HEAL - Strand Of Oaks

Om even aan te geven hoe goed ik het allemaal volg en daardoor volledig op de hoogte ben: ik had nog nooit van Timothy Showalter en zijn band Strand Of Oaks gehoord. Het gegeven dat ik kan melden dat HEAL reeds het vierde album van Strand Of Oaks is, heb ik volledig aan Google te danken. Geen vergelijking dus met voorgaande platen, geen ontwikkelingen die op de voet worden gevolgd, HEAL wordt volledig op zijn merites beoordeeld. De plaat begint met een stampend indierocknummer Goshen '97. De plaats in Indiana waar Showalter is opgegroeid. Afgaande op Goshen '97 was daar niet veel te doen en vond Showalter zijn geluk in het luisteren naar muziek. Die link naar de belangrijke rol van muziek in zijn leven komt vaker terug. Halverwege HEAL bijvoorbeeld in het prachtige JM. Een ode aan Jason Molina. Gaandeweg de ontdekkingstocht in zijn tienerjaren moet Showalter ook wat platen van Neil Young is zijn vaders platenkast zijn tegengekomen. Die Neil Young-invloeden komen met enige regelmaat bovendrijven. Showalter veegt echter nog een heleboel andere invloeden op een hoop. Zo springt hij van Arcade Fire-achtige theatrale bombast met gemak naar luchtige synthpop om een liedje later het geluid te laten verankeren in donkere post-punkklanken. De kracht van HEAL ligt in het gegeven dat het lijkt alsof deze plaat niet gemaakt is met de gedachte dat er een publiek voor is, maar slechts therapeutische waarde heeft voor de maker zelf.

 

Oog & oor: Goshen '97 - Strand Of Oaks

Donderdag 31 Juli 2014 at 10:12 pm Geen reacties

Shattered - Reigning Sound

De laatste volledige plaat dateert van vijf jaar geleden. Het heeft dus even geduurd, maar Greg Carthwright heeft met zijn Reigning Sound toch weer eens een studio betreden. De Dapstone-studio in Brooklyn notabene. De studio die de afgelopen jaren door de nodige bands is gebruikt om hun soulplaat op te nemen om proberen te klinken alsof het een halve eeuw geleden is dat deze plaat werd opgenomen. Waar dat goed voor is, blijft mij onduidelijk, maar het wiel voor de tigste keer opnieuw uitvinden is waar het gros der bands kennelijk zijn identiteit aan wenst te ontlenen. Greg Carthwright doet dat op Shattered gelukkig anders. De soul is logischerwijs nadrukkelijker aanwezig dan op vorige Reigning Sound platen, maar de Carthwright verloochent zijn afkomst (Oblivians!) niet, al zijn de hardere kanten er ondertussen vanaf geslepen. Het maakt van Shattered een prima garagesoulplaat waar onverwachts de nodige country-invloeden komen bovendrijven. De mislukte liefde speelt een steeds nadrukkelijker rol op de Reigning Sound platen. We wensen Cartwright op dat vlak nog vele mislukkingen en onbereikbare liefdes toe. Zijn grootste liefde blijft echter de muziek uit de beginjaren van soul en rock 'n roll. Het bijzondere van Carthwright als componist is dat hij die liefde niet slechts weet te vertalen naar liedjes, maar dat hij die muziek ook daadwerkelijk begrijpt en alle componenten in de juiste samenstelling weet toe te voegen.

 

Oor: North Cackalacky Girl - Reigning Sound

Woensdag 16 Juli 2014 at 9:18 pm Geen reacties

Street Mummy - Genital Hospital

Ik ben ontiegelijk lui en gemakzuchtig. Het draaien van LP's schiet er daarom meestal bij in. Te veel gedoe. Het vinyl uit de hoes halen, op de platenspeler leggen, stof van de naald halen, de naald op de juiste plek zien te krijgen om er vervolgens achter te komen dat het toerental dient te worden aangepast. Zit je net, mag je weer opstaan om de plaat om te draaien. Meestal blijft een LP dan ook een tijdje op de draaitafel liggen. Zo is deze eer de laatste weken weggelegd voor Street Mummy van het uit Canada afkomstige Genital Hospital. Dit is niet slechts ingegeven door reeds genoemde jammerlijke karaktereigenschappen. Het is gewoon even niet nodig om naar iets anders te luisteren. Street Mummy staat namelijk vol garagepunkstompers. Op het ene liedje klinkt een hopeloos jengelend orgel annex synthesizer, terwijl even later een punkliedje omver wordt gekegeld door old school rhythm & blues dankzij de nadrukkelijk aanwezige mondharmonica. Het tempo ligt bij Genital Hospital hoe dan ook altijd ongekend hoog. Om het plaatje compleet te maken is in ieder nummer wel een moment waarop het niet langer mogelijk om niet meer mee te zingen of te brullen. Dat de teksten daarbij nauwelijks te verstaan zijn doet niet ter zake. Genital Hospital doet met misselijkmakend gemak beroep op het latent aanwezige oergevoel. Zo is rock 'n roll ooit begonnen en ondertussen met speels gemak gedegenereerd tot het ontaarde werk van Genital Hospital.

 

Oog & oor: Street Mummy - Genital Hospital

Zondag 13 Juli 2014 at 3:15 pm Geen reacties

9 Songs - Dub Thompson

Humor om te lachen: je debuutplaat 9 Songs noemen en er dan vervolgens 8 liedjes op te zetten. Hahaha! Ze komen uit de koker van Matt Pulos en Evan Laffer. Twee Amerikanen van slechts 19 jaar oud. Enige puberale ongein is ze dus vergeven. Het duo weet namelijk wel waar het mee bezig is. Formeel is Pulos verantwoordelijk voor de zang en gitaar en Laffer fungeert als drummer. In werkelijkheid bespelen ze zoveel mogelijk instrumenten. Het liefst door elkaar heen zonder de moeite te nemen die instrumenten te stemmen. Dat laatste is nergens goed voor, slechts tijdverspilling. Waar nodig worden een paar samples gebruikt, maar die worden ook gebruikt op momenten dat het eigenlijk helemaal niet nodig lijkt. De acht liedjes worden verder gekenmerkt door zoveel mogelijk rauwe energie te bundelen om die vervolgens op de keukenvloer kapot te smijten. Ze noemen de liedjes bijvoorbeeld Epicondyles, Dograces en Pterodactyls. Om een beetje een beeld te krijgen hoe het zit met de belevingswereld van Dub Thompson. Na een half uur is 9 Songs voorbij en rest het besef dat je zojuist naar een hyperactieve kakafonie van garagerock, indie, krautrock, hardcore en post-punk heb geluisterd van verbluffend hoog niveau.

 

Oog & oor: Dograces - Dub Thompson

Woensdag 09 Juli 2014 at 8:19 pm Geen reacties

House Of Spirits - The Fresh & Onlys

Ze zijn af en toe niet vooruit te branden die mannen van The Fresh & Onlys. Naast de altijd aanwezig twangy gitaren heeft de band nu ook de shoegazekaart getrokken. De drums worden tot een minimum teruggebracht en distortion voert de boventoon. Het sleept zich voort. Niet dat die shoegaze de hoofdmoot betekent op hun meest recente plaat House Of Spirits. De hoofdrol is en blijft weggelegd voor niet aflatende hoeveelheid melancholie in combinatie met de slaperige zang van Tim Cohen. Aan de ene kant weet The Fresh & Onlys ook met deze plaat weer heerlijk onevenwichtig voor de dag te komen, maar aan de andere kant lijkt het wankele evenwicht tussen de twangykant van de band en de post-punkkant beter tot zijn recht te komen dan op voorganger Long Slow Dance. Voor zover het al aanwezig was, heeft de band nu definitief alle verwijzingen naar garagerock naar de dichtbijzijnste kringloopwinkel gebracht. Die zien we voorlopig niet meer terug. House Of Spirits is aangenaam mistroostig en zwaarmoedig, maar het is The Fresh & Onlys net niet gelukt om de luisteraar volledig te laten onderdompelen in alle stijlvolle droefgeestigheid die de band te bieden heeft.

 

Oor: Animal Of One - The Fresh & Onlys

Donderdag 03 Juli 2014 at 9:10 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed