Who Do You Love - The Pignose Willy's

Ze maakten er met z'n tweeën een behoorlijke smerige boel van daar in een bierkeet tijdens het laatste Gideonfestival in Groningen. Rauwe blues werd vermengd met hele gore garageboogie. Zowel het publiek als de band kon er maar geen genoeg van krijgen. Met debuutplaat Who Do You Love heeft het Haarlemse duo The Pignose Willy's alle viezigheid van de afgelopen jaren verzameld en dat op plaat uitgebracht. Als zanger/drummer/gitarist Joost Varkenvisser zijn scheur opentrekt klinkt hij als de zwaar misvormde, onechte kleinzoon van blueslegende Son House. Zo eentje die nog minder wil deugen dan zijn grote voorbeelden, maar wonderwel meer tijd in de garage met zijn gitaar heeft doorgebracht dan in het cachot. Zijn onfrisse compaan Pieter Kamps voelt zich in die garage al net zo thuis. Deze Bluestrash Brother mishandelt zijn mondharmonica met satanisch genoegen. Na vijf opzwepende, maar vooral zwetende nummers is het tijd voor iets anders. Fuzzbone Slim is een meeslepende ballad waarbij de duivel steeds op de loer ligt om toe te slaan. Op de tweede helft van de plaat klinken The Pignose Willy's steeds opgejaagder. Alsof ze er alles aan doen om die duivel maar voor te blijven. Dat lukt maar net. Bezeten, puur en ongepolijst: The Pignose Willy's.

 

Oog & oor: Green Bottle - The Pignose Willy's

Donderdag 28 Februari 2013 at 7:27 pm Eén reactie

You're Nothing - Iceage

Al in de voortreffelijke opener Ecstasy is de toon direct gezet: Pressure! Pressure! Pressure, pressure! Oh God no! Pressure! I can't take this pressure! Zanger Elias Bender Rønnenfelt jankt het bijna uit. Na een paar intense nummers zwakt de plaat wat af. De bovenste punk- en hardcorelaag wordt verwijderd en de post-punkonderlaag komt naar de oppervlakte. Daarna krijgt Rønnenfelt steeds weer de neiging zichzelf te overschreeuwen en klinkt hij alsof hij na ieder nummer eerst aan een zuurstoftank moet voordat hij verder kan gaan. Bij de laatste nummers vormen de ijskoude post-punkklanken weer de stevige ondergrond voor de brute punkaanvallen. Na het onstuimige debuut New Brigade uit 2011 heeft Iceage met You're Nothing een ongenadig en verbeten tweede plaat gemaakt. Daar waar New Brigade meer een eenheid is, is You're Nothing een stuk labieler. Eendrachtig de psyche van Rønnenfelt. Sommige nummers weten de compostities op het debuut te overklassen, andere vallen in eerste instantie een stuk minder op. Het is alsof Iceage met twee verschillende kanten van een mes begint te snijden en te hakken. Die scherpe kant doet het werk snel en effectief, maar de botte kant veroorzaakt uiteindelijk het meeste leed. En bloeddorstig zijn deze jonge Denen. You're Nothing is rauwe aggressie dat wordt misvormd en gepresenteerd op een plaat die bijna bezwijkt onder de overdosis meedogenloze energie.

 

Oog & oor: Ecstasy - Iceage

Dinsdag 26 Februari 2013 at 5:01 pm Geen reacties

The New Life - Girls Names

Het uit Noord-Ierland afkomstige Girls Names maakte vorige maand tijdens het optreden op Eurosonic een slaperige indruk. De set was stemmig, maar wilde maar niet tot leven komen. Die stemming is ook op The New Life aanwezig. De band blijft gedurende de tien nummers sombere en ingetogen klanken voortbrengen. De vergelijking met The Cure ligt heel erg voor de hand. De tijden van Seventeen Seconds en Faith herleven met The New Life. Iets wat absoluut niet nodig is, want die twee Cure lp's staan na ruim 30 jaar nog altijd fier overeind. In 2013 is er geen stel jonge Noord-Ieren nodig om dat nog eens te bevestigen. Zeker niet als daar ook nog op bijna plichtmatige wijze met wat baslijntjes van Joy Division wordt gestrooid. De toegevoegde waard van The New Life ontbreekt daardoor eigenlijk volledig. Wel knap aan de plaat is het gegeven dat ondanks de sombere ondertoon The New Life niet verzandt in alleen maar doom en gloom. Girls Names klinkt tussen al het gesomber door opvallend luchtig en zweverig. The New Life is een genoeglijk, gerecycled product, maar voor het duurzame werk moeten we toch echt bij The Cure zijn. Die platen worden over 30 jaar nog steeds gedraaid, deze niet.

 

Oor: Pittura Infamante - Girls Names

Zondag 24 Februari 2013 at 3:28 pm Twee reacties

John Cale @ de Oosterpoort

Volgende maand wordt hij 71. Zo komt hij ook het podium op. Een beetje stram. Ja, hij loopt zelfs een beetje mank. Eerst heeft hij het publiek 'opgewarmd' met vijf minuten noise uit de speakers. Daarna zijn entree en vervolgens een paar liedjes die niet echt tot leven willen komen. Ik ken geen enkel nummer dat John Cale speelt en na vijf nummers is mijn bier op en loop ik de zaal uit om nieuw bier te halen. "Dit kan wel eens een lange avond worden", denk ik, als ik met vers bier terugkeer in de kleine zaal van de Oosterpoort. Een vergissing. De eerste nummers zijn slechts om op te warmen. Daarna komt John Cale samen met zijn band (bassist, gitarist en drummer) los. Zelf speelt Cale voornamelijk keyboards. Maar hij heeft ook een viool, die hij nauwelijks aanraakt en twee gitaren meegenomen. Het tempo gaat omhoog, de liedjes worden een stuk puntiger gebracht en John Cale krijgt er samen met zijn band zichtbaar steeds meer zin in. Er wordt zelfs een nummer gespeeld dat ik ken: Praetorian Underground van zijn in 1984 uitgebrachte lp Carribean Sunset. Helaas zit het er niet in dat John Cale zijn viool pakt en een nummer van The Velvet Underground speelt, zoals hij dat eerder deze week in België wel deed. Ondanks die kleine tegenvaller geeft John Cale een boven verwachting, sterk optreden.

Vrijdag 22 Februari 2013 at 11:56 pm Geen reacties

FIDLAR - FIDLAR

Hoewel ik van zowel bier als van punk houd, heb ik nooit veel gehad met bierpunks. Echter vanaf de eerste tonen van Cheap Beer had ik direct een zwak voor de bierpunks van FIDLAR. Het zijn weliswaar geen bierpunks zoals ik ze leerde kennen in de jaren '80, maar deze bierpunks van de jaren '10 bevallen mij eigenlijk een stuk beter. Ze houden dus, waarschijnlijk noodgedwongen, van goedkoop bier en vervallen alras in een aanstekelijk vorm van nihilisme. Een nihilisme dat overigens is ingegeven door een grenzeloos hedonisme. Op werkelijk diepzinnige gedachten kan het kwartet geen moment betrapt worden. Het is vooral veel drank, drugs, zon, katers, skateboarden en vrouwen. Geen slechte tijdsbesteding natuurlijk en het levert liefs veertien, meest zonnige, surfpoppunkgarageliedjes met een extreem hoog meebrulgehalte op. In al hun enthousiasme hebben de jongens van FIDLAR een paar nummers te veel op de plaat gezet. Ook aan de conventie dat een punkplaat kort, maar vooral krachtig moet zijn, wordt niet voldaan. Het zoveelste onverschillige Fuck You-statement die deze jonge Amerikanen maken. I Drink Cheap Beer / So What / Fuck You.

 

Oog & oor: Cheap Beer - FIDLAR

Vrijdag 22 Februari 2013 at 4:44 pm Geen reacties

Push The Sky Away - Nick Cave And The Bad Seeds

Ik wil hem niet direct de schuld geven, maar feit is wel dat sinds Nick Launay achter de knoppen zit als producer van de Nick Cave en Grinderman platen, ik ze een stuk minder interessant vind. De laatste grote Nick Cave plaat is in mijn oren No More Shall We Part. Die komt uit 2001, dus als (gewezen) Cavefan krijg ik het al jaren flink voor de kiezen, want sindsdien heeft Nick Launay het voor het zeggen als producer. Na Blixa Bargeld, voor het laatst als Bad Seed actief op het matige Nocturama, is ook Mick Harvey sinds 2009 geen  Bad Seed meer. Hij heeft het sinds het begin van de jaren '70 naast Cave volgehouden. De verwachtingen zijn dus flink getemperd voor Push The Sky Away. De vijftiende Bad Seeds plaat en weer geproduceerd door die vervelende Launay. Push The Sky Away is geen volmaakte terugkeer naar de oude magistrale vorm van weleer. De plaat is me echter met afstand dierbaarder dan alle platen die na No More Shall Me Part van Nick Cave zijn verschenen. Cave laat zijn perverse kant weer zijn gang weer gaan en put daarbij geregeld uit oude, religieuze thema´s, maar bovenal is hij zeer ingetogen bezig. Samen met Cave´s immer aanwezige melancholie en minus de neiging van de laatste jaren om de liedjes helemaal in te kleuren, vormt Push The Sky Away een plaat waar deze Cavefan sinds From Her To Eternity met genoegen naar kan luisteren.

 

Oog & oor: Jubilee Street - Nick Cave And The Bad Seeds

Woensdag 20 Februari 2013 at 1:23 pm Geen reacties

Honeys - Pissed Jeans

Na drie platen is Pissed Jeans nog steeds niet uitgeraasd. De band uit Philadelphia scoort niet alleen in de categorie coole bandnamen veel punten. Ook als het gaat om een dosis snoeiharde noiserock kan je met een gerust hart bij deze mannen aankloppen. Pissed Jeans klinkt een stuk droger dan op de drie voorgaande platen. Tevens weet de band het tempo af en toe terug te schroeven, zodat de luisteraar de kans wordt gegund zich te oriënteren in welk inferno het is beland. Rustig ademhalen is er trouwens niet bij, ook tijdens de relatief rustige momenten blijft Pissed Jeans verstikkend door al het onheil en beproevingen. Sexuele frustratie, verveling en de slopende dagelijkse routine dringen in ieder nummer om voorrang. Pissed Jeans smijt hardcore, punk en grunge op een grote hoop. Overgiet het met benzine en rijdt er met een brandende vrachtwagen dwars doorheen. Er is geen houden aan, al zal de band er met genoegen nog even overheen pissen. Honeys bezwijkt bijna onder de ongezonde keuzes die de band maakt, maar verklapt in Health Plan het geheim waarom er nooit een ziekte wordt gevonden: You Wanna Know My Secret? / I Stay Away From Doctors.

 

Oor: Health Plan - Pissed Jeans

Zondag 17 Februari 2013 at 4:56 pm Geen reacties

Mud Mouth - Mud Mouth

Het kan verkeren. Al maanden ligt er een in elkaar geknutselde promo cdr op me te wachten. Regelmatig luister ik er naar. Dit wordt een mooie lp. De release daarvan wordt echter telkens uitgesteld, maar op een gegeven moment verschijnt het bericht dat de lp er toch echt gaat komen en wel op Valentijnsdag. Humor Records zal zorgdragen voor de release. Mud Mouth uit San Fransisco is er klaar voor. Vanwege het geslaagde mengel van Amerikaanse seventies punk, sloppy garagepunk en noisepop is de titelloze lp van Mud Mouth er een om naar uit te kijken. Op het moment dat de eerste testpersing van de lp zal plaatsvinden gaat het echter mis. De gitarist/zanger draait volledig door, kent een manische periode en is naar verwachting de komende maanden niet aanspreekbaar. In plaats van lp en een tour door Canada klapt de hele band uit elkaar. Geen 15 minutes of fame voor Mud Mouth. De lp zal naar alle waarschijnlijk nooit worden uitgebracht, maar is als kleine pleister op de wonde wel als (betaalde) download verkrijgbaar op bandcamp. In plaats van het welkom heten van een veelbelovende garageband met mooie zeurderige en in distortion gedrenkte liedjes, dienen we Mud Mouth vlak voor de geboorte van de eerste lp ten grave te dragen.

 

Oor: Mud Mouth - Mud Mouth

Vrijdag 15 Februari 2013 at 1:38 pm Geen reacties

Yeah Right - Bleeding Rainbow

Ze komen uit Philadelphia en hebben al twee full-lengths en een handvol singles uitgebracht onder de naam Reading Rainbow. De vorige plaat verscheen op het hippe Hozac Records, voor de nieuwe plaat is de band verhuisd naar Kanine Records en heeft de naam veranderd in Bleeding Rainbow. Die nieuwe plaat heet Yeah Right. De eerte twee minuten van Yeah Right zijn ronduit saai. Een zielig meisje zingt en de band houdt zich in. Daarna volgen nog vier minuten die slechts een tipje van de sluier oplichten van wat er op de rest van de plaat staat te wachten. Bleeding Rainbow heeft zijn langste en saaiste liedje vooraan gezet, daarna volgt een magistrale shoegaze exercitie. Bij die shoegaze voegt de band lagen psychedelica, garagerock, grunge en een beetje krautrock. Soms resulteert dit in en slaperig geheel, maar al vlot  wordt de luisteraar dan opgeschrikt door explosieve gitaarriffs. Yeah Right laat niets heel van het vroegere meer lo-fi georiënteerde werk van Reading Rainbow. In plaats van de instrumentatie zoveel mogelijk uit te kleden, wordt tegenwoordig gekozen om nog een paar lagen extra toe te voegen. De grote kracht van Yeah Right is het gegeven dat de fuzzmotor steeds een stukje verder wordt opgevoerd, maar het mooie popliedje altijd intact wordt gelaten.

 

Oog & oor: Waking Dream - Bleeding Rainbow

Woensdag 13 Februari 2013 at 1:13 pm Geen reacties

II - Unknown Mortal Orchestra

Het gruizige lo-fi laagje dat liefdevol over ieder nummer is gelegd en zo kenmerkend is voor de debuutplaat van Unknown Mortal Orchestra is ook op opvolger II volop aanwezig. Eigenlijk gaat II verder waar de eerste plaat zo'n beetje ophoudt. Wel is er meer oog voor details. Het lijkt of Ruban Nielson, want hij doet weer veruit het meeste werk, wat meer tijd heeft genomen om zijn liedjes verder uit te werken. De eerste paar nummers zijn nog heerlijk broeierig, maar gaandeweg II begint het toch allemaal een beetje vervelend te worden. Van memorabele momenten is geen sprake, instant hits, zoals Ffunny Ffrends op het debuut, ontbreken en eenvormigheid ligt op de loer.  Naast de kille, buitenaarsde funk en soul voor indiefreaks duikt Unknown Mortal Orchestra ook nog in de psychedelica en raakt daarvan een beetje van slag en mist een paar afslagen. Pas tegen het einde van de plaat is de juiste richting weer gevonden. De complexe melodieën doen vaak wat afstandelijk aan, maar het doet goed om te weten dat er nog bands zijn die in hun eigen universum leven en door middel van hun muziek contact weten te leggen met ons eenvoudige stervelingen.

 

Oor: Swim and Sleep (Like A Shark) - Unknown Mortal Orchestra

Maandag 11 Februari 2013 at 1:03 pm Geen reacties

Would You Be My Love - Ty Segall

We zitten nog maar in februari en de produktie van Ty Segall is al weer op gang gekomen. De man neemt het ene na het andere liedje op en voordat die op plaat zijn verschenen is de volgende opnamesessie reeds afgerond. Maar wacht even. De plaat die er ligt met zijn maat Mikal Cronin dateert van 2009 en is opnieuw uitgebracht door In The Red Records en de single die ik in al mijn enthousiasme kocht bestaat uit een nummer die ook op zijn vorig jaar verschenen lp Twins staat. Alleen de b-kant For Those Who Weep is nog niet eerder verschenen. For Those Who Weep is een fraai, grotendeels akoestisch liedje waarin Segall zijn melancholische kant verder verdiept. Het past nog het beste op de lp die Ty Segall samen met White Fence heeft gemaakt. De produktie moet dit jaar nog op gang komen, dit is slechts een leuk opwarmertje.

 

Oor: For Those Who Weep - Ty Segall

Vrijdag 08 Februari 2013 at 11:34 am Geen reacties

The Hottest Places In Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality - del-Toros

De bands die denken weg te komen met het spelen van een Joy Division nummer, maar wegens blasfemische redenen daardoor het recht zou moeten ontnomen om ooit nog eens op te treden of een plaat op te nemen zijn legio. Het kaf dient direct van het koren te worden gescheiden. Ook del-Toros waagt zich aan een nummer van Joy Division. No Love Lost staat als laatste op het full-lenght debuut The Hottest Places In Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality. Er kan opgelucht adem worden gehaald, het Noord-Hollandse trio weet zijn surftik namelijk weinig subtiel toe te voegen aan het nummer.  Het resultaat mag er zijn. Dat geldt feitelijk ook voor de rest van de plaat. del-Toros blijft in de kern immer een vunzige rockband en
staat zich toe de nodige uitstapjes te maken. Surf is daar slechts één van. Ook in de hoek van seventiesrock, garagerock, punk en stonerrock voelen de mannen zich thuis. Daar smeren ze hun toch al vettige sound verder mee dicht, totdat er een verontreinigde substantie overblijft. Halverwege de lp met de lange titel van Dante kan het gasmasker even worden afgezet. Een akoestische gitaar neemt het over, al blijft het piepen op de achtergrond in Bad News. Daarna gaat de band weer onverstoorbaar verder.

 

Oor: No Love Lost - del-Toros

Woensdag 06 Februari 2013 at 6:41 pm Geen reacties

Cycle Guitars - Born Losers

Hij had net een videotheek geopend. Een videotheek in Barcelona waar vooral veel cultfilms verkrijgbaar waren. Een van zijn eerste klanten was Daniel Segura en al snel werden ze goede vrienden die samen de hele nacht naar films keken. Tijdens die lange nachten met veel bier ontstond het idee om een band te beginnen. Ze begonnen als een hardcore punkband, maar al snel werd de conclusie getrokken dat het veel logischer zou zijn om een band te beginnen waarbij de film centraal zou staan. Dat idee werd steeds verder uitgewerkt. De nodige bandleden kwamen en gingen weer en uiteindelijk werden de sixties, surf en films de wankele basis van Born Losers. Gezongen wordt er niet op Cycle Guitars. Alle liedjes op deze plaat klinken zoals je mag verwachten als een soundtrack van een b-film. Zo'n film waarbij je het decor op de achtergrond langzaam in elkaar ziet storten. Zo speelt Born Losers ook. Iedere nummer klinkt alsof het met plakband aan elkaar hangt. Of Pau Loewe zijn videotheek nog steeds runt weet ik niet. Dat hij geen begenadigd gitarist is wordt al wel snel duidelijk, maar hij heeft het wel voor elkaar gekregen om zelf de soundtrack voor zijn favoriete films op te nemen en op lp en cd uit te brengen.

 

Oor: Fukushima Speedway - Born Losers

Maandag 04 Februari 2013 at 4:10 pm Geen reacties

R&B Hipshakers, Vol. 3: Just A Little Bit Of The Jumpin' Bean - V/A

Deel 2 was iets minder dan het allereerste deel uit de Hipshakersserie. Gelukkig kan geconstateerd worden dat van een neerwaartse spiraal geen enkele sprake is. Met R&B Hipshakers, Vol. 3: Just A Little Bit Of The Jumpin' Bean knalt de ene na de andere swingende hit uit de luidsprekers. Het concept blijft verder net als de vorige twee delen hetzelfde. WFMU dj Mr. Fine Wine duikt in de archieven, haalt de leukste platen uit de periode van eind jaren ´50 en begin jaren ´60 naar de oppervlakte en zet ze in een volgorde die hem goeddunkt. Het resultaat is een mix van soul, r&b en rock 'n roll. Een heleboel onbekende artiesten, one hit wonders en non hit wonders. Daarnaast is er ruimte voor een paar bekende namen, zoals bijvoorbeeld Joe Tex en Little Willie John, die vertegenwoordigd zijn met liedjes die eigenlijk al vergeten waren. Vampisoul blijft naar eigen zeggen in search for the cool en heeft bij dit derde deel der hipshakers heel veel coole songs gevonden. Wederom zit er geen enkele opvulling tussen de twintig geselecteerde hipshakers.

 

Oor: Dry Bone Twist - The Drivers

Vrijdag 01 Februari 2013 at 1:46 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed