The Ex @ Vera

In al mijn onnozelheid dacht ik dat naar aanleiding van het zoveeljarig bestaan van The Ex de band ging touren met Thurston Moore als special guest. Dat blijkt dus net iets anders te zitten als ik Vera binnen stap. Ik loop bijna tegen Moore op en even later blijkt hij niet met The Ex te gaan spelen, maar alleen met zijn gitaar het podium te betreden om daar eens flink te improviseren. Daarvoor hebben we hetzelfde mee mogen maken met Han Bennink op zijn drumstel en op om het even welk artikel er voorradig is, zoalng hij er maar op kan trommelen. Interessanter wordt het als een Ethiopische band het podium betreedt. Het ritme speelt zoals verwacht een belangrijke rol bij Fendika, maar ik ben net iets te wit om het grote jengelgehalte van met name de zang het hoofd te bieden. Uiteindelijk hebben we dan The Ex nog. Geen zwakke schakel te ontdekken, of het moet de zang zijn. Verder vooral veel enthousiasme en drie gitaristen die dan weer om voorrang dringen, om vervolgens de ander schijnbaar beleefd voor te laten en binnen de kortste keren er weer vol op te klappen. Al 34 jaar onderweg, maar The Ex staat nog altijd even geestdriftig te spelen.

Donderdag 27 Februari 2014 at 10:07 pm Geen reacties

The Good, The Bad And The Upsetters - Lee Scratch Perry

Het is opvallend dat van alle muziek die dit jaar verschenen is het, naast de formidabele  plaat van together PANGEA, een plaat uit 1971 is die ik tot dusver het meest beluisterd heb. Nou wordt er wel regelmatig oude reggae gedraaid op Planet Trash, van reggae uitgebracht na de dood van Bob Marley moet ik op een paar uitzonderingen na niets hebben, dus zo gek is het ook weer niet. De plaat in kwestie verscheen in 1971 alleen op Jamaica. Tot 2014, want nu is deze plaat ook voor de rest van de wereld beschikbaar. Voorlopig alleen op cd, maar er schijnt zelfs sprake te zijn van een wereldwijde release op vinyl. Lee Scratch Perry was op zijn zachts gezet not amused toen zijn band The Upsetters na een tour door Engeland zonder hem een plaat opnam. Dit gevoel van onbehagen bracht het beste bij hem naar boven, want hij nam onder dezelfde titel en zelfs met dezelfde hoes een plaat op. Overigens met compleet andere tracks. Over het algemeen instrumentale tracks waarin al de nodige dubinvloeden hoorbaar zijn. Noem het een vorm van proto-dub. Nou heb ik in de loop de jaren het een en ander van Lee Scratch Perry verzameld, maar The Good, The Bad And The Upsetters nestelt zich met gemak tussen mijn favoriete Lee Scratch Perry platen. De man heeft niet veel nodig om iets fraais te creëren. Of zoals hij het zelf zegt: "It was only four tracks on the machine, but I was picking up twenty from the extraterrestrial squad."

Maandag 24 Februari 2014 at 9:09 pm Geen reacties

Punk 45, Vol 2 - V/A

De liedjes zijn over het algemeen aan de korte kant, de titel van deze verzamelaar niet. Punk 45: There is No Such Thing As Society. Get A Job, Get A Car, Get A Bed, Get Drunk! Underground Punk and Post-Punk in the UK 1977-81 Vol. 2 is de tweede verzamelaar en volgt lekker snel na het verschijnen van deel 1. Dat deel concentreert zich op de Amerikaanse punk- en post-punksingles. Daarover hier meer. Deel 2 staat in het teken van de Engelse punk en post-punk. Lastig om te zeggen welke deel de voorkeur geniet. Het pleit is nog niet beslecht, maar de Engelse variant heeft vanwege een hoger pissed-off-gehalte een lichte voorsprong. Alle singles die verzameld zijn, zijn toendertijd in beperkte oplage verschenen. Meestal door labels die slechts een paar singles hebben uitgebracht. Grote namen staan dan ook niet tussen de in totaal 24 verzamelde singles. Bekendste namen zijn die van Swell Maps, Johnny Moped en Television Personalities. Bands die na verloop van tijd de nodige singles en lp's hebben opgenomen. Maar er staan ook bands tussen die het slechts bij één of twee singles hebben gehouden. Een paar daarvan hebben ondertussen een redelijk legendarische status gekregen en zijn al eerder op andere punkverzamelplaten verschenen. Het beste voorbeeld is misschien wel het allereerste liedje: Sick Of You van The Users. Bij mij bekend van de Killed By Death verzamelaar. Deze uit Cambridge afkomstige band heeft in 1977 deze single opgenomen, kwam vervolgens met een tweede single en was binnen drie jaar ter ziele gegaan. Over iedere single is de nodige informatie verschenen. Punk 45 Vol. 2 is niet alleen zeer prettig om naar te luisteren, maar zeker net zo prettig om over te lezen.

 

Oor: Sick Of You - The Users

Vrijdag 21 Februari 2014 at 11:23 pm Geen reacties

Sports And Finance - Spoelstra

Spoelstra. De naam doet denken aan een lokaal glazenwassersbedrijf, maar al luisterend naar deze acht nummers tellende plaat van de man uit Den Haag doemt al snel een ander beeld op. Eén van een moeilijk kijkend gezicht. Spoelstra doet namelijk voornamelijk erg ingewikkeld. Zo'n kunstenaar die zoveel mogelijk interessant moet kijken om maar te verhullen dat zijn brouwsels als los zand aan elkaar hangen en voornamelijk dodelijk vermoeiend zijn. Sports And Finance wordt steeds lachwekkender en het gezicht van Spoelstra begint steeds meer te lijken op die van een peuter die heel erg zijn best moet doen om zijn poep binnen te houden, maar uiteindelijk toch de strijd verliest en zijn hele luier vol poept. De produktie van Spoelstra is dusdanig groot dat de luier overvol raakt waardoor de bruine drab over de kromme beentjes van de jongeling naar beneden druipt. Wat een grote bah! Langzaam maar zeker vult de stank de gehele ruimte. Uit nadere inspectie blijkt dat Sports And Finance is uitgebracht door Narrominded. Hetzelfde label dat medeverantwoordelijk is voor de interessantdoenerij van Katadreuffe. Ik verwacht geen direct besmettingsgevaar, maar voor de zekerheid stel ik voor om het geheel voorlopig in quarantaine te plaatsen.

 

Oor: Map And Shovel - Spoelstra

Woensdag 19 Februari 2014 at 9:21 pm Twee reacties

Nox Boys - Nox Boys

Hij had met gemak zijn vader kunnen zijn. Bob Powers is geboren in 1957 en kwam de vorige maand 17 jaar geworden Zack Keim tegen tijdens een open podium avond in een klein plaatsje in Pennsylvania. Nog diezelfde avond besloten ze samen een band te beginnen. Een naam was snel gevonden: Nox Boys. Vervolgens begon de zoektocht naar een bassist en een drummer. De eerste bassist verdween al snel toen hij door zijn vader werd gedwongen naar een ander soort school te gaan. Het op deze titelloze debuutplaat terug te vinden Military School verwijst naar die gebeurtenis. Het is wellicht aan Bob Powers, die de slidegitaar hanteert, te danken dat ondanks de zeer jonge leeftijd van zijn bandleden Nox Boys toch lekker doorleefd klinkt. Die bassist en drummer blijven meedogenloos doorspelen, terwijl de gitaren van Powers en Keim vervaarlijk om elkaar heen draaien, zonder daadwerkelijk een duel aan te gaan. De spanning blijft in vrijwel ieder liedje van Nox Boys intact. De band blijft ontegenzeggelijk in de jaren '60 hangen. Groezelige garagerock wordt ondergedompeld in troebele psychedelica, terwijl de teenage frustraties worden geventileerd. Jim Diamond was onder de indruk en voegde Nox Boys toe aan zijn lange lijst met garagebands die hij als producer in de studio heeft bijgestaan en The Cynics waren dusdanig onder de indruk dat gitarist Gregg Kostelich niet alleen een nummer meespeeld op de plaat, maar het ook heeft uitgebracht op zijn label Get Hip Recordings.

 

Oor: Military School - Nox Boys

Maandag 17 Februari 2014 at 8:47 pm Geen reacties

The Black Cult + Zeno Tornado @ De Zolder

Het toch al niet in groten getale op komen dagen publiek is slechs matig geïnteresseerd in het uit Groningen Zuid afkomstige trio. Het lijkt of de band en de overige aanwezigen zich in twee afzonderlijke ruimtes bevinden. Geen moment komen de twee samen. Het lijkt The Black Cult niet te deren. De garageband en vooral de zang van zanger Douwe krijgt er iets verbetens van en dat komt het spel in ieder geval ten goede.

 

Niet veel later is het te beurt aan Zeno Tornado. Deze uit Zwitserland afkomstige man kan op meer interesse van het publiek rekenen. Hij heeft zijn band thuis gelaten, dus we moeten het met Zeno, zijn gitaar en zijn zang doen. Ook alleen blijkt Tornado in staat om een onfrisse Hillbillybluegrasscountrytrash-set te spelen. Uit de teksten blijkt dat hij lijdt aan een milde depressie. Het feit dat hij door de Zwitserse autoriteiten in de gaten wordt gehouden omtrent zijn drankgebruik zal daar ongetwijfeld een voorname rol in spelen. Pas tijdens het laatste liedje weet hij zichzelf en zijn directe omgeving op te vrolijken als hij niet over West Virginia zingt, maar over West Vagina.

Donderdag 13 Februari 2014 at 8:45 pm Geen reacties

Haxel Princess - Cherry Glazerr

Op de één of andere manier weten de mannen van Burger Records vaak de bands uit te kiezen die muziek maken waarbij bubblegum en punk met elkaar verstengeld raken. De belangrijkste vereiste is dat de band in kwestie geen enkele moeite hoeft te doen om onvolwassen over te komen. Een makkie voor Cherry Glazerr (vernoemd naar een plaatselijke tv presentatrice). Slechts de bassist is meerderjarig. De andere twee bandleden zijn respectievelijk 16 en 17 jaar oud. Het is dan ook de grenzeloze naïviteit die het meest aanspreek op Haxel Princess. De band hoeft geen pose aan te nemen en dat betaalt zich op Haxel Princess uit. Spil is de 17-jarige Clementine Creevy. Ze zingt, speelt gitaar en schrijft de liedjes. Daarnaast maakt ze zich druk hoe ze toch nog een beetje goede cijfers kan scoren op school en over andere triviale zaken die in de wereld van een tienermeisje echter van groot belang zijn. Dit doet ze met onvaste zang in korte liedjes waar schuimige dreampop gecombineerd wordt met brakke punk. Cherry Glazerr klinkt veelal onbekommerd en bij vlagen volstrekt onverschillig. Simplisme is de norm. Ondertussen ben ik de beide dames van Cherry Glazerr dusdanig leuk gaan vinden dat het gezien het leeftijdsverschil bijna verontrustend is te noemen.

 

Oor: Haxel Princess - Cherry Glazerr

Maandag 10 Februari 2014 at 8:52 pm Twee reacties

Badillac - together PANGEA

Badillac begint overrompelend. Geen band weet zo'n furieus en aan het oergevoel appellerend begin van een plaat vol te houden zonder verderop in herhaling te vallen. Dat laatste doet together PANGEA geen moment. De razernij die gevangen wordt in een exceptionele combinatie van garagerock, punk en grunge neemt langzaam af, maar de spanning blijft. Net als de aanstekelijke liedjes. Waar nodig draait de band de hand niet om voor een logge riff meer of minder. Waar together PANGEA gedurende de eerste helft van Badillac zoveel mogelijk weet uit te schreeuwen, daar wordt op de tweede helft van de plaat veel ruimte overgelaten aan het zelfbeschouwend vermogen van de band. Zanger William Keegan heeft niets te verbergen en ruilt zijn gefrustreerde kreten in voor meer ingetogen zang. Badillac kent vele kanten en ondanks het razende begin, is together PANGEA ook tijdens de rustige liedjes in staat intens te klinken. Hoe de liedjes ook van elkaar verschillen, ze hebben allemaal een ding gemeen: together PANGEA houdt zich geen enkel moment in. Alles moet er uit, woede, frustratie, verdriet en teleurstelling en nog veel meer. Badillac dient keer op keer gedraaid te worden, want er ontspint zich iedere keer iets nieuws. De band klinkt soms zelfs blij en opgelucht dat het op deze wijze het hart heeft weten te luchten. Het maakt van Badillac een zeer gevarieerde en uitzonderlijk sterke plaat.

 

Oog & oor: Offer - together PANGEA

Vrijdag 07 Februari 2014 at 8:12 pm Twee reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed