Lesson #13 for Nanker Phelge / Fire - Deathcrush

Het uit Noorwegen afkomstige Deathcrush doet het allemaal net even anders. In plaats van een single, lp of cd komt het trio met een tijdschrift met daarbij een flexidisc en een downloadcode. In het tijdschrift staan drie diepte-interviews van het niveau die ik voor het laatst tegenkwam als dertienjarige in de Hitkrant. Inclusief poster! Met het tijdschrift ben je meer tijd kwijt dan met de flexidisc, want daar staat slechts één nummer op: Lesson #13 for Nanker Phelge / Fire. Daar klinkt Deathcrush zoals ik het vorig jaar tijdens Eurosonic heb leren kennen. Geile nowave noiserock met verantwoorde hoeveelheid Sonic Youth. Zo zien we de twee Noorse dames met mannelijke drummer het liefst; kronkelend, zinnenprikkelend en iedereen laten smachten naar meer, veel meer.

 

Oog & oor: Lesson #13 for Nanker Phelge / Fire - Deathcrush

Donderdag 27 Juni 2013 at 10:03 pm Geen reacties

The Boys - The Boys

In januari 1977 tekende het uit Londen komende The Boys al een platencontract bij Fire Records. De band was daarmee één van de eerste Engelse punkbands die een handtekening onder zo'n contract zette. In september van dat jaar verscheen The Boys. Een lp waarvan de eerste drie nummers covers zijn. Twee van Hollywoord Brats, wat op zich nog te verklaren is door het gegeven dat één der bandleden in deze band heeft gespeeld, en één van The Beatles(!). The Boys laat daarmee direct zien een vreemde eend in de Engelse punkbijt te zijn. Dat en het gegeven dat de band uit vijf personen bestaat, waaronder een pianist. Tot grote successen leidt de release niet en dat geldt ook voor het in hetzelfde jaar opgenomen en in maart 1978 uitgebrachte Alternative Chartbusters. Hoe The Boys de plank qua successen keer op keer misslaan is na te lezen in de linernotes van deze heruitgave van beide albums. Luisterend naar de veertien liedjes van de eerste plaat kan slechts met verbazing gesteld worden waarom een band als Buzzcocks wel relatief veel succes heeft gekend en The Boys niet. De liedjes van The Boys doen namelijk nauwelijks onder voor die van de Buzzcocks. The Boys beschikt over de de juiste verhouding tussen de harde en energieke punkkant en het bijna pijnlijk preciese gevoel voor een killermelodie. Beide albums zijn opnieuw uitgebracht inclusief extra tracks, bestaande uit singleversies en demoversies. Daarbij gaat de voorkeur uit naar de cd-versie aangezien daar de extra tracks op een apart schijfje zijn bijgevoegd en de vinylliefhebbers worden afgescheept met mp3's.

 

Oor: Kiss Like A Nun - The Boys

Maandag 24 Juni 2013 at 11:40 am Geen reacties

The A-Bones + Krontjong Devils @ Vera

De Groningse surfgoden die al jaar en dag naar de naam Krontjong Devils luisteren, hebben de eer om de avond te openenen als voorprogramma van The A-Bones. Dit doet het kwartet met verve. Coole surfklanken worden gespeeld, die bijna 180 graden tegenovergesteld zijn aan de wat houterige presentatie op het podium. The A-Bones zelf waren 20 jaar geleden voor het laatst in Vera. Toen was het een mooi optreden en ook deze keer is het de enorme dosis fun die Billy Miller en consorten in de authentieke rock 'n roll stoppen het belangrijkste ingrediënt van de band. Dat en sterke songs met de juiste, soms ronduit obscure, covers. Al gauw zie ik slechts glimlachende mensen om me heen en die glimlach blijft de hele avond rond de band hangen. Billy Miller is niet alleen de zanger van The A-Bones maar runt bovenal met zijn drummende vrouw Norton Records. Een label gespecialiseerd in het (her)uitbrengen van bij voorkeur bijna vergeten rock 'n roll, rockabilly, garagerock en primaire R&B. Al deze stijlen weet The A-Bones in meer of mindere mate te combineren.

Vrijdag 21 Juni 2013 at 10:29 pm Geen reacties

Re-Mit - The Fall

Weer een plaat van The Fall. De hoeveelste? Bijhouden doe ik het al niet meer. Ik heb de essentiële platen van de band van Mark E. Smith ondertussen wel allemaal in huis, zonder dat ik verwacht dat de band uit Manchester nog een plaat gaat maken die bij klassiekers als Live At The Witch Trials, Hex Enduction Hour en This Nation's Saving Grace in de buurt gaat komen. Al kan Smith nog altijd onverwachts uit de hoek komen, always expect the unexpected. In 2010 kwam Smith nog met een hele sterke plaat getiteld Your Future Our Clutter. Re-Mit hoort niet tot het beste wat The Fall na tig platen te bieden heeft. Niet dat Re-Mit direct moet worden afgeschreven. Zeker niet. Smith mompelt, spuugt en er komen steeds meer ondefinieerbare klanken uit zijn keel. Alsof niet hij, maar een dakloze die laveloos om de hoek van de studio gevonden is een microfoon is voorgehouden. Voor het echte ranten gebruikt Smith ondertussen zijn twitteraccount, het vage gebrabbel heeft hij opgespaard voor Re-Mit.  Daar plakt hij soms nog wat goedkoop klinkende elektronische klanken onder in een halfslachtige poging om nog iets van een rode lijn toe te voegen aan Re-Mit. Die is echter nauwelijks waarneembaar en dat is direct de charme van deze plaat. The Fall is nog altijd onnavolgbaar, onevenwichtig en ronduit rommelig.

 

Oor: Loadstones - The Fall

Donderdag 20 Juni 2013 at 6:41 pm Geen reacties

Empire - GRMLN

Zomerplaten. Eigenlijk hoor ik daar helemaal niet aan te doen. Zeker dit jaar niet. Van een zomer is tot vandaag nog nauwelijks sprake geweest en op Planet Trash hoort hooguit een waterig lentezonnetje heel voorzichtig op doorbreken te staan. Meer moet ik niet hebben van al die vrolijke, zomerse toestanden. Maar ook hier komen af en toe platen langs die aan de zomer doen denken, die even een functie hebben om vervolgens in de vergetelheid te verdwijnen. Die eer is deze keer gegund aan Empire van GRMLN. Empire staat vol luchtige poppunkliedjes die sterk aan de jaren '90 doen denken. Niet dat mensen daar op zouden moeten zitten wachten. Ik ken ze trouwens niet en als ze er zijn wil ik ze niet eens kennen, maar GRMLN heeft daar geen moment over nagedacht. Leeghoofdigheid heeft zo zijn voordelen. Ondertussen heeft GRMLN, de man achter deze bandnaam blijkt een Japanner genaamd Yoodoo Park te zijn die in Californië woont, in al zijn oppervlakkigheid toch een paar leuke liedjes opgenomen. Zo leuk als opener Teenage Rhythm wordt het niet meer, maar voor een zomerplaat voldoet Empire.

 

Oor: Teenage Rhythm - GRMLN

Maandag 17 Juni 2013 at 12:58 pm Geen reacties

All This Time - Terror Bird

Erg gelukkig klinkt het meisje van Terror Bird nog niet. Althans, niet vergeleken met hoe ze op het vorig jaar verschenen Secret Rituals klinkt. Nikki Nevver heet ze. Wel schudt ze definitief het Siouxsie And The Banshees-juk van zich af. Op All This Time is van Siouxsie weinig meer te merken. Terror Bird is verder geëvolueerd in een donkere synthpopact met gothicrandjes. De synths liggen er nooit te dik bovenop, het geluid blijft droog en Nevver zingt steeds droeviger over haar psychische neergang. Al blijft ze immer hoopvol en hopeloos romantisch. Wel bekruipt me gaandeweg All This Time steeds vaker het gevoel dat ze het eigenlijk wel fijn vindt, lekker in de slachtofferrol kruipen. Je omwentelen in je eigen ellende en er ook nog een korte huilbui tegenaan gooien. Aan de pluskant staat dan dat Nevver niet van het melodramatische, hysterische soort is en dat veel wordt vergoed door de doffe synths. Sommige meisjes zijn beter af als ze permanent ongelukkig zijn. Op die manier lijkt Terror Bird ook steeds beter te kunnen functioneren.

 

Oor: The Wrong Way - Terror Bird

Vrijdag 14 Juni 2013 at 8:19 pm Geen reacties

The Fresh & Onlys @ Vera

Eigenlijk kan het alleen maar tegenvallen. Een band die in 2010 schijnbaar uit het niets met een geweldige plaat (Play It Strange) kwam en in 2013 dan eindelijk eens in Vera gaat spelen. De lage verwachtingen mijnerzijds blijken al snel onterecht. The Fresh & Onlys speelt een stuk harder dan verwacht en gehoopt zonder dat dat ten koste gaat van de melancholie die ten grondslag aan vrijwel ieder liedje ligt. Het kwartet geeft de voorkeur om de directe omgeving schemerig te houden. Geen spotlights, het liedje en niet de band staat centraal. De meeste liedjes komen van Play It Strange en het vorig jaar verschenen Long Slow Dance, maar tijdens de eerste toegift wordt ook een nummer gespeeld die op de nieuwe plaat moet gaan verschijnen. Volgens zanger/gitarist Tim Cohen zal die plaat overigens pas volgend jaar verschijnen. The Fresh & Onlys wint het publiek voor zich met een mooi en bij vlagen ontroerend concert.

Zaterdag 08 Juni 2013 at 9:49 pm Twee reacties

Bazooka - Bazooka

Toeval of niet, maar sinds de financiële crisis ontdek ik steeds meer bands uit hard getroffen landen waar voorheen verdacht weinig aansprekende bands vandaan kwamen. Vorig jaar zag ik het uit Griekenland afkomstige Bazooka al een ziedende en met alcohol en zweet doordrenkte set spelen in de kelderbar van Vera. Na een single met de weinig verhullende titel I Want To Fuck All The Girls In My School is er sinds kort de eerste full length van Bazooka. Titelloos uiteraard. De plaat is overgoten met destructieve hoeveelheden distortion en twee drummers die niet te moeite lijken te willen nemen om samen te drummen, maar vooral tegen elkaar aan het drummen zijn. De zang lijkt daarentegen uit een eeuwenoude Griekse kerker te komen. Het doet de dertien nummers op de plaat samensmelten tot een doorvlochte en opgefokte garagepsychpunkplaat waar alleen hele verknipte zielen de hoorn des overvloeds in zullen herkennen. Het tempo ligt iets lager dan bij optredens van de band, maar dit gaat niet ten koste van de intensiteit. Voordat ik nog een keer ga luisteren naar Bazooka, nuttig ik het laatste restje uit mijn fles ouzo en proost op Griekenland, de crisis en op bands die spelen alsof er geen toekomst bestaat.

 

Oor: Ravening Trip - Bazooka

Donderdag 06 Juni 2013 at 8:40 pm Geen reacties

Desperation - Oblivians

Na zestien jaar toch nog een plaat van Oblivians. Als dat maar goed gaat. Oblivians is één van de bands die alleen maar goed kan doen. Laat dat zo blijven, is de gedachte. Hun laatste plaat ...Play 9 Songs with Mr. Quintron uit 1997 was anders dan de platen daarvoor. De garagepunk wordt ondergedompeld in gruizige gospel met Mr. Quintron die de basis van gitaar, drums en nog meer gitaar opluistert met zijn orgel die steeds de bocht uit vliegt. Een mooi laatste statement leek het toen. In 2013 blijkt dat toch anders te zijn. Desperation heet de plaat. Is in een week opgenomen en laat alle kanten van Oblivians horen en voegt er voor het gemak nog een paar nieuwe aan toe. Greg, Jack en Eric Oblivian wisselen elkaar zowel bij het componeren als bij de zang, gitaar en drums weer af. Zelfs Mr. Quintron doet nog eventjes mee. Daarbij blijft de band geen moment hangen in hetgeen het trio in het verleden heeft gedaan. Hier wordt geen oude prak opnieuw opgewarmd en opgediend. Hier klinkt een band die ouder is geworden en die de sporen des tijds weet te vangen in veertien liedjes waarbij het garagenihilisme nog altijd op een voetstuk wordt geplaatst. De band vangt vanaf de eerste tonen van opener I'll Be Gone, geïnspireerd door wijlen Jay Reatard, de luisteraar en laat vervolgens horen hoe anno 2013 een relevante rock 'n roll plaat klinkt.

 

Oor: I'll Be Gone - Oblivians

Zondag 02 Juni 2013 at 8:10 pm Geen reacties

Night Beats + Wolftone @ Vera

Een handjevol mensen staat klaar voor voorprogramma Wolftone. Deze band uit Klazienaveen had vorige maand het eerste optreden een paar meter verder in de Oosterstraat in Groningen, tijdens Record Store Day bij platenboer Elpee. Nu is het al tijd voor het grote podium waar de harde, uitgesponnen stonerfuzz met een psychedelische onderlaag iets beter uit de verf komt. De ondermaatse bezettingsgraad is een teken aan de wand voor hoofdact Night Beats. Voor deze Amerikaanse band vol ruwe garagepsychedelica zou Vera vol moeten lopen, maar tijden veranderen met als gevolg dat vooral de lege plekken in de zaal opvallen. Het trio lijkt zelf ook niet over te lopen van enthousiasme. Het duurt even voordat de band de juiste tonen heeft te pakken, maar zodra dat punt bereikt is ontspint zich een optreden waarin de balans tussen hard en zweverig gevonden wordt en niet meer wordt losgelaten. De bassist en drummer leggen een solide basis waarop de zanger/gitarist zoveel kan psychfreaken als nodig is. Zo horen we dat graag, al is dat 'we' een steeds kleiner wordende minderheid.

Zaterdag 01 Juni 2013 at 2:40 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed