White People And The Damage Done - Jello Biafra And The Guantanamo School Of Medicine

Jello Biafra heeft nog nooit een blad voor de mond genomen. Zijn eerste woorden zullen in plaats van 'mama' of 'papa' een cynische opmerking betreffende zijn luiers, de babyvoeding of de babysitter zijn geweest. Met de Dead Kennedys beleefde hij gedurende de eerste helft van de jaren '80 zijn hoogtijdagen. Niet toevallig een periode waarin het economisch slecht ging, met alle weerzinwekkende gevolgen van dien. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Biafra nu weer in een band zit en zingt over de huidige tijden, die wellicht nog zwartgalliger en uitzichtlozer zijn die van het begin van de jaren '80. In 2009 maakte hij onder de naam Jello Biafra And The Guantanamo School Of Medicine een plaat die soms deed denken aan de Dead Kennedys. Op de nieuwe plaat White People And The Damage Done speelt de band nog strakker en efficiënter. Soms doen de riffs in combinatie met de drums zelfs bijna kil aan. Het past bij het tijdsbeeld. Net als de teksten, waarin Biafra in een paar zinnen de spijker op de kop weet te slaan. We'd all be more secure / If the rest of the world / Ain't treated like slaves / So we can buy cheap things. Om het onvermijdelijke einde van de westerse beschaving zoals we het nu kennen aan te kondigen: Fall of Rome / Wasn't built in a day / This is how it got that way / When everything the experts touch / Turn into the Titanic.

 

Oor: Were Wolves Of Wall Street - Jello Biafra And The Guantanamo School Of Medicine

Zondag 31 Maart 2013 at 1:12 pm Geen reacties

Kid Congo And The Pink Monkey Birds @ Vera

Mocht er ooit een standbeeld komen op Planet Trash voor een groots muzikant wiens naam te weinig wordt genoemd, dan is Kid Congo Powers één van de belangrijkste gegadigden. Powers, echte naam Brian Tristan, heeft in zowel The Cramps, The Gun Club als The Bad Seeds gespeeld en daarmee een onvoorwaardelijke legendarische status verdiend. Dat waren de jaren '80. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen band: Kid Congo And The Pink Monkey Birds. Hiermee maakt hij zompige, soms psychedelisch aandoende, voodoo garagerock. Net als anderhalf jaar geleden, toen hij ook in Vera speelde, ontbreken ook nu de nodige covers van The Gun Club en The Cramps niet. Daarnaast komen er ook nog een paar nieuwe nummers van zijn nieuwe plaat Haunted Head dat in mei verschijnt voorbij. Zo leuk als die vorige keer wordt het niet, maar het blijft een privilege om naar een muzikant als Kid Congo Powers te mogen kijken en luisteren.

Vrijdag 29 Maart 2013 at 7:43 pm Geen reacties

...And You Will Know us By The Trail Of Dead + Ribozyme + The Coathangers @ Vera

Drie bands in Vera en alle drie hebben ze iets anders te bieden. The Coathangers beginnen de avond met veel gerammel, maar laten horen sinds het vorige optreden in Vera behoorlijk aan inhoud gewonnen te hebben. De drie dames uit Atlanta spelen een knappe cover van The Gun Club:  Sex Beat. Leuker zal het deze avond niet worden. Wat volgt is namelijk een stevige rockband uit Noorwegen. Ribozyme speelt op jaren ´90 gestoelde rock. Bombast en testosteron worden afgewisseld met rustige momenten. Precies op de manier die mij nooit weet te vermaken. Tegen het eind van het optreden neigt de band meer richting industrial en dat staat Ribozyme een stuk beter.  ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead heeft nooit moeite gehad met veel bombast. Het is waarschijnlijk de enige bombasitsche rockband waarbij ik niet wegloop. Ondanks het gegeven dat de band tegenwoordig uit slechts vier personen bestaat, is het er toch in geslaagd in vrijwel ieder nummer compleet over de top te gaan. Tel daarbij dat mijn favoriete nummer Relative Ways niet wordt gespeeld, waardoor het oordeel uiteindelijk wordt geveld dat het allemaal toch een beetje tegenvalt.

Donderdag 28 Maart 2013 at 6:36 pm Geen reacties

Abandon All Life - Nails

"Nails is nog lang niet uitgesloopt." Zo eindigde ik het vorige stukje over de lp Unsilent Death van Nails. Dat was 2010. Wat er sindsdien gebeurd is met Nails weet ik niet. Ongetwijfeld is de sloophamer vele malen ter hand genomen om zoveel mogelijk schade aan te richten. Dat deze Amerikanen ondanks hun tomeloze inzet nog steeds niet klaar zijn, bewijst de nieuwste plaat Abandon All Life. Nails zorgt ervoor dat het laatste restje leven er met tien ferme tikken uit wordt geslagen. Soms wordt er even afstand genomen van het maniakale tempo. Dat zijn de momenten dat het gebeuk overgaat in ander sloopwerk. Alsof er met een bulldozer over het puin wordt gereden. Niets zal er aan doen denken dat er ooit leven heeft gezeten in hetgene dat door Nails wordt vernietigd. Er zijn nuanceverschillen te ontdekken tussen Unsilent Death en Abandon All Life. Op de laatste plaat is iets meer grindcore gekomen in plaats van hardcore en andere soorten core. Ook is er meer structuur en dynamiek te ontdekken in de nummers. Nummers die overigens op Wide Open Wound en afsluiter Suum Cuigue na rond de 1 minuut klokken. Hard, harder, Nails.

 

Oor: Abandon All Life - Nails

Woensdag 27 Maart 2013 at 5:27 pm Geen reacties

Rot In The Sun - Owen Temple Quartet

Casbah Records is een nieuw, Frans label. Vorig jaar viel de derde release, de ep van Mesa Cosa in positieve zin op. Dit jaar zit het met de vierde release ook direct goed. Owen Temple Quartet is weliswaar met z'n vieren, maar onder de bandleden is geen Owen Temple te bekennen. Het zijn vier Fransen met een voorkeur voor drank, The Birthday Party en orkestrale garagerock. Het liefst combineren ze deze facetten. Dat lukt vrij aardig op het negen nummers tellende Rot In The Sun. De zanger klinkt als een zwalkende Nick Cave in zijn jonge, ongezonde jaren. De rest van band plukt aan basgitaren, laat rammelde riffs los uit de gitaar of roffelt onbehouwen op de restanten van het drumstel. Ondertussen vloeit de drank rijkelijk, komen diverse geesten gevraagd en ongevraagd op bezoek en wordt er sporadisch misbruik gemaakt van een rondslingerende saxofoon. Rot In The Sun slaat niet direct toe, maar trekt je langzaam maar zeker richting de rand van de afgrond. Het verval heeft geen haast. Deze lp is verkrijgbaar op de site van Casbah Records, maar gezien de hoge verzendkosten vanuit Frankrijk binnenkort hopelijk ook in de betere Nederlandse platenzaak.

 

Oor: Rot In The Sun - Owen Temple Quartet

Maandag 25 Maart 2013 at 6:44 pm Geen reacties

Change Becomes Us - Wire

Na een paar keer luisteren blijft het door mijn hoofd spoken; die nieuwe plaat van Wire lijkt behoorlijk goed aan te sluiten op mijn favoriete Wire plaat 154 uit 1979. Vreemd. Het is immers 2013 en na 154 heeft Wire met de nodige haperingen toch nog een aantal platen gemaakt. Die me overigens bijna allemaal nauwelijks weten te bekoren. Naast een legendarische status die volledig gebaseerd is op de eerste drie platen Pink Flag, Chairs Missing en 154 hebben deze Engelsen vervolgens nooit veel interesse getoond in hun verleden. Tot Change Becomes Us. De nieuwe Wire blijkt namelijk te bestaan uit materiaal afkomstig uit de periode eind jaren '70. Sommige nummers werden toen ook live gespeeld, van ander materiaal bestond slechts een ruwe schets. Wire heeft het geheel bij elkaar geveegd, waar nodig in elkaar gezet en er een nieuwe plaat van gemaakt. De glans uit de gloriejaren is er niet direct mee terug, maar Change Becomes Us is te prefereren boven alle andere Wireplaten die sindsdien zijn verschenen. Op het gros der 'nieuwe' nummers klinkt de band melancholisch, in zichzelf gekeerd en vaak gebruikmakend van complexe songstructuren. Wire blijft ook anno nu nog steeds een vreemde eend in de (post)punkbijt.

 

Oor: Double & Trebles - Wire

Vrijdag 22 Maart 2013 at 5:30 pm Geen reacties

Supreme Psychedelic Underground - Hell Preachers Inc.

Ze duiken de laatste tijd steeds vaker op. Cd's met daarop twee lp's die eind jaren '60/begin jaren '70 zijn opgenomen en die omgeven worden door mystiek. Dat laatste komt voornamelijk door het gebrek aan informatie betreffende opnamedata en de (studio)muzikanten die te horen zijn. Een ding hebben deze cd's gemeen, van begin tot het eind is het psychedelica dat de klok slaat. Verantwoordelijk is Gear Fab Records, dat tussen het snoepen uit de LSD-pot nog tijd vindt om in de archieven de duiken. Over Hell Preachers Inc. bestaat het vermoeden dat er leden van Deep Purple hebben meegedaan. Niet geheel onbegrijpelijk want Supreme Psychedelic Underground klinkt af en toe alsof Deep Purple een zweverige band is geworden dat vooral bezig is met de spirituele kant in plaats van met de rockkant van het bestaan. Zelf ontkennen de Deep Purple mannen overigens in alle toonaarden dat ze ook maar iets met deze plaat te maken hebben. De lp die achter de eerste op deze cd is geplakt is van een band genaamd Ugly Custard. Hiervan zijn de muzikanten wel bekend, zodat gerust gesteld kan worden dat Deep Purple hier niets mee te maken heeft. De nummers zijn een stuk meer uitgesponnen met gitaarsolo's die technisch vast heel fraai zijn, maar bij ondergetekende slechts verveling oproepen. Bij Hell Preachers Inc. mag je aankloppen, de Ugly Custard gewoon overslaan.

 

Oog & oor: Let Me Shoot You - Hell Preachers Inc.

Woensdag 20 Maart 2013 at 7:24 pm Geen reacties

Allez Allez - The Night Marchers

Na de plaat van Gentleman Jesse van vorig jaar is er ook dit jaar weer een plaat die de moeite waard is, maar gewoon een paar jaar op de plank heeft gelegen voordat iemand zo verstandig was om het uit te brengen. Niet dat Allez Allez is de schaduw kan staan van Leaving Atlanta van Gentleman Jesse, maar toch. The Night Marchers bestaat uit frontman John Reis, die voorheen in Hot Snakes, Rocket From The Crypt, Drive Like Jehu en The Sultans speelde, aangevuld met nog twee voormalige bandleden van die Hot Snakes en met iemand die zijn periode in de destructieve Canadese band CPC Gangbangs heeft overleefd. Het viertal doet eigenlijk helemaal niet veel bijzonders, maar toch heeft Allez Allez veel te bieden. De basis van ouderwetse rock 'n roll wordt opgetuigd met de nodige punk, garagerock en met het doorleefde stemgeluid van Reis. Vervolgens is het een kwestie van stevig doorrammen zonder de nodige hooks en catchy refreinen te vergeten. Zelfs het zwakste nummer, Big In Germany, waar wel een hele opzichtige poging wordt ondernomen om The Saints te imiteren, voldoet uiteindelijk toch. We zijn dan al beland op de tweede helft van de plaat, waar The Night Marchers het meeste kruit reeds verschoten heeft. Al vergoedt de titel van het laatste nummer veel: Fisting The Fan Base.

 

Oor: Tropical Depression - The Night Marchers

Zondag 17 Maart 2013 at 5:16 pm Geen reacties

The Next Day - David Bowie

Op een mooie meidag in 1983 besloot ik fan van David Bowie te zijn. Bowie was op dat moment op de top van zijn roem als retecommerciële zakenman die met zijn fleurige pakken en pornoblonde haar zijn lp Let's Dance aan het verkopen was. Niet dat die plaat me over de streep trok om fan te zijn. Het was meer dat hij in de jaren daarvoor vele gezichten liet zien en de meeste daarvan bevielen mij wel. Uiteindelijk zijn zijn jaren in Berlijn mijn favoriete Bowieperiode. Met zijn vriend Iggy Pop maakt hij naast de drie Berlijnse albums Low, Heroes en Lodger, die overigens grotendeels niet in Berlijn zijn opgenomen, ook nog de Iggy Pop-klassiekers The Idiot en Lust For Life. Groot was daarom mijn vreugde dat Bowie in januari geheel onverwachts met een single en clip kwam waarin hij terugkijkt op zijn Berlijnse periode. Hij had immers al tien jaar geen plaat opgenomen en ook qua publieke optredens was het Bowieaanbod zeer beperkt. Hij werd soms gezien als hij in zijn woonplaats New York naar zijn favoriete bioscoop wandelde om een onbegrijpelijke art film te zien.

 

Op die eerste single Where Are We Now? klinkt Bowie oud, berustend maar bovenal kwetsbaar. De opmaat voor een nieuwe plaat die bij een man van 66 past? Op The Next Day is ondanks de verknipte Heroeshoes verder niet zo veel Berlijn meer te horen. Teruggekeken wordt er wel, maar dit gebeurt in liedjes waarin Bowie zich als kunstenaar niet vaak weet te onderscheiden, zoals hij dat in het verleden wel keer op keer wist te doen. Wel schemert er geregeld iets van de grote klasse van Bowie door, maar meer dan een vage gloed wordt het nooit. Ik had de hoop op een briljant Bowiealbum al jaren geleden opgegeven. The Next Day is dan ook verre van briljant te noemen.  Wel kan er door de Bowiefans dankzij de vele verwijzingen in zowel de tekst als in de muziek oneindig worden gepuzzeld. Daarnaast is het natuurlijk zeer attent van Bowie om mijn dertigste verjaardag als Bowiefan op te luisteren met een nieuw album. Bowie bedankt.

 

Oog & oor: Where Are We Now? - David Bowie

Woensdag 13 Maart 2013 at 7:47 pm Geen reacties

Mozes And The Firstborn - Mozes And The Firstborn

Het uit Eindhoven afkomstige Mozes And The Firstborn heeft even de tijd genomen om met een gedegen opvolger te komen voor de EP I Got Skills uit 2011. Die tijd heeft het kwartet gebruikt om veel op te treden, verder te schaven aan nieuwe en reeds bestaande liedjes en om en passant een hele minuut indruk te maken op de nationale tv. Staat de band met die EP nog voor een groot deel in de garage, met deze titelloze plaat worden de deuren wagenwijd opgezet en plukt de band de diverse invloeden schijnbaar moeiteloos uit de lucht. Het gevolg is een luisterrijk album dat met een beetje goede wil in de psychrockhoek te plaatsen valt, vlak naast de garagepop. Ondanks de laidbackhouding van de band wordt de spanning tot ver over de helft van de plaat vastgehouden. Daar neemt de band een steeds introvertere houding aan, waar wat mij betreft een pittig nummer voor de noodzakelijke afwisseling had kunnen zorgen. Dat is slechts een kanttekening, want de liedjes van Mozes kenmerken zich voornamelijk door treffende en geraffineerde wendingen met een zanger die de kunst beheerst om zowel bezielend als ingetogen te zingen. Afgaande op deze plaat mogen we hopen dat Mozes niet stil gaat zitten, maar voor verdere gezinsuitbreiding zorgt.

 

Oog & oor: I Got Skills - Mozes And The Firstborn

Maandag 11 Maart 2013 at 7:54 pm Geen reacties

Iceage + Puce Mary + Earth Control @ Vera

De synthpunks dat zich Earth Control noemen hebben nauwelijks iets met instrumentbeheersing. Ook zuiver zingen is totaal irrelevant. Toch tovert dit in Groningen residerende duo een glimlach op de gezichten van de aanwezigen in Vera. Earth Control houdt ons allen een spiegel voor en wordt niet alleen daarom van harte aanbevolen, maar vooral vanwege de therapeutische werking die van hun optredens uitgaat. Dat kan niet gezegd worden voor Puce Mary. Een blondine die op het podium staat, aan wat knopjes draait en verstoorde klanken produceert. Gelukkig duurt het niet lang, want het weet mij geen moment te boeien. Daarna eindelijk de hoofdact: Iceage. Met net een voortreffelijke tweede plaat uit en een reputatie dat het kort, krachtig en destructief is. Vooral dankzij het vorige Vera-optreden van ruim een jaar geleden. Zo heftig wordt het geen moment. De band komt net als het publiek nooit echt los. Ook omdat er tussen de nummers lange pauzes zitten en deze Denen nihilistisch genoeg zijn om zich daar geen moment druk over te maken. Het resulteert in een weinig memorabel optreden.

Zondag 10 Maart 2013 at 11:09 pm Geen reacties

Trouble, Honey - Sex Jams

Wolfgang Möstl is de spil in de undergroundscene van Wenen. Hij speelt ondermeer in bands als Killed By 9v Batteries en Mile Me Deaf. Vooral in die eerste band laat hij horen dat hij zich erg thuis voelt in de gitaarnoise zoals we dat kennen van Sonic Youth. Met Sex Jams is dat ook het geval. Single Shark vs. Apple is uiterst genietbaar, maar ik zit geen moment te wachten om vervolgens nog tien andere nummers van Sex Jams aan te horen, waarin ze zich nog verder te buiten gaan aan de verering van Sonic Youth. Hoe goed deze Oostenrijkers dit ook doen, het is en blijft ordinair kopieergedrag zonder ook maar de intentie te hebben om met het uitgangspunt van de New Yorkse voorbeelden de sound naar een hoger plan te tillen of om een onbekend terrein te betreden. Lekker veilig in de comfortzone blijven, is het motto. Soms wordt er nog wat geleend uit de indierock van de jaren '90. Ook al zo'n beerput waarin veel hedendaagse bands geheel onterecht uit menen te moeten putten. Lekker makkelijk, lekker alternatief en lekker veilig werken aan je niet bestaande street credibility. Nee, Sex Jams had het bij Shark vs. Apple moeten laten en voor de vorm op de b-kant van de single nog wat gekreun à la Kim Gordon mogen opnemen. Van elf nummers vol Sonic Youth-immitatie wordt geen mens beter.

 

Oor: Shark vs Apple - Sex Jams

Vrijdag 08 Maart 2013 at 4:52 pm Geen reacties

180 - Palma Violets

"Zijn we er toch ingetuind". Dat waren de woorden van commentator Herman Kuiphof direct na het tweede Duitse doelpunt tijdens de WK-finale in 1974. Ondanks een briljante start, 1-0 zonder dat een Duitser de bal had aangeraakt, ging de wedstrijd uiteindelijk verloren voor Oranje. Al luisterend naar de debuutplaat van Palma Violets moet ik daar aan denken. De opener is namelijk met een beetje goede wil nog tamelijk briljant te noemen: meezinghitsingle Best Of Friends. Aan het eind van de rit blijkt het gehypte, want Engelse, Palma Violets toch een teleurstelling. Het optreden op Eurosonic kenmerkte zich ook al door gemengde gevoelens. Enerzijds was er sprake van een opwindende band, maar ook waren er ernstige twijfels. Het imiteren van de Libertines lag er namelijk af en toe te dik bovenop en daarnaast vertoonde de bassist regelmatig hele vervelende trekjes. Op 180 staat een handvol liedjes die de toets der kritiek kan doorstaan, maar ook een paar die een band met een beetje zelfrespect eerst uit zou werken alvorens ze op de debuutplaat te slingeren. De huidige verhouding valt in het nadeel van Palma Violets uit. 180 klinkt als een haastklus. Onder druk van management en platenmaatschappij zo snel mogelijk cashen nu de band nog in belangstelling staat, morgen is er misschien een andere band die op de voorpagina van de Engelse muziekbladen staat. Palma Violets heeft een plaat opgenomen terwijl het niet genoeg sterke liedjes heeft. Zijn ze er dus toch ingetuind.

 

Oor: Zijn we er toch ingetuind - Herman Kuiphof

Oog & oor: Best Of Friends - Palma Violets

Dinsdag 05 Maart 2013 at 9:31 pm Geen reacties

This Time I Got A Reason - Fuzz

Aangezien er al tig bands zijn die Fuzz heten, viel de release eind vorig jaar van een single van een band met die naam niet direct op. Totdat bleek dat Fuzz de schuilnaam is voor het muzikale project van garageheld Ty Segall met zijn mattie Charlie Moothart. Toen was de single ineens niet meer aan te slepen, waardoor er nu een tweede persing is verschenen. Segall en Moothart hebben niet veel tijd besteed aan de teksten, die zijn van ondergeschikt belang. De meeste energie is gestoken in het drumwerk van Segall en in het met fuzz doordrenkte en venijnige gitaarwerk van Moothart. Het duo freakt behoorlijk in de beste acidrocktraditie en knalt er bovendien waar nodig een verknipte en opgefokte Black Sabbath riff tegenaan. A-kant This Time I Got A Reason geniet de voorkeur, maar ook Fuzz's Fourth Dream op de andere kant doet de gedachte uitgaan naar een hele lp waar dit duo zich te buiten kan gaan in fuzzgefreak. Vooralsnog is er alleen deze single. Uitgebracht door Trouble In Mind.

 

Oor: This Time I Got A Reason - Fuzz

Zondag 03 Maart 2013 at 8:48 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed