Top 25 van 2013

2013 Is vooral het jaar waarin ik definitief afscheid genomen heb van bepaalde bands waar ik voorheen blind een nieuwe plaat van had aangeschaft. Om er een paar te noemen: Primal Scream, Nine Inch Nails, Yeah Yeah Yeahs, Tricky en My Bloody Valentine. Allemaal om verschillende redenen overigens. Die variëren van een slappe plaat tot volstrekt overbodig en irrelevant. Meest aangename verrassing was de release van een nieuwe Bowieplaat, maar die bleek ondanks de overdreven enthousiaste recensies toch niet al teveel om het lijf te hebben. Hoewel de single die er aan vooraf ging prachtig is. Toch zijn er in de lijst van 25 platen van dit jaar nog veel oude bekenden te vinden. Tot slot mag worden genoteerd dat de lp van traumahelikopter de beste plaat is die ooit door een Nederlandse band is opgenomen.

 

01. traumahelikopter - traumahelikopter 
02. The Affliction - Bare Mutants
03. Floating Coffin - Thee Oh Sees
04. Push The Sky Away - Nick Cave And The Bad Seeds
05. Desperation - Oblivians
06. Paper Moon - Georgiana Starlington
07. I See Seaweed - The Drones
08. You're Nothing - Iceage
09. Fix It Alone - Heavy Times
10. Fuzz - Fuzz
11. Costa Blanca - The Limiñanas
12. Disconnect - TV Ghost
13. Indigo Meadow - The Black Angels
14. Mozes And The Firstborn - Mozes And The Firstborn
15. MCII - Mikal Cronin
16. Bad Patterns - Nightmare Boyzzz
17. Bad Vision - Bad Vision
18. FIDLAR - FIDLAR
19. Bazooka - Bazooka
20. Sonic Bloom - Night Beats
21. Shocked Minds - Shocked Minds
22. Cut Yourself Free - Wymond Miles
23. Reflecting The Light - Black Bug
24. Exit Smiles - Cheap Time
25. Let US Be The Legends (You Think We Are) - Ashtones

 

Maandag 30 December 2013 at 10:34 pm Drie reacties

Exit Smiles - Cheap Time

Cheap Time is ondertussen beland bij zijn vierde album. In die tussentijd is het wat de kwantiteit betreft een duidelijke neerwaartse spiraal te ontwaren. Het gaat te ver om te spreken van een samenzwering of een geheime boodschap, maar er begint nu wel iets op te vallen. De eerste lp uit 2008 telde nog 14 liedjes, de tweede 12, de derde 10 en met Exit Smiles is dat aantal gereduceerd tot 8. Langzaam maar zeker is een van mijn favoriete hedendaagse bands aan het afglijden richting liedjes waar een progrockband zich qua lengte niet voor hoeft te schamen. Zo ver is het echter nog lang niet. Cheap Time is de band van Jeffrey Novak, die ook onder zijn eigen naam dit jaar nog een lp uit liet brengen, maar ook de zangeres van Heavy Cream maak ondertussen als bassiste deel uit van de band. Een welkome aanvulling, want heel af en toe mag ze op de achtergrond ook meezingen. De liedjes zijn zoals te verwachten een stuk uitgerekter. Het pad van garagerock en punk wordt steeds verder achtergelaten. Op Exit Smiles klinkt Cheap Time als een moderne uitvoering van Magazine. Novak lijkt een stuk pissiger en laat steeds meer artrock en post-punkinvloeden toe. Op Exit Smiles is een verdere verdieping te horen, waardoor de muziek van Cheap Time niet meer zo makkelijk als voorheen te absorberen is.

 

Oor: Exit Smiles - Cheap Time

Zondag 29 December 2013 at 3:54 pm Geen reacties

Bad Patterns - Nightmare Boyzzz

Met een nieuw jaar in zicht zijn het niet zo zeer de te verschijnen platen van bands die ik al ken waar ik naar uitkijk, als wel de platen van bands waar ik nog nooit van gehoord heb. Op de valreep van het huidige jaar is daar bijvoorbeeld een plaat van Nightmare Boyzzz. Tot vorige maand had ik geen weet van het bestaan van deze uit Huntsville, Alabama afkomstige band. Er is overigens geen spoortje van southern rock te bekennen op Bad Patterns. Dit ter geruststelling. Het is een overdonderend debuut waarop punk, garagerock en powerpop over elkaar heen struikelen. Nightmare Boyzzz schraapt in al zijn enthousiasme de invloeden overal vandaan en doet met enige regelmaat denken aan The Marked Men. Zelfs glamrock weet een plaatsje te veroveren op Bad Patterns en niet alleen omdat de stem van de zanger bij tijd en wijlen doet denken aan die van Marc Bolan. Terwijl de laatste hand wordt gelegd aan de jaarlijst van 2013 moet er ook nog een eervolle plek in die lijst worden gevonden voor Nightmare Boyzzz, want Bad Patterns heeft de laatste tijd een behoorlijke heavy rotation op Planet Trash en aangrenzende planeten. Opdat deze plaat ook snel een harde landing mag ondergaan op uw planeet. Uitgebracht door Slovenly Records.

 

Oor: Baby, It's Alright - Nightmare Boyzzz

Zaterdag 28 December 2013 at 1:01 pm Geen reacties

Concert Top 10 2013

1. Loud Squirt @ Vera Kelderbar

2. traumahelikopter @ Vera

3. The Fresh & Onlys @ Vera

4. traumahelikopter @ Mojo Junkyard

5. Night Beats @ Vera

6. Mikal Cronin @ Vera

7. Bad Vision @ ORKZ Bar

8. traumahelikopter @ Vera Kelderbar

9. The A-Bones @ Vera

10. Shannon And The Clams @ Vera

Vrijdag 27 December 2013 at 8:40 pm Geen reacties

Bad Vision - Bad Vision

Na een single en een Europese tour is het Australische Bad Vision zo ver om een lp te releasen. De verwachtingen naar aanleiding van de single waren vrij hoog en het kwartet slaagt erin om aan die verwachtigen te voldoen. Het is niet veel bands gegeven om vele elementen van bands uit het verleden te bundelen zonder over te komen als een rip off. De voornaamste reden waarom mijn voorkeur uitgaat naar bands die het lukt om dan toch met iets eigens te komen. Fileer Wipers, Buzzcocks, The Saints en mieter de heleboel in een emmer vol rottende garage- en post-punkbands en het brouwsel zal na verloop tijd rieken naar iets waar Bad Vision met deze lp voor de dag mee is gekomen. De gitaren beginnen op de lp steeds neurotischer te klinken, zanger Jerome schudt zijn cynische houding van zich af en lijkt langzaam te transformeren in een monster waar hij geen controle meer over heeft. Ondertussen is er in geen velden of wegen een bassist te bekennen en begint de drummer te beseffen dat hij er feitelijk alleen voor staat om het zooitje nog enigszins bij elkaar te houden. Dat lukt, maar met moeite. Het maakt van Bad Visions lp een intrigerend werkje. Verkrijgbaar bij het Duitse Adagio 830, waar wel vaker bijtend en licht prikkelende platen verschijnen.

 

Oor: Photocopy - Bad Vision

Woensdag 25 December 2013 at 11:11 pm Geen reacties

Fake Orgasms @ Vera

Er was een lichte, lokale buzz ontstaan over die nieuwe punkband uit Groningen. Vandaar dat de band bij het eerste optreden in de stad al voor een volle Verakelderbar zorgt. Fake Orgasms heet de band, maar buiten de orgasmes is er niets fake aan deze band. De vier mannen houden van punk, maar houden er nog meer van om hun punkvoorbeelden een geweldig pak slaag te geven.  Black Flag heeft een lp getiteld Damaged, Fake Orgasms mag in staat worden geacht op korte termijn nog veel meer schade aan te richten. Daarvoor dient het echter wel een stuk meer ingespeeld te raken. De band stormt in ieder kort nummer rechtstreeks op een muur af, gaat een frontale botsing nimmer uit de weg, maar weet desondanks de valkuilen van lompheid met speels gemak te omzeilen. Neerlands grootste punkbelofte voor het nieuwe jaar is bekend: Fake Orgasms.

Zondag 22 December 2013 at 9:26 pm Geen reacties

Let US Be The Legends (You Think We Are) - Ashtones

Niet kapot te krijgen die Gé Ashtone. Als enige overgebleven lid van de allereerste line-up van het uit Lille afkomstige Ashtones gaat hij gewoon door, ook al hebben een paar leden ondertussen het tijdelijke voor het eeuwige gewisseld. Vorig jaar speelde die vernieuwde Ashtones, waaronder ook enkele leden van Crusaders Of Love zich bevinden, nog in Groningen en werd er een in alle haast opgenomen lp uitgebracht. Dit keer hebben de vijf Fransen de tijd genomen voor de nieuwe lp Let Us Be The Legends (You Think We Are) en dat is goed hoorbaar. De garagerock 'n roll blijft immer smerig. Iets wat vooral live goed tot uiting komt. Let Us Be The Legends haalt het niet bij een optreden van Ashtones, maar Gé klinkt bozer en aggresiever dan ooit en heeft een droog geluid weten vast te leggen. Ashtones heeft nooit echt indruk weten te maken als het gaat om het kiezen van goede covers. Ook op Turbonegro's Rendez-vous With Anus valt wat aan te merken, maar de band laat daarmee ook horen niet alleen beïnvloed te zijn door garage- en punkbands uit de jaren '60 en '70. Daarnaast blijft de band gezien die titel natuurlijk keurig acteren binnen het eigen taalgebied. Let Us Be The Legends (You Think We Are) is alleen op vinyl verkrijgbaar en daarvoor mag je je wenden tot Beast Records.

 

Oog & oor: Hobo Of Loboten - Ashtones

Vrijdag 20 December 2013 at 10:09 pm Geen reacties

A Bunch Of Animals - The Sensibles

The Sensibles moet het niet van de zangeres hebben. Op de vorig jaar verschenen single bleek zij al de zwakke schakel te zijn. Ze heeft de stem van een kindvrouwtje en dat is best een liedje uit te houden, maar de vier nummers op single wezen vorig jaar al uit dat daarmee het maximaal aantal liedjes waarin Stella zingt eigenlijk al te veel van het goede is. Nu mag ze zelfs een lp volzingen en begint het de spuigaten uit te lopen. Op de felle powerpop is verder niets aan te merken. Sterker nog, als iemand anders de zang voor zijn/haar rekening had genomen was A Bunch Of Animals gewoon een kloeke plaat gebleken. The Sensibles weet namelijk aan zijn powerpop de juiste combinatie van punk en garagerock toe te voegen. Toch kan ik me niet zetten over de zang van Stella. Het kinderlijke gekweel begint dusdanig op de zenuwen te werken dat ik een gezonde haat begin te ontwikkelen. Dat heeft deze schone Italiaanse natuurlijk ook weer niet verdiend. Voor degenen die het nog aandurven, onder dit stukje staat een link naar een liedje van The Sensibles. Ik ben zo vriendelijk geweest om het korste nummer van de lp hiervoor te selecteren. Voor de echte waaghalzen is er een link naar de site van label Rijapov Records waar de plaat te bestellen is.

 

Oor: Stay With Me - The Sensibles

Woensdag 18 December 2013 at 9:07 pm Geen reacties

First/Last - Afterpartees

Verwachtte ik dat naar aanleiding van de geweldige eerste lp van traumahelikopter er in Groningen nog veel meer toffe garagebands op zouden staan, blijkt de leukste garageband na traumahelikopter helemaal uit Limburg te komen. Uit Horst notabene. Dat moet in ieder stukje over Afterpartees gemeld worden, dat ze uit Horst komen. Eerder al in Groningen te zien als voorprogramma van Cosmonauts, waarin de Limburgers zonder zich buitengewoon te hoeven inspannen de hoofdact met gemak naar huis speelden. Nu dan de eerste single. First/Last staat op kant a. Een liedje dat bekend is van de te downloaden demo van het vijftal. Nu helemaal uitgewerkt met de juiste dosering van rammelende gitaren, snotty zang en ook nog wat handgeklap. Echt zo'n single die je direct vijf keer draait alvorens de andere kant te proberen. Die haalt het niet bij kant a, maar daar is het ook een b-kantje voor. Het tempo op That's What You Said gaat iets omlaag en de zelfmedelij iets omhoog. De band is zo vriendelijk om de single als gratis download aan te bieden, maak daar vooral gebruik van. Nu is er tenminste nog iets te kiezen, want een single met een oplage van slechts 300 stuks met een killerhit als First/Last zal niet lang meer verkrijgbaar zijn, dunkt me.

 

Oor: First/Last - Afterpartees

Maandag 16 December 2013 at 10:28 pm Geen reacties

Malconfort - Katadreuffe

Meestal is het wel raak als Subroutine Records zich er mee gaat bemoeien, soms wordt de plank echter misgeslagen. Op het eerste gehoor lijkt het hoofdstedelijke Katadreuffe wel te passen tussen het stofzuigergeweld dat met enige regelmaat via Subroutine een weg naar buiten vindt. Katadreuffe doet met een beetje goede wil nog wel denken aan bands als Wolvon, AC Berkheimer en Space Siren, die eerder al via Subroutine een plaat uitbrachten. Het grote verschil zit hem echter in de uitvoering. Genoemde bands weten nog verscheidenheid aan de dag te leggen, Katadreuffe blijkt al gauw een one trick pony te zijn. Het blikkerige gitaargeluid blijft constant irriteren en de nauwelijks van elkaar te onderscheiden riffs lijken afkomstige uit les 1 van het handboek der eenvormige hardrockbands. Alsof dat al niet vervelend genoeg is weigert de zanger te zingen, maar klinkt hij alsof hij op quasi-intellectuele toon citeert uit het schrift dat hij vol kliederde tijdens zijn weinig succesvolle jaar uit de brugklas. Malconfort staat bol van de pretenties, de band is niet voor niets vernoemd naar een personage uit een roman, maar levert met Malconfort slechts een leeg omhulsel af. Het neurotische van Bordewijk's Katadreuffe mag dan gevangen zijn in het geluid van de band Katadreuffe, maar het luisteren naar Malconfort is voornamelijk een vervelende en vermoeiende exercitie.

 

Oor: A Sore Thumb - Katadreuffe

Zondag 15 December 2013 at 12:51 am Vier reacties

Giving Popmusic Back To The People - The Galactic Lo-Fi Orchestra

Een orkest dat het eenvoudig tracht te houden. Zo kan The Galactic Lo-Fi Orchestra het beste worden omschreven. Deze Eindhovenaren hebben zich even stil weten te houden na hun debuutplaat uit 2011. Met Giving Popmusic Back To The People is de meeste lo-fi wel verdwenen, maar is het popgehalte in de liedjes hoger dan voorheen. Soms draaft de band zelfs een beetje door, want naast de nodige feelgoodliedjes met een donkere onderlaag zit er ook een mierzoet nummer tussen. Van Keep On Trucking word ik niet bepaald warm, maar The Galactic Lo-Fi Orchestra weet zoiets telkenmale dubbel en dwars te compsenseren met licht overstuurde gitaren in de nummers die volgen en zang die uit het tuinhuisje helemaal achterin de tuin lijkt te komen. De band maakt hierdoor een onevenwichtige indruk. Soms bitterzoet, dan weer kinderlijk eenvoudig met koortjes waar de Beach Boys goedkeurend bij zouden knikken. De titel mag overigens ook letterlijk worden genomen. Op de bandcampsite van de band is Giving Popmusic Back To The People voor niets te downloaden.

 

Oor: Let´s Sleep Forever - The Galactic Lo-Fi Orchestra

Woensdag 11 December 2013 at 8:48 pm Geen reacties

Matangi - M.I.A.

Is het veelzeggend dat M.I.A. de fans aan het woord liet om suggesties aan te dragen voor de titel van haar vierde plaat? Uiteindelijk is er gekozen voor haar werkelijke voornaam. De inhoud van Matangi in ogenschouw genomen is die titel juist. M.I.A. is meer met zichzelf bezig dan met de wereld om haar heen. Ondertussen is ze steeds meer onderdeel geworden van die 1% om nog als stem van de overige 99% te kunnen fungeren. Ze klinkt daardoor behoorlijk tam op deze vierde plaat.  Van een heilig brandend vuur is nauwelijks nog sprake. Onderdeel worden van de jetset eist zijn tol, ook al wil je nog even ghetto doen. Ook de vaste producer is aan de kant geschoven en de mannen zich vervolgens met M.I.A. bezighouden hebben er een radiovriendelijk geheel van weten te maken. Zo'n plaat die het beter doet op de achtergrond dan eentje die je uit de speakers wilt horen knallen. Met Matangi heeft M.I.A. een leuke popplaat gemaakt, waar haar eens zo militante raps niet bijster goed uit de verf komen en de beats verder zijn afgekalfd door de producers achter te knoppen. Tijd om het heft weer in eigen hand te nemen.

 

Oog & oor: Bad Girls - M.I.A.

Maandag 09 December 2013 at 10:26 pm Geen reacties

Brain Traps @ Vera

Brain Traps heet de band. De zanger zegt dat namelijk zelf. Ik was vergeten hoe de band heet waarna ik sta te kijken en luisteren in de kelderbar van Vera. Brain Traps komt uit Duitsland. Een bij vlagen aanstekelijke garageband met een drummer die zijn beperkingen kent en alleen een paar basale slagen beheerst. Brain Traps heeft alleen een cassette in elkaar geknutseld, meer heeft de band niet weten op te nemen. Het typeert de houding van het kwartet. Het is allemaal net iets te vrijblijvend. Leuk, maar niet meer dan dat.

Zondag 08 December 2013 at 8:46 pm Geen reacties

Revolution Number Zero - The Brian Jonestown Massacre

Sinds het machtige Aufheben van vorig jaar ben ik een milde Brian Jonestown Massacre obsessie aan het ontwikkelen. Die wordt op de valreep van 2013 nog even aangewakkerd door het verschijnen van Revolution Number Zero. Slechts vier nummers op deze plaat, waarvan Vilholliseni Maala bekend is van Aufheben. Daar heeft Anton Newcombe ook een Engelstalige versie aan toegevoegd. Het maakt echter niet veel uit in welke taal een liedjes van The Brian Jonestown Massacre wordt gezongen. Het sfeertje van de aan heroïne verslingerde mislukte hippie die op oorlogspad is, hangt om vrijwel iedere compositie van deze band heen. Het titelnummer heeft daarbij ook nog een prettig rammelend element in zich, al bereikt de band niet het niveau wat op Aufheben doorgaans wel wordt bereikt. Het hoogtepunt wordt voor het laatst bewaard. Op Don't Say A Thing wordt het tempo verder vertraagd, het pruttelt op bekende en vaak briljante BJM-wijze verder en zorgt voor een aangenaam draaierig gevoel.

 

Oor: Don't Say A Thing - The Brian Jonestown Massacre

Vrijdag 06 December 2013 at 10:33 pm Geen reacties

Pretty Violent - Electric Ills

Het is ze er veel aan gelegen om met minimale middelen en een destructieve houding een spoor van vernieling achter te laten. Daarbij worden conventies zoveel mogelijk achter zich gelaten. Het duo dat zich Electric Ills noemt is afkomstig uit een klein plaatsje uit de Amerikaanse staat Virginia. Hij, Zac Bates, is te horen op gitaar en zang en zij, Amy Cripps, neemt de drums en zang voor haar rekening. In hun destructieve zoektocht naar het fraaist vernielde liedje worden de songstructuren waar nodig losgelaten. Eigenlijk laat het duo zoveel mogelijk uit eigen handen kletteren. Wat er dan overblijft wordt gevangen in dertien liedjes waarvan de meeste rond de minuut klokken. American Dream is daarbij de uitzondering. Dit liedje is de enige die meer dan 100 seconden duurt. Toch hoeft niet alles kapot. Marigold bijvoorbeeld klinkt tussen al het geweld ineens opvallend melodieus, ja zelfs een beetje opbeurend. Maar het is vooral de onbehouwen garagepunk met noise- en hardcore-invloeden die van Pretty Violent een weldadige ervaring maakt. Pretty Violent is voor niks te downloaden op de bandcamppagina van Electric Ills en daar voor een luttel bedrag ook op cd te bestellen.

 

Oor: American Dream - Electric Ills

Dinsdag 03 December 2013 at 9:20 pm Geen reacties

Costa Blanca - The LimiƱanas

Het coolste man/vrouw duo dat momenteel actief is moet wel The Limiñanas zijn. Twee platen lang hebben ze mogen oefenen en op de onlangs verschenen derde langspeler is het gelukt om alle puzzelstukjes in te passen. Serge Gainsbourg vindt een weg via Ennio Morricone om uiteindelijk met de nodige psychedelische fuzz bij The Velvet Underground uit te komen. De teksten worden half gezongen, half gefluisterd en dat gebeurt in het Frans, Engels en het Italiaans. De verleiding ligt bij The Limiñanas constant op de loer. Voor je het weet loop je rechtstreeks een film van Jean-Luc Godard binnen. Naast de nodige Godard-referenties is het vooral het broeierige Franse sfeertje dat op Costa Blanca volledig tot zijn recht komt. De fraaie Nouvelle Vague wordt overgoten met heerlijke Spaghetti Western en vastgelegd in dertien liedjes. Ik heb jarenlang alleen maar Gauloises en Gitanes gerookt, ben er 10 jaar geleden helemaal mee gestopt, maar de behoefte om naar aanleiding van Costa Blanca weer te beginnen is heftiger dan ooit. Costa Blanca zet je met gemak op het slechte pad. The Limiñanas zorgt voor de nodige verdraaiingen waardoor Costa Blanca vol staat met onmisbare verrassingen. C'est très cool.

 

Oor: My Black Sabbath - The Limiñanas

Zondag 01 December 2013 at 12:46 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed