Get Back - Pink Mountaintops

Veel lijn valt er niet te ontdekken in de nieuwe plaat van Pink Mountaintops. De band die bestaat uit Stephen McBean (tevens de man achter Black Mountain) maakt eens in de zoveel jaar een plaat door de nodige muzikanten die in andere bands spelen uit te nodigen. Samen gaan ze dan aan de slag en het lijkt voor zowel Pink Mountaintops als de luisteraar een even grote verrassing wat het resultaat is. Ieder liedje krijgt een andere invalshoek. Zit je aan op het ene moment te denken aan een obscure band uit de Flying Nun stal of aan Echo And The Bunnymen, klinkt het een liedje later alsof Oasis tijdens een hele zware kater aan het werk is gegaan. Overbodig om te zeggen dat deze aanpak voor de nodige gefronste wenkbrauwen zorgt. Spannend blijft het in ieder geval wel op Get Back. Juist op het moment dat het weer een beetje flauwtjes dreigt te worden door middel van Morrissey-achtig gekweel, komt er een vrouwelijke rapper om de hoek kijken die zich vrijwillige lijkt de willen laten penetreren door een beer om vervolgens de door het lichaam geproduceerde sappen op te drinken. Maar wellicht is dit slechts een ziekelijke interpretatie mijnerzijds. Get Back is in ieder geval een vreemd bij elkaar geraapt zooitje of zoals op Sixteen wordt gezongen: Teenage kicks and some rock 'n roll.

 

Oog & oor: North Hollywood Microwaves - Pink Mountaintops

Woensdag 30 April 2014 at 7:54 pm Geen reacties

Los Vigilantes + Paint Fumes @ Vera

Net op het moment dat ik me begin af te vragen wanneer er weer eens een paar toffe garagebands in Vera komen spelen, staan er ineens twee stuks geprogrammeerd. In de kelderbar, op een maandagavond notabene. Dat laatste is geen beletsel. Voldoende publiek, al heeft dat laatste ook te maken met een ledenvergadering in Vera die net is afgelopen. Het publiek is nogal tam wanneer het uit Puerto Rico afkomstige Los Vigilantes staat te spelen. Landgenoten van Davila 666 met zelfs een ex-lid van die band in de gelederen. Mooie rommelige koortjes, prima liedjes en een gitarist die in ieder nummer een paar seconden de tijd krijgt om een paar kekke riffs er tegenaan te gooien. Paint Fumes is iets andere koek. Meer punk en vooral een stuk donkerder. Het is vooral de drummer die dankzij de nodige fucked up Bo Diddley beats Paint Fumes naar een hoger niveau tilt. Zo willen we er meer zien, op willekeurig welke dag van de week.

Dinsdag 29 April 2014 at 8:01 pm Geen reacties

Drop - Thee Oh Sees

In december kondigde John Dwyer aan dat zijn band Thee Oh Sees er voor een tijdje mee ophoudt. Vervolgens verschijnt er in april een nieuwe plaat getiteld Drop en wordt direct doodleuk een Europese tour in augustus aangekondigd. Het blijft raadselachtig wat Dwyer nou bedoelde met een pauze voor Thee Oh Sees. Het heeft er alle schijn van dat hij een lang weekend heeft uitgetrokken om zich terug te trekken met zijn spelcomputer. Om onderwijl de nodige pizza's te laten bezorgen. Even een weekend er helemaal uit, weg van de sleur van het touren en opnemen van muziek. De bestelde pizza's moeten rijkelijk belegd zijn met de nodige paddo's, want Drop klinkt behoorlijk psychedelisch. Thee Oh Sees neemt een flinke stap zijwaarts. Weg uit de buurt van garagerock en meer richting weirde freakrock. Soms doet het zelfs een beetje Zappaiaans aan. Noem het voor mijn part psychpunk. Niet zo meeslepend als voorganger Floatin' Coffin, maar nog altijd zeer bevredigend. John Dwyer mag dan een pauze hebben aangekondigd, maar Drop en de aangekondigde tour laten zien dat Thee Oh Sees nog immer tot de krenten in de hedendaagse rock 'n rollpap moeten worden gerekend. De grote vraag is en blijft ondertussen waarom deze band nog steeds niet in Vera heeft gestaan.

 

Oog & oor: The Lens - Thee Oh Sees

Donderdag 24 April 2014 at 11:30 pm Geen reacties

Mess - Liars

Bij een band als Liars is het altijd even afwachten wat de uitgangspunten bij een nieuwe plaat zijn. De vorige plaat, WIXIW uit 2012, bezwijkt bijna onder de verstikkende elektronica en mag gerekend worden tot een van Liars' hoogtepunten tot nu toe. Op opvolger Mess wordt de lijn der elektronica doorgetrokken. Het grote verschil is dat er rustig geademend kan worden en op de meeste tracks zelf gedanst mag worden. De synths worden ondersteund door een set macabere beats. Dansen omdat een andere uitweg niet voorhanden is. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en dus wordt er, vooral op de tweede helft van Mess, plaats ingeruimd voor de nodige experimenten. Het wordt dan weer donker en zodra dat gebeurt is er geen houden meer aan. Dan sleept Liars de luisteraar, zoals op de voorgaande zes platen, langzaam een donker hol binnen waar psychoses de vrije hand krijgen. Op Mess zijn die ervaringen alleen een stuk minder heftig en intens dan we gewend zijn. De kalmerende medicatie lijkt haar uitwerking niet te missen. Alles wordt een stuk tammer. De rotzooi is voor Liarsbegrippen nog behoorlijk overzichtelijk, maar nog immer buitengewoon onheilspellend.

 

Oog & oor: Mess On A Mission - Liars

Vrijdag 18 April 2014 at 10:20 pm Geen reacties

Underneath The Rainbow - Black Lips

Eerst is er de teleurstelling, daarna de ontkenning. Het kan toch niet zo zijn dat Black Lips een slechte plaat heeft gemaakt? Na die ontkenning volgt het negeren. Underneath The Rainbow aan de kant leggen en over een tijdje weer proberen. Niet veel later is het zo ver dat Underneath The Rainbow helemaal niet tot een zwakke broeder mag  worden uitgeroepen. De opvolger van het sublieme Arabia Mountain is weliswaar niet de sterkste plaat van het kwartet uit Atlanta, maar er valt genoeg te beleven. De luchtige aanpak, waar producer Patrick Carney van The Black Keys hoofdverantwoordelijk voor is bevalt me eigenlijk wel. De tijd van het jaar speelt daar ongetwijfeld ook een rol in. Underneath The Rainbow is een zwoele plaat geworden zonder ooit gezapig te worden. Ondertussen glibberen de vier Black Lips alle kanten op, zonder ook maar een uitglijder te maken. Het kost ze weinig moeite om hun flower punk met grote plakken van southern rock, country en glam te beleggen. Geen enkel liedje wordt meer verzopen in een moeras van feedback en psychedelisch gepruttel. Het gevaar is nog steeds niet verdwenen bij Black Lips, Underneath The Rainbow heeft meer weg van gecontroleerd dronkenschap. Nuchter het dagelijks bestaan moeten ondergaan is namelijk nog steeds geen optie.

 

Oog & oor: Boys In The Wood - Black Lips

Zondag 13 April 2014 at 8:39 pm Twee reacties

.

Dinsdag 01 April 2014 at 12:01 am Vier reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed