Street Punk - Hunx And His Punx

Op Too Young To Be In Love werd Seth Bogart met zijn band nog hevig geïnspireerd door girl groups en Phil Spector. Weliswaar in hele gammele uitvoeringen, maar het werkte op die plaat uit 2011 uitstekend. Ondertussen is Bogart a.k.a. Hunx een soloplaat verder, het vorig jaar verschenen Hairdresser Blues en laat hij horen waarom de rest van de band als zijn Punx door het leven gaan. Op Street Punk klinken Hunx And His Punx als een hardcorepunkband van dertig jaar geleden. Beter nog, op deze plaat klinken Hunx And His Punx als dertig punkbands uit die tijd. Hierdoor wordt het homo-erotische element dat nogal nadrukkelijk aanwezig was op Too Young To Be In Love naar de achtergrond verdrongen. Zonder overigens volledig uit het beeld te verdwijnen, want zoiets mag natuurlijk niet ten koste gaan van de slechte smaak. Daarnaast heeft Shannon Shaw (van Shannon And The Clams) een belangrijke vocale rol gekregen. De paar liedjes waar zij de leadzang verzorgt behoren tot de meest aanstekelijke op Street Punk. Na een minuut of twintig is het al afgelopen, het blijft natuurlijk wel een punkplaat, maar niet voordat de plaat wordt afgesloten met het als T.Rex klinkende It´s Not Easy. Ik voel een glamrockplaat aankomen.

 

Oog & oor: Street Punk Trilogy - Hunx And His Punx

Zaterdag 31 Augustus 2013 at 1:35 pm Geen reacties

The Affliction - Bare Mutants

The Ponys is een zachte dood gestorven. In 2007 verscheen de derde en laatste LP Turn The Lights Out. Daarna vernamen we niets meer van deze band uit Chicago. Nou ja, in 2010 was er ineens een EP waarop te horen was dat de band van Jered Gummere een andere richting was ingeslagen. De nummers op die Deathbed EP zijn een stuk trager en melancholischer. Ondertussen mogen we er vanuit gaan dat we van The Ponys nooit meer iets zullen horen, want Gummere heeft een nieuwe band: Bare Mutants. Vorig verscheen de eerste single en deze maand verscheen de eerste volledige plaat op In The Red. De lijn van die Deathbed EP is op The Afflication doorgetrokken en verder uitgewerkt. Gummere zingt nog iets lager en trager, terwijl de gitaarriffs die vaak doen denken aan The Velvet Underground worden ondersteund door een orgel. Van jeugdig enthousiasme of onbezonnenheid is op The Affliction geen sprake. Het is een plaat waarop eenzaamheid, depressie en spleen hand in hand gaan. Het levert prachtige liedjes als I Suck At Life en Crying With Bob op. Alleen het door Jeanine O’Toole gezongen en luchtige Nothing Is Gold is een dissonant. De andere liedjes laten allemaal horen dat de jonge jaren achter ons liggen en dat het een bittere realiteit is om ons door de dag heen te slepen. Gelukkig is er een plaat als The Affliction die op bepaalde dagen troost weet te bieden, zodat we er ons iets makkelijker doorheen weten te slaan.

 

Oor: Crying With Bob - Bare Mutants

Woensdag 28 Augustus 2013 at 8:35 pm Geen reacties

Cosmonauts + Afterpartees @ Vera

Ze komen uit Horst. Dat ligt in Limburg. Ik heb het even opgezocht. Met twee gitaristen, een bassist, een drummer en een charismatische zanger knalt Afterpartees er een set uit waar veel namen om voorrang schreeuwen. Soms doet het een beetje denken aan The Strokes, dan weer aan Black Lips, maar het is bovenal Afterpartees dat de klok slaat. Punk, garagerock, powerpop en de juiste houding op het podium. Een plaat is er nog niet, maar daar komt snel verandering in. Het vermaarde Kogar Records brengt in oktober de eerste single uit. Het optreden eindigt met een Black Lips cover waarbij Douwe van The Black Cult ook nog even meedoet. Afterpartees is een stuk enerverender dan hoofdact Cosmonauts. Deze Amerikanen hebben net een nieuwe LP uit op Burger Records, maar staan op het podium alsof het een straf is. Van de verwachtte garagerock is geen sprake. Het is vooral psychedelische rock met een vleugje wave en doet denken aan Spacemen 3 en The Brian Jonestown Massacre. Het is echter het chagrijn en de dodelijke verveling die de boventoon voeren. De bassist heeft een blik in zijn ogen waar iedere beginnende serial killer een voorbeeld aan kan nemen. De gitarist haat de drummer en de andere gitarist, die tevens de meeste zang op zich neemt wil overal zijn, maar niet hier en niet nu. Het levert een spannend en fascinerend schouwspel op. De bandleden lijkt haast opgelucht dat ze het podium na een uurtje mogen verlaten. Van een toegift is uiteraard geen sprake. Zelf het mannetje dat bij de merchandise staat heeft er geen zin in. Binnen 5 minuten heeft hij zijn spullen ingepakt en verdwijnt. Rare jongens.

Zondag 25 Augustus 2013 at 9:40 pm Twee reacties

Massacre-Rock Deviant Inquisitors - Gunslingers

Net als je denkt dat ze er echt de brui aan hebben gegeven, slaan deze Fransen toch weer toe. Het laatste wapenfeit is de uit 2010 stammende LP Manifesto Zero. Daarna zijn deze psychedelische freakpunks er even tussenuit geknepen en is het waarschijnlijk beter dat we niet weten wat ze in die tussentijd hebben gedaan. Op deze EP komt het in ieder geval tot een serieuze uitbarsting. Als Jimi Hendrix niet was overleden maar de sinds zijn dood alleen maar vette acid trips had meegemaakt dan zou hij een plaat opnemen zoals Massacre-Rock Deviant Inquisitors. De drie mannen van Gunslingers hebben er echter maar een middag voor nodig gehad om de twee nummers op te nemen. Daar hoefden ze niet eens eerst een apotheek voor de bezoeken. Vervolgens is het geheel op een kant wit vinyl geperst en de wereld in geslingerd. Gunslingers gaat zo tekeer dat de naald net niet uit de groef vliegt, maar voor de rest vliegt alles wild in het rond op Massacre-Rock Deviant Inquisitors. De EP is verkrijgbaar bij het Franse Les Disques Blasphématoires Du Palatin (voor uw weirde psychedelische herrie) in samenwerking met het Engelse Riot Season.

 

Oog & oor: Massacre-Rock Deviant Inquisitors Part II - Gunslingers

Donderdag 22 Augustus 2013 at 9:15 pm Geen reacties

Booze 'n' Speed. The Singles Collection '94-'97 - The X-Rays

Vooral veel bier. Naast het spelen van gore en snelle garagepunk, staat het viertal dat The X-Rays vormde vooral bekend om de hoeveelheden bier die het consumeerde. Halverwege de jaren '90 leverde dat naast 2 LP's ook een elftal singles op. Behoudens een cdr die in een oplage van maar liefst 100 stuks (ongeveer het gemiddeld aantal flesjes bier dat ieder bandlid voor, tijdens en na de optredens dronk) werd uitgebracht, is er nooit de moeite genomen om al die singles als verzamelplaat uit te brengen. In de vorm van de cd Booze 'n' Speed. The Singles Collection '94-'97 is daar nu verandering in gekomen. Aangezien de band weer bij elkaar is, is er zelfs een nieuw nummer aan de 25 liedjes die op die 11 singles waren verschenen, toegevoegd aan de cd. Er schijnt zelfs heel nieuw plaatwerk aan te komen, maar zo opgefokt, vol haat en alchohol als in de periode van 1994 tot en met de zomer van 1997 zal de band nooit meer klinken. Het kwartet uit Nottingham ramt, beukt en teistert de instrumenten. Ieder nummer laat horen dat er nog meer gezopen is, dat de frustratie nog dieper zit en dat de vrouwenhaat daardoor nog meer gevoed wordt. Obsceen goede garagepunk!

 

Oor: Racin' Outta Napolis - The X-Rays

Maandag 19 Augustus 2013 at 10:08 pm Geen reacties

Mikal Cronin + De Keefmen @ Vera

Heel even twijfelde ik nog. Of ik wel naar het concert van Mikal Cronin zou gaan. Vorig jaar speelde Cronin namelijk ook al in Vera en dat eerste concert vond ik wel ok, maar bovenal aan de te softe kant. Dit jaar is het echter andere koek, blijkt al gauw. Eerst doet De Keefmen echter van zich spreken als voorprogramma. De drie Drenten krijgen ruimschoots de tijd en spelen een keurige garagebeatset. Eentje waar net iets meer vuur in zit dan ik gewend ben van De Keefmen. Vuur is er ook in overvloed bij Mikal Cronin en zijn band. Vooral de gitarist tovert zorgeloos de ene na de andere coole gitaarlick tevoorschijn. Mikal Cronin kent ondertussen geen enkele vorm van terughoudendheid meer. De popmelodieën worden bedolven onder een muur van psychedelische garagerock waarbij bakken vol distortion worden leeggegooid. Wat een verschil met zijn platen. Je zou Mikal Cronin bijna willen verbieden ooit nog een plaat in een studio op te nemen. De man zou louter liveplaten moeten opnemen.

Donderdag 15 Augustus 2013 at 10:07 pm Geen reacties

Shocked Minds - Shocked Minds

Hij kan het gewoonweg niet laten. Na het uiteenvallen van Carbonas speelde Josh Martin in diverse bands (Ex-Humans en Beat Beat Beat bijvoorbeeld). Toch vindt hij het tijd voor een 'nieuwe' band om een strakke punkplaat op te nemen: Shocked Minds. Zelf neemt hij de zang en de gitaar voor zijn rekening. Voor bas en drums valt hij terug op twee andere bandleden waarmee hij in Carbonas speelde: Jeremy Thompson en Dave Rahn. Deze titelloze debuutplaat klinkt alsof de mannen maar een paar blikken in de studio hebben moeten uitwisselen om te weten welke kant het op moet. Punk dat doet denken aan Dead Boys en waar een fikse dosis powerpop overheen is gemieterd. Uiteraard is dat nog niet genoeg om er een goeie plaat van te maken. Daarom heeft Martin er voor gekozen om er ook nog wat onderdelen van hedendaagse garagerock doorheen te smeren. Ondanks die laatste toevoeging klinkt de plaat meer alsof het ergens eind jaren '70 is en de Ramones ieder moment met hun concert in CBGB's gaan beginnen dan dat het 2013 is. Een ouderwets goede punkplaat dus. Meer kan en wil Josh Martin er ook niet van maken. Dat blijkt ook uit het eerste liedje waarin hij zingt: I’m just along for the ride / But the ride chose me.

 

Oor: Confusion - Shocked Minds

Woensdag 14 Augustus 2013 at 5:07 pm Geen reacties

Cat Lee King Vs. Mighty Mike OMB - Grits 'n Gravy

Genoeg gelanterfanterd in mijn eigen tijd, tijd om weer eens wat te melden over muziek. Te beginnen met Grits 'n Gravy. Een duo dat bestaat uit Mighty Mike OMB (zanger en drummer van Juke Joint Pimps) en de twintigjarige Cat Lee King. Ondanks hun namen komen ze niet ergens uit het zuiden van de Verenigde Staten, maar uit Duitsland. Zo klinken ze trouwens niet. Het duo heeft meer weg van trailer trash die een ziekelijke uitvoering heeft uitgevonden van primitieve rhythm & blues uit de jaren '50 met Captain Beefheart als grote roerganger en Howlin' Wolf die die na het drinken van enkele liters illegaal gestookte whiskey is teruggekeerd op aarde om er voor te zorgen dat deze Duitsers wel zwart genoeg klinken. Die missie is geslaagd want deze 10" (ook op cd verkrijgbaar) klinkt of het tientallen jaren onder het stof heeft gelegen in afwachting ontdekt te worden als gefundenes fressen voor de liefhebber van autentieke rhythm & blues. Acht nummers lang trekt het tweetal ten strijde met twee eigen composities en zes covers uit lang vervlogen tijden. De uitkomst van de strijd die plaatsvindt op Cat Lee King Vs. Mighty Mike OMB blijft echter ongewis. Nog maar een keer luisteren dus. Verkrijgbaar bij Stag-O-Lee.

 

Oog & oor: Cat Lee King Vs. Mighty Mike OMB - Grits 'n Gravy

Maandag 12 Augustus 2013 at 12:29 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed