Singles Collection Volume 3 - Thee Oh Sees

Dat Thee Oh Sees niet meer bestaat kreeg ik niet door middel van een zielloos berichtje op twitter of een via post op een blog tot mij, maar op de old skool manier. Met een biertje in mijn hand in de kelderbar van Vera. Mijn eerste reactie: "Weer een band die ik nooit live gezien heb". Wat dat betreft is er nog hoop, want er blijkt sprake te zijn van een lange pauze in plaats van een definitieve breuk. Kan de schande dat deze typische Veraband nooit in Vera heeft gespeeld wellicht in de toekomst toch nog worden uitgewist. Hoe dan ook, aan de tot dusver niet aflatende stroom van releases is als laatste Singles Collection Volume 3 toegevoegd. Het is, geheel volgens verwachting, een allergaartje geworden. Liedjes die op gelimiteerde singles zijn verschenen, worden afgewisseld met ruwe versies van tracks die al eerder op plaat zijn verschenen. Wat de meeste songs gemeen hebben is dat een schijnbaar standaard begin van een nummer alras ontaardt in een verderfelijke kronkel, waardoor het liedje willoos transformeert in een typisch freakend Thee Oh Sees creatie. Singles Collection Volume 3 eindigt met live tracks, waarvan er eentje alleen op de CD-versie van het album staat. Van al die platen die Thee Oh Sees de afgelopen jaren hebben gemaakt, kunnen er met een gerust gevoel een paar worden overgeslagen. Deze echter niet.

 

Oog & oor: Girls Who Smile - Thee Oh Sees

Donderdag 30 Januari 2014 at 9:35 pm Twee reacties

One Take Session - Becky Lee And Drunkfoot

Van Becky Lee verscheen in 2012 de debuutplaat op het Voodoo Rhythm label. De opvolger is de 10"/cd met de zeer toepasselijke titel One Take Session, meer takes zijn er namelijk niet gebruikt. De paar imperfecties die daar het gevolg van zijn, voegen eerder iets toe dan dat ze afbreuk doen aan het geheel. One Take Session betekent een stap terug. Deze acht liedjes tellende plaat bestaat namelijk uit opnames van Becky Lee uit 2008. Aanvankelijk was het namelijk de bedoeling dat deze liedjes als demo dienst zouden moeten doen, een cdtje die Lee na optredens zou kunnen verkopen. Dat moet gezien haar aangename uiterlijke kenmerken voor positieve verkoopresultaten hebben gezorgd. Voodoo Rhythm-baas Beat-Man besloot echter dat de opnames te mooi zijn om voor zo'n select gezelschap beschikbaar te zijn. Vandaar een officiële release van One Take Session. Naast de rudimentaire blues met uitgeklede rock 'n roll valt vooral de fraaie stem van Becky Lee op. Verleidelijk, maar vooral veel onderhuids verlangen en onverwerkt leed klinkt daarin door. Deze cowgirl, ze komt oorspronkelijk uit Arizona, zit vol met de blues en zodra ze een gitaar omdoet en met haar voet kan stampen komt dat eruit. Luister vooral naar opener Old Fashioned Man.

 

Oor: Old Fashioned Man - Becky Lee And Drunkfoot

Vrijdag 24 Januari 2014 at 6:19 pm Geen reacties

Eurosonic 2014 Dag 3

Na Negersonic zit er niets anders op dan verder te gaan met Eurosonic. Allereerst worden er een paar nummers van Scarlett O'Hanna meegepakt. Ze doet, niet alleen qua uiterlijk, een beetje denken aan PJ Harvey. Scarlett heeft echter de rauwe kant van PJ thuis gelaten en daar voor in de plaats een meer folkgerichte benadering. Een rustig begin van de avond. Een van de bands die ik persé wilde zien is het Franse The Limiñanas. Met de recent verschenen derde plaat Costa Blanca heeft de vijfkoppige band al indruk gemaakt en live wordt dat helemaal waargemaakt en bij vlagen zelfs overtroffen. Door de bekoorlijke zangeres word je verleid met haar zinnenprikkelende praatzang, terwijl de rest van de volledig in het zwart geklede band gestaag doorspeeld. Coole Gainsbourghvibes vullen de ruimte. Dat de liedjes meestal te abrupt eindigen, nemen we op de koop toe.

Even verderop staat een andere Franse band. Cheveu. Gortdroge synthpunks. Heel even is het vermakelijk wat ze doen, maar het chronisch gebrek aan echte liedjes breekt de band al snel op. De zaal wordt voortijdig verlaten en het bandhoppen kan aanvangen. Jacco Gardner heeft de schuchterheid van vorig jaar van zich afgeworpen. De band is nu wel goed op elkaar ingespeeld, maar het blijft allemaal zo lief. Zo aardig. Ik kan er niet te lang naar kijken en luisteren en beland in De Walrus. Daar speelt zo te horen een bluesrockband. De toko is echter bomvol en ik waag niet eens een poging in de buurt van het podium te komen. Wel goed om te weten dat er dit jaar wel heel veel belangstelling is voor lokale bands. Dat is in het verleden vaak anders geweest. Via Huis De Beurs, waar ik drie seconden naar een doodsaaie band kijk wordt Lola aangedaan. Voorheen Literair Cafe AaBC. Een tent die ik in het verleden vaker dan me lief is liederlijk heb verlaten, terwijl de zon alweer scheen. Het Groninse Avery Plains speelt daar. Een volle zaal bij aanvang, een halfvolle tegen het einde van het optreden van deze mannen met gitaren. Sommige van die mannen hebben geen baard, de meesten wel. Relevante opmerking? Neen. Net zoals het geluid van de band niet erg relevant is. Wel is de de melancholische post-rock met voorzichtige Sonic Youth gitaarerupties goed uitgevoerd, dankzij de ervaren muzikanten. Werkelijk pakkend is het geen moment.

Niet veel verder is het zaak op tijd binnen te zijn voor The Hypnotic Eye. Deze energieke rockband put met gemak uit de bron van psychedelische bands en soulbands om de uitdagende en verleidelijke zangeres het publiek volledig in te pakken. Niet dat de band moeite doet om het publiek alleen maar te pleasen. Er wordt ook gewoon regelmatig hard gespeeld. Met covers van ondermeer Los Saicos (Demolición) en David Bowie (Can't Help Thinking About Me) laat The Hypnotic Eye horen verschillende kanten te hebben. Deze band gaat nog op heel veel grote festivals spelen. Dat lijkt ook de voornaamste reden te zijn waarom The Hypnotic Eye is opgericht.

Daarna begint de rijenhel. Via rijen die maar niet korter willen worden voor Vera en De Spieghel is er een korte rij voor Vindicat. Daar vindt zich een merkwaardig schouwspel plaats. Breed geschouderde, zwaar getatoeëerde mannen staan daar vrijwel naakt een merkwaardige vorm van performance art te maken. Ondertussen galmt er snoeiharde industrialrave door de zaal. Het lijkt of deze Oostenrijkers meer in de sportschool voor de spiegel hebben gestaan dan in een oefenhok met hun instrumenten bezig zijn geweest. De naam mag er ook zijn: Fuckhead. Uiteindelijk eindigt de avond zoals het begon. Bij De Rooie Neger. Hij krijgt met gemak een volle Verazaal aan het dansen en het drinken. Van Slayer tot schlager.

 

Voor de volgende dag is er een middagprogramma door het onvolprezen traumahelikopter georganiseerd: Back In The Saddle. De band speelt zelf uiteraard ook, draait nog plaatjes ook. Bij binnenkomst is het eerst echter een hardcorepunkband uit Amsterdam aan de beurt. Ik ben net wakker en mijn karige ontbijt nog aan het verteren en White Slice zet me op het juiste spoor om weer bij de les te zijn. Hard, met een zanger die zijn schreeuw weet te doseren. Een prima band om de katerige dag mee te beginnen. Daarna is Chuckamuck aan de beurt. Iets heel anders. Rockabilly, garagerock en country belanden in de blender en Chuckamuck maakt er een smakelijk geheel van. Mijn kater is niet te vergelijken met die van de mannen van traumahelikopter. Eentje heeft een restant van de nacht zelfs noodgedwongen doorgebracht in een bushokje. Naar de hel met die kater en terug in het zadel is gedachte. De band speelt fel, agressief en ondanks de beroerde lichamelijke staat, vol overtuiging.

Hoogtepunten van drie dagen Eurosonic en aanverwante festivals, in willekeurige volgorde: Repetitor, Fake Orgasms, Girl Band, traumahelikopter, Afterpartees en The Limiñanas.

Zondag 19 Januari 2014 at 12:43 pm Geen reacties

Negersonic 2014

De derde Eurosonicdag begint in de Ierse pub. Daar speelt zich Negersonic af. Georganiseerd door de beste dj van het land: DJ De Rooie Neger. Bij binnenkomst staat het Limburgse Afterpartees op het punt van beginnen. De zaak is er voor volgelopen. Afterpartees perst er moeiteloos de ene na de andere powerpop/garagerockhit uit. Angstvallig wordt het officiële Eurosonicprogramma in de gaten gehouden. Veel beter dan dit zal het vanavond niet worden, is de veronderstelling. Dat kan wel eens gaan kloppen, want nadat de negerzoenen worden uitgedeeld en De Rooie Neger zelf nog een paar krakers op de draaitafel legt, blijkt dat traumahelikopter gerekruteerd is om een set met Ramonescover te spelen. Zelf ontevreden over hun optreden van de vorige avond gaat het trio getergd van start. Binnen een kwartier wordt een handvol Ramonesliedjes gespeeld. De Ierse pub ontploft bijna letterlijk. Bier spuit in het rond, er wordt gecrowdsurft. Zanger Mark moet met enige regelmaat op zoek naar zijn microfoon aangezien het wild geworden publiek de rol van Joey Ramone op zich neemt. Uiteindelijk wordt ook Mark op handen gedragen en surft zo de hele zaak door, onderwijl vlaggen van muur en plafon rukkend. Na de microfoon is Mark nu ook zijn gitaar kwijt, de Neger zelf heeft die ter hand genomen. Er heerst totale chaos en band en publiek schreeuwt elkaar naar grote hoogtes. Deze korte edoch heftige punkexplosie gaat de boeken in als legendarisch. Iets waar de kinderen en kleinkinderen van de aanwezigen tot vervelends toe over verteld zal gaan worden. Onovertroffen en de rest van het Eurosonicprogramma voor die avond totaal overbodig makend.

Zaterdag 18 Januari 2014 at 9:53 pm Geen reacties

Eurosonic 2014 Dag 2

Dat is even wennen. Een Eurosonichoogtepunt direct aan het begin van de avond. In Huis De Beurs lijkt het namelijk helemaal niet of iets bijzonders staat te gebeuren. Er stappen vier jongemannen het podium op die eerder de indruk wekken zich aan te melden voor de introductieweek voor nieuwe studenten op de universiteit dan een ziedende set te gaan spelen. Maar dat laatste doen ze. Girl Band maakt rauwe post-punk waarbij de instrumenten om voorrang dringen en de zanger er alles aan doet om daar bovenuit te komen. Watzonder zich te overschreeuwen soms ook lukt. Gaandeweg wordt de intensiteit opgevoerd. Girl Band is een band die ik nog veel vaker wil zien en wiens plaat de week dat het uitkomt direct aan ga schaffen. Zo'n band dus.

Andere koek is Black Lizard. Trage en logge psychedelica. De eerste liedjes zijn goed te doen, maar de band speelt of safe. Van spanning is geen enkele sprake meer en de zaal druppelt leeg. Even verderop stroomt Vera vol voor de nieuwste Engelse hypeband Circa Waves. Net als de meeste van die bands heeft ook dit kwartet voldoende branie en catchy liedjes. Maar een beetje verscheidenheid en dissonante geluiden had het optreden goed gedaan. Ondertussen vind ik Circa Waves wel leuker dan ik ze zou willen vinden. Er heerst een vloek op het bezoeken van een optreden van Mozes And The Firstborn. Ook deze avond krijg ik de band niet te zien. De rij voor Magic Mirror is lang en als je dan denkt aan de beurt te zijn, wordt er ergens achteraan de rij wel iemand gevonden die als professional naar binnen mag. Daar sta je dan met je kaartje van 70 euro. Doorlopen naar Huis De Beurs waar vier Zweedse meiden (altijd goed) op het podium staan. Tigel Bell speelt ongecompliceerde riot grrrl meebrulpunk. Leuk, maar alles blijft binnen het betamelijke.

Er staan opvallend veel psychedelische bands op Eurosonic. In De Spieghel is dat deze keer Electric Eye uit Noorwegen. Net als bij Black Lizard is het begin sterk, met de nodige drones en krautrockinvloeden, maar zakt de boel al heel snel in. Te veilig en te saai. The Wands zag ik een avond eerder ook al. De heren hebben voor de gelegenheid schone en keurig gestreken overhemden aangetrokken. Deze keer komen de gitaren beter naar voren en klinkt de zanger nog klagender. De sound blijft echter nog te dichtbij die van de psychedelische bands uit de sixties hangen. Tijdens het eerste nummer van Lower stroomt de zaal voor meer dan de helft leeg, waardoor het even moeite kost om binnen te glippen. De paar bekenden die de zaal verlaten typeren het als echt een band voor mij, maar Lower is te lomp. De zanger overschreeuwd zichzelf en wanneer hij Erase Yourself blijft brullen denk ik: vooral doen!

Aan de drie garagepunks van traumahelikopter de eer om de avond af te sluiten. De bovenzaal van De Spieghel is volgelopen en het trio maakt een valse start, maar herpakt zichzelf direct lachend. Het voordeel van
jezelf niet al te serieus nemen. In maart verschijnt de tweede LP van traumahelikopter en daarvan speelt het enkele liedjes. Die zijn net iets meer uitgewerkt dan de nummers van hun debuut LP. De band lijkt nog veel moois in petto te hebben, inclusief de instantklassieker Last Night I Dreamed I Killed Myself. traumahelikopter maakt de verwachtingen waar. Een prachtige afsluiting van de tweede Eurosonicavond.

Vrijdag 17 Januari 2014 at 2:28 pm Geen reacties

Eurosonic 2014 Dag 1

Waarom wachten op de eerste Eurosonicband om 20.00 uur als voor dat tijdstip al bands buiten het officiële programma om spelen? Daarom wordt gekozen om naar het ophalen van de polsband naar de Oosterstraat te gaan, Vera voorbij te lopen en een paar deuren verder naar binnen te gaan. Dat lege winkelpand is deze week gevuld met een paar stands en een podium waar vanavond The Black Cult speelt. Niet dat er echt veel mensen op af komen, maar de Groningse gitaarband speelt een puike set. Zeker met de wetenschap dat Eurosonic ieder jaar vol staat met bands vol ideale schoonzonen is The Black Cult een verademing.

 

Niet veel later speelt een vage Fin in De Spieghel. Deze man genaamd Jaakko Eino Kalevi doet qua fysieke verschijning denken van Neil van The Young Ones. Naast hem staat een meisje met saxofoon en die lijkt op het jongere zusje van Candy Dulfer. Samen met de drummer wordt een lome vorm van synthpop gemaakt. Dromerig en met een vleugje melancholie. Een gedegenereerde Depeche Mode. Ik houd het de hele set vol. Dat zegt genoeg. In de het bovenzaaltje staat het uit Belgrado afkomstige Repetitor klaar. Dit trio heeft speelde al eens eerder in Groningen en ook hun plaat Dobrodošli Na Okean is niet ongemerkt voorbij gegaan. Repetitor is een band die speelt alsof ieder optreden het laatste zou kunnen zijn. De zanger/gitarist staat geen moment stil, de vrouwelijke drummer ramt alsof haar leven er vanaf hangt en de kleine bassiste heeft een dusdanig grote bas om haar ranke schouders hangen dat het lijkt alsof die basgitaar een meisje vasthoudt. Repetitor klinkt alsof Fugazi en Sonic Youth samenspelen in een tochtige pand in Belgrado dat voor het laatst is opgeknapt in de tijd dat Tito nog leefde. Het eerste hoogtepunt van Eurosonic kan genoteerd worden.

 

Ik bestel wat bier en loop naar beneden. In de 'grote' zaal van De Spieghel gaat zo meteen een band spelen. Na een paar minuten besef ik pas dat die 'band' al begonnen is. Een bleek jongetje staat op de podium aan een paar knopjes te draaien en beweegt zich een beetje houterig. De kinderdisco van Daithi. Ik besluit mijn flesje De Koninck elders in het pand te nuttigen. Daar gaat niet veel later Tirana van start. Aangezien Oostenrijk het focusland is, mogen er veel bands uit dat land op het festival spelen. In die stroom van vervelende Oostenrijkse indiebands spant Tirana de kroon. Deze keer met een permanent ongestelde zangeres. De eerste kutbands zijn gesignaleerd. Op naar andere bands!

 

Zo'n andere bands in het Deense The Wands. Psychedelica, lange haren en bijpassende overhemden. De jongemannen putten uit de krochten van de sixties en hebben zo te horen ook de nodige muziek van The Brian Jonestown Massacre voorbij horen komen. Ze vermengen dat allemaal, maar zijn nog een beetje bleu en opzoek naar hun eigen sound. The Wands mag in de gaten worden gehouden. Vanavond spelen ze weer en de kans is groot dat ik ook dan nog even kom kijken. Tijd om een uitstapje te maken naar een tegenfestival: Pleuropsonic. Een festival dat ook op diverse locaties in Groningen wordt gehouden. Vanavond is het immer gezellige café De Zolder het strijdtoneel. Bij binnenkomst staat er een punkband zijn laatste nummers te spelen, dus het is nog even wachten voor de band waar ik het op gemunt heb: Fake Orgasms. Het kwartet Groningse punks bestaat nog niet zo heel lang, speelde reeds in de kelderbar van Vera en laat vanavond in De Zolder horen de hooggespannen verwachtingen voor dit jaar waar te gaan maken. Fake Orgasms gooit direct alle schroom van zich af en komt over als een dodelijke hardcorepunkmachine. Het publiek gaat los en Fake Orgasms gooit er vervolgens nog een schepje bovenop. Search and destroy. Gaat dat zien!

 

Ik glip vervolgens Vera binnen. Daar kom ik in een volle zaal terecht, waarvan driekwart geen oog en oor heeft voor de op zijn gitaar tokkelende man op het podium met naast hem een mannetje die aan knopjes draait van zijn laptop. Voor het gemak sluit ik me bij de meerderheid aan, haal nog een biertje en keer niet veel later met de allerlaatste Verakrant in mijn hand huiswaarts.

Donderdag 16 Januari 2014 at 1:47 pm Geen reacties

Confined - Police Bastard

Eurosonic barst deze week los. Terwijl de stad langzaam maar zeker vol begint te lopen met bands die hopen door te breken en op grote festivals te mogen komen spelen, is er gelukkig ook nog een andere kant. Aan die andere kant van de veilige hypotheekrock staan de bands die in tochtige kraakpanden staan te spelen voor twintig man en het moeten doen met een veganistische hap en goedkoop, lauw bier. Het uit Birmingham afkomstige Police Bastard is zo'n band. Al twintig jaar laten deze punks de ene na de andere bom ontploffen. De meest recente molotovcocktail heeft de titel Confined meegekregen en kent een radicale mix van crust, hardcore en thrash. Uit de muziek en teksten van Police Bastard klinkt niet alleen woede en frustratie door, maar klinkt bovenal de teleurstelling van alle mislukkingen en de uitzichtloosheid door. De jaren beginnen te tellen en aan het eind van de rit overheerst het gevoel van complete ontreddering en desillusie. De titels van de eerste drie nummers van de plaat spreken wat dat betreft voor zich: The Curse Of The Cross, Brought To Our Knees, Sick Sick System. Toch is opgeven geen optie. Op Confined klinkt ook Police Bastard nog extreem pissed-off en klaar om tegen beter weten in de confrontatie toch weer aan te gaan. Aangezien Confined niet snel in een Nederlandse platenzaak te vinden zal te zijn, is de beste optie om hier de cd aan te schaffen. Vooral doen, al was het maar als tegenwicht voor alle brave middelmaat die ons nog te wachten staat.

 

Oog & oor: The Curse Of The Cross - Police Bastard

Maandag 13 Januari 2014 at 9:12 pm Geen reacties

Hard Feelings - Apneu

Heb ik net die vervelende plaat van Katadreuffe doorgeworsteld, ligt er direct een andere plaat van Subroutine Records klaar van een band met daarin een lid van datzelfde Katadreuffe. Over die band en plaat zal ik verder geen  woorden vuil meer maken, dat heb ik hier al gedaan. Apneu heet de band en de pretenties van Katadeuffe zijn thuis gelaten. Een goede zet. Van deze Amsterdammers is al het een en ander aan plaatwerk verschenen. Hard Feelings is de tweede langspeler en telt nog geen 20 minuten. Meer een ep dan een lp dus eigenlijk. Twintig mooie minuten vol rammelende gitaarpop. De liedjes van Apneu klinken op een voortreffelijke manier zo onverschillig mogelijk. Soms met venijn (Walkie Stalkie), maar ook mistroostigheid krijgt een plaats in het titelnummer. Apneu brandt de liedjes bij voorkeur zo snel mogelijk op. Zo wordt in ieder geval voorkomen dat er gedurende de tweede helft van een liedje een moment van verveling mogelijk is. Het slaat die tweede helft simpelweg over. Zo makkelijk kan het zijn. Een prettig pakkend plaatje.

 

Oor: Walkie Stalkie - Apneu

Donderdag 09 Januari 2014 at 9:30 pm Geen reacties

Top 20

Gewoon. Om even af te kicken van de lijstjes van vorige maand. De 20 acts waar ik volgens last.fm vorig jaar het meest naar luisterde via mijn pc en mp3-speler.

 

01 The Brian Jonestown Massacre
02 David Bowie
03 Nick Cave & The Bad Seeds
04 traumahelikopter
05 Oblivians
06 The Black Angels
07 Thee Oh Sees
08 Iceage
09 Heavy Times
10 Minutemen
11 The Fresh & Onlys
12 Ty Segall
13 Georgiana Starlington
14 Neil Young
15 The Gun Club
16 The Boys
17 Lou Reed
18 Mozes and the Firstborn
19 The Fall
20 Bare Mutants

Zaterdag 04 Januari 2014 at 01:50 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed