together PANGEA @ Vera

Mijn favoriete plaat van het huidige jaar is die van together PANGEA. Mooi dat die band vervolgens niet veel later in Vera optreedt. Nu leert de ervaring dan hoge verwachtingen zelden worden waargemaakt, dus verwachtingsloos betreed ik de Oosterstaat 44. Het kwartet speelt een prima set. Mooi liedjes, voldoende vuur en een raak garagerock meets grunge geluid. Toch heb ik gedurende het hele optreden het gevoel dat er iets ontbreekt. Wellicht is het wachten totdat hitsingle Snakedog wordt gespeeld, zodat het publiek naar een orgastische hoogtepunt kan worden gebracht. Het moment is daar als als eerste toegift een liedje van Nirvana wordt gespeeld. Nu moet het gaan gebeuren, maar in plaats van het af te maken stappen de vier mannen van het podium om een paar minuten later weer terug te keren om een countryliedje te spelen. together PANGEA weet het moment niet te pakken. Sterker nog, Snakedog wordt helemaal niet gespeeld. Het optreden van together PANGEA voelt als een vroegtijdige ejaculatie. Best lekker, maar na afloop overheerst het gevoel dat er veel meer in had gezeten.

Donderdag 29 Mei 2014 at 9:16 pm Geen reacties

Punk 45, Vol 3 - V/A

Zo zien we het graag. Verzamelplaten die doen verlangen naar nog een deel en waarvan dat volgende deel een paar maanden later reeds verkrijgbaar is. Bij Soul Jazz Records snappen ze niet alleen hoe een goeie compilatieplaat samengesteld dient te worden, maar dat de liner notes ook van enorme toegevoegde waarde zijn. Tel daarbij de relatief snelle release van achtereenvolgens deel 1, 2 en 3 en er kan met een lichte zucht van genot worden geluisterd naar Punk 45. Sick On You! One Way Spit! After The Love & Before The Revolution. Vol. 3: Proto-Punk 1970-77. Aan korte titels wordt niet gedaan. Dat moge duidelijk zijn. Hier zijn singles verzameld van bands die van invloed zijn geweest op de punkexplosie die in de latere jaren '70 zou plaats vinden. Of waarvan de jaren daarna pas bleek dat ze hun tijd ver vooruit waren. Net als bij de vorige delen wordt het begrip punk zo breed mogelijk getrokken en blijkt dat bij proto-punk het landschap wel heel onoverzichtelijk wordt. Zo is Joe Strummer met zijn band The 101'ers te horen als pubrocker en staat daar bijvoorbeeld de avantgardistische muzikale benadering van een band als Cabaret Voltaire tegenover. Twee verschillende werelden. Zo valt er voor iedere geïnteresseerde wel iets te ontdekken. Zo ontdek ik bijvoorbeeld dat Hot Wire My Heart van mijn favoriete Sonic Youth album Sister een cover is van een band uit San Francisco genaamd Crime. Er rest slechts één vraag: komt er een deel 4?

 

Oor: Hot Wire My Heart - Crime

Dinsdag 27 Mei 2014 at 8:45 pm Geen reacties

I Don't Want It - The Black Cult

Een minuut of acht heeft The Black Cult nodig om vier giftige garageliedjes ten gehore te brengen. Tim Knol is met zijn Tender Records zo vriendelijke geweest om deze nummers op een single te zetten. Dat is de enige link met Tim Knol, want The Black cult trekt direct flink van leer. Het trio staat voor garagerock in de vierde versnelling, waarbij met flinke teugen is gedronken uit de punkbron. Het meezinggehalte is hoog en gaat gepaard met razende riffs, terwijl zanger/gitarist Douwe klinkt alsof hij zojuist na een paar nachten eenzame opsluiting bevrijd is van zijn dwangbuis. De hele band heeft haast en klinkt alsof het ieder moment gedaan kan zijn met de vrijheid. In de traditie van de Ramones wordt vooral duidelijk gemaakt wat men niet wil, getuige het eerste nummer I Don't Want It. Of het moet veel bier en een fikse rel zijn. The Black Cult heeft het veelbelovende masker van zich afgeworpen en toont zich een ware fucked up garageband.

 

Oor: I Don't Want It - The Black Cult

Donderdag 22 Mei 2014 at 11:25 pm Geen reacties

Dudesblood - Dan Sartain

"Eclectisch" zou je het kunnen noemen, maar die term is ondertussen ernstig gedevalueerd en meer een dekmantel voor te veel onuitgewerkte ideeën per vierkante meter. Lekker labiel zou ik het in het geval van Dudesblood van Dan Sartain willen noemen. Dan Sartain komt uit de rockabillyhoek en daarvan is op zijn nieuwe plaat nog wel iets van te horen, maar hij heeft er toch vooral voor gekozen om van de hak op de tak te springen. Op het ene moment is deze man op deze plaat bezig om een fijne electropunksong om zeep te helpen, waarnaar hij zonder moeite overstapt op een countryliedje. Niet veel later wordt de luisteraar rondgeslingerd in een streetpunknummer alsof we nog ergens in 1977 zijn blijven steken. Zelf het Engelse accent komt zonder moeite uit de strot van deze volbloed Amerikaan. De logica ontbreekt en het duurt of even voordat Dudesblood een beetje te plaatsen is. Mocht ik me binnenkort vervelen dan turf ik tijdens het luisteren naar Dudesblood de hoeveelheid subgenres die langskomen. Een intensief klusje. De enige regel waar Dan Sartain zich namelijk aan houdt, is dat er geen regels zijn. Een houding die alleen maar toegejuicht kan worden.

 

Oog & oor: Pass This On - Dan Sartain

Zondag 18 Mei 2014 at 9:37 pm Geen reacties

Under Color Of Official Right - Protomartyr

Je moet van goede huize komen om je als post-punkband nog te onderscheiden. In de miezerige drek van post-punkbands is ene sneue rip off nog stuitender dan de ander. Het lukt er zelden eentje om zich daaraan te ontworstelen, maar er zijn gelukkig uitzonderingen. Bands die zich wel weten te distingeren, zwartgalligheid bijna tastbaar kunnen maken, wanhoop en verval een vorm weten te geven. Een vorm die niet al eerder door voorgangers hopeloos is misbruikt voor hun eigen pathetische redenen. Vorig jaar lukte dat TV Ghost in de vorm van het mooie, zwevende en bij vlagen intense Disconnect. Dit jaar is het een andere band gegeven om alle post-punklof toegezwaaid te krijgen: Protomartyr. Met hun tweede plaat getiteld Under Color Of Official Right vangt deze Amerikaanse band duisternis, uitzichtloosheid en radeloosheid in veertien spannende songs. Er hangt om enkele liedjes een zweem van Joy Division, maar net zo (on)gemakkelijk worden er tegen het einde van Under Color Of Official Right een paar vervormde black metal riffs gebruikt. Protomartyr schuwt geen enkel middel om haar ongezonde gedachtes, traumatische ervaringen en gewelddadige neigingen te delen. Under Color Of Official Right dient gehoord te worden.

 

Oor: Scum, Rise! - Protomartyr

Dinsdag 13 Mei 2014 at 11:40 am Geen reacties

Wolf Party - V/A

Een mooie compilatieplaat uitbrengen is een kunst op zich. Zeker als er een thema als uitgangspunt moet worden genomen. De makers van deze compilatieplaat hebben zich de nodige begrenzingen opgelegd. Niet alleen moeten de bands uit Nieuw-Zeeland komen, ook moet het desbetreffende liedje ooit op cassette zijn uitgebracht door Stink Magnetic Tapes en moet er en passant ook nog een verwijzing naar een wolf inzitten. Die laatste verwijzing is nogal ruim genomen, maar ga er maar eens aan staan om dan een plaat te vullen met interessante nummers. Het voorwerk is gedaan door een Nieuw Zeelander die zich The Mysterious Tape Man noemt en 15 jaar geleden is begonnen met het uitbrengen van tapes in oplages van om en nabij de 30. Dat ging met het nodige vallen en opstaan. Zo werd het tijd om te verhuizen toen hij binnen een week niet alleen de brandweer bij hem op bezoek kwam, maar ook de politie hem op de hielen zat. Eenmaal in een andere stad werd  die plek, Christchurch, getroffen door een aardbeving waardoor zijn gehele muziekcollectie onder een grote laag puin vandaan moest worden gehaald. The Mysterious Tape Man gaat echter onverdroten voort. Voodoo Rhythm Records heeft de nodige liedjes die de afgelopen 15 jaar werden uitgebracht bijeengebracht op Wolf Party. Er zit van alles wat tussen, de een nog obscuurder dan de ander. Van snoeiharde garagepunk van Knife Fight via wat gepruttel op een synthesizer tot de mooie countryballad van The Wrongdoings. Kiwi-adepten kunnen hun hart ophalen met Wolf Party.

 

Oor: Wolf Fight Tonight - Double Ya D

Zaterdag 10 Mei 2014 at 12:17 am Geen reacties

Atomic Suplex + The Jackhammers @ Lola

Er gebeuren de laatste tijd leuke dingen in het vorig jaar geopende Lola in Groningen. Gisteravond staat daar bijvoorbeeld ineens het uit Engeland afkomstige Atomic Suplex. De band die ruim twee jaar geleden de eer had om voor de honderdste release op Crypt Records te zorgen. Er viel een optreden in Duitsland uit en dus wordt last minute een optreden in Lola geregeld. Gevolg is wel dat er verdacht weinig publiek aanwezig is, maar de houding van Atomic Suplex is zowel op hun platen als op het podium een van brute en gemeende onverschilligheid. Atomic Suplex speelt hard, is niet in staat om enig compromis te sluiten en dat werkt uiterst overdonderend. Snoeiharde hogeschool garagepunk . De band belooft na afloop nog een keer naar Groningen te komen om het dan enige tijd van te voren aan te kondigen. Zo krijgen de thuisblijvers een herkansing, opdat iedereen die er voor openstaat de Atomic Suplex-ervaring kan ondergaan. Hierna speelt trouwens nog een band: The Jackhammers. Ik had er nog nooit van gehoord, maar aangezien ik ze niet zo goed kon verstaan gok ik dat het trio uit Schotland komt. Niet zo overrompelend als de voorganger, maar toch ook zeer vermakelijk. Mede dankzij de kwijlende en mongolide uitvoering van Devo's Mongoloid.

Donderdag 08 Mei 2014 at 9:01 pm Twee reacties

King Khan And The Shrines + The Sonics @ De Oosterpoort

Een te duur kaartje kopen voor een band die het hoogtepunt ongeveer een halve eeuw geleden kende. Ik had het nog nooit gedaan, maar er is natuurlijk altijd een uitzondering. Als The Sonics bijna in mijn achtertuin spelen dan ga ik. Ook al kost het 40 euro en moet ik mij begeven tussen vriendelijke toeschouwers die mij opvallend jong doen voelen. Plots bevind ik me op de Rhythm And Blues Night in De Oosterpoort. Er staan een rits van bands geprogrammeerd waar ik me niet door heb laten afleiden. Ik kom voor The Sonics en pak als opwarmer een optreden van King Khan And The Shrines mee. In eerste instantie doet de muziek van King Khan me aan de Blues Brothers denken, maar alras worden de liedjes vreemder en ontpopt de negen hoofden tellende band zich tot een swingende en uiterst onderhoudende psychedelische soulband met King Khan in zijn merkwaardige outfits als hoge voodoopriester. Daarna glip ik heel even bij Pokey LaFarge naar binnen, maar daar blijkt toch niet iets gaande te zijn dat voor mij is weggelegd. Op naar The Sonics. Vijf grijze heren die eruit zien alsof ze zojuist hun kleinkinderen in bed hebben gestopt. De band opent direct met een klassieker: Cinderella,  en ik ben vanaf de eerste tonen verkocht. Wat een kracht zit er nog in de stem van de zanger, wat een brok pure rock 'n roll staat er op het podium! Dat de toetsenist en leesbrilletje nodig heeft om de toetsen te onderscheiden doet geen enkele afbreuk aan deze  zinderende show van een der oerbands van de garagerock. Zelfs de nieuwe liedjes klinken bijna net zo hartstochtelijk als de oude. Als de band afsluit met The Witch gaat het los in de pit en hebben alle aanwezigen een grijns op het gezicht vanwege het besef er nog jaren vol rock 'n roll voor hen ligt. Als deze mannen het nog op zo'n gedreven manier kunnen dan is er hoop voor ons allen.

Zondag 04 Mei 2014 at 10:00 pm Eén reactie

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed