112/Visions - Bad Vision

Vroeger was het nogal makkelijk voor me. Ik kon aan de behoefte om te roken aflezen hoe ziek ik werkelijk was op dat moment. Ondertussen is het al heel wat jaren geleden dat ik voor het laatst een sigaret opstak en is er een andere graadmeter. De behoefte om naar muziek te luisteren. Die is deze week bijna tot het nulpunt gedaald. In plaats daarvan mocht ik het doen met korte, zichzelf repeterende koortsdromen, waarin de grens tussen droom en werkelijkheid steeds verder vervaagde. Tijd om weer terug te keren richting planeet aarde. Een singletje dat de luisteraar direct met beide benen op de grond zet is van het Australische kwartet Bad Vision. De band maakt een opgejaagde indruk. Zowel de gitaar als de zang zitten tegen het manische aan. Punkliedjes waarbij de melodie geen moment uit het oog wordt verloren, maar gelijk opgaat met de ongecultiveerde proto-punk. Vanwege het furieuze karakter geniet b-kant Visions de voorkeur. Een heerlijke single. De band is vanaf 13 april een maand lang in Europa te bewonderen. Als ze nog een paar nummers hebben van het niveau 112 en Visions zouden dat wel eens hele mooie concerten kunnen worden. Wat mij betreft mag daarbij gewoon gerookt worden.

 

Oor: 112/Visions - Bad Vision

Woensdag 30 Januari 2013 at 10:22 pm Geen reacties

Uck Life - Paint Fumes

Hoe ik ook ieder jaar weer uiterste best doen om een mooie jaarlijst in elkaar te knutselen, er is altijd minimaal een plaat die zonder meer in aanmerking zou komen voor een hoge notering als de plaat op tijd ontdekt zou zijn. De poedelprijs gaat deze keer naar Paint Fumes. Een Amerikaanse trio uit North Carolina. Zo'n Amerikaanse staat waarvan ik moet opzoeken waar het nou precies ligt. Bij Paint Fumes zelf hoeft niet veel te worden opgezocht. Het is duidelijk waar dit trio mee bezig is. Een rommelige melange van garagerock en punk en een geluidsmeter die bij voorkeur permanent in het rood staat. De meeste nummers op Uck Life klokken rond de twee minuten. Genoeg tijd om je punt te maken. Vaak doet het denken aan nummers van Demon's Claws, waarbij een steen op het gaspedaal is gelegd, de deuren en ramen niet meer open kunnen en er wanhopig wordt geprobeerd om het op hol geslagen voertuig op de weg te houden. De naam Paint Fumes doet echter ook vermoeden dat er tijd en ruimte moet zijn om in hogere sferen te komen. Snuif genoeg verfdampen op en je punkbenadering zweeft gestaag af richting psychedelische herrie.  Daar waar een spontane angstaanval constant op de loer ligt, zoals te horen in het lange titelnummer en in Jim & Juan. Paint Fumes gunt niemand rust en gooit er het liefst nog een mindfuck tegenaan.

 

Oor: Uck Life - Paint Fumes

Zaterdag 26 Januari 2013 at 8:10 pm Geen reacties

Full Circle - Libyan Hit Squad / Round Eye

Als Greg Ginn zich met een punkband gaat bemoeien, dan mag de band in kwestie zich vereerd voelen.Voor de onnozelaars onder ons, Ginn was niet alleen de gitarist en oprichter van Black Flag, maar is tevens eigenaar van platenmaatschappij SST Records. De platenmaatschappij die ons heeft verrijkt met platen van ondermeer Hüsker Dü, Minutemen, Sonic Youth, Bad Brains en Dinosaur Jr. Hij speelt trouwens slechts op een nummer van Libyan Hit Squad op deze split met Round Eye mee, dus een serieuze stempel heeft hij niet kunnen drukken op Full Circle. Dat is ook niet nodig want zowel Libyan Hit Squad als Round Eye weten van aanpakken. LHS was ik na de single van een paar jaar geleden uit het oog verloren, maar aan kracht en furie heeft de band niet ingeboet. Na zes nummers vol hardcorepunkwaanzin die soms onverwachte wendingen nemen is het tijd voor die andere band: Round Eye. Deze band is opgericht in Shanghai en mag zich ondanks het gegeven dat er geen enkele Chinees in de band zit dus een Chinese band noemen. Round Eye gaat nog net een stapje verder met de punkwaanzin. De band schuwt het experiment niet en maakt zo vaak mogelijk gebruik van een saxofoon. Daar waar Libyan Hit Squad nog de directe in your face aanpak voorstaat, hebben de nummers van Round Eye meer tijd nodig. De nummers zitten dan ook een stuk ingewikkelder in elkaar, al doet men er ook niet te moeilijk over. Het nummer is Carne Seca is bijvoorbeeld gewoon vernoemd naar de burrito die de band at tijdens een uitstapje naar Tucson, Arizona.

 

Oor: Full Circle - Libyan Hit Squad

Oor: Got Her Runnin' - Round Eye

Donderdag 24 Januari 2013 at 3:52 pm Geen reacties

Twang Wolf Sessions - Sunday Kids

Het is natuurlijk de vraag of het wel goed komt. Vier bleke jongemannen uit de polder die zich storten op blues en country en daar een hele plaat van vol spelen. De basis van de plaat mag dan wel die blues en country zijn, Sunday Kids is feitelijk een Nederlandse rockband met leden die reeds de nodige bagage hebben. Ze zijn niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen en dat is hoorbaar. Zo doorleefd als bijvoorbeeld Tom Waits klinkt het geheel geen moment, maar in ieder nummer sijpelt wel iets door dat als tegenslag in het leven voelt. Het belangrijkste ingrediënt is dus aanwezig. Twang Wolf Sessions bestaat uit acht nummers. De band heeft er een handje van om de nummers iets verder op te rekken dan nodig is. Dat gaat ten koste van de zeggingskracht. De nummers hebben dan meer weg van een uit de hand gelopen jamsessie. Wellicht een bewuste keuze. Mijn voorkeur gaat in dat geval uit naar het zes en een halve minuut durende Soho. Niet alleen vanwege de aantrekkelijk, geile en door en door slechte vrouwen die er in voorkomen, maar vooral omdat de band de weg lijkt te hebben gevonden richting de zelfkant van de samenleving. De polder wordt achtergelaten en de poorten richting de ondergang worden open gegooid. Zo zien we het graag.

 

Oog & oor: Goin' Home - Sunday Kids

Maandag 21 Januari 2013 at 5:30 pm Eén reactie

Deficit Of Dreams - RunnAmuckS

Hoeveel leden er nu nog over zijn van de originele bezetting van de RunnAmuckS is mij niet duidelijk, maar dat er sinds de oprichting in 1996 enkelen verdwenen zijn is evident. De band verkreeg door een paar incidenten in sommige kringen een nogal legendarische status. Zo smeerden de bandleden zich tijdens een concert bijvoorbeeld in met hondenpoep om te kijken hoe het publiek zou reageren. Weinig verrassend om te moeten vernemen dat men snel een paar meter naar achter ging en er over de schoenen van een meisje gekotst werd. Sindsdien heeft RunnAmuckS een paar platen gemaakt en sindskort is Deficit Of Dreams aan dat oeuvre toegevoegd. Captain America staat nogal verloren op de hoes en ondanks het gegeven dat de plaat op the fourth of july is opgenomen heeft de band weinig op met de huidige staat waarin Amerika verkeert. Wat dat betreft staat RunnAmuckS stevig in de hardcoretraditie. Die hardcore-invloeden worden gecombineerd met het nodige hardrockgeweld. Voor een gemankeerde gitaarsolo meer of minder wordt de hand niet omgedraaid. De graphics blijken echter interessanter en beter uitgewerkt dan de meeste van de twaalf nummers die op deze plaat, uitgebracht door Ripping Records, staan.

 

Oog & oor: Symbiote Saga - RunnAmuckS

Vrijdag 18 Januari 2013 at 1:53 pm Geen reacties

Mississippi Murderer - Greg 'Stackhouse' Prevost

Greg 'Stackhouse' Prevost ziet er uit als een New York Doll die halverwege een lift en na het leveren van enkele seksuele diensten, is afgedankt en de auto is uitgezet. Sindsdien is hij nog verder aan lagere wal geraakt. Zo klinkt hij trouwens ook. Iemand die in de geest van Johnny Thunders de nodige middelen tot zich neemt en vervolgens een gitaar ter hand neemt. Naast de Dolls zijn ook The Rolling Stones nooit ver weg. Op I Ain't Signifying klinkt hij als de Stones tijdens Exile On Main St. Een afgekeurde track weliswaar, maar het gevoel is er. Vervolgens graaft Prevost nog wat dieper in de blues. Daar getuigen niet alleen covers van bijvoorbeeld Robert Johnson en Blind Willie Johnson van, maar de hele sfeer en thematiek op Mississippi Murderer ademt het zuiden van de Verenigde Staten met een flinke kater en een gebroken hart. Het is de charme, maar ook een beetje de zwakte van Mississippi Murderer. Prevost volgt zijn grote voorbeelden net iets te devoot. Voor een man die ruim 30 jaar lang The Chesterfield Kings heeft aangevoerd, mag verwacht worden ook een paar eigen ideeën in te willen brengen. Die zijn echter niet aanwezig.

 

Oor: Downstate New Yawk Blooze - Greg 'Stackhouse' Prevost

Dinsdag 15 Januari 2013 at 4:12 pm Geen reacties

Eurosonic 2013 Dag 3

De eerste band op deze derde Eurosonicavond is Girls Names. Een Ierse band die stemmige wave maakt en daarbij de dieptes van het vroege werk van The Cure opzoekt. De band weet door het gebruik van voorzichtige surfklanken uit de gitaar niet te zwaar op de hand te klinken, maar de set is een beetje aan de matte kant. Dat kan niet gezegd worden van Holograms. Deze Zweden bouwen een stevige muur van wave en punk en plamuren die vervolgens helemaal dicht. De zang is echter matig en zelfs als alle bandleden tegelijkertijd zingen, lijken ze niet echt de moeite willen doen om een poging te wagen de opgetrokken muur omver te brullen. Ik wip vervolgens binnen bij het optreden van Rubik even verderop. Het podium staat vol. Ik tel ondermeer drie keyboards, twee percussionisten en de nodige blaasinstrumenten. Het is mij allemaal te veel. Alsof er twee bands door elkaar aan het spelen zijn. Ik haak al snel af om me te begeven naar het Kruithuis. Een klein zaaltje achter de Schouwburg. Nooit geweten dat het bestond. Voor 100 man speelt daar The Pussywarmers. Dit is een orkestje dat mij direct weet te raken. Ik schreef eerder al eens iets over twee van hun platen The Chronicles Of The Pussywamers en My Pussy Belongs To Daddy. Live overtreft The Pussywarmers dit echter met gemak.

 

Daarna stuiter ik Vera binnen voor Palma Violets. Ik irriteer me aan de maniertjes van de bassist. De eerste nummers lijken op een Libertines rip off, maar gaandeweg weet de band een steeds betere indruk te maken. De band speelt hard zonder concessies te doen aan de melodie en heeft een paar fraaie meezingers in petto. Ik ben nog niet helemaal om, maar Palma Violets blijf ik in de gaten houden. Daarna word ik geheel vrijwillig meegesleept naar een van de vele afterparties. Het blijkt een Mojo afterparty te zijn in een parkeergarage waar traumahelikopter speelt. Het trio heeft net een optreden in Leeuwarden achter de rug en krijgt op de valreep te horen bij hen om te hoek te mogen spelen. Een garageband in een parkeergarage. Dat plaatje klopt volledig en ondanks de kou speelt de band een zinderende set dat voor de nodige wilde taferelen zorgt. Eurosonic krijgt op deze manier voor mij toch nog een bevredigend einde. Op zaterdagmiddag speelt traumahelikopter nog een keer. Het gaat er deze keer wat rustiger aan toe en geeft de jongere traumahelikopterfans de gelegenheid de band te zien.

Zaterdag 12 Januari 2013 at 8:03 pm Geen reacties

Eurosonic 2013 Dag 2

Temples krijgt vandaag een herkansing. De sixties gitaarpop met psychedelische invalshoeken is best aardig, maar bijten doet het geen moment. De band heeft het toch net niet. In Vindicat speelt een band uit Faeröer: Hamferð. Het zestal heeft zich voor de gelegenheid gekleed. Allen keurig in het pak met de stropdas voor. De muziek is log en langzaam. Melodieuze doom metal en het gaat grotendeels langs me heen. Tijd dus om even in de rij te gaan staan bij De Spieghel. Daar speelt Mile Me Deaf. Afkomstig uit Wenen en vol springerige indie met slackerinvloeden. Leuke band. Op weg naar Jacco Gardner maak ik een tussenstop op de Grote Markt. De speciaalburger is deze keer rijkelijk belegd met uitjes en door de extra saus glijdt het geheel makkelijk naar binnen. Wat verder opvalt is dat het publiek niet in groten getale is op komen dagen en weinig aandacht heeft voor de band op het podium op de Grote Markt. Volgens mij is het New Cool Collective, maar lang blijf ik er niet stil bij staan. Voordat ik Huis De Beurs bereikt heb, beginnen mijn darmen lichtelijk te protesteren. Ik verdenk de speciaalburger. Het ligt in ieder geval niet aan Jacoo Gardner. Hij speelt met zijn band een set die ik niet helemaal uitzit. Het tempo ligt hoger dan verwacht. De vibes zijn goed en de sixties worden breed belicht, maar het blijft allemaal aan de softe kant.

 

In Vera moet het dan maar gaan gebeuren. Daar speelt Holy Mountain. Een Schots trio dat de ene na de andere monsterlijke Sabbathriff speelt. Er wordt gedurende de set één regel gezongen, de rest wordt besteed aan de ene na de andere buitenproportionele en opgeblazen riff. Het verveelt geen moment. Ik blijf plakken en word daarom veroordeeld tot Siinai. Finse krautrock. Veel bombast in nummers die langzaam worden opgebouwd, maar waarbij nauwelijks een ontlading plaatsvindt. Dat laatste is tekenend voor deze Eurosonicavond.

Vrijdag 11 Januari 2013 at 1:52 pm Geen reacties

Eurosonic 2013 Dag 1

Voorafgaande aan de eerste Eurosonicavond meld ik me eerst in de Oosterpoort om de EBBA-Awards bij te wonen. Wat die awards nou precies zijn, blijft onduidelijk. Iets met Europese subsidies. Wat wel direct duidelijk is is de rol van het publiek: klapvee. Als eerste wordt gevraagd om eens hard te klappen voor een imaginaire artiest, zodat die beelden later kunnen worden gebruikt voor de tv-uitzending. Wat volgt is een showtje waar de tien winnaars, waar ik meer dan de helft niet van ken, een kort optreden geven. Een nogal saaie bedoeling. Alleen als de Finnen van French Films en de Groningers van Dope D.O.D. op het podium staan gebeurt er iets wat niet direct als middle of the road kan worden omschreven. Verder wordt er niet gezeurd, de champagne is gratis.

 

Daarna gaat het echte Eurosonicwerk van start: in de rij staan bij De Spieghel voor Temples. Als gevolg daarvan mis ik het begin en zie vervolgens weinig van de rest van de show. Het klinkt allemaal behoorlijk laidback met een frisse sixtiesvibe. Morgen speelt de band in Huis De Beurs en zorg ik dat ik op tijd ben om een meer gefundeerd oordeel te mogen vellen. Tijd om wakker te worden en een lokale band te steunen. Menhir speelt in De Walrus. Veel volk is er nog niet, maar men loopt vervolgens ook niet weg voor de logge stonerrock met metalen randen. De basgitaar wordt geteisterd, de teksten zijn onverstaanbaar, maar aan de expressie is duidelijk dat het niet oma's recept voor een stoofpotje is dat gereciteerd wordt.

 

Tijd voor Huize Maas. Daar speelt Birth Of Joy. Een Nederlandse band die onder mijn radar is gebleven. Het trio blijkt en zware psychedelische rockmachine te zijn. Redelijk onderhoudend, maar helaas zonder veel onderscheidend vermogen. Dat is bij Death Hawks uit Finland beter geregeld. Rock met wat blues en veel zware riffs. Het duurt even voordat de nummers daadwerkelijk weten op te stijgen, maar dankzij een saxofoon en langzaam doorsijpelende Beefheartwaanzin wordt het toch nog wat. De meeste mensen haken af, ik blijf tot het einde staan. Men blijkt voor Jake Bugg gekomen te zijn. Een jongen die brave countrydeuntjes speelt en daar een beetje moeilijk bij kijkt. Ik houd het een handvol nummers vol. Buiten staat een lange rij met ongeduldige mensen. Die Jake Bugg blijkt als een sensatie te worden beschouwd, hoor ik later. Ik zet mijn tanden liever in een speciaalburger op de Grote Markt om vervolgens nog even in Vera te gaan kijken. Daar blijkt French Films te spelen. Vergeleken met vorig jaar toen ze ook op Eurosonic speelden, is het geluid veel meer gepolijst, minder springerig en wordt de galmknop zoveel mogelijk naar rechts gedraaid. Morgen verder.

Donderdag 10 Januari 2013 at 01:36 am Geen reacties

traumahelikopter - traumahelikopter

Na twee singles zijn de jongens uit Groningen Noord er klaar voor. De eerste langspeler. Aan de opstelling en instelling is nauwelijks iets veranderd. Een nieuwe drummer die altijd raak slaat, maar vooral weet wanneer hij niet moet slaan. Daarnaast twee gitaristen, waarvan Mark Lada de meeste zang voor zijn rekening neemt. De drie weten elkaar op elk nummer steeds verder op te zwepen, zodat iedere keer alles gegeven moet worden en het liefst nog een beetje meer. Het uitgangspunt daarbij is altijd simpele, rauwe, maar bovenal catchy garagepunk. De elf nummers op de titelloze lp staan bol van pure, onversneden rock 'n roll en steeds wordt de balans gevonden tussen agressie en melodie. Daarnaast belicht ieder nummer een ander spectrum van het rock 'n roll universum. Aan veelzijdigheid geen gebrek. traumahelikopter weet niet alleen met minimale middelen het maximale er uit te halen, de band is er ook in geslaagd de ruwe essentie van ieder optreden vast te leggen op plaat. Dat is niet veel bands gegeven. Daarbij heeft het trio, schijnbaar even uit de losse pols, de norm gezet voor iedere garageplaat die de komende jaren gaat verschijnen. traumahelikopter is perfect in al zijn imperfectie. Grote klasse uit Groningen Noord.

 

Oor: Kids / Bad Day - traumahelikopter

Maandag 07 Januari 2013 at 3:45 pm Geen reacties

traumahelikopter + Loud Squirt + Krontjong Devils + The Stilettos @ Vera

De lp presentatie van traumahelikopter en het laatste concert van één van mijn favoriete bands: Loud Squirt. Dat staat op het programma in een goed gevuld Vera. Maar eerst nog even  opwarmen met The Stilettos en de Krontjong Devils. Twee leuke bands, maar duidelijk van de categorie voorprogramma. Het draait immers om de jonge honden. traumahelikopter had ik negen maanden geleden voor het laatst zien optreden. Toen al niet misselijk, maar nu kan geconstateerd worden dat het trio nog verder gegroeid is. Met een onwaarschijnlijk gedrevenheid wordt de ene na de andere garagepunkknaller gespeeld. Zanger/gitarist Mark Lada maakt een welhaast getergde indruk. Gitarist Daan kiest voor lijfelijk contact met het publiek en het kan drummer Roel niet snel genoeg gaan. Dit is het momentum voor de band en met dat besef stuwt traumahelikopter zichzelf nog verder omhoog. Wat een sublieme band.

 

Tot zover het hoofdpodium. Ondertussen stroomt de krappe kelderbar voller en voller en wordt het steeds heter. Dat is meestal genoeg reden om te vertrekken, maar in het geval Loud Squirt maak ik graag een uitzondering. De laatste show ever, al wordt er stiekem nog een slag om de arm gehouden. Naast alle oude nummers, spelen de drie mannen ook nog een paar nieuwe. De band gaat als een bezetene tekeer. Rent zichzelf regelmatig voorbij en geeft daarom nog maar wat extra gas. Vera's kelderbar staat op ontploffen. Die explosie vindt uiteindelijk plaats als Loud Squirt hun vrienden van traumahelikopter eren door hun hit Kids te spelen. Mark Lada neemt uiteraard de zang voor zijn rekening en uiteindelijk stort traumahelikopter neer op het drumstel van Loud Squirt. Op deze manier stoppen op het hoogtepunt, daar valt niet tegenop te squirten.

Zondag 06 Januari 2013 at 10:58 pm Geen reacties

Rich & On Wheels - Vox Von Braun

Vier jaar geleden verscheen op het Groningse Subroutine Records de debuutplaat van Vox Von Braun. Een leuke, zij het niet erg bijzondere, indieplaat. Voorman Wymer Vaatstra heeft zijn tijd sindsdien goed besteed. Er werd regelmatig opgetreden, maar er werd vooral steeds verder gesleuteld aan het geluid. Een langdurig proces waarin veel moet zijn weggegooid en steeds essentiële details zijn toegevoegd. Rich & On Wheels klinkt alsof het heel geleidelijk is ontstaan. Lichte shoegaze gekoppeld aan ingetogen melancholie. Een plaat die naast de broodnodige passie vooral met heel veel geduld tot stand moet zijn gekomen. Na als voorprogramma van Black Rebel Motorcycle Club te hebben opgetreden bleef er contact met diens zanger/gitarist Peter Hayes. Uiteindelijk heeft hij de helft van de nummers van Rich & On Wheels gemixt. Die invloed van BRMC is op sommige nummers, Ibiza Style en Gamma bijvoorbeeld, aanwezig. Al ligt het er geen moment erg dik bovenop. Al dat geduld heeft geleid tot de dag waarop het ineens allemaal bleek te kloppen. Subroutine Records was weer zo vriendelijk op de plaat, alleen op vinyl verkrijgbaar, uit te brengen. Ondertussen zullen er steeds meer platenmaatschappijen bijkomen die wensen deze plaat te hebben uitgebracht.

 

Oor: Rich & On Wheels - Vox Von Braun

Donderdag 03 Januari 2013 at 7:15 pm Geen reacties

Dobrodošli Na Okean - Repetitor

Vorige maand verscheen er een stukje over XAXAXA uit Skopje, nu is het de beurt aan een labelgenoot van die Macedonische band. Uit Belgrado komt Repetitor. De band speelde vorige maand nog in Nederland, zelfs in Groningen, maar een gepland bezoek om de band live te aanschouwen viel helaas in het water. Jammer, maar gelukkig hebben we de plaat nog. Het trio, twee dames en een heer, ramt met opener Devojke Idu U Minhen direct raakt. Deze kaakslag wordt gevolgd  door nog een zevental linkse en rechte hoeken en eindigt met een akoestisch nummer waarop de golven van de oceaan nauwelijks te onderscheiden zijn van het voorbij razende verkeer. Zanger Boris Vlastelica zingt louter in het Servisch, maar klinkt net als zijn vrouwelijke bandleden behoorlijk pissed off. Het lijkt alsof we vanuit Belgrado voorlopig geen optimistische berichten mogen verwachten.  Repetitor weet de droge gitaren van Fugazi te vermengen met een zelf gestookt Oost-Europees goedje. Zo'n drankje waarvan het alcoholpercentage gevaarlijk hoog ligt en de keel en ingewanden na een slokje direct in brand lijken te vliegen. Dobrodošli Na Okean is onlangs uitgebracht door het in Slovenië residerende Moonlee Records. Daar moet je zijn voor het betere Oost-Europese gitaarnoise met internationale allure.

 

Oor: Dobrodošli Na Okean - Repetitor

Woensdag 02 Januari 2013 at 4:47 pm Twee reacties

Top 20

Om lijstjestijd goed af te sluiten staat hieronder de Top 20 van de door mij meest beluisterde bands van het afgelopen jaar volgens last.fm.

 

01. The Brian Jonestown Massacre
02. David Bowie
03. Ty Segall
04. Cheater Slicks
05. The Jon Spencer Blues Explosion
06. The Fresh & Onlys
07. Cheap Time
08. Gentleman Jesse
09. Liars
10. Outer Minds
11. Thee Oh Sees
12. Bo Diddley
13. Royal Headache
14. Ty Segall Band
15. Wymond Miles
16. Lou Reed
17. Plateaus
18. The Gun Club
19. Killing Joke
20. Woollen Kits

Dinsdag 01 Januari 2013 at 2:07 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed