Plateaus - Plateaus

Naar aanleiding van een single hopen dat de band in kwestie een hele lp met liedjes van hetzelfde niveau gaat afleveren. Meestal loopt dat uit op een flinke domper, maar niet altijd. Twee nummers van Plateaus die op een door Hozac Records uitgegeven single eerder dit jaar verschenen, deden mij verlangen naar meer. Met het titelloze full-length debuut maakt de band uit San Diego de verwachtingen volledig waar. Een dozijn poppunknummers van rond de twee minuten die worden opgeblazen door riante hoeveelheden fuzz. Daar blijft het echter niet bij. De nummers klinken stuk voor stuk alsof ze rechtstreeks uit de garage komen, maar dan wel een garage waarvan de deur altijd open staat waardoor er een prachtig uitzicht op de oceaan is. De zonnestralen schijnen op ieder nummer van Plateaus en de surfplanken staan klaar voor direct gebruik. Op ieder nummer vindt er een natuurlijk symbiose plaats tussen de verfrommelde fuzz, melodie en refreinen die nog lang nagalmen. Adrenaline, plat hedonisme en teenangst dringen ondertussen om voorrang. Een plaat die met gemak tot mijn favorieten van 2012 gerekend mag worden en verkrijgbaar is in diverse formaten bij Art Fag Recordings of de betere platenzaak in Nederland.

 

Oog en oor: Do It For You - Plateaus

Donderdag 29 November 2012 at 4:52 pm Geen reacties

Living In Hell - Heart Attack Alley

Heart Attack Alley is een trio uit Nieuw-Zeeland met een voorliefde voor de blues. Aangezien hun langspeler is uitgebracht door Voodoo Rhythm Records mag naast deze blues ook verwacht worden dat er flink gerammeld wordt en er aan het verplichte minimum aan trash dat op elke Voodoo Rhythmplaat te horen is, wordt voldaan. Het trio slaagt daar met gemak in. Toch wil Living In Hell er bij mij niet in. Ik heb liefst drie problemen met  de plaat: ik hoor het niet, ik voel het niet en ik geloof er helemaal niets van. Dat ligt niet aan het muzikale gedeelte dat op Living In Hell te horen is. De mondharmonicaspeler klinkt zeer overtuigend en het lijkt af en toe alsof hij daadwerkelijk door de duivel op de hielen wordt gezeten. Het zit 'm in de zangeres. Deze dame kan namelijk technisch goed zingen, maar weet het gevoel simpelweg niet over te brengen. Terwijl ze zingt dat ze in de hel leeft, zie ik een plaatje voor me van een blinkend schone keuken waarin ze met een witte Hollywood smile de vernieuwde wasverzachter aanprijst. Dat gaat dus niet werken. Snel een greep doen tussen mijn blues cd's. Ah, een verzamelaar van John Lee Hooker. Nog nooit van wasverzachter gehoord. Zo moet dat dus.

 

Oog & oor: Don't Waste My Time - Heart Attack Alley

Maandag 26 November 2012 at 3:51 pm Geen reacties

Faraway Land - J.C. Satàn

Het is nog november en net als in de voorgaande twee jaargangen verschijnt er dan een stukje over een nieuwe plaat van J.C. Satàn alhier. Alsof de duivel er mee speelt. De derde plaat van deze Frans/Italiaanse band heet Faraway Land. Een reis naar dat land is weer eens iets anders dan de tocht die J.C. Satàn meestal op poten zet op weg naar het midden van de aarde om daar de helse hitte op te zoeken. Met Legion opent de band met een bezoek aan een van de kelders van een grote stad, waar bijvoorbeeld een band als K-Holes ook te vinden is. Sowieso weet J.C. Satàn op Faraway Land meer te experimenteren in vergelijking met de vorige platen. Onbekende, duistere paden worden betreden. Die leiden niet allemaal tot evenwichtige songs, maar zorgen wel voor de broodnodige verscheidenheid op Faraway Land. De band gaat er steeds minder fijnzinniger tegenaan, maar kletst er op deze plaat vaak direct met twee gestrekte benen in. Wellicht dat er onderweg een drugsroute is
ontdekt, waardoor de bandleden naast allerlei pshychedelische drugs die het toch al op zak had, ook het nodige van de gevonden voorraad speed en coke hebben gesnoept.

 

Oor: Faraway Land - J.C. Satàn

Zaterdag 24 November 2012 at 7:37 pm Geen reacties

Thirst - Waves Of Fury

Hoewel de lijst met bands uit Engeland die ik geweldig vind best lang zal zijn, komen Engelse bands er op Planet Trash nogal bekaaid af. Er zijn uitzonderingen, maar over het algemeen geldt dat er al jaren niets interessants gebeurt in Engeland. Wellicht dat Waves Of Fury daar verandering in gaat brengen. Deze band uit Somerset heeft in ieder geval een buitengewoon interessant uitgangspunt. Een zanger die klinkt alsof hij zingt terwijl hij met zijn gezicht klem is komen te zitten tussen de schuifdeuren. Daar moet je even aan wennen, maar zodra de gewenning is opgetreden blijkt zijn stemgeluid goed te passen bij hetgeen de rest van de band produceert. Deze blanke jongens en meisje nemen soul en rhythm & blues uit lang vervlogen tijden als startpunt en halen dit door de mangel door er een grote hoeveelheid distortion aan toe te voegen. Veel bombast, maar tussen de tien nummers zit bijvoorbeeld ook een nummer als Nervous Exhaustion dat klinkt alsof Buddy Holly naar 2012 is geteleporteerd. Met Thirst zorgt Waves Of Fury er in ieder geval voor dat ik afvraag waar ik nou eigenlijk naar aan het luisteren ben, direct gevolgd door de vraag wat me hier nou zo in aanspreekt.

 

Oog & oor: Businessman's Guide To Witchcraft - Waves Of Fury

Donderdag 22 November 2012 at 4:25 pm Geen reacties

In The Black Spot - Subsonics

Volgens de jongens van Black Lips is dit de beste band die er te vinden is in Atlanta. Subsonics gaat dan ook al een tijdje mee. Nou ben ik niet van 'wat is de beste band', want er is immers geen competitie tussen bands. Alle cd's en lp's staan gebroedelijk naast elkaar in de platenkast. Maar mocht er ooit zo'n competitie komen dan is wat mij betreft is Black Lips Subsonics al lang en breed voorbij en zelfs helemaal uit het zicht. Dat zegt meer over mijn waardering voor Black Lips dan over deze plaat van Subsonics. Op In The Black Spot klinkt de band alsof Wire in zijn beginjaren een uiterst ontspannen ritje maakt op de achtbaan der garagerock. De gordels hoeven niet eens om, want het grootste gedeelte gaat in slow motion. Zanger Clay Reed zingt volslagen relaxed. De rest van de band speelt alsof het maandagochtend is en de buren niet wakker mogen worden gemaakt.  Ondanks de basic aanpak zitten de nummers van Subsonics vol met pakkende hooks en deuntjes die direct raak zijn. Twintig jaar na de debuutplaat van deze band en zeven jaar na de vorige plaat toont Subsonics met dit teken van leven aan nog steeds in staat te zijn om een afwijkend geluid te laten horen.

 

Oor: In The Black Spot - Subsonics

Maandag 19 November 2012 at 1:32 pm Geen reacties

Death @ Vera

Een nieuwe manier om de zondagmiddag door te komen. Niet hangend op de bank met op de tv overbetaalde en onder maat presterende voetballers, maar om half drie op de fiets naar Vera. Allereerst een documentaire: A Band Called Death. Over drie broers die gedurende de eerste helft van de jaren '70 in Detroit al punk speelden voordat punk bestond. Dat het drie african americans (de politiek correcte modus staat vandaag aan) betreft, maakt het nog meer bijzonder. Hoewel het tranen- en spirituele gehalte op een gegeven moment iets te veel van het goede dreigt te worden, is deze docu zeer de moeite waard. Alsof dat nog niet voldoende is, speelt de band na afloop in de kelderbar. Die afgeladen vol is. Het gemis van de overleden brother David (de ziel en het creatieve brein van Death) wordt opgevangen door een gitarist waarmee de overgebleven broers jarenlang in een reggaeband speelden. Na al die jaren weet de band nog steeds een strakke vorm van protopunk te maken. Death is een bijzondere band met een bijzonder verhaal op deze anders zo doorsnee zondagmiddag.

Zondag 18 November 2012 at 10:33 pm Geen reacties

On Triple Beams - Tyvek

Het eind van het jaar is bijna in zicht. Tijd om het muzieknerdgehalte op te voeren om het jaarlijstje te fabriceren. Kijkend naar de mijne van 2010 valt op dat de vorige plaat van Tyvek, Nothing Fits, op een bescheiden vijftiende plek staat. Veel te laag voor een plaat die nog vaak gedraaid wordt en blijft verbazen en intrigeren. Tyveks nieuwste plaat heet On Triple Beams en is niet zo overdonderend als de vorige en zou om die reden een stuk lager dan een vijftiende plek in mijn lijstje van 2012 moeten komen te staan. Er zijn 25 plaatsen, dus het wordt dringen voor Tyvek. Ook op deze plaat lijkt het net of Tyvek punk als uitgangspunt neemt om het vervolgens bont en blauw te slaan met gemankeerde hardcore, post-punk, garagerock en een dosis cynisme waar zelfs Mark E. Smith van The Fall in een dronken bui zijn petje voor zal afnemen. Efficiency klinkt zelfs als een spaced out nummer van The Fall. De twee meest aansprekende nummers op On Triple Beams zijn echter Say Yeah en het ontvlambare Wayne County Roads. Bij nader inzien moet het wel heel gek lopen wil On Triple Beams niet bij mijn favoriete 25 platen van dit jaar eindigen.

 

Oor: Wayne County Roads - Tyvek

Donderdag 15 November 2012 at 12:07 pm Geen reacties

14 Grim Tales For Hip Kids And Malevolent Midgets - Sworn Liars

Als Tim Warren van Crypt Records zich ermee gaat bemoeien dan zou er wel eens iets bijzonders aan de hand kunnen zijn. In het geval van 14 Grim Tales For Hip Kids And Malevolent Midgets van Sworn Liars valt dat wel mee. Deze Duitse punks hebben een bonte plaat opgenomen, waarvan de tracks door Warren zijn gemasterd. Dat blijkt geen garantie voor succes te zijn. Opener Atom Bomb is wel direct raak, wat ook verwacht mag worden met zo'n titel. Atom Bomb wordt echter gevolgd door twee inwisselbare nummers. Daarna volgt Deep, waarin vooral de surfinvloeden opvallen en verschuiven de thematiek en invloeden meer richting horrorpunk. In Werewolf Bitch wordt die lijn vervolgens doorgetrokken. Een liedje waarvan de titel spitsvondiger is dan de muzikale omlijsting. Net op het moment dat de schouders worden opgehaald en er voorzichtig gekeken wordt hoe lang deze plaat nog gaat duren, trekt zanger Gax zijn scheur eens helemaal open tijdens het schreeuwerige Shadow. De tweede helft van deze plaat is van hetzelfde laken en pak. Sworn Liars is op zijn best als het voorzichtig gebruik maakt van wat surfinvloeden, maar verder is dit een weinig enerverende punkplaat geworden.

 

Oog & oor: Atomb Bomb - Sworn Liars

Dinsdag 13 November 2012 at 2:51 pm Geen reacties

Check 1-2 + Green Hornet @ Vera

Een goed excuus om een sleazy garagerockfeestje te geven is snel gevonden. De Philips Philicorda bestaat 50 jaar en dus zijn er twee bands uitgenodigd dit heugelijke feit te vieren in de kelder van Vera. Uiteraard nemen ze hun Philicorda mee. Allereerst het Amsterdamse Check 1-2. De band begint een beetje aarzelend, maar al gauw is de juiste balans gevonden en zijn de garagesongs met poprandjes stuk voor stuk raak. De band eindigt met een knallende cover van The Modern Lovers die naar meer doet smaken. Meer zal er komen, maar dan gebracht door het Groningse Green Hornet. Deze band werd 20 jaar geleden opgericht, nam onregelmatig een pauze van soms wel een paar jaar, maar herrijst altijd. Ook in 2012 laat te band horen nog genoeg vuur in den donder te hebben. Het duurt even voordat Green Hornet de juiste gruizige groove te pakken heeft, maar op het moment dat die gevonden is weet de band het vast te houden. Het vat vol garagerock, ranzige soul en rock 'n roll wordt vervolgens sans gêne omver getrapt. Goed dat ze weer terug zijn!

Zondag 11 November 2012 at 12:13 pm Geen reacties

Under The Water Under The Ground - Lamps

Slechts tien seconden rust gunt Lamps ons. Dat zijn de eerste tien seconden van de nieuwe plaat Under The Water Under The Ground. Daarna wordt een ontzagwekkende hoeveelheid gitaarnoise geproduceerd. Gedurende de gehele plaat wordt deze noise op magistrale wijze gekoppeld aan melodie. Vergelijkingen met andere bands zullen slechts afbreuk doen aan deze derde plaat van het uit Los Angeles afkomstige trio. Under The Water Under The Ground klinkt als een beest dat is los gelaten om de devote luisteraar verder te onderrichten in absolute gehoorzaamheid en volledige onderdanigheid. Een genotsvolle SM-sessie die slechts doet verlangen naar nog een afranseling van de edele delen of erogene zone naar keuze. Lamps weet steeds op grenzen te balanceren. De grens tussen herrie en melodie, de grens tussen noiserock en garagerock, de grens tussen lekkere pijn en een gruwelijke marteling. Het maakt van Under The Water Under The Ground een plaat die iedere andere plaat met gitaarnoise van dit jaar overbodig maakt. Ook die van vorig jaar en van het jaar daarvoor trouwens.

 

Oor: An Irrational Fear Of Sailors - Lamps

Vrijdag 09 November 2012 at 2:43 pm Twee reacties

Paranoia And Regret - Frustration

Vorige maand stond het uit Seattle afkomstige trio Frustration nog in Pulse te Groningen. Ik verwachtte een crustpunkband, altijd leuk en zelden bijzonder, maar werd aangenaam verrast. De band speelde een razende set waar allerlei invloeden voorbij kwamen. Ook op de debuut LP Paranoia And Regret is het een komen en gaan van verschillende stijlen, die de band echter allemaal weet om te buigen tot tien helse punknummers. Frustration laat naast de nodige crustinvloeden zich vooral voorstaan op het betere Motörpunkwerk, hardcore in alle soorten en maten en punk à la Discharge. De uitkomst klinkt echter bedriegelijk beheerst en zit vol onderhuidse spanning. Het is vooral die beheersing die van Paranoia And Regret een veelzeggende plaat maakt. Er wordt niet nodeloos gebeukt, het trio is niet uit op welk effectbejag dan ook en de zang klinkt rauw, kwaad en verdwaasd, maar behoudt altijd de controle. Naast twee EP's die vooraf zijn gegaan aan Paranoia And Regret laat Frustration vooral met deze plaat horen dat in een punkhoek waar voornamelijk bands opereren die eindeloos in herhaling vallen, er ook nog bands in staat zijn om een betekenisvolle plaat te maken.

 

Oor: Motions - Frustration

Woensdag 07 November 2012 at 7:11 pm Geen reacties

Better The Devil You Know - The Rippers

Tussen alle brave bands die aan carrièreplanning doen, gezichtscrème gebruiken en lief doen tegen alle moeders hoeft er niet lang gezocht te worden om een paar vieze mannen te ontdekken die smerige rock 'n roll spelen. Het schuim der natie komt immers altijd boven drijven. In dit geval is de natie Italië, al zullen de mannen van The Rippers zich bovenal Sardijnen en punks voelen. De band gaat al een tijdje mee, maar getemd zijn deze mannen nog lang niet. Hun nieuwe plaat heet Better The Devil You Know en staat vol vuige sixties rock 'n roll waar met een paar kisten met ijzeren neuzen flink tegenaan is getrapt. Vervolgens zijn de elf nummers met een bot mes bewerkt, waarna er een paar liter kerosine overheen is gegooid om er tenslotte met satanisch genoegen een brandende lucifer bij te houden. Aan namen doen The Rippers niet, de leden noemen zich Ripper I tot en met Ripper IV. Ripper IV is zanger en speelt verder op zijn mondharmonica en gitaar. Hij gooit zijn teksten eruit en klinkt alsof hij iedere zin eindigt met een flinke rochel. Better The Devil You Know is een heerlijke smerige rock 'n roll plaat geworden. De jongens zijn trouwens wel heel lief voor alle moeders. Het blijven immers toch Italianen.

 

Oor: A Gun In His Hand - The Rippers

Maandag 05 November 2012 at 4:04 pm Geen reacties

The Sensibles - The Sensibles

Het uit Milaan afkomstige The Sensibles doet geen gekke dingen. Vier nummers staan er op deze 7 inch en alle vier staan ze bol van potente powerpop. Powerpop waarbij de gitaar op onbehouwen wijze samen met de zang van zangeres Stella het geluid bepalen. Op die zang valt nog wel iets aan te merken. De liefhebber van zangeressen die als een klein meisje klinken komen hier aan hun trekken. Zelf raak ik er als liefhebber van iets rijpere vrouwen niet erg van opgewonden. De gitaar vergoedt echter veel. Genoeg om deze single en dan vooral het hoogtepunt daarvan in de vorm van Denny nog maar een keer op te zetten. De nummers staan vol verwijzingen naar het verleden. Een dino op het hoesje, sixties pop, beetje punk, maar dus vooral veel powerpop. Leuke band, leuke single.

 

Oog & oor: Denny - The Sensibles

Zaterdag 03 November 2012 at 9:15 pm Geen reacties

Maddie E.P. - Volage

Terwijl de garagestorm die de afgelopen jaren in de Verenigde Staten woedde lijkt te zijn gaan liggen, is de storm in zekere mate overgewaaid naar Europa. In Europa staan de laatste tijd in ieder geval meer interessante garagebands op dan aan de andere zijde van de oceaan, waar nieuwe bands vooral een slap aftreksel blijken van hun voorgangers. Uitzonderingen daargelaten. Vooral in Frankrijk borrelt het ondergronds behoorlijk. Voor een lichte eruptie zorgt Volage. Licht, omdat het een EP betreft die slechts op cassette is verschenen. "Echt" plaatwerk schijnt overigens wel in de maak te zijn. De vijf nummers op deze Maddie E.P. doen in ieder geval naar meer smaken. De gammele garagepop ratelt door met brakke koortjes op de achtergrond en freaky geluidseffecten. Alsof de landgenoten van J.C. Satàn een alliantie zijn aangegaan met Black Lips. Honderd cassettes zijn er in omloop, maar voor degene zonder cassetterecorder is er ook de mogelijkheid om de boel te downloaden. Doe dat vooral en doe dat hier.

 

Oog & oor: Not Enuff - Volage

Donderdag 01 November 2012 at 4:40 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed