Tres Cabrones - Melvins

Melvins bestaat ondertussen dertig jaar en dat wordt gevierd met een nieuwe plaat waarop vooral veel nummers staan die al eerder, al dan niet in een andere vorm, door de band zijn opgenomen. Een soort van retroperspectief, maar aangezien alle leden van de Melvins zichzelf nog steeds niet serieus wensen te nemen moet er niet te zwaar worden getild aan die retrostatus. Naast de altijd aanwezige ongein, Tie My Pecker To A Tree is daar slechts een voorbeeld van en met 99 Bottles Of Beer wordt het dieptepunt dan wel hoogtepunt van stupiditeit behaald, wordt gelukkig het overgrote deel van Tres Cabrones gevuld met het bekende psychedelische sludgewerk wat we van opper-Melvin Buzz “King Buzzo” Osborne mogen verwachten. Aan nieuwe inzichten wordt niet gedaan, al doen de riffs soms wat smakelijker aan dan de afgelopen jaren het geval is geweest. King Buzzo weet nog altijd waar voor zijn geld te leveren. Een bijzonder feitje is dat de originele drummer van Melvins hier voor het eerst op plaat te horen is. Hij, Mike Dillard, heeft er dus 30 jaar en 19 Melvinsalbums over moeten doen om vereeuwigd te worden. Diezelfde man heeft overigens ook nog even in een band gezeten met een zekere Kurt Cobain.

 

Oor: City Dump - Melvins

Donderdag 28 November 2013 at 10:36 pm Geen reacties

The Hunt Begins - The Hunt

The Hunt Begins staat er op de voorkant, maar feitelijk was de jacht al afgelopen voordat die goed en wel begonnen was. The Hunt heeft deze plaat namelijk in 2009 opgenomen, maar voordat het kans zag het op plaat uit te brengen was de band al overleden. Bij Sacred Bones weet men bepaalde mijlpalen te koesteren. The Hunt Begins werd te mooi bevonden om te laten liggen en daarom mag het zich de honderdste release van het label noemen. De allereerste release van Sacred Bones was namelijk een single van The Hunt. Vandaar. Tegenwoordig vormen zitten twee bandleden in Cult Of Youth. Daar in de buurt is de muziek van The Hunt ook te plaatsen, al ligt de nadruk op post-punk met wat kille industrialklanken er doorheen en een dramatische voordracht. Deze voorganger van Cult Of Youth klinkt echter een stuk opgejaagder (ja echt!) en is niet alleen daarom een stuk boeiender. Met ritmes die aan Joy Division doen denken en gitaren die te horen zijn op de eerste paar platen van Siouxsie And The Bansees. Net als de meeste post-punkklonen uit recente jaren weten ook deze Amerikanen niet veel toe te voegen aan het uit den treure herhaalde post-punkgeluid. The Hunt Begins is een onderhoudende neo-post-punkplaat en dat is al heel wat in een wereld vol halfzachte klonen.

 

Oog & oor: Fifteen Minutes - The Hunt

Dinsdag 26 November 2013 at 9:46 pm Geen reacties

Punk 45, Vol 1 - V/A

Zo zie ik het graag. Een compilatieplaat waarop allerlei punksingles zijn verzameld. Soul Jazz Records heeft 21 singles verzameld op een cd/dubbel elpee en het de treffende titel Punk 45 Kill The Hippies! Kill Yourself! en als ondertitel The American Nation Destroys Its Young. Underground Punk In The United States Of America, Vol 1 gegeven. Nadeel: er is een aantal singles dat ook op andere compilatieplaten reeds is verschenen, maar er is genoeg 'nieuws' te ontdekken. De term punk wordt trouwens in de meest brede betekenis van het woord gebruikt. Iets wat toe te juichen valt. Hierdoor komen ook bands bovendrijven, die niet direct als punkbands kunnen worden gebrandmerk, maar wel tijdens de punkexplosie al voorzichtig laten horen hoe de wereld zal klinken nadat de punkstorm is gaan liggen en de post-punkbands het voor het zeggen krijgen. Gelijktijdig is een twee kilo wegend boek verschenen met 366 pagina's vol afbeeldingen van punksingles met de bijbehorende verhalen. Essentieel materiaal voor jonge en oude punks! Het boek toont aan dat er nog genoeg te ontdekken valt. Deel twee van de cd/lp verschijnt volgend jaar en zal bestaan uit Engelse bands. Wat mij betreft mogen er nog veel meer delen komen met zoveel mogelijk punksingles die ook in het boek terecht zijn gekomen.

 

Oor: Kill The Hippies - The Deadbeats

Zaterdag 23 November 2013 at 3:12 pm Twee reacties

Soothsayer - The Fresh & Onlys

Bij The Fresh & Onlys is het altijd even afwachten wat een nieuwe plaat brengt. De band wil nog wel eens wisselvallig voor de dag komen. Na de geslaagde Long Slow Dance van vorig jaar kiest de band voor een zes nummers tellende EP als opvolger. Op Soothsayer besluit The Fresh & Onlys meer dan voorheen om de popkant van de band verder te benadrukken. Het zijn soms bijna folkliedjes die neigen naar licht psychedelische dreampop. Voor het gemak wordt vergeten dat iets wat in de verte lijkt op een climax een liedje in de meeste gevallen ten goede komt. Het kabbelt soms een beetje voort zonder dat onmiskenbaar de diepte wordt opgezocht. Nu hebben de meeste platen van The Fresh & Onlys tijd nodig om door te dringen, dus ook Soothsayer krijgt langzaam maar zeker bij iedere draaibeurt meer inhoud en vorm. Er zijn slechts 500 exemplaren op vinyl verschenen. De cd als medium wordt deze keer overgeslagen, dus degenen die de boot hebben gemist zijn overgeleverd aan het downloaden van de zes liedjes van Soothsayer.

 

Oor: Soothsayer - The Fresh & Onlys

Woensdag 20 November 2013 at 9:49 pm Geen reacties

Sunderberry Dream - Fuzz

Hij heeft nog maar net een lp uit met zijn band Fuzz of Ty Segall komt met dezelfde band met een nieuwe single. De derde ondertussen. Er worden geen zijwegen ingeslagen. Fuzz gaat ook met deze twee nummers recht op het proto-metaldoel af. Sunderberry Dream op kant a klinkt eigenlijk behoorlijk vlak, maar dat wordt goedgemaakt aan de andere kant van deze op In The Red Records uitgebrachte single. Daar staat namelijk een cover van King Crimson. Niet bepaald een band waar ik warm van word, maar op 21st Schizoid Man gooit Fuzz weer alle trossen los. Felle zang met gecontroleerde gitaarchaos gedurende de tweede helft van het liedje. Verder wordt alle overtollige progrock overboord gegooid, waardoor er van de ruim zeven minuten durende originele versie nog maar drie wilde minuten overblijven.

 

Oor: 21st Schizoid Man - Fuzz

Oor: 21st Schizoid Man - King Crimson

Dinsdag 19 November 2013 at 10:54 pm Geen reacties

Cut Sleeves - Bits Of Shit

Net als het vorige stukje een band uit Australië met een plaat die daar al uit was, maar aan deze kant van de aardkloot nog niet. Met dank aan Casbah Records heeft ook Cut Sleeves van Bits Of Shit nu een Europese release. Zoals de naam van de band doet vermoeden is er geen tijd of ruimte voor het aanbrengen van enige vorm van nuance. Bits Of Shit is old school punk van het smerige soort. Zanger Danny beheerst de kunst om ieder woord uit te spugen alsof Johnny Rotten nooit bestaan heeft en de rest van de band doet zijn best om te klinken als een Amerikaanse hardcoreband van een jaar of 30 geleden. Dat lukt heel aardig. Tel daarbij een default gedegenereerde houding die tegenwoordig voornamelijk nog bij Australische punkbands te vinden is en het plaatje wordt al iets completer. Bits Of Shit lijkt nog het meest op een mislukte abortus als gevolg van een nacht die gekenmerkt door de nodige blackouts, waarna uiteindelijk de Sex Pistols en Black Flag een zeer ongewenst kind in een vuilcontainer hebben achtergelaten. Bits Of Shit doet niet alleen daarom geen enkele moeite om de indruk te wekken cool gevonden te willen worden. Ze weten dat ze dat nooit zullen zijn en smijten daarom nog een verse hondendrol richting de luisteraar.

 

Oor: Owner Shit - Bits Of Shit

Zondag 17 November 2013 at 02:09 am Geen reacties

It's Happening - Straight Arrows

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is de debuutplaat van het uit Australië afkomstige Straight Arrows ook officieel uit in Europa. Drie jaar geleden verscheen de plaat al in eigen land en ook in de Verenigde Staten werd er toen enthousiast gereageerd op It's Happening. Niet dat er werkelijk heel veel bijzonders aan de hand is, maar It's Happening is simpelweg te leuk om aan je voorbij te laten gaan. Op It's Happening staan met ladingen fuzz overgoten popsongs die rechtstreeks uit een garage in Sydney komen. Het elftal liedjes lijkt soms als willekeurig bij elkaar geraapte brokstukken opgenomen te zijn. Alsof Black Lips een extra  sixtiesvibe erbij heeft gekregen en zonder enige vorm van oefening op de meest goedkope instrumenten de liedjes heeft mogen spelen. Het enthousiamse werd er niet minder om. Hoewel Straight Arrows de riffs en refreinen in vrijwel ieder nummer blijft herhalen, halen de meeste liedjes maar net de twee minuten. De band begint zich te vervelen, breit snel een eind aan het liedje om vervolgens met een extra dosis enthousiasme te storten op de volgende. Niet heel veel bijzonders, durf ik dan nog te beweren, maar wel elf lo-fi garageliedjes achter elkaar zetten die dusdanig nonchalant klinken alsof Straigth Arrows elke week een album vol hits weet op te nemen.

 

Oog & oor: Something Happens - Straight Arrows

Donderdag 14 November 2013 at 9:03 pm Geen reacties

Lee Ranaldo And The Dust @ Vera

Twee mannen van Sonic Youth die na het uiteenvallen van die band een andere band zijn begonnen. We mogen er tenminste van uitgaan dat Sonic Youth na de echtscheiding van Kim Gordon en Thurston Moore voorlopig niet meer bijeenkomt. Lee Ranaldo noemt zijn band The Dust en heeft de drummer van Sonic Youth voor het gemak meegenomen. De band is een stuk conventionelere dan het soms wel erg artistieke gedoe bij Sonic Youth. Maar ook met The Dust weet Lee Ranaldo fraaie popsongs te verpakken in mooie gitaarerupties zoals we die kennen van Sonic Youth. Het kost hem geen moeite om het publiek in Vera volledig in te pakken. Na afloop staan er vijf rijen voor de merchstand en vooral drummer Steve Shelley blijft na afloop praten met de fans. De rollen lijken dan zelfs even omgekeerd. Fans die enigszins opgelucht de zaal verlaten, omdat ze dachten nooit van die Shelley af te komen.

Maandag 11 November 2013 at 10:36 pm Geen reacties

Cassie Ramone + O.J. Xray Eyeballs @ Vera

Als zowel O.J. Xray Eyeballs als Cassie Ramone in de kelderbar van Vera gaan optreden is het niet meer dan logisch om daar even een kijkje te gaan nemen. Al is het maar uit beleefdheid. Bij binnenkomst is eerstgenoemde reeds begonnen. Hij probeert zoveel mogelijk geluid uit zijn gitaar te halen. Wat hem aardig lukt en ondersteunt die klanken met beats die uit een doosje komen en met zijn stem. Soms herken ik een paar nummers van de eerste plaat van zijn band Xray Eyeballs. Per ongeluk heeft hij toen een hele mooie plaat gemaakt. Zelf lijkt hij dat niet te beseffen en ook niet erg zijn best te doen om met zijn optreden ook maar in de buurt te komen van al het fraais dat op Not Nothing staat. Niet veel later is Cassie Ramone aan de beurt. Ik ben haar in de gang al tegengekomen. Ze ziet er niet bijster florisant uit. Ze verzoekt de aanwezigen te gaan zitten. Zelf heeft ze dat namelijk ook gedaan. Een meisje met een gitaar met een stem waaruit blijkt dat ze het nodige leed te verwerken heeft gekregen. Verder gebeurt er eigenlijk weinig, te weinig. Zodra Cassie haar publiek even de rug toekeert om een snaar te vervangen, grijpen enkele aanwezigen de gelegenheid om zich uit de voeten te maken. Zelf blijf ik een beetje beteuterd staan te kijken naar dit meisje dat niet eens zo lang geleden met de Vivian Girls zulke mooie liedjes heeft gemaakt.

Zondag 10 November 2013 at 3:29 pm Geen reacties

Ooey Gooey Chewy Ka-Blooey! - The Dirtbombs

Mick Collins' brein lijkt niet vaak geteisterd te worden door een overdosis aan diepzinnigheid. Met The Gories bereikte hij eind jaren '80/begin jaren '90 met een minimale aanpak een maximaal garagerockresultaat. Daarna wist hij met Blacktop nog flink te pieken om vervolgens via The Screws met The Dirtbombs platen van wisselend niveau te maken. De vorige plaat van The Dirtbombs is een ode aan de technoscene van zijn woonplaats Detroit, de nieuwste plaat met als titel Ooey Gooey Chewy Ka-Blooey! is een ode aan bubblegummuziek. Naarmate de jaren verstrijken lijkt Collins steeds oppervlakkiger te worden, maar wil hij wel graag laten horen hoe breed zijn smaak is. Ooey Gooey Chewy Ka-Blooey! telt tien Dirtbombsliedjes, waarvan met gemak de helft direct de kliko in kan. Collins is er met zijn band niet in geslaagd om met zijn bubblegumaanpak ook maar in de buurt te komen van een commercieel aantrekkelijk liedje met de potentie als een popklassieker de boeken in te gaan. Toch de essentie van bubblegum. De overige vijf liedjes laten wel de klasse van Collins horen. Hij gunt zichzelf een hoofdrol door zijn zang vooraan in de mix te zetten en dat werkt bij deze liedjes wonderwel. Deze Dirtbombsplaat is best leuk, maar zeker geen must have.

 

Oor: Sugar On Top - The Dirtbombs

Vrijdag 08 November 2013 at 10:24 pm Geen reacties

The Gunner and The Ghost - BlackboxRed

Live weet het Friese duo al een paar jaar indruk te maken. Ondertussen moet BlackboxRed bijna ieder podium in Nederland al gehad hebben en ook buiten de landsgrenzen heeft de band al flink huisgehouden. Al die tijd was er slechts één ep verschenen. Hoogste tijd dus voor een full-length. Het Haarlemse Geertruida Records is zo vriendelijk geweest de verantwoordelijkheid van deze release op zich te nemen. Eva van Netten en Stefan Woudstra vertrokken naar het Noorden van Frankrijk om in de buurt van Rouen in een oud landhuis te gaan opnemen. The Gunner And The Ghost bestaat uit een dozijn liedjes die aan de ene kant de rockkant van de band laten horen, maar aan de andere kant ook veel ruimte laat om buiten de geijkte paden te treden. Met gitaar, drums en een synthesizer klinkt BlackboxRed als een grungeband die terug in de tijd is gegaan om zich door bands die vroeger voornamelijk een thuis vonden op het 4AD-label te laten modificeren. Of het nu aan dat Franse landhuis heeft gelegen of niet, met The Gunner And The Ghost heeft de band een soort ruimtelijk effect in de muziek weten vast te leggen. Op een podium is het duo vooral een doorjakkerende rockmachine, met deze plaat laat het horen ook de mogelijkheden te benutten om nuances aan te brengen, die van The Gunner And The Ghost bij tijd en wijle een opwindende luisterervaring maken.

 

Oog & oor: Stripper - BlackboxRed

Woensdag 06 November 2013 at 9:19 pm Eén reactie

Disconnect - TV Ghost

Eind vorig jaar trad Heather Fortune van Wax Idols in het huwelijk met Tim Gick van TV Ghost. Dat moet een goed huwelijk zijn, want naast enkele perverse seksuele voorkeuren (Fortune's belangrijkste inkomstenbron komt uit haar werk als SM-meesteres) zijn er ook voldoende muzikale overeenkomsten. Wax Idols kwam begin dit jaar met nieuw werk in de vorm van Disciple & Desire. Een hevig op de jaren '80 leunend album, waar de invloed van Siouxsie And The Banshees er net iets te dik bovenop ligt. TV Ghost haalt de inspiratie ook uit datzelfde decennium. Disconnect is een hybride van gothbands als Bauhaus, Echo & The Bunnymen en The Cure en gedeprimeerde romantici die zich geen raad weten met het hier en nu. Ondanks het gegeven dat Chris Woodhouse, die ook op platen van ondermeer Ty Segall, Thee Oh Sees en de laatste van Audacity, achter de knoppen zit en Disconnect op In The Red Recordings is verschenen, is er geen sprake van garagerock of punk. TV Ghost laat dat allemaal ver achter zich. Alsof er een nucleair ongeluk is gebeurd, waar alleen nog kille en desolate klanken als passend voor de nieuwe leefomgeving mogen worden beschouwd. Op de tweede helft van Disconnect wordt de aarde zelfs volledig verlaten. Wat volgt is een psychedelische post-punk trip waar de meeste paddestoel consumerende toeristen in Amsterdam met veel genoegen het hotelraam voor uitspringen.

 

Oog & oor: Five Colors Blind - TV Ghost

Zondag 03 November 2013 at 1:42 pm Geen reacties

Rock Them Back To Hell - Left Lane Cruiser

Alle lege flessen zijn weer ingeleverd, waardoor er voldoende budget onstaat voor de twee mannen van Left Lane Cruiser om weer een plaat op te nemen. De ingrediënten zijn inmiddels wel bekend: met drank overgoten hillbilly trashblues dat rechtstreeks uit een garage ergens in het zuiden van de Verenigde Staten komt. Zo'n garage waar nog een oude tractor in staat die ondertussen voornamelijk als kippenhok dienst doet. Left Lane Cruiser beschikt nog steeds over voldoende klasse om ook met Rock Them Back To Hell de nodige grafzerken open te trekken en onoirbare handelingen uit te voeren met de overblijfselen die daar worden aangetroffen. Vervolgens wordt alles wat op de begraafplaats wordt aangetroffen met een ferme trap richting hel en omstreken geschopt. Toch kan deze plaat niet verhullen dat de brille er een beetje af is. Rock Them Back To Hell kent net iets te veel herhaling van zetten. Opener Zombie Blocked verrast nog aangenaam met een net iets andere invalshoek dan we op de vorige platen van Left Lane Cruiser zijn gewend, maar daarna is het toch vooral veel meer van hetzelfde. Left Lane Cruiser blijft smerig, maar het is gecontroleerd smerig. Misschien moet het duo toch eens een andere slijterij proberen of de zelfgestookte drank van een naburig gehucht tot zich nemen.

 

Oor: Zombie Blocked - Left Lane Cruiser

Vrijdag 01 November 2013 at 10:46 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed