Peru No Existe - La Ira De Dios

God is boos en in Peru weten ze hoe dat klinkt. Niet als een ziedende black metal band, maar als een band die een schuimende samenstelling van hardrock, garagerock en punk combineert met hallucinerende elementen. Zie daar La Ira De Dios uit Lima. Deze Peruanen hebben al de nodige platen op hun naam staan. God heeft immers genoeg redenen om boos te zijn, al lijkt het of de band vooral boos is op God. Daarvoor zijn natuurlijk genoeg redenen te bedenken. Deze wederzijdse woede wordt vastgehouden tijdens het veertien nummers tellende Peru No Existe. In sommige nummers komt dit gevoel tot uiting in steeds verder wapperende spacerock extraordinaire, maar in het titelnummer halverwege de plaat klinkt het alsof een condor onheilspellend vanaf de Andes richting de grote stad zweeft om daar uiteindelijk zijn slag te slaan. Net als het erg vaag dreigt de worden knalt de band met Underground er hard tegenaan. Een ode aan rock 'n roll, om het vooral ondergronds te houden, want zodra de commercie het oppikt is het gedaan met je onafhankelijkheid. Peru No Existe is een enerverende plaat waarmee niet alleen Gods toorn wordt opgeroepen, maar nog veel belangrijker, volledige goedkeuring vanaf deze smerige planeet wordt verkregen.

 

Oor: Grita - La Ira De Dios

Woensdag 31 Oktober 2012 at 1:38 pm Geen reacties

Bye Bye Bayou - Mama Rosin

Net als je denkt dat het nu toch echt voltooid verleden moet zijn met cajunbands en hun eeuwige trekzak, verschijnt er toch ineens een plaat die er mag zijn. Normaal gesproken kan je alleen maar hopen dat die cajunjongens lekker in hun zompige moeras blijven spelen en zich vergrijpen aan de dochter van het dorpshoofd, die tevens hun nicht en moeder van de drummer is. Doe waar je goed in bent en blijf dat vooral doen. Nou komt Mama Rosin uit Zwitserland en hebben ze het moeras daar nooit weten te vinden. Wel heeft de band vorig jaar een redelijk geslaagde plaat gemaakt met de rockabilly veteranen Hipbone Slim & The Knee Tremblers. Kennelijk hebben deze krasse knarren de Zwitsers op het goede spoor gezet, want op Bye Bye Bayou wordt het traditionele cajungeluid vaarwel gezegd. De band strooit links en rechts met wat rauwe rock 'n roll elementen, vergeet tijdens dat proces regelmatig de trekzak aan te raken en klinkt eigenlijk net weer een stukje prettiger dan op die plaat met Hipbone Slim en zijn vrienden. Mama Rosin klinkt nu bijna als een volwaardige Voodoo Rhythm Records band.

 

Oor: Black Samedi - Mama Rosin

Maandag 29 Oktober 2012 at 4:47 pm Geen reacties

Earth Control @ Vera

Ze stonden al een tijdje zwijgend te wachten. Een gitaar, een synthesizer en een drumcomputer. Zie daar het instrumentarium van het Groningse Earth Control. Langzaam maar zeker druppelt de kelderbar van Vera iets voller, voldoende om bespiegelingen te houden of het glas nu half vol of half leeg is. Bespiegelingen waar Earth Control wel van houdt. In hun Nederlandse teksten gaat het vooral over dit soort schijnbaar triviale zaken, die in de belevingswereld van dit duo echter de hoogste prioriteit krijgen. Dat levert geweldige teksten op vol naïef nihilisime die worden doorspekt met grenzeloze ironie. Ondertussen wordt er nog wat distortion gesmeerd over de garagesynthpunk. Hoogtepunten zijn liedjes over tattoo's en piercings en over de digitale snelweg. Maar eigenlijk is ieder nummer van Earth Control een klein pruttelend hoogtepunt waarbij je door het gebrek aan tissues uiteindelijk een half uur lang je broek staat te bevuilen.

Zondag 28 Oktober 2012 at 11:19 am Geen reacties

Led Right - L.T.S.

Vroeger heerste er tweemaal per jaar lichte paniek op de anders zo brave scholengemeenschap vol met HAVO- en VWO-leerlingen waartoe ook ik veroordeeld was. De Hunnen kwamen dan namelijk langs. Tenminste in de belevingswereld van de docenten. Het waren namelijk de jongens van het aan de achterzijde van het terrein aangrenzende Lagere Technische School die even verhaal kwamen halen. Waarschijnlijk om alvast een voorschotje te nemen op de onvrede over hun toekomstige leidinggevenden, al zullen ze dat zelf vermoedelijk nooit beseft hebben. Als de jongens van de L.T.S. langskwamen dan liepen onze gymleraren met honkbalknuppels rond en werd het advies gegeven om het schoolterrein onder geen enkele omstandigheid te verlaten. Je zou toch eens in handen kunnen vallen van een horde opgeschoten LTS-ers. De jongens van deze Amsterdamse L.T.S. zullen geen tijd gehad hebben voor dit soort zaken. Zij besteden hun tijd liever aan het luisteren naar en spelen van muziek. Daarnaast vermoed ik dat ook zij allemaal op HAVO/VWO-niveau hun onderwijs hebben genoten. Led Right (geen schrijffout) staat vol doordachte en dansbare post-punk. De band is echter niet blijven steken rond 1980, want de elektronische post-punk kent naast enkele puntige gitaren ook de nodige rave-invloeden. Een dansplaat van H.T.S.-niveau.

 

Oog & oor: Elevator Song - L.T.S.

Zaterdag 27 Oktober 2012 at 01:39 am Geen reacties

Metz - Metz

Luid. Zo is Metz goed in één woord te omschrijven. In twee woorden: heel luid. De plaat begint overdonderend en dondert vervolgens op dezelfde wijze een paar nummers door. De schreeuwzang is naar de achtergrond gedrukt en bas, drums en gitaar schreeuwen om aandacht. De drummer wint op dit titelloze debuut overigens op punten. Het duurt dan ook even voordat tussen al het knappe gebeuk door het besef komt dat ook hier sprake is van weer een band die de indierock uit de jaren '90 nog eens overdoet, dit keer vanuit de noisehoek, en daarbij alle accenten extra zwaar aanzet. Wat het uit Toronto afkomstige Metz betreft kan het niet op, want er worden ook nog een paar blikken Big Black opengetrokken. De inhoud daarvan wordt met volle overtuiging tegen de muren aan gesmeten. Het overdonderende begin krijgt overigens geen vervolg gedurende de tweede helft van de plaat. Het verrassingselement is verdwenen en de band laat horen dat de ideeën halverwege de plaat zo'n beetje op zijn. Metz stuitert een half uur rond tussen angst, woede en kwelling. Daarna kan er weer gewoon over worden gegaan tot de orde van de dag.

 

Oog & oor: Wet Blanket - Metz

Donderdag 25 Oktober 2012 at 12:57 pm Geen reacties

Twins - Ty Segall

Een echte klassieker heeft Ty Segall nog niet gemaakt, maar die zit er wel aan te komen. Segall maakt een steeds stabielere indruk. In het verleden wilde hij nog wel eens een paar zwakke nummers op zijn albums zetten of een half mislukt psychedelisch experiment de wereld in slingeren. Dit jaar heeft hij al drie evenwichtige platen gemaakt. Eentje met White Fence, eentje als de Ty Segall Band en nu Twins onder zijn eigen naam. Uit de gitaar van Segall komen hete stromen fuzz en distortion waarop de melodieuze liedjes blijven drijven. De flow op Twins is helemaal goed. De luidruchtige nummers worden afgewisseld met nummers die een meer laidback-aanpak hebben gekregen. Segall lijkt tijdens de opnames van Twins zijn gitaar geen moment uit het oog te hebben verloren. Zo nadrukkelijk is het instrument aanwezig. De plaat doet vermoeden dat Ty liever met zijn gitaar de nacht doorbrengt dan met een groupie. Van een overkill aan Ty Segall platen is nog lang geen sprake. De volgende plaat die er aan zit te komen is er eentje met zijn vriend Mikal Cronin. Misschien wordt dat wel de klassieke Ty Segall plaat waarop hij alles weet samen te brengen.

 

Oog & oor: The Hill - Ty Segall

Zaterdag 20 Oktober 2012 at 2:05 pm Geen reacties

End Of Daze - Dum Dum Girls

Het lijkt alsof alles wat de Dum Dum Girls doen goed uitpakt. De eerste plaat kon nog niet volledig overtuigen, maar daarna is iedere plaat raak. Vorig jaar verschenen een EP en een LP die beide goed werden ontvangen. Sinds kort is er weer een EP getiteld End Of Daze. Pas bij het laatste nummer komt er werkelijk een eind aan de verdoving. Daarvoor staan vier nummers waarbij het tempo laag blijft en de sfeer dromerig, verdrietig en melancholiek is. Zangeres Dee Dee zingt fraaier dan voorheen en de rest van de band laat de garagerockinvloed voor wat het is en kiest voor verfijnde melodieën met een bittere nasmaak. End Of Daze staat bol van het verlangen naar een periode die nooit meer terugkomt en naar mensen die ondertussen het tijdelijke voor het eeuwige hebben ingewisseld. Mocht er behoefte zijn om na mijn crematie na te borrelen dan mag deze EP als eerste gedraaid worden. Zolang de eerste plaat van de Ramones maar tot het laatst bewaard blijft.

 

Oog & oor: Lord Knows - Dum Dum Girls

Donderdag 18 Oktober 2012 at 9:26 pm Vier reacties

Before I Eat My Eyes And Ears - The Setting Son

In zijn flatje in Kopenhagen friemelde Sebastian T.W. Kristiansen een beetje aan zijn 4-track tape recorder. Iedere dag een beetje. Na verloop van tijd had hij tot zijn eigen verbazing vijftig nummers opgenomen. Aangezien Kristiansen liever veilig in zijn flatje verblijft dan de hort op gaat om met zijn tapes te leuren, duurde het even voordat iemand als Lorenzo Woodrose van Baby Woodrose deze tapes ter ore kwam. Toen het eenmaal zo ver was werden er samen met Woodrose twee albums opgenomen en kreeg de band van Kristiansen een naam: The Setting Son. Met Before I Eat My Eyes And Ears zijn we ondertussen beland bij het derde album van The Setting Son, die net als de voorgaande albums door Bad Afro Records is uitgebracht. De invloed van Baby Woodrose is nog steeds hoorbaar in de nummers. Niet zo gek als je bedenkt dat beide bands enkele leden delen. Voor de verandering heeft Lorenzo Woodrose niet achter de knoppen gezeten tijdens de opnames van deze plaat. Het eigenaardige stemgeluid van Kristiansen past goed bij de psychedelische popnummers. Toch kan ook Before I Eat My Eyes And Ears niet verhullen dat The Setting Son een lightvariant van Baby Woordrose is.

 

Oog & oor: Above The Rest - The Setting Son

Woensdag 17 Oktober 2012 at 2:00 pm Geen reacties

Circles - Moon Duo

Moon Duo laat er vanaf de eerste tonen geen misverstand over bestaan. Op Circles dient gedanst te worden. Opener Sleepwalker kent een disco-intro en hoewel de disco-invloeden op Circles verder beperkt blijven, is de plaat dansbaarder dan de eerste twee platen. Naast het hogere dansgehalte trekt Moon Duo de lijn door die op voorgangers Escape en Mazes wordt gezet. En dat is goed, want bij psychedelische krautrock extravaganza van dit niveau kunnen de vingers worden afgelikt. Zeker als de meisjes er op gaan dansen. Wel moet gezegd worden dat de band af en toe de indruk wekt de bodem van frisse en nieuwe ideeën in zicht te hebben. Sommige melodieën zijn wel erg duidelijk geleend. Nu eens kijken of de band de kunst beheerst op tijd er mee op te houden of toch doorgaan in een poging om de drie mooie platen die er zijn te overtreffen. De geschiedenis wijst uit dat zo'n poging meestal strandt in een geforceerde plaat die afbreuk doet aan het voorgaande werk. Het ruim acht minuten durende afsluitende nummer Rolling Out bevat alles wat Moon Duo zo bijzonder maakt. Een monotoon intro, vage praatzang, Erik "Ripley" Johnson die zijn gitaar op de achtergrond steeds harder laat janken, waardoor Moon Duo je langzaam maar zeker het nummer in trekt. Zo is het goed. Niets meer aan toevoegen.

 

Oog & oor: Sleepwalker - Moon Duo

Maandag 15 Oktober 2012 at 1:38 pm Geen reacties

De Fuckups + Test @ Pulse

Zaterdagavond moet de vaste punkavond worden in Pulse. De officiële opening moet over twee weken plaatsvinden, dus gisteravond kan gesproken worden van een pre-party in Groningen. Daarvoor zijn de lokale punks van De Fuckups uitgenodigd om een passende invulling te geven conform de bandnaam. Daarvoor is weinig nodig, technische problemen, slechte verlichting maar bovenal een punkband die weet hoe in een zo kort mogelijke tijd zo doeltreffend mogelijk alles de vernieling in te helpen. Publiek dat het niet langer aan kan horen, wordt door zanger Menno persoonlijk naar de uitgang begeleid. Onderwijl zijn keel schor schreeuwend in de microfoon. Het werkt allemaal wonderwel bij De Fuckups. Vooral dankzij de onbuigzame punksongs van het gezelschap. Minder geslaagd zijn de twee Brazilianen die zichzelf Test noemen, maar vooral het geduld van het publiek testen. De drummer gaat als een razende tekeer, maar de zanger/gitarist verstopt zich achter zijn haardos en lijkt liever naar een muur te kijken dan contact te hebben met zijn directe omgeving. Autisme meets subtropische grindcore/death metal. Het resultaat is niet erg bevredigend. De laatste metalklanken zijn nog niet weggestorven of de dj's van het techofeest dat iedere zaterdagnacht in Pulse wordt gegeven nemen het over. Een vreemde overgang. Langzaam maar zeker verdwijnen de Groningse punks in de regenachtige nacht.

Zondag 14 Oktober 2012 at 8:48 pm Geen reacties

Putrifiers II - Thee Oh Sees

Het moest er natuurlijk een keer van komen. Een band die schijnbaar aan de lopende band platen uitbrengt, moet een keer een misser maken. Die misser is Putrifiers II geworden. Geen enorme misser trouwens, want het is geen vreselijke plaat. Deze nieuwe plaat van Thee Oh Sees blijkt te gloeien zonder ooit echt warm te worden. Tijdens het openingsnummer van Putrifiers II blijkt daar echter nog niets van. Met Wax Face gaat de band voortvarend van start. Het tempo zit er direct goed in, schimmige zang op de achtergrond en heerlijke gitaareffecten. Thee Oh Sees op z'n best. Daarna gaat het tempo omlaag, vaak komt dat het spooky sfeertje op een plaat van John Dwyer en consorten ten goede, maar op Putrifiers II werkt dat vaker niet dan wel. Daarnaast is de plaat is een allergaartje geworden. Helaas eentje waar veel zwakkere composities op terecht zijn
gekomen. Laat dit de minste plaat van Thee Oh Sees zijn, want ook uit een mindere Thee Oh Sees plaat valt veel te halen. Dat is een kwestie van de mindere nummers overslaan zodat er uiteindelijk net als in de videoclip van Lupine Dominus toch sprake is van een happy ending.

 

Oog & oor: Lupine Dominus - Thee Oh Sees

Vrijdag 12 Oktober 2012 at 11:37 am Geen reacties

Hello Black Halo - Becky Lee And Drunkfoot

Hij hoeft er niet voor eens op pad te gaan. Hij komt ze gewoon in zijn woonplaats tegen. De one man bands komen tegenwoordig naar Bern, zodat Beat Zeller, beter bekend als Reverend Beat-Man, niet op pad hoeft te gaan om nieuw talent op te sporen. In het geval van Becky Lee And Drunkfoot is het een one woman band.  Zij groeide op in Arizona, maar heeft de nodige omzwervingen gekend en haar Zwitserse periode heeft een platencontract bij het vermaarde Voodoo Rhythm label opgeleverd. Op basis van Hello Black Halo kan gesteld worden dat dit een van de meest aangename one (wo)man bands van het label is. Achter het fraaie uiterlijk van Becky Lee schuilt een vrouw die haar kwetsbare kant laat zien, maar vooral in staat blijkt om haar donkere kant te gieten in een onheilspellend mengsel van primitieve rock 'n roll en blues. Haar stem klinkt zwoel, breekbaar en een beetje afstandelijk, haar muziek is rudimentair. Afgaande wat er op Hello Black Halo te horen is zou het mij niet verbazen dat Backy Lee een frêle dame is die uiteindelijk iedere vent in de kroeg met gemak onder tafel drinkt en daar vervolgens een nummer over schrijft. Naast een prettige verschijning is Becky Lee er ook in geslaagd om een manhaftige debuutplaat te maken.

Woensdag 10 Oktober 2012 at 5:51 pm Geen reacties

Electronic Music To Blow Your Mind By - The Love Machine

Soms kom ik platen tegen waarvan ik niet weet wat ik er nu echt van vind. Neem bijvoorbeeld de cd waar twee albums op zijn gezet die oorspronkelijk uit 1967 komen. Tussen alle peace and love en vage hippies zijn er natuurlijk ook voldoende mensen die nog steeds alleen aan keiharde pegels denken. Een beetje platenmaatschappij springt dan bovenop een trend, meestal als het hoogtepunt al geweest is, en probeert er een slaatje uit te slaan. De toendertijd heersende psychedelica diende aan de man gebracht te worden zonder de consument voor het hoofd te stoten. De veiligste manier is dan om eventuele aanstootgevende teksten te vermijden. Vandaar bands als The Love Machine en Rajput & The Sepoy Mutiny die instrumentele spacepop en psychedelica aan elkaar koppelen. Een soort liftmuziek die je in hogere sferen brengt, maar nooit gevaarlijk klinkt. De knop om snel terug te keren naar de begane grond is altijd in de directe nabijheid. Electronic Music To Blow Your Mind By van The Love Machine is een ongedwongen en een soms wat merkwaardige psychedelische plaat. Behaaglijk en gemoedelijk. De titel van de plaat van Rajput & The Sepoy Mutiny, Flower Power Sitar, doet al het ergste vermoeden en is meestal ronduit lachwekkend vanwege de sitar die maar doorjengelt en doorjengelt en doorjengelt.

 

Oor: Mindblower - Love Machine

Dinsdag 09 Oktober 2012 at 5:22 pm Geen reacties

Fuel For The Fire - Accelerators

Een prettig punkplaatje. Zo omschreef ik drie jaar geleden de debuutplaat van Accelerators. Eigenlijk verdient die titelloze plaat geen verkleinwoord. De plaat zet ik nog regelmatig op en dat kan van de meeste prettige punkplaatjes niet gezegd worden. Bij nader inzien moet het dus "een prettige punkplaat" zijn. Drie jaar later komen de Rotterdammers pas met een opvolger. Veel getourd en meer naam gemaakt. In vergelijking met de eerste plaat is er weinig veranderd. Accelerators is en blijft een toffe punk(pop)band. De band moet het vooral hebben van de energieke liveshow, maar ook op plaat maakt de band het waar. Het geluid is iets gelikter op Fuel For The Fire. Het hele voorzichtige gebruik van een synthesizer op Southern Girls pakt goed uit. Tussen alle aanstekelijke
nummers is deze Cheap Trick cover misschien wel het meest aanstekelijke nummer van de hele plaat. Zanger Ox heeft na verloop van tijd een iets melancholischer stemgeluid ontwikkeld. Het is nog geen Joey Ramone, maar hij komt er steeds iets dichter bij in de buurt. Het zijn dus voornamelijk de nuanceverschillen die opvallen op Fuel For The Fire. Een prettig punkplaatje noemen we zoiets, waarbij niet mag worden uitgesloten dat het verkleinwoord na verloop van tijd dient te worden aangepast.

 

Oor: Fuel For The Fire - Accelerators

Zondag 07 Oktober 2012 at 11:31 am Geen reacties

Frustration @ Pulse

Het is woensdagavond en het is de vraag of er wel publiek komt opdagen voor het optreden van crustpunkband Frustration uit Seattle. Plaats van handeling is Club Pulse. De toko boven Shadrak, dat tegenwoordig vooral dienst doet voor de nodige technofeesten, maar dus ook af en toe voor het betere punkwerk in Groningen. Het trio dat Frustration vormt heeft in de nodige (crust)punkbands gespeeld en daar naam gemaakt, waardoor er op deze regenachtige avond toch voldoende publiek is gekomen. Naast plaatjesdraaier ben ik ongevraagd ook nog eens geluidsman en lichtman. Al betekent dat laatste feitelijk alleen dat ik een bouwlamp op de drummer laat schijnen. Desondanks speelt Frustration een voortreffelijke punkset. Naast de nodige crustinvloeden zijn er ook invloeden van het betere Motörheadwerk hoorbaar. Een combinatie die goed werkt. De band eindigt met een totale fucked up cover van Today Your Love, Tomorrow The World van de Ramones. Niet veel later is het trio fanatiek aan het tafelvoetballen in de Crowbar. Spelen in een band gaat ze toch beter af.

Vrijdag 05 Oktober 2012 at 8:08 pm Geen reacties

Coast To Coast - River City Tanlines

Eigenlijk was ik er al vanuit gegaan dat de band niet meer bestaat. Het is dan ook zes jaar geleden dat Alicja Trout met haar River City Tanlines een plaat uitbracht. Goed om te horen dat de ex van Jay Reatard haar band nieuw leven in heeft geblazen en dat de lp in Europa is uitgebracht door het Nederlandse MV50 Records. Tijdens het luisteren naar Coast To Coast wordt al snel duidelijk waarom voor die titel is gekozen. De tien nummers op de plaat hebben allemaal een andere invalshoek, maar sluiten toch vrijwel naadloos op elkaar aan. Dat laatste komt vooral door de geraffineerde wijze waarop River City Tanlines de stijlverschuivingen laat plaatsvinden. Grosso modo bestaat Coast To Coast uit garagerock met veel punk- en popinvloeden, maar de tweede kant van de plaat opent bijvoorbeeld met het naar metal riekende Dark Matter. Alicja Trout zingt dan als een nog verder op hol geslagen lid van The Runaways. Zo zijn er veel meer delicate veranderingen waarneembaar. Op de momenten dat het allemaal een beetje te lief en aardig dreigt te worden, ontsnapt er direct een venijnige fuzzgitaar die orde op zaken stelt. River City Tanlines begint vandaag haar Europese tour. Helaas wordt Groningen overgeslagen. 

 

Oor: Stop My Heart - River City Tanlines

Woensdag 03 Oktober 2012 at 1:11 pm Geen reacties

I Bet On Sky - Dinosaur Jr

Dan zijn we uiteindelijk toch beland bij een plaat die vrijwel niets toevoegt aan het reeds bestaande oeuvre. Dinosaur Jr heeft dat kunnen uitstellen tot de derde plaat na de reünie. Dat is heel weinig bands gegeven. De eerste drie platen uit de jaren '80 zijn nog steeds het ijkpunt. De eerste plaat na de reünie in 2005 was een welkome aanvulling daarop. De tweede bleek zelfs een plaat te zijn waarop de slackers zichzelf in sommige nummers weten te overtreffen. Maar het houdt natuurlijk een keertje op. Met I Bet On Sky is dat punt bereikt. Een prima plaat verder, een stuk ingetogener dan de voorgaande twee platen, maar Dinosaur Jr valt vooral in herhaling. Goed, er komt ook af en toe een synthesizer om de hoek kijken, maar verder klinkt de band alsof het niets meer te bewijzen heeft. Het valt alleen maar toe te juichen om een dergelijke houding aan te nemen tegenover het publiek, Dinosaur Jr doet het echter ook tegenover zichzelf. Het gevolg is dat I Bet On Sky weliswaar een solide indruk achterlaat, maar dat de plaat ontegenzeggelijk de minst sterke plaat is van de zes die Dinosaur Jr in de originele bezetting heeft opgenomen. Daarmee verslaan deze dino's overigens met gemak alle hedendaagse bands die Dinosaur Jr als een van de grote voorbeelden hebben genomen. Bands die nauwelijks in staat zijn om verder te komen dan het produceren van eenvormig knoeiwerk, waarbij de lijmresten van het doorzichtige knip- en plakwerk nog aan de vingertjes kleven. Veel liever luister ik nog een keer naar I Bet On Sky.

 

Oog & oor: Watch The Corners - Dinosaur Jr

Dinsdag 02 Oktober 2012 at 6:02 pm Twee reacties

Mirage Rock - Band Of Horses

Er kan gerust gesteld worden dat Band Of Horses een zeer stabiele indruk maakt. Je weet wat je aan de band van Ben Bridwell hebt. Iedere plaat is weer net even minder dan de vorige plaat. Met Mirage Rock zijn we bij plaat vier beland en dit is de plaat waarbij ik afhaak. De vorige plaat, Infinite Dreams, kende enkele sterke nummers, terwijl een handvol nummers aan vergaande braafheid ten onder ging. Op Mirage Rock wordt de lijn der braafheid voortgezet en dat heeft desastreuze gevolgen. Er lijkt geen eind aan de plaat te komen. En dan is mijn exemplaar ook nog eens ongevraagd uitgebreid met een extra cd met vijf nummers, die overigens beter te pruimen zijn dan tien van de elf nummers die op de reguliere plaat terecht zijn gekomen. Net als op de vorige drie platen zitten de nummers op Mirage Rock vernuftig in elkaar, maar het ontbreekt ze aan dreiging. Zelfs een soort van gitaarexplosie zoals halverwege Dumpster World valt volledig in het niet bij een soortgelijke zeer geslaagde poging tijdens The Funeral op de debuutplaat van Band Of Horses. Ondanks mijn slechte voorgevoel besloot ik na het beluisteren van openingsnummer Knock Knock om de plaat toch aan te schaffen. Achteraf kan gesteld worden dat Knock Knock inderdaad het meest tot de verbeelding spreekt op deze plaat. De rest is prettige en onschuldige middle of the road countryrock.

 

Oog & oor: Knock Knock - Band Of Horses

Maandag 01 Oktober 2012 at 7:02 pm Geen reacties

The Cynics + The Peptones @ Vera

The Peptones is een garagerockband uit Den Haag. Een typisch voorprogrammaband. De band speelt gedreven, de nummers zijn redelijk energiek, maar kennen weinig diversiteit. Het aanwezige orgel wordt slechts sporadisch gebruikt, maar als opwarmer voldoet de band. The Cynics speelde volgens zanger Michael Kastelic twintig jaar geleden voor het laatst in Vera en voegt er ironisch aan toe dat hij blij is dat de band ondertussen zo populair is geworden. Er zijn hooguit 100 aanwezigen. Ondanks mijn enthousiaste verhalen over de band kon ik niemand uit mijn directe omgeving zo ver krijgen dit concert van The Cynics bij te wonen. Typisch. Aan de band ligt het niet. Kastelic heeft zijn wilde haren nog steeds niet verloren. Sterker nog, zijn lange krullen zijn bijna jaloersmakend. Vol onstuimigheid brengt hij de nummers samen met de jarige gitarist Gregg Kostelich die stoïcijns zijn werk doet. Aan het eind van het concert wordt het gitaargeluid nog voller als Ronnie Splinter, 64 jaar inmiddels, van The Outsiders een paar nummer meespeelt. Het lijkt zo simpel wat The Cynics doet, maar de nummers zitten uitstekend in elkaar en de band zit na al die jaren nog steeds vol energie.

Maandag 01 Oktober 2012 at 09:41 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed