Fix It Alone - Heavy Times

Net als het label (HoZac) waarop Fix It Alone is verschenen komt Heavy Times uit Chicago. De vorige LP van Heavy Times was een verzameling losse liedjes. Schijnbaar willekeurig bij elkaar geraapt en op plaat gezet. Fix It Alone is andere koek. Liefst 18 nummers telt de plaat en de immer voortdenderde wanhoop druipt er vanaf. De gitaar klinkt alsof het ieder moment kan exploderen, terwijl de zanger steeds radelozer lijkt te worden. Tegen het einde van de plaat is er geen houden meer aan: Kill Me In My Sleep /  I Don't Wanna Wake Up. Wellicht een voorbode, want binnen de gelederen van Heavy Times rommelt het en de band lijkt zijn langste tijd gehad te hebben. Ondanks de uitzichtloosheid deprimeert Fix It Alone geen moment. Integendeel. Fix It Alone barst bijna uit elkaar van de ene na de andere golf vol punkenergie. Het zorgt voor een giftige extase waarin Wipers, Wire en Hüsker Dü om voorrang schreeuwen en steeds opgefokter raken. Ondertussen slingert Heavy Times de ene na de andere coole gitaarriff tegen het plafond. Zelfs het akoestische Give Up zorgt voor een kortstondige adrenaline rush. Heavy Times zorgt voor 18 stroomstoten van 220 volt op de slapen en om het karwei af te maken wordt de patiënt na afloop voor de zekerheid nog bewerkt met een soldeerbout.

 

Oor: In My Sleep - Heavy Times

Zondag 21 Juli 2013 at 6:46 pm Geen reacties

God Save The King. 25 Years Of El Vez - El Vez

Elk land krijgt de Elvisimitator die het verdient. In Nederland doen we het al jaren met Dead Elvis And His One Man Grave en daar mogen we ons gelukkig mee prijzen. De Mexicaanse versie hiervan heet El Vez. Deze Mexicaanse Elvis heeft ter gelegenheid van dit jubileum een verzamelplaat uitgebracht. Op God Save The King. 25 Years Of El Vez staan veel livetracks en wat opvalt is dat El Vez zich weigert te beperken tot zijn Amerikaanse voorbeeld. Werkelijk geen enkel liedje is veilig in de verknipte geest van El Vez. Of het een Bowienummer is, of Jesus Is Just Alright of het bijna onvermijdelijke Que Sera Sera. De Mexicaan gaat er mee aan de haal en maakt het zich eigen. Heartbreak Hotel blijkt ineens een ode te zijn geworden aan de Azteekse gevederde slangengod Quetzalcoatl. De ene na de andere meestal brakke uitvoering is te horen op God Save The King. 25 Years Of El Vez. Op de momenten dat El Vez weer eens helemaal de weg kwijt is door overmatig pillengebruik zweeft deze Elvisimitator ergens rond in zijn eigen universum en zorgt daar voor de muzikale omlijsting. Ongrijpbaar, onbegrepen en net zo onevenwichtig als de samenstelling van deze verzamelcd.

 

Oog & oor: The Mexican Elvis - El Vez

Vrijdag 19 Juli 2013 at 9:54 pm Geen reacties

Drugs - The Black Cult

De eerste single van het uit Groningen afkomstige The Black Cult. Vorige week verzorgde het trio nog zeer verdienstelijk het voorprogramma van Warm Soda in Vera. Drie garagepunkliedjes op een cd en die liedjes gaan voornamelijk over drugsgebruik. Voor zover de teksten zijn te verstaan, want de zang klinkt lekker fucked up in de mix. Drugs doet vooral denken aan Brimstone Howl. De garageband die nooit veel naam heeft weten te maken, maar een paar geweldige platen heeft gemaakt. Ook High laat weinig aan de verbeelding over en had vanwege het hoge meezinggehalte zo op de plaat van FIDLAR kunnen staan. Wat alle nummers gemeen hebben is het venijn dat verpakt wordt in melodieuze liedjes, die vervolgens flink door de mangel worden gehaald. Hierdoor onstaat een aangenaam soort garageherrie. Het beste voorbeeld hiervan is het laatste nummer getiteld Please, waar The Black Cult zonder te veel zijn voorbeelden te volgen een eigen en veelbelovend gezicht toont.

 

Oog & oor: Please - The Black Cult

Woensdag 17 Juli 2013 at 10:09 pm Geen reacties

In Fuzz We Trust - V/A

Een leuk idee en het kostte een jaar of tien om het voor elkaar te krijgen: een tribuutalbum voor The Fuzztones waar bands aan meedoen die van grote invloed zijn geweest op The Fuzztones. Frontman Rudi Protrudi en enig overgebleven origineel bandlid van de Newyorkse band die met debuut LP Lysergic Emanations in 1985 het belangrijkste wapenfeit afleverde, was er maar druk mee en dan heeft hij ook nog eens de linernotes geschreven. Rudi Protrudi. Iedere vorm van bescheidenheid of het vermogen de zaken te relativeren is hem vreemd. De linernotes zijn er heel duidelijk in. Op een wijze waar Herr Doktor Joseph Goebbels trots op zou zijn wordt The Fuzztones alle lof toegewaaid en mag er geen twijfel over bestaan wat de belangrijkste garagerockband is sinds de uitvinding van het wiel. Sterker nog, zonder The Fuzztones zou er helemaal nooit sprake geweest zijn van welke vorm van garagerock dan ook. Aldus Herr Doktor Rudi Protrudi. De bands op deze plaat (uitgebracht op cd, dubbel LP en een ongetwijfeld veel te dure box met negen singles) hebben hun houdbaarheidsdatum vanzelfsprekend al lang en breed gepasseerd. Toch lukt het de meeste bands om de furie die voor hen zo kenmerkend was in de jaren '60 nog eenmaal op te roepen, al kost het sommige hoorbaar moeite. Om een paar namen te noemen van de bands die op In Fuzz We Trust te horen zijn: The Pretty Things, The Monks, The Electric Prunes, The Vragants en Vanilla Fudge.

 

Oog & oor: In Fuzz We Trust - The Fuzztones

Maandag 15 Juli 2013 at 9:40 pm Geen reacties

Semi-Sweet - Tijuana Panthers

Tijuana Panthers zit op hetzelfde label als Allah-Las: Innovative Leisure. Een label dat veelvoudig valt te betrappen op onverwachte keuzes. Waar de Allah-Las nog op de nodige saaiheid te betrappen is, geeft Tijuana Panthers onvoorziene draaien aan het geheel en geeft zich daarnaast zo nu en dan voorzichtig over aan de gecontroleerde chaos van Black Lips. Maar het blijft bij voorzichtige, maar daarom niet minder geslaagde pogingen. De drie mannen die Tijuana Panthers vormen zijn van het gevoelige soort (I'm so nervous, I can't move), die eigenlijk geen vlieg kwaad doen. Het uit Californië afkomstige trio vermengd garagerock met powerpop, surfrock en pure rock 'n roll, doet verder geen rare dingen, maar heeft twaalf aantrekkelijke liedjes opgenomen. Omdat ze over
voldoende zelfkennis beschikken hebben ze het de titel Semi-Sweet gegeven. Semi-Sweet klinkt alsof tijdens het inspelen van de liedjes de jongens nog wild met de haren hebben staan wapperen, maar voordat de studio wordt verlaten alledrie een zakkammetje tevoorschijn halen en met een beetje water de haren weer keurig in model kammen. Inclusief strakke zijscheiding. Semi-Sweet is kort genoeg, maar bovenal leuk genoeg om telkens tweemaal achter elkaar te draaien.

 

Oog & oor: Tony's Song - Tijuana Panthers

Zaterdag 13 Juli 2013 at 9:11 pm Geen reacties

Vidunder - Vidunder

Retro alert! Vidunder bestaat uit drie Zweden die alle hardrockbands uit de jaren '70 nog eens dunnetjes overdoen. Daarbij vergeten ze niet waar ze vandaan komen. Niet alleen zingen ze een paar nummers in hun eigen taal, ook de onderkoelde aanpak verraadt dat de band uit het noorden komt. De gitaren vliegen eigenlijk nooit uit de bocht, maar klinken ondanks de ontegenzeggelijke hardrockvibe soms ronduit droog en in zekere zin zelfs ingetogen. Deze debuutplaat is uitgebracht door het Zweedse Crusher Records. Een platenmaatschappij die het niet kan verkroppen dat de jaren '60 en '70 al een tijdje voorbij zijn en krampachtig willen vasthouden aan de goede, oude tijd. Een insteek die over het algemeen niet veel interessants oplevert, maar met Vidunder is het net even iets anders. De band weet, juist door niet alles te willen geven een extra laag te creëren, waardoor het geluid iets dreigends krijgt. Vidunder schurkt haast ongemerkt tegen het occulte aan. Voor je het doorhebt worden met een bot mes bloedende foetussen uit de baarmoeder verwijderd en met veel interesse door Vidunder aan een nader onderzoek onderworpen. Maar wellicht is dat laatste slechts mijn morbide interpretatie van het geheel.

 

Oog & oor: Into Her Grave - Vidunder

Vrijdag 12 Juli 2013 at 8:28 pm Geen reacties

Warm Soda + The Black Cult @ Vera

Van de gehoopte garage-explosie in Groningen en omstreken naar aanleiding van het succes van traumahelikopter is nog verdomd weinig te merken, al is daar dan wel The Black Cult. Een trio dat garagerock weet te combineren met stevige seventiesrock en als voorprogramma van Warm Soda bepaald niet misstaat. Soms komt de band nog wat zoekend over, maar het lijkt het juiste pad in garagerockland bijna gevonden te hebben. Met de meeste liedjes weet de band te overtuigen, alleen dient er nog definitief afgerekend te worden met de laatste restjes puberteit. Bijvoorbeeld in een nummer waarin de zanger/gitarist Douwe broodnuchter zingt over zijn drankprobleem. Volgende week meer The Black Cult alhier vanwege de vorig maand verschenen single. Ondertussen zijn de meeste lege plekken in de zaal opgevuld voor Warm Soda. De band van Matthew Melton. Een tijd terug was hij met zijn vorige band Bare Wires nog te bewonderen in de Crowbar te Groningen. Warm Soda is een voorzetting van die band. Minder punk, meer powerpop, ragfijne songs. Iets te vaak houdt Warm Soda zich aan de ongeschreven regels der powerpop. Slechts heel af en toe worden er andere paden betreden en laten de Amerikanen het publiek zien ook niet vies te zijn van een psychedelische jamsessie. Dat is dan ook direct het laatste wat we van Warm Soda geserveerd krijgen. Aan een toegift doet de band niet. Hulde!

Donderdag 11 Juli 2013 at 8:38 pm Geen reacties

Songs We Taught Ourselves - The Future Primitives

Niet alleen in de Tour de France nemen blanke Afrikanen het voortouw, ook in de garagerock willen ze een vooraanstaande rol gaan spelen. Dat lukt nog niet echt, maar het begin is er. Songs We Taught Ourselves is de tweede LP van The Future Primitives en laat horen welke bands als inspiratiebronnen gelden. De plaat bestaat uit louter covers. Het trio uit Kaapstad rammelt zich lekker door iedere cover heen. Of het nu gaat om een nummer van The Mummies (The Fly) of een prettige uitvoering van Captain Beefhearts Zig Zag Wanderer, de band voegt niet of nauwelijks iets toe, maar kleedt de songs juist steeds verder uit en die striptease is over het algemeen bevredigend. Alleen met Link Wrays Rumble wordt de plank flink misgeslagen. Sowieso een liedje waar men van af moet blijven, aangezien er niets aan toe te voegen valt, maar de gammele versie van The Future Primitives hadden ze niet moeten willen delen met de rest van de wereld. Voorlopig maakt de blanke Afrikaan in de Tour meer indruk dan in de garage, maar The Future Primitives laten horen dat er nog meer verwacht mag worden uit Zuid-Afrika. Aan het eind van het jaar verschijnt de derde LP van de band.

 

Oor: Zig Zag Wanderer - The Future Primitives

Maandag 08 Juli 2013 at 4:32 pm Geen reacties

Play Loud - Gino And The Goons

We draaien de tijd voor het gemak een jaar of twintig terug en komen uit bij Supercharger. Lo-fi garagepunk uit San Francisco waar frustratie over alledaagse zaken hand in hand gaat met bierovergoten plezier, omdat er nu eenmaal geen zinvolle invulling aan het leven is. Al lukte het zanger/bassist Greg Lowery om na Supercharger nog van toegevoegde waarde te zijn door het inmiddels ter ziele gegane Rip Off Records op te richten en de wereld via dat kanaal te verblijden met nog meer lo-fi garagepunk. Het Supercharger van tegenwoordig heet Gino And The Goons en komt uit Florida. Was Rip Off Records er nog geweest dan was Play Loud daarop uitgebracht, maar deze inmiddels tweede druk van de acht nummers tellende 12" EP is verschenen op Total Punk. Het kost weinig moeite om te begrijpen hoe de band aan de titel van de plaat is gekomen. Een andere mogelijkheid dan om de plaat op het maximale volume te beluisteren is er namelijk niet. Je hoort als het ware de bierflesjes breken tijdens het luisteren naar Play Loud. Veel aanstekelijker zal geen enkele in de huiskamer opgenomen garagepunkplaat klinken en toch weet Gino And The Goons op luidruchtige wijze iedere vorm van pop uit het steeds verder uitdijende gezelschap der garagepopbands te verwijderen om slechts ruimte over te laten voor de naakte essentie van rock 'n roll.

 

Oor: Repeat It: Get On Down - Gino And The Goons

Donderdag 04 Juli 2013 at 6:48 pm Geen reacties

I See Seaweed - The Drones

Fuck, het debuut Here Come The Lies van The Drones stamt uit 2002. Voor mijn gevoel is die plaat een stuk recenter. Dat zelfde gevoel bekruipt me bij de vorige plaat van The Drones (Havilah), die toch ook al weer vijf jaar oud is. In de tussentijd zette ik die en de andere platen van die Australieërs nog wel met enige regelmaat op, maar betrapte ik mezelf tegelijkertijd erop dat de langere en tragere nummers van The Drones me steeds minder konden bekoren. En laat dat nou juist de richting zijn waar frontman Gareth Liddiard met zijn band steeds meer de nadruk op is gaan leggen. Minder garagerock en meer en meer verhalende songs die teruggrijpen naar de blues. Op I See Seaweed is dat niet veel anders. Al weet de band de balans tussen het tragere en het uptempowerk op deze in eigen beheer uitgebrachte plaat goed te bewaren. Daarnaast worden de gitaren met enige regelmaat zwaar aangezet, terwijl met de piano de noodzakelijke nuances worden aangebracht. Lilliard's wereldbeeld is nog steeds gitzwart en hij weet al zingend, schreeuwend, kreunend en klagend zijn gal te spuwen. Soms wordt het hem allemaal te veel, lijkt hij, net zoals zijn stem, te breken en gaat de band verder waar woorden te kort schieten. I See Seaweed heeft de nodige tijd nodig, maar wie in staat blijkt om alle bullshit om zich heen acht Dronesnummers lang buiten te sluiten om I See Seaweed die ruimte en tijd te bieden die het nodig heeft, zal beloond worden met een van de mooiste platen van dit jaar.

 

Oor: I See Seaweed - The Drones

Maandag 01 Juli 2013 at 3:02 pm Geen reacties

Top 20

Halverwege het jaar en daarom toch maar even een zinloos lijstje met de twintig bands waar ik volgens last.fm het meest naar heb geluisterd.

 

01 Nick Cave and the Bad Seeds
02 traumahelikopter
03 Oblivians
04 The Black Angels
05 Thee Oh Sees
06 David Bowie
07 Iceage
08 The Brian Jonestown Massacre
09 Georgiana Starlington
10 The Fall
11 Minutemen
12 Mozes And The Firstborn
13 The Fresh & Onlys
14 Neil Young
15 The Gun Club
16 The Boys
17 FIDLAR
18 Mikal Cronin
19 Tav Falco & The Unapproachable Panther Burns
20 The Pignose Willy's

Maandag 01 Juli 2013 at 12:30 pm Twee reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed