Down The Rabbit Hole 2014

En dan sta ik ineens op een festival. Zomaar. Om op twee dagen plaatjes te draaien en tussen al het bier drinken ook nog een paar bands te zien. De enige band waarvan ik het optreden volledig heb gezien is The Brian Jonestown Massacre. Nou mogen de meeste bands na een half uur wat mij betreft wel ophouden, voor The Brian Joneston Massacre geldt dat ze uren mogen doorspelen. Helaas is er slechts een uur voor de band ingeruimd en propt de band daar een paar greatest hits in en weidt daar tussendoor uit in stukken psychedelische shoegaze. Op zaterdag begint de dag met Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba. Ze komen uit Mali, bespelen de ngoni en weten het voornamelijk erg witte publiek aan het dansen te krijgen. Mijn kater van de vorige avond heb ik in ieder geval aan het eind van het optreden volledig van me afgeschud. Tijdens een van de weinige stortbuien ben ik net op tijd een tent ingedoken. Daar speelt The Bohicas. Het kwartet staat een beetje schuchter op het podium, maar halverwege het optreden wordt de schroom overwonnen, het fuzzpedaal gevonden en blijkt er zelfs nog wat northern soul in de band te zitten. Jammer dat de zanger het dan op het laatst toch nog weet te verpesten door het publiek aan de moedigen om gezellig mee te klappen. The Bohicas blijkt uiteindelijk een dertien in een dozijn britpopbandje te zijn. Daarna is het tijd om na 's lands beste dj, De Rooie Neger, wat muziek te gaan draaien. Ondanks mijn festivalfobie en een 28 jaar oud matje waar ik op moest zien te slapen, is Down The Rabbit Hole mij uitstekend bevallen.

Maandag 30 Juni 2014 at 2:43 pm Geen reacties

Heavy Times @ Vera

Lieve jongens van Heavy Times,

 

Nou hebben jullie al een paar platen gemaakt. Platen die vol staan met mooie liedjes. Liedjes waarvan de schoonheid vaak goed verstopt is onder een paar lagen gitaar en laat ik daar nou erg gevoelig voor zijn. Ik had dus best hoge verwachtingen zo vlak voordat jullie gingen optreden in Vera. Ondertussen ben ik op een leeftijd gekomen waarop het voor mij geen verrassing meer is dat iedere enigszins hooggespannen verwachtig
vrijwel automatisch wordt gevolgd door een bittere teleurstelling. Toch moet het mij van het hart dat ook jullie optreden me fiks tegenviel. Die mooie liedjes zijn er gelukkig nog steeds. Niet dat ze tijdens jullie optreden ook maar in de buurt zijn gekomen van wat vooral op jullie laatste plaat Fix It Alone zo goed gelukt is. Het is vooral jullie inspiratieloze houding op het podium en de lange pauzes tussen de nummers door die het concert de das om deden. Ik waardeer het erg dat jullie in een liedje van 1 minuut en 11 seconden zoveel fraais weten te stoppen zonder een noot te veel te spelen, maar als het vervolgens weer anderhalve minuut duurt voordat het volgende liedje wordt ingezet dan is het overdonderende effect volledig verdwenen. Daar doen jullie jezelf, jullie liedjes en het publiek te kort mee. Jullie staan op een podium hoor en misschien zijn jullie het niet gewend, maar er was gewoon publiek in de zaal. Waarom staan jullie er dan bij alsof het weer een maandagavond in jullie oefenhok in Chicago Noord is? Voor straf heb ik daarom na afloop geen t-shirt gekocht.

Vrijdag 27 Juni 2014 at 12:23 am Geen reacties

Wölfli's Nightmare - Sudden Infant

Hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Als we tenminste af moeten gaan op de plaat Wölfli's Nightmare. Hij is Joke Lanz. Een Zwitser die tegen de vijftig aanloopt, berucht is om zijn body en performance art en verder vooral in de categorie twaalf ambachten, dertien ongelukken valt. Over ongelukken gesproken, zijn plaat die onder de naam Sudden Infant is gemaakt, klinkt als een hele ernstige waar onherstelbare hersenletsel is opgelopen. Het doet denken aan hetgeen Einstürzende Neubauten in een ver verleden deed. Ongemakkelijke en schurende industrial. Geschreeuw, gefluister en gegrom. Het einde der tijden. Geen licht, geen hoop. We staan aan de vooravond van totale vernietiging. Alles wat er zo'n beetje mis kan gaan bij de opvoeding van een kind is misgegaan en wordt op ziekelijke wijze belicht in een dozijn liedjes, die eigenlijk geen liedjes mogen heten. Daarvoor zijn ze te veel uitgekleed en van alle franje ontdaan. Wölfli's Nightmare maakt indruk, maar is vooral heel moeilijk en doet vragen hoe het met de geestelijke gesteldheid is van Joke Lanz. Van die vragen waar je eigenlijk liever geen antwoord op wilt krijgen. Lanz houdt het daarom bij Wölfli's Nightmare. Vannacht slaap ik met het licht aan.

 

Oog & oor: Wölfli's Nightmare - Sudden Infant

Donderdag 12 Juni 2014 at 9:17 pm Geen reacties

Revelation - The Brian Jonestown Massacre

Eigenlijk is Anton Newcombe een hele relaxte gast. Als hij tenminste niet zijn ex-vriendin en moeder van zijn kind bedreigd of van de recher een retraining order krijgt opgelegd, omdat hij de leden van The Dandy Warhols maar blijft stalken. Tegenwoordig heeft hij zijn leven gebeterd en slaat hij met zijn obsessieve gedrag door op bijvoorbeeld zijn twitteraccount (@antonnewcombe), waar hij gedurende de lange Europese tour van zijn band The Brian Jonestown Massacre iedere dag in iedere hotel die hij bezoekt iedere maaltijd die daar bij het lopende buffet wordt aangeboden fotografeert en met zijn volgers deelt. Vervolgens neemt hij een bescheiden bakje cornflakes om de eerste uren van de dag door te komen. Zijn relaxte kant bewaart hij voornamelijk voor zijn nieuwe plaat Revelation. De vorige plaat Aufheben is van absolute schoonheid, op Revelation is de moodshift versprongen naar (nog) meer zweverige liedjes. Newcombe houdt van herhaling en weet een idee steeds dusdanig uit te rekken dat er een repetitieve song ontstaat waar de spanning permanant op blijft staan. Het maakt van Revelation een  weldadige duik in een poel des verderfs waarin krautrock, shoegaze, new wave en sixties psychedelica steeds transformeren en in nieuwe vormen herleven. Het is een kwestie van obsessief luisteren naar The Brian Jonestown Massacre voordat de donkere kanten hun ware schoonheid prijsgeven.

 

Oor: What You Isn't - The Brain Jonestown Massacre

Donderdag 05 Juni 2014 at 7:05 pm Geen reacties

Thinking Of Another Place - Lou Reed

Lou Reed is dood, dus is het de hoogste tijd om een live-album van hem uit te brengen. Nader onderzoek leert echter dat Thinking Of Another Place in 2006 voor het eerst werd uitgebracht. Helemaal aan mij voorbij gegaan. Wellicht had dat te maken met het gegeven dat ik de nodige liveplaten van Lou Reed heb en waarvan zeker de helft de moeite van het luisteren bijna niet waard is. Daar staat tegenover dat de man ook een paar liveplaten heeft gemaakt die zeer zijn aan te raden. Om te beginnen Rock 'n Roll Animal. Thinking Of Another Place kan niet in de schaduw staan van die plaat. Het betreft een concert uit 1976. Dat was de tijd dat Reed met jazz ging flirten op zijn plaat Rock 'n Roll Heart. Die plaat is zeer acceptabel te noemen, de bijbehorende tour duidelijk niet. De saxofoon neemt de plaats van de gitaar in en alsof dat al niet erg genoeg is wordt er ook nog eens gebruik gemaakt van een zeer irritante synthesizer. Nou net de twee instrumenten die je niet nadrukkelijk een hoofdrol wil laten spelen op een Lou Reed plaat. Thinking Of Another Place bestaat uit twee cd's. Het besef dat je na cd 1 pas op de helft bent, deed mij de moed bijna in de schoenen zinken. Geen idee waarom Lou Reed het toendertijd nodig vond om zoveel mooie liedjes in alle platheid en lelijkheid te laten verzuipen.

Zondag 01 Juni 2014 at 3:26 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed