het tempo iets naar beneden gaat, mist de band net de finesses om volledig te overtuigen. The Black Cult is bijna zover om een set te spelen waarbij die oordoppen spontaan wegspringen om nooit meer terug te keren.

 

Bij The Black Cult is het al behoorlijk druk, maar als even later The Miseries (wie?) begint is de kelderbar helemaal vol. Zelfs de trap staat vol en daar hoor je wel iets, maar sta je toch echt tegen een muur aan te kijken. In The Miseries speelt een zekere Tim Knol en hij blijkt de trekpleister te zijn. Knol gebruikt The Miseries om zijn vrouwelijke kant volledig los te kunnen laten. Vieze rock ´n roll moet het zijn en bij sommige liedjes lukt dat wonderwel. Op de beste momenten klinkt The Miseries als de polderuitvoering van The Libertines. Beide bands komen in 2015 met een debuutplaat. Ik zet het beetje geld dat nog over is na een nachtje bierdrinken in Vera op de plaat van The Black Cult.

Zondag 07 December 2014 at 9:07 pm Geen reacties

Shake It! - Gino And The Goons

Het mag zich onder de noemer budgetgaragerock scharen, maar feitelijk is dat een diskwalificatie. De middelen mogen dan schaars zijn en zoveel mogelijk gestript zijn tot de naakte essentie, maar ondertussen weet Gino met zijn Goons op onbevangen wijze zoveel mogelijk punkbands uit het verleden te verenigen. Het begint vanzelfsprekend met de Ramones, maar ook de protopunkbands vinden hun weg in het niet eens zo heel low budget klinkende nieuwe LP Shake It!. The Stooges en MC5, om maar direct twee vooraanstaande bands te noemen. Te veel eer? Geenzins! Gino And The Goons hakt in acht liedjes de meeste bands van tegenwoordig in mootjes. Onstuimig en onbekommerd. Schatplichtig aan talloze punk- en garagebands uit het verleden, maar toch volledig je eigen gang lijken te gaan. Er zijn dus heel weinig bands die dat (nog) kunnen, maar Gino And The Goons slaagt met slag en wimpel. Hoewel de mannen het zelf liever houden op Sex, Drugs & Paranoia. En heel veel bier. Shake It! is uitgebracht door Slovenly en Black Gladiator en een goed excuus om de plaatselijke platenboer lastig te vallen met vraag of hij deze LP op voorraad heeft. Who Cares? We Don't Care!


Oor: Who Cares - Gino And The Goons

Zaterdag 06 December 2014 at 2:30 pm Geen reacties

Back To Breast - Thee Oops

Dat veel Italiaanse mannen overdreven dol zijn op hun moeder is bekend. Dat tegenwoordig ook de Italiaanse punkbands een ode aan hun moeders brengen is echter nieuw. De van Sardinië afkomstige Thee Oops geeft hun laatste boreling de naam Back To Breast mee. Ik las in eerste instantie Back To Beast, wat veel voor de hand liggend is gezien de furieuze muziek die het kwintet tot stand brengt. Hardcorepunk dat op ongenuanceerde wijze de frontale aanval opent op garagepunk. Bij nader inzien is de verwijzing naar de terugkeer naar de moederborst toch wel te verklaren. Het begin van een nieuw leven, nog kneedbaar en primitief. De zin en richting is nog ongewis. Net zoals de toekomst. De wanhoop en waanzin lijkt nog zo ver weg, maar ligt onvermijdelijk op de loer om onverwachts en keihard toe te slaan. Dat is het moment waar het Thee Oops om te doen is. In een dozijn liedjes wordt de luisteraar overrompeld door deze Italiaanse blitzkrieg. Zanger AP gilt het soms uit en klinkt dan meer als een ontroostbare moeder, dan als een zanger van een snoeiharde punkband.  In 2011 had de band al een mooie plaat gemaakt. Taste Of Zimbabwe. Met Back To Breast wordt nog meer diepgang gevonden, doordat de al genoemde hardcore- en garagepunk wordt ondergedompeld in een ontzagwekkende hoeveel bijtende post-punk. Uiteraard in een tempo dat moeilijk is bij te houden. Aan deze moederborst is het goed toeven.

 

Oor: Light On - Thee Oops

Woensdag 03 December 2014 at 8:38 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed