Cut Yourself Free - Wymond Miles

Hij mag dan in Californië wonen, echt schijnen doet de zon nooit in het leven van Wymond Miles. Als gitarist van The Fresh & Onlys slaat hij nooit een vrolijke noot aan en op zijn solo-albums is het een komen en gaan van gekwelde zielen en dan vooral van zijn eigen getormenteerde ziel. Zijn prachtige debuut van vorig jaar staat er vol mee en ook op opvolger Cut Yourself Free is het weer doom en gloom dat gegoten wordt in een post-punkvorm. Miles croont er weer flink op los waardoor ook mensen als Scott Walker, Nick Cave en David Bowie nooit ver weg lijken. Halverwege Cut Yourself Free wordt de songstructuur steeds verder losgelaten. Wymond Miles lijkt steeds verder weg te zweven in een donkere poel vol romantiek, wanhoop en onvervuld verlangen. Net op tijd weet hij zich toch te vermannen om met een paar mooie liedjes zijn tweede volledige plaat te eindigen. Alsof hij zelf ook vindt om niet al te dramatisch over te moeten willen komen. Niet zo mooi als voorganger Under The Pale Moon, maar wel een plaat met enkele verassende wendingen en een voor Wymond Miles' doen bijna lichtvoetig afsluitend liedje genaamd The Curse.

 

Oor: Passion Plays - Wymond Miles

Woensdag 30 Oktober 2013 at 9:03 pm Geen reacties

Todo Roto - Wau Y Los Arrrghs!!!

Als Juanito Wau zijn scheur opentrekt dan klinkt hij alsof hij voor het eerst sinds jaren weer eens even op proefverlof is uit een Spaanse TBS-kliniek. Het verlof is net zoals de vorige keer van korte duur. Het is daarom zaak om er in korte tijd zoveel mogelijk uit te slepen. Voordat hij het weet zit hij weer voor jaren achter de tralies. Op deze derde langspeler van Wau Y Los Arrrghs!!! zingt hij over alle zieke, perverse en/of morbide zaken waar hij zich binnen en buiten de muren mee bezighoudt. Gelukkig doet hij het net als altijd alleen in het Spaans, maar ook zonder een woord te verstaan is het duidelijk dat Juanito Wau niet veel goeds in de zin heeft. Dat geldt ook voor de rest van de band. Wau Y Los Arrrghs!!! ragt net als op de vorige twee platen de ene na de andere fucked up garagerockstomper tegen de touwen. De gitaar krijgt een lichte surftik en het orgel vult de gaten die her in der vallen adequaat op. Wau Y Los Arrrghs!!! geeft vervolgens nog een paar weerzinwekkende optaters aan een paar covers, waaronder eentje van Cuby And The Blizzards. Alles moet kapot en op Todo Roto krijgt Wau Y Los Arrrghs!!! dat met een ziekelijk genoegen voor elkaar.

 

Oor: Cuervos - Wau Y Los Arrrghs!!!

Zaterdag 26 Oktober 2013 at 1:19 pm Geen reacties

Fuzz - Fuzz

De enige weken geleden verschenen plaat van Ty Segall die vol staat met rustige, ingetogen liedjes heeft zo zijn momenten, maar Segall is het meest in zijn element als de gitaren flink te keer gaan. Dit gebeurt in zijn zoveelste band: Fuzz. Vreemd genoeg is het niet Segall zelf die gitaar speelt in deze band, maar Charles Moothart. Een man aan wie je het gitaarspel met een gerust hart kan uitbesteden. Het is niet voor het eerst dat hij te horen is op een plaat van Segall. Zelf ramt hij op de drums en schreeuwt zijn keel schor. Fuzz is de terugkeer naar de oervorm van hardrock en proto-metal, maar dan wel op een manier zoals een garageband dat zou doen. Bovenal is Fuzz een band die klinkt alsof drie vrienden zich voor de lol hebben teruggegtrokken in een studio om een enorme bak herrie op te nemen. Het trio slaagt er wonderwel in enige structuur vast te leggen in de acht nummers. Soms wordt er wel heel erg teruggegrepen naar bands uit de jaren '70. Loose Sutures kent bijvoorbeeld naast een gitaarsolo en een drumsolo ook nog een bassolo. Normaal gesproken een goede reden om vooral niet te gaan luisteren, maar Fuzz komt er gemakkelijk mee weg. Zo klinkt alles wat Fuzz laat horen heel makkelijk en natuurlijk, waarmee Ty Segall wellicht zijn meest consistente plaat heeft afgeleverd.

 

Oor: Loose Sutures - Fuzz

Woensdag 23 Oktober 2013 at 8:57 pm Geen reacties

Sonic Bloom - Night Beats

Met een mooie plaat uit 2011 en een dito optreden in Vera eerder dit jaar is het afwachten of Night Beats een blijvertje is. Sonic Bloom is het tweede album van het trio en die titel doet in ieder geval vermoeden dat het psychedelsche roer van het eerste album niet drastisch is omgegooid. De verwijzingen naar de jaren '60 zijn weer legio. Niet zo gek voor een band die zichzelf heeft vernoemd naar de mooiste lp die Sam Cooke heeft opgenomen: Night Beat uit 1963. Met een beetje goede wil zijn er zelfs nog wat sporen van soul te ontdekken op Sonic Bloom, maar het is vooral rauwe psychedelica dat de klok slaat. Psychedelica dat net zoals op het eerste album rechtstreeks uit de garage van de plaatselijk apotheek komt. Het trio weet de instrumenten slechts om één manier te bespelen: zo hard mogelijk. Slechts op een paar nummers wordt getracht enige subtiliteit tentoon te spreiden, maar deze voorzichtige uitstapjes richting jazz en The Doors behoren tot de zwakkere momenten op het 51 minuten durende Sonic Bloom. Night Beats klinkt daardoor iets minder manisch, waardoor de sfeer op het album af en toe zweeft richting mellow. Dat duurt echter nooit lang, want de band beschikt gelukkig over een zichzelf corrigerend mechanisme dat er voor zorgt dat Night Beats een harde psychedelische garageband blijft. Deze tweede plaat laat horen dat Night Beats niet mag worden afgeschreven.

 

Oog & oor: The Seven Poison Wonders - Night Beats

Zondag 20 Oktober 2013 at 8:14 pm Geen reacties

The Time And The Pleasure - The Beatpack

Aan het volgen van trends hadden deze Engelsen een broertje dood. Voor hen telde er maar een ding en dat is de muziek uit de jaren '60 en dan meer specifiek de beat- en garagerockbands uit die tijd. Een naam was al snel gevonden: The Beatpack. Deze band had geen erg lang leven. The Beatpack bestond van 1987 en in 1991 was het alweer afgelopen. In die periode werden er voor het Duitse Screaming Apple label enkele singles en een hele lp opgenomen. Datzelfde label heeft al die opnames plus nog een paar liedjes die her en der op complilatieplaten verschenen bij elkaar geharkt en op een cd gezet. Deze verzameling van twintig liedjes is vernoemd naar een van de mooiste nummers van de band: The Time And The Pleasure. Luisterend naar The Beatpack schieten een hele rits aan bands voorbij, maar vooral The Outsiders en The Pretty Things zijn het duidelijkst terug te horen. Billy Childish produceerde het geheel, maar veel werk zal hij niet gehad hebben. Wat vooral opvalt is het gitaargeluid. Die blijft immer rauw en basaal. Ook qua thematiek blijft The Beatpack dicht bij zijn voorbeelden. Het meisje dat je niet kan krijgen en als het wel gelukt is dan is ze binnen de kortste keren bij je vertrokken. Misfits die nooit zullen worden begrepen door de buitenwereld en daar verder ook geen enkele behoefte aan hebben. Zo klonk het in de jaren '60, zo klonk het 25 jaar geleden en over een halve eeuw zullen er nog steeds bands zijn die klinken als The Beatpack.

 

Oor: The Time And The Pleasure - The Beatpack

Donderdag 17 Oktober 2013 at 9:42 pm Geen reacties

The Fuzz - The Fuzz

Laat er vooral geen misverstand over bestaan; met Harlan T. Bobo valt niet te fucken. Ik heb het genoegen mogen smaken in een etablissement met de heer Bobo te mogen converseren. Ik stak mijn bewondering voor het liedje Stop van het album Too Much Love uit 2006 niet onder stoelen of banken. We wisselde een blik van verstandhouding uit toen ik de psychokiller-elementen van het liedje probeerde te ontrafelen. Er volgde een boeiend gesprek, maar na verloop van tijd begon Harlan steeds meer interesse te tonen voor het ordenen van de verscheurde bierviltjes op tafel dan voor ons gesprek. Harlan keerde steeds meer in zichzelf en dat is een plek waar men hem beter met rust kan laten. Dus als Harlan T. Bobo beweert dat niet hij maar zijn broer Hector in de uit Memphis afkomstige band The Fuzz speelt dan is dat gewoon zo. Je weet wel beter dan hem tegen te spreken. Zo maakt ook Jack Oblivian, die nog wel op de eerder dit jaar verschenen single van The Fuzz speelde, ineens geen deel meer uit van The Fuzz. Het zij zo. The Fuzz wordt er in ieder geval geen mindere plaat van. Het is zo´n typische rock ´n rollplaat die tegenwoordig alleen nog in Memphis en omgeving gemaakt schijnt te kunnen worden. Elf nummers vol doorrookte rock ´n roll, waarvan er enkele zo maar op de radio kunnen worden gedraaid. Laat dat maar aan Harlan/Hector over.

 

Oog & oor: Somebody Like You - The Fuzz

Oor: Stop - Harlan T. Bobo

Zondag 13 Oktober 2013 at 1:21 pm Geen reacties

Deep Thuds - Spacin'

Met Deep Thuds heb ik weer een plaat gevonden die al een tijdje geduldig ligt te wachten, maar nooit echt aan de beurt is gekomen. De feitelijke release van de eerste plaat van deze uit Philadelphia afkomstige band heeft al ruim een jaar geleden plaatsgevonden. Toen alleen op vinyl en dit jaar ook op cd. Deep Thuds is te mooi om te negeren. Het smeltende Stoneslogo doet al het een en ander vermoeden, maar zodra Spacin' echt los gaat op deze zeven tracks tellende plaat, volgen de hypnotiserende riffs zich in snel tempo op en springt Spacin' van het ene freakoutmoment naar het andere. Moeiteloos wordt psychrock van lang geleden grof versneden tot hapklare lofibrokken vol Spacemen 3 en Brian Jonestown Massacre. Maar net zo makkelijk worden krautrock gemengd met afrobeatritmes. Het vernuftige van Spacin' is dat het allemaal heel voor de hand liggend klinkt. Voordat het allemaal net iets te vaag dreigt te worden knalt de band er nog een paar gitaren tegenaan die doen denken aan The Velvet Underground en The Stooges. De vele invalshoeken doen de plaat niet in duizend stukken uiteenvallen. Deep Thuds klinkt op een vreemde manier en op geheel eigen labiele wijze toch als een coherent geheel. Experimenteel en toch passend in het rock 'n roll kader.

 

Oog & oor: Sunshine, No Shoes - Spacin'

Donderdag 10 Oktober 2013 at 10:20 pm Geen reacties

de sp aties - de sp aties

Je zou zeggen dat een tour in het voorprogramma van The Kik en een single wel genoeg is. de sp aties is immers een zijproject van The Stilettos. Dezelfde mensen in de band, alleen met teksten in het Nederlands. Kennelijk bevalt dat zo goed dat er een hele plaat is opgenomen. Nu alleen nog verkrijgbaar op cd, straks ook op vinyl. Nou heb ik met The Kik niet zoveel. Wel leuk hoor, die eerste lp van The Beatles een beetje naspelen en daar leuke teksten bij zingen. Geef mij dus de sp aties maar, die hebben weliswaar het wiel ook niet uitgevonden, maar die slaan in ieder geval linksaf bij The Who en verdwalen geheel vrijwillig steeds verder in het donkere bos der garagerock. Net als de single is ook deze plaat uitgebracht door het altijd sympathieke Steek Maar In Je Reet Records. Echt zo'n label waarvan je de naam een paar keer moet laten vallen. Steek Maar In Je Reet Records, dus. The Stilettos lijken ook nog steeds in leven, maar voorlopig wordt de meeste energie gestoken de sp aties. En waarom ook niet? Met deze titelloze plaat vestigt het trio meer aandacht op zichzelf dan in al die jaren toen het alleen nog als The Stilettos door het leven ging. Dat komt niet alleen door die tour met The Kik, maar ook door het maken van de hele leuke Nederlandstalige garagerockplaat.

 

Oor: Alles Is Niks - de sp aties

Dinsdag 08 Oktober 2013 at 11:36 am Eén reactie

Count Me Out - Towerbrown

Ik ben je een beetje aan het verwaarlozen de laatste tijd. Dat besef ik zelf heel goed hoor. Ik ben mezelf namelijk ook een beetje aan het verwaarlozen. Soms lukt het gewoon even een tijdje niet om net te doen alsof het allemaal wel los loopt. Want eigenlijk gaat het al een tijdje helemaal niet goed. De ommezwaai moet toch een keertje komen? Alleen begint de tijd nu toch wel te dringen. De situatie is weer eens lekker complex. Dat heb ik weer. Gelukkig zijn er dan nog bands die laten horen dat het helemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Gewoon de essentie van hetgeen je raakt reproduceren en dat op een plaatje zetten. Dan hebben anderen er wellicht ook iets aan, al zal het Towerbrown daar niet echt om te doen zijn. Deze Fransen hebben zelf ook wel door dat er geen wereldfaam in het verschiet ligt. De liedjes op hun eerste volledige plaat zijn doordrenkt van de sixties. De Hammondorgel speelt een voorname rol, maar het kost de band uit Grenoble ook geen enkele moeite soul, rhythm & blues, beat en wat licht verteerbare psychedelica te gebruiken. Count Me Out bestaat uit tien nummers die allemaal laten horen dat die jaren '60 nog lang niet voorbij zijn. Ondertussen gaat het al weer iets beter hier.

 

Oor: Don't Count Me In - Towerbrown

Zondag 06 Oktober 2013 at 5:17 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed