Top 25 van 2012

Geen groots jaar. Meer een tussenjaar. Dat valt althans te hopen wat betreft de garageplaten. Daar verschenen er best veel van, maar niet een daarvan had de klasse om genadeloos toe te slaan. Wel veel garageplaten in de categorie leuk en aardig, maar daar doen we het niet voor. Wat dat betreft was het voorgaande jaar een stuk beter met een top 3 van Royal Headache, Dávila 666 en Black Lips. Daarnaast had Thee Oh Sees vorig jaar nog een heel sterk album en dit jaar een hele zwakke. Wellicht daarom topposities voor (relatief) oudgedienden The Brian Jonestown Massacre, die met zijn beste plaat ooit kwam, en Liars op een goede tweede plek. Gelukkig is Ty Segall er nog. Die me dit jaar eindelijk volledig wist te overtuigen (drie platen in mijn jaarlijst) en zijn klassieke, allesvernietigende plaat nog moet maken.

 

01. Aufheben - The Brian Jonestown Massacre
02. WIXIW - Liars
03. Under The Pale Moon - Wymond Miles
04. Outer Minds - Outer Minds
05. Leaving Atlanta - Gentleman Jesse
06. Slaughterhouse - Ty Segall Band
07. Plateaus - Plateaus
08. Long Slow Dance - The Fresh & Onlys
09. Twins - Ty Segall
10. Wallpaper Music - Cheap Time
11. Under The Water Under The Ground - Lamps
12. Braindead USA - Dikes Of Holland
13. The Seer - Swans
14. Coast To Coast - River City Tanlines
15. Myth Is This - Tiger High
16. Kaiser Bitnik - Kaiser Bitnik
17. Circles - Moon Duo
18. Woollen Kits - Woollen Kits
19. On Triple Beams - Tyvek
20. Horizon Fires - Nice Face
21. Racism - The UV Race
22. Dismania - K-Holes
23. Hair - Ty Segall & White Fence
24. Better The Devil You Know - The Rippers
25. This Looks Serious - Rayon Beach

 

Vrijdag 28 December 2012 at 11:45 pm Geen reacties

Infernal Cakewalk - Mesa Cosa

De wilde horde die zich Mesa Cosa noemt is afkomstige uit Australië, maar wordt aangevoerd door een Mexicaan. Een Mexicaan van het type doorgesnoven en volslagen paranoïde drugsdealer, die zelf zijn beste klant is. Hij zingt, schreeuwt en slaakt noodkreten in zowel het Spaans, Engels als in een taal die ontsproten lijkt aan zijn uiterst labiele geest. Tien nummers lang gaat deze bende tekeer op de 10-inch die is uitgegeven door het Franse Casbah Records en al eerder in zeer beperkte oplage als cassette verkrijbaar was. Er schijnt ook een cd versie van deze plaat te zijn, maar daar moet enige moeite voor worden gedaan om die boven water te krijgen. Mesa Cosa blijkt een tamelijk mysterieus en gevaarlijk gezelschap. Met een saxofoon die soms ronduit vals klinkt, dikke plakken herrie en opeengestapelde fuzz die zorgen voor een enorme kakofonie. Het ontaardt steevast in complete chaos. Alsof Dávila 666 een bendeoorlog is begonnen met K-Holes en The Birthday Party als een stel op hol geslagen zombies de zweep er nog eens extra hard overheen legt. Op cruciale momenten in het leven stuurt Mesa Cosa met Infernal Cakewalk je definitief de verkeerde kant op en blijkt er geen weg terug te zijn. Aarzel niet langer en laat je door Mesa Cosa leiden.

 

Oog & oor: 666 - Mesa Cosa

Donderdag 27 December 2012 at 12:07 pm Geen reacties

Concert Top 10 2012

1. Reigning Sound @ De Oosterpoort, Take Root Festival

2. The Brian Jonestown Massacre @ Vera

3. Iceage @ Vera, Eurosonic

4. Ashtones @ Pulse

5. Deathcrush @ De Spieghel, Eurosonic

6. J.C. Satàn @ Vera, A Slovenly Night Out

7. The Cynics @ Vera

8. Roy And The Devil's Motorcycle @ Café Het Meisje

9. Traumahelikopter @ Vera, voorprogramma Jacuzzi Boys

10. Frustration @ Pulse

Maandag 24 December 2012 at 12:31 pm Geen reacties

Siromašni i Bogati - XAXAXA

Als ik aan Macedonië denk, dan denk ik aan Alexander de Grote en aan Milko Djurovski. Twee Macedoniërs die hun sporen in mijn leven hebben achtergelaten. Ik denk niet direct aan rock 'n roll. Met dank aan XAXAXA (in cyrillisch schrift betekent dat HAHAHA) zou daar wel eens verandering in kun komen. Het trio zingt in eigen taal, maar doet qua geluid vooral denken aan Hüsker Dü en aan een zwik Amerikaanse hardcore bands uit de jaren '80. De intensiteit staat voorop, maar gaat steeds hand in hand met ijzersterke nummers en een aanklacht tegen sociaal onrecht. Tot dat laatste inzicht ben ik overigens gekomen dankzij de Engelse vertaling van de teksten die op de inlay van de cd is afgedrukt. Siromašni i Bogati is zowel als lp, cd als download te verkrijgen. Aangezien de titel Siromašni i Bogati  'Rijk En Arm' betekent is voor de laatste categorie de download gratis op hun bandcamppagina te verkrijgen. Samen met debuutplaat Tango Revolucioner. Ruim twee jaar geleden was ik in buurland Bulgarije bij een punkfestival met voornamelijk Bulgaarse bands. Die wisten weinig indruk te maken. Had XAXAXA daar gespeeld dan had ik toen al geweten dat uit de Balkan bands komen die op fraaie wijze heel hard en toch melodieus kunnen zijn.

 

Oor: Siromašni i Bogati - XAXAXA

Zondag 23 December 2012 at 1:56 pm Twee reacties

Thrill - The Swains

Het optreden eerder deze maand van The Swains in Vera kon me niet bekoren. Het trio presenteerde toen zijn nieuwe cd Thrill, waarvan de verwachtingen na zo'n avond niet al te hoog waren. Wellicht dat om die reden het plaatje toch meevalt. Van het grote rockgeluid dat de Groningers tegenwoordig op het podium nastreven is op Thrill weinig te merken. Gelukkig maar. De veertien nummers staan bol van garagerock, blues en soul. De vergelijking met The Jon Spencer Blues Explosion is het eerste waar ik aan moet denken en die gedachte verlaat me vervolgens niet meer. Helaas wel de Blues Explosion uit de periode waarin Jon Spencer een weinig overtuigende, maar vooral uitgebluste indruk maakte. Het klopt allemaal wel wat The Swains doet, maar werkelijk overtuigen doet de band geen moment. Van enige sensatie, zoals de titel doet vermoeden, is dan ook geen sprake. De in dit subgenre o zo nodige intensiteit heeft de band niet weten vast te leggen. De nummers lijken vooral nogal op elkaar. Alleen Bad Teeth en Fuzzy Ride weten die dans te ontspringen. Als zanger Jouke op Better Believe zingt dat de dame in kwestie echt moet geloven dat hij zoveel van haar houdt, kan ik me voorstellen dat ze haar schouders ophaalt en verveeld om zich heen begint te kijken.

 

Oor: Bad Teeth - The Swains

Donderdag 20 December 2012 at 4:14 pm Geen reacties

Binnen In M'n Kop - De Sp aties

De Sp aties, dat is dus eigenlijk The Stilettos, maar dan met teksten in het Nederlands. Veel verschil is er verder niet te horen. Wellicht dat er met De Sp aties iets meer gekeken wordt richting de popkant, maar het blijft vunzige en energieke rock 'n roll. Wel zijn de teksten een stuk leuker. Deze single met drie nummers is uitgebracht door Steek Maar In Je Reet Records. Met zo'n label in wereldfaam natuurlijk slechts een kwestie van tijd. Twee nummers staan er op Kant 1, maar naast een boodschap op de single voor Buma ('Buma Sterf Maar') valt vooral het nummer op Kant A op: Binnen In M'n Kop. Het is daar een chaos, een oorlog en je lacht je er rot. In tegenstelling tot sommige liedjes van Nederlandstalige bands is dit wel een nummer dat niet alleen in je kop blijft hangen, maar ook na tien keer luisteren nog steeds vraagt om meer. Het leukste Nederlandstalige liedje van 2012.

 

Oor: Binnen In M'n Kop - De Sp aties

Dinsdag 18 December 2012 at 10:27 pm Geen reacties

The Royal Hangmen - The Royal Hangmen

Ze komen uit Zwitserland en zijn bleven steken in de sixties. Op zich is dat een combinatie die je niet veel mensen gunt. Zwitser zijn en in het verleden leven. Dit kwintet pakt het echter goed aan. Dertien nummers lang knalt The Royal Hangmen de ene na de andere garagepunkstomper er tegen aan. Vrijwel ieder nummer zou passen op de Back From The Grave verzamelaars van Crypt Records. Op een paar wereldvreemde audiofielen na zal geen mens het verschil horen tussen een garagestomper uit 1965 of die van The Royal Hangmen uit 2012. Ondanks het volledig ontbreken van iedere vorm van toegevoegde waarde blijven de nummers van deze Zwitsers toch wel erg makkelijk eh... hangen. Alle termen die te bedenken zijn voor deze vorm van garagerock zijn van toepassing op deze band: retro, vintage, fuzzed up en wild. Enzovoort. Een mix van Small Faces, The Sonics en The Fuzztones. Enzovoort. Voor uw dosis sixties garagepunk kan met een gerust hart worden aangekopt bij The Royal Hangmen. Opdat zij nog lang Zwitsers mogen zijn, op deze wijze in het verleden mogen blijven leven en toch zo vriendelijk mogen zijn om hun hele lp ter download aan te bieden.

 

Oog & oor: Mary Jane - The Royal Hangmen

Maandag 17 December 2012 at 8:56 pm Geen reacties

We Never Had Control - Hugo Race & Fatalists

De naam Hugo Race kwam ik voor het eerst tegen toen ik de eerste plaat van Nick Cave & The Bad Seeds in handen kreeg. Een lp die ik in 1984 en de jaren erna dusdanig vaak gedraaid heb, dat ik blij was toen ik een cd-speler kreeg en naar From Her To Eternity kon luisteren zonder alle krassen en tikken te horen die zich in de loop der jaren op de lp hadden verzameld. Zijn tijd als Bad Seed was echter van korte duur, al werkte Race af en toe nog mee aan platen van Nick Cave. Race bleef in Europa rondhangen, maakte veel platen. Platen waar ik nooit de moeite voor heb genomen om er naar te luisteren. Daarmee heb ik mezelf waarschijnlijk te kort gedaan, want met We Never Had Control heeft Hugo Race samen met de Italianen  Antonio Gramentieri en Diego Sapignoli als de Fatalists een plaat gemaakt waarop ingetogen elektronica en akoestische instrumenten hand in hand gaan. Het levert acht donkere, dreigende en melancholische nummers op. Hugo Race praat meer dan dat hij zingt. Hij klinkt als een bedroefde man die berust in zijn lot, als een geruststellende pater familias die zijn toehoorders toespreekt. Het doet mij vooral verlangen naar From Her To Eternity en voor de verandering wil ik die weer eens horen met alle krassen en tikken.

 

Oog & oor: Ghostwriter - Hugo Race & Fatalists

Vrijdag 14 December 2012 at 2:13 pm Geen reacties

Flash Point - Spiders

De tactiek om mooie vrouwen eerst een tijd te negeren alvorens genadeloos toe te slaan heb ik nooit beheerst. Het is meer onverschilligheid dat ik Ann-Sofie en haar band Spiders al twee maanden negeer. Nee toch, niet weer een band met weer een plaat met matig uitgevoerde retrohardrock. Bij deze Zweedse band ligt het net iets minder voor de hand. Al blijft het retrogehalte wel ongemeend hoog. Nu is mijn referentiekader wegens algehele desinteresse in het genre zeer beperkt. Van de platen van hardrockbands met vrouwelijke zang die ik heb doet Flash Point me nog het meest denken aan The Runaways en Girlschool. De zang van Ann-Sofie is nogal beperkt. Maar elk nadeel heb z'n voordeel. Van enige misthoornzang is geen sprake en de dame in kwestie hoeft geen moeite te doen te laten horen dat ze zo goed kan zingen. Lang leve de beperkingen. Zo zijn er meer positieve punten te noemen. Naast de hardrock uit de jaren '70 wordt er ook voorzichtig, een beetje te voorzichtig dat wel, gekeken naar garagerock uit het decennium daarvoor. Die MC5 poster in de videoclip hangt er natuurlijk niet voor niets. Flash Point doet mij niet verlangen naar het optreden van Spiders volgende week in Vera, maar volledig negeren is ook geen optie meer.

 

Oog & oor: Hang Man - Spiders

Dinsdag 11 December 2012 at 09:47 am Geen reacties

The Swains + Allah-Las + Big Ear @ Vera

Meestal pik ik The Swains mee als openingsact. De Groningers vallen dan nooit tegen. Deze keer is de band de hoofdact in een volgepakt Vera, waar het de nieuwe cd presenteert. De mix van soul, blues en garagerock gaat ten onder in het grote rockgeluid dat het trio probeert te creëren. Alsof het in een groot stadion speelt. Het optreden van The Swains gaat om die reden grotendeels langs me heen. Misschien dat die nieuwe cd meer soelaas biedt. Met Thrill als titel mag er wat van verwacht worden. De avond wordt geopend door stadsgenoot Big Ear. Een sextet met twee drummers waar, hoe kan het ook anders, de ritmes de basis vormen. Uitgesponnen nummers met voorzichtige experimenten, maar echt spannend wordt het nooit. Dat laatste kan ook gezegd worden van de Allah-Las. De band maakte eerder deze week niet zo veel indruk op enkele Nederlandse podia, als ik alle geluiden daarover mag geloven. Wellicht komt het omdat ik daardoor niet veel van de band verwacht, maar mij bevalt het echter wel wat deze Amerikanen laten horen. De sixties vibe die voelbaar is, de nostalgische zweem die rond ieder nummer hangt. En dat alles ingekleurd met een relaxt surfgeluid. Geen moment opwindend, maar een ideale soundtrack voor de onvermijdelijke kater de volgende dag.

Zaterdag 08 December 2012 at 9:06 pm Geen reacties

Automatic Stomp - The Snookys

Twee maanden geleden speelden ze nog met de Amsterdamse garagepunks van The Anomalys in New York. Nu een stukje over hun nieuwe plaat op Planet Trash. Zo zie je maar, het kan ineens snel gaan met een band uit Bergamo. The Snookys heeft al een ep en een lp op zijn naam staan en na verloop van tijd de nodige personeelswisselingen ondergaan. Met deze tweede full-length weten de Italianen een redelijk evenwicht te vinden tussen punk uit eind jaren zeventig en de garagevariant daarvan uit de jaren '90. Het tempo zit er op Automatic Stomp direct goed in, maar echt knallen doet de plaat geen moment. De invloeden liggen er vaak net iets te dik bovenop en de zanger komt een beetje geforceerd snotty over. De Italianen weten hoe het moet en hoe ze willen klinken, alleen hebben ze het niet weten vast te leggen op Automatic Stomp. Automatic Stomp is zo'n plaat waar na beluistering het gevoel dat er veel meer in had gezeten maar niet wil verdwijnen. Hopelijk hebben ze in New York nog enige tijd met The Anomalys doorgebracht en is ze door dat trio uitgelegd hoe je zo'n plaat wel moet opnemen.

 

Oor: Boring Me Is Boring - The Snookys

Donderdag 06 December 2012 at 2:43 pm Geen reacties

Racism - The UV Race

The UV Race maakt er op zijn derde plaat een rotzooitje van. Er wordt van alles door elkaar gegooid en de enige boodschap die direct overkomt is er eentje van: hier is onze plaat en zoek het verder lekker zelf maar uit. Ok, doen we. De plaat opent met een Be Your Sell, een vaag nummer dat zweeft tussen glamrock en psychedelica. Daarna word je binnen de kortste keren opgezogen in de absurde garagepunk van I'm A Pig. Zo gaat het tien nummers lang. Net als je een beetje gewend bent aan een nieuwe omgeving slingeren deze Australiërs je de kamer door en beland je in een hoek die je niet verwacht en waarvan het onzeker is of je je er wel thuis voelt. Een goed voorbeeld daarvan is het pijnlijk eerlijke en droevige Sophie Says. Zo zit Racism vol verrassingen. Racism is dusdanig onvoorspelbaar dat het enige tijd duurt voordat er ook maar een voorzichtige poging kan worden gedaan om te beginnen het geheel te doorgronden. De moodswings op de plaat nemen soms vormen aan die doen denken aan een hoogzwangere vrouw met constipatieproblemen. De uiteindelijke verlossing laat lang op zich wachten, maar is wel een enorme opluchting. The UV Race laat horen dat niet per definitie iedere vorm van racisme bij voorbaat dient de worden afgewezen.

 

Oor: I'm A Pig - The UV Race

Dinsdag 04 December 2012 at 2:57 pm Geen reacties

White Fence + The Feeling Of Love @ Vera

Over de platen die van White Fence dit jaar verschenen ben ik niet erg onder de indruk. Alleen de plaat die met Ty Segall is opgenomen is echt de moeite waard. Zonder Segall is White Fence een slaperig en soms ronduit saai bandje. Op het podium is dat niet veel anders. De band speelt wel een stuk harder dan verwacht, waardoor het mijn aandacht gedurende de eerste vijf nummers volledig weet te vatten. Daarna blijken de semi-psychedelische rockliedjes toch wel heel erg inwisselbaar en lukt het de band ook niet zichzelf en de toehoorders in hogere sferen te brengen. Dat blijkt ook aan de verkoop na afloop. De teller blijft staan op 1 lp en 1 t-shirt. Het voorprogramma verkoopt iets meer na afloop. The Feeling Of Love komt uit Metz. Het garagetrio laat de gitaar lekker alle kanten op gaan en behandelt het instrument alsof het een eigen wil heeft. Daarnaast laat het het orgel lekker galmen. The Feeling Of Love is zonder meer te prefereren boven White Fence.

Zondag 02 December 2012 at 1:37 pm Twee reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed