Voodoo Rhythm Compilation. Records To Ruin Any Party - Vol 4 - V/A

Eens in de zoveel tijd verzamelt Voodoo Rhythm Records alle manschappen die de periode ervoor iets hebben uitgebracht op het Zwitserse label. Iedere act draagt een liedje aan en al die liedjes worden in een schijnbaar willekeurge volgorde op een verzamelplaat gezet. Ondertussen zijn we bij deel 4 beland. Het motto van Voodoo Rhythm is en blijft: Records To Ruin Any Party en met deze plaat kan menig feestje verstierd worden. Het is namelijk niet veel mensen gegeven uitbunding feest te vieren als bijvoorbeeld Die Zorros, Roy and The Devil's Motorcycle en The Pussywarmers langskomen. Daarmee worden direct de drie minst ongezellige acts genoemd die op deze plaat staan. Zo zijn er nog tien andere en die liggen met hun verpeste uitzicht op de blues een stuk zwaarder op de hand. Zelf omschrijft het label deze verzamelplaat als volgt:  this compilation may contains Dirty Words and way too Loud Guitars Trash Blues Garage Punk, overdriven Boogie Blues Folk and Weimar Republic 1920'2 Jazz Cajun and Pure Snotty One Man Band Trash Punk at it's Best. Gevolgd door de nodige uitroeptekens. Daar is geen woord van gelogen. Zelf laat ik mijn feestjes met alle plezier door de hier verzamelde acts grondig verzieken. Uitgebracht op lp, cd en mc.

 

Oog & oor: Good Bye Baby - Die Zorros

Dinsdag 18 Maart 2014 at 9:00 pm Geen reacties

Lost In The Dream - The War On Drugs

Hij is door alles en iedereen verlaten. Dat doet hij tenminste voorkomen. Alsof hij er helemaal alleen voorstond om een nieuwe plaat te maken. Zijn maat Kurt Vile had The War On Drugs immers al tijden geleden verlaten. Eigenlijk heeft Adam Granduciel alleen zijn dromen nog. En zijn muziek. In werkelijkheid zijn er nogal wat mensen betrokken geweest bij het tot stand komen van Lost In The Dream. In zijn dromen raakt hij hopeloos verdwaald. In de muziek weet hij de weg te vinden. Alhoewel? Adam Granduciel doet met zijn band een serieuze poging om een uur lang de galmknop zoveel mogelijk open te zetten. Om al die emoties nog even zwaar aan te zetten, zodat we weten dat het menens is. Zo lang mogelijk de liedjes rekken en als dan niemand weet hoe het liedje verder moet, maakt The War On Drugs gewoon gebruik van een lange saxsolo. Er zijn bands voor minder afgeschoten. Niet dat The War On Drugs naar aanleiding van Lost In The Dream dient te worden vervloekt. Mooie momenten genoeg. Het ligt er alleen een beetje te dik bovenop dat de band een groots en meeslepend album wil afleveren. Na het ontwaken blijft weinig tot niets hangen van al dat hoogdravende gezweef. Ik ben helemaal niet verdwaald, ik ben de droom direct vergeten.

 

Oog & oor: Red Eyes - The War On Drugs

Zondag 16 Maart 2014 at 8:38 pm Geen reacties

Les Rivals - Les Rivals

Er is weinig Frans te ontdekken als Les Rivals speelt. Alleen de naam hint erg duidelijk naar het land van herkomst. De band resideert tegenwoordig in Parijs, maar van Franse invloeden is deze eerste full-length gespeend. De zanger klinkt al helemaal niet Frans. Zijn naam is Matthew Lister en hij klinkt als een Engelsman die verdwaald is in Frankrijk en een groep Franse muzikanten heeft verzameld met als doel zo Engels mogelijk te klinken. Dat laatste is zeker gelukt. Les Rivals klinkt alsof het ergens in de jaren '60 in Engeland is blijven hangen. Van psychedelica naar garagerock, van voorzichtige freakbeat naar soul en weer terug. Dit kwintet beheerst het allemaal zonder op enig moment geforceerd over te komen. Les Rivals speelt alsof het geen keuzes heeft hoeven maken, alsof er zelfs geen discussie is geweest. Het kan gewoonweg niet anders klinken als een sixtiesband. Misschien zijn deze mannen wel iets te goed. Geen moment wordt het namelijk echt ruig, geen moment klinkt er enige dreiging door in hun liedjes, risico's worden niet genomen. Deze debuut LP is een prettige retroplaat met een chronisch gebrek aan onderscheidend vermogen. Verkrijgbaar bij Cashbah Records.

 

Oor: Les Rivals - Les Rivals

Donderdag 13 Maart 2014 at 10:07 pm Geen reacties

I Don't Understand Them At All - traumahelikopter

Gedrieën lopen ze richting de afgrond. De één wat aarzelender dan de ander. Dat wel, maar die dodelijke afgrond is onvermijdelijk. De tweede langspeler van traumahelikopter geeft een inkijk in de troebele geest van zanger/gitarist Mark Lada. Paranoïde trekjes zijn hem niet vreemd, zoals blijkt uit Always Being Followed waarin hij niet alleen wordt achtervolgd door de FBI en CIA, maar ook nog een twijfelt of zijn bloedeigen broer wel daadwerkelijk degene is waar hij hem altijd voor heeft gehouden. Zo staat de plaat bol van onzekerheden en vertwijfeling. Ondanks de zwartgallige teksten is I Don't Understand Them At All geen zwaar op de hand liggende plaat geworden. Integendeel eigenlijk. In de liedjes ligt de nadruk op de melodie en een hoog meezinggehalte. Een fraai contrast met de teksten. I Don't Understand Them At All kent vele schijnbare tegenstellingen. Naast de twee gitaren en het uitgeklede drumstel die we kennen van de eerste LP en de optredens wordt er op een liedjes ook gebruik gemaakt van een piano. Het geluid verschuift zonder drastisch te veranderen. In Everytime I Close My Eyes zit bijvoorbeeld een aangename The Gun Club-vibe. Zo valt er steeds iets anders te ontdekken. Met I Don't Understand Them At All gaat traumahelikopter onbegrepen en al rock 'n rollend ten onder.

 

Oor: Alone - traumahelikopter

Maandag 10 Maart 2014 at 2:36 pm Geen reacties

traumahelikopter + Afterpartees @ Vera

Een vreemde gewaarwording. In de rij staan om traumahelikopter te zien. Nog niet eens zo heel lang geleden speelde het trio voor gemiddeld 14 man (inclusief barpersoneel), nu stroomt Vera vol voor de presentatie van de tweede LP I Don't Understand Them At All. Eerst is echter Afterpartees aan de beurt. Het is nog even wachten op hun eerste LP, maar live staat de show van de Limburgers dankzij de uitstekende liedjes en de charismatische zanger Niek ondertussen als een huis. Het wordt dringen als traumahelikopter het podium betreedt. Het publiek reageert nog een beetje onwennig op de eerste twee nieuwe liedjes, maar is daarna helemaal om. Oudere nummers worden afgewisseld met nieuw werk en bij een The Jesus And Mary Chain-cover komt er een geraffineerd stofzuigergeluid uit de gitaren. De band weet het publiek te bespelen en triomfeert uiteindelijk. Frontman Mark Lada wordt letterlijk op handen gedragen, de mosh pit wordt bij ieder liedje groter en bier spat in het rond. Na afloop is bij de merch stand de nieuwe LP bijna niet aan te slepen en loopt half Vera met een I Don't Understand Them At All-button rond. Over die plaat later meer. Eerst ligt een tour door de VS in het verschiet. traumahelikopter for the win!

Zondag 09 Maart 2014 at 12:04 am Geen reacties

Eigtheen Hours Of Static - Big Ups

Net op het moment dat ik eens goed ga zitten voor de debuutplaat van Big Ups, lees ik dat de band in mei in mijn woonplaats Groningen komt spelen. Dat komt goed uit, want de laatste tijd wordt het gemopper dat Vera steeds meer heel erg veilig en nauwelijks meer onderscheidend aan het programmeren is, steeds sterker. Met Big Ups kan er in ieder geval nog een band aan de steeds magerder wordende lijst van interessante bands die in de Club For The International Pop Underground komen spelen worden toegevoegd. De plaat van deze Newyorkse band heet Eighteen Hours Of Static. De plaat klinkt alsof Fugazi door een merkwaardige post-punkmangel is gehaald en daar niet ongehavend is uitgekomen. Soms neemt de zanger de gelegenheid te baat daadwerkelijk te zingen, vaker ziet hij zich genoodzaakt te schreeuwen. De boodschap die hij heeft geeft ook meer reden om te schreeuwen dan om zingend door het leven te gaan. Alhoewel Eighteen Hours Of Static bol staat van opgekropte woede en frustratie die er in een half uurtje fijntjes worden uitgegooid, valt nog het meest op dat de vier mannen van Big Ups heel veel invloeden even geleend hebben om hun punt te maken. Soms ligt het er net iets te dik bovenop, maar Big Ups is dusdanig oprecht dat het een fietstochtje naar Vera in mei rechtvaardigt.

 

Oog & oor: Goes Black - Big Ups

Donderdag 06 Maart 2014 at 8:59 pm Geen reacties

Too True - Dum Dum Girls

Ik heb een zwak voor Dum Dum Girls. Deze dames en dan met name frontvrouw Dee Dee, hebben een paar mooie platen gemaakt. Platen die ik nog regelmatig opzet. Dat zal met de laatste plaat van Dum Dum Girls niet vaak  gebeuren, vrees ik.  Dee Dee zingt nog altijd even melancholisch en treurig zingende meisjes die aan een milde depressie lijden, stellen mij op de één of andere manier gerust. Too True doet erg denken aan wave uit de jaren '80. Nou is er tijdens dat decennium veel moois en interessants onder de oppervlakte te vinden, maar daarboven is er toch vooral een heleboel gladgestreken smurrie verschenen en laat nou exact dat zijn gebeurd met Too True. De boel is gepolijst en van ieder vleugje durf, spanning en gevaar ontdaan. Too True is een nogal saaie plaat geworden. Zo´n plaat die maar doorneuzelt en waarbij het na het einde het niet eens direct opvalt dat het al afgelopen is. In één van de liedjes valt het nog even op als Dee Dee Be Beautiful and Sad zingt. Dat is ze dan ook, maar aan diepgang ontbreekt het op deze plaat. Het is maar een vlakke bedoeling op Too True. Dee Dee begint steeds meer op die ex-vriendin te lijken die in het begin nog spannend en mysterieus lijkt, maar waarbij na verloop van tijd blijkt dat ze zorgwekkend doorsnee is.

 

Oog & oor: Too True To Be Good - Dum Dum Girls

Maandag 03 Maart 2014 at 10:11 pm Twee reacties

First Coming - Sonic Daze

Ze stellen zich behoorlijk bescheiden op, deze Italianen die onder de naam Sonic Daze schuil gaan. Hun eerste plaatje is een zes nummers tellende cd met de nogal nuchtere titel First Coming. Er is dan ook niets verontrustends te melden over First Coming. Keurige zang, een gecontroleerde hoeveelheid fuzz en liedjes die voldoen aan de ongeschreven regels der garagerock en powerpop. De band klinkt alsof ze nog een paar keer per week bij hun moeder aanschuiven om een bord overheerlijke pasta naar binnen te werken en de week door te nemen. Op So Many Colours wordt er heel voorzichtig een beetje psychedelisch gedaan, maar wat wil je met zo'n titel. Logisch toch? Leuke bandje dat Sonic Daze, maar bovenal erg degelijk en schrikbarend dertien in een dozijn.

 

Oor: When The Sun - Sonic Daze

Zondag 02 Maart 2014 at 02:07 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed