Mellow Cruisers - Audacity

Het komt van alle hoeken aanwaaien. Met Audacity weet je geen moment wat er komen gaat. Niet dat het allemaal heel ingewikkeld klinkt. Integendeel eigenlijk. Dit kwartet uit Californië laat zich kenmerken door de standaard opstelling van zang, gitaar, bas en drums. Daar wordt verder helemaal niet moeilijk over gedaan. Stevig, maar niet te hard. Melodieus zonder glad te worden. Scherp zonder te hoeven steken. Rauw, maar toch makkelijk verteerbaar. Dynamische nummers waarin de gitaar en drums immer doorkletteren, terwijl zanger Matt Schalfeld met een licht schorre stem onbekommerd de weg riching punk en powerpop wijst. Op Mellow Cruisers klinkt Audacity als The Undertones die samen met The Replacements optrekt om alle indierock uit de jaren '90 eens grondig te herzien, te herschrijven en te herdefiniëren. Voorgaande is eigenlijk een moeilijke manier om een plaat te omschrijven van vier jongens die met veel lol een vrolijke en aanstekelijke gitaarplaat hebben opgenomen. Mellow Cruisers is zeker geen urgente gitaarplaat die iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber zou moeten hebben, maar wel eentje die tussen al die urgente gitaarplaten zorgt voor de broodnodige nuance.

 

Oor: Funspot - Audacity

Zaterdag 29 September 2012 at 12:36 pm Geen reacties

Long Slow Dance - The Fresh & Onlys

Het eerste dat opvalt aan Long Slow Dance is dat de productie in vergelijking met het meesterlijke Play It Strange meer helder is. Van directe verwijzingen naar garagerock is op de nieuwe plaat van The Fresh & Onlys nauwelijks nog wat over. De plaat loopt over van de typische melancholische en gelijktijdig montere zang van Tim Cohen in mooie midtempo popnummers, die vrijwel allemaal in meer of mindere mate verwijzen naar de jaren '80. Op een paar nummers wordt zelfs voorzichtig wat gebruik gemaakt van synths. De subtiele surfgitaar is nog steeds aanwezig, waardoor Long Slow Dance direct herkend kan worden als een Fresh & Onlys plaat. Het totale gebrek aan rauwe randjes is weliswaar het grootste gemis op Long Slow Dance, de ijzersterke composities vergoeden veel. Net als op Play It Strange valt er iedere keer weer iets nieuws te ontdekken op LSD (de afkorting van de titel is vast geen toeval). De nummers zijn dusdanig glad en aanstekelijk dat ik iedere keer als ik naar de plaat luister mijn bedenkingen houd, maar toch onweerstaanbaar aangenaam getroffen word.

 

Oog & oor: Presence Of Mind - The Fresh & Onlys

Donderdag 27 September 2012 at 6:03 pm Twee reacties

We Are Your Radio For The Night So Shut Up And Dance - Sidewalk

Daar zijn ze weer. De zelfbenoemde weekendpunks uit Utrecht die luisteren naar de naam Sidewalk. Na een demo en een cdtje met drie nummers is ze het gelukt om een plaat samen te stellen met zeven tracks. Bij iedere plaat groeit de band een beetje verder, waardoor We Are Your Radio For The Night So Shut Up And Dance veruit de sterkste release is van Sidewalk. De band heeft zich verder bekwaamd in pretentieloze punknummers met makkelijk meezingbare refreinen. Het popgehalte van een nummer is voor Sidewalk bijna net zo belangrijk als het punkgehalte. Wat dat betreft zit Sidewalk in dezelfde hoek als bijvoorbeeld The Apers en Accelerators, zonder overigens al dat niveau te halen. De Utrechters komen er wel steeds dichter bij in de buurt. Het is niet alleen melodieuze punk dat de klok slaat op deze plaat, ook de licht autistische obsessie met Chuck Morris komt naar voren op We Are Your Radio. Niet alleen op de hoes, maar vooral in het aanstekelijke nummer Chuck Norris. Sidewalk speelt de komende tijd, naast twee optredens in Denemarken, in Groningen, Leeuwarden en Amersfoort. Exacte data staan hier.

 

Oor: Chuck Norris - Sidewalk

Woensdag 26 September 2012 at 1:32 pm Geen reacties

Braindead USA - Dikes Of Holland

Het wil dit jaar nog niet echt vlotten met punkplaten die niet alleen direct in het gezicht ontploffen, maar daarnaast ook gevaarlijk gevarieerd zijn. De lat ligt nu eenmaal hoog. Een vijftal uit Texas lukt het echter om met zijn tweede plaat aan alle eisen voor een ongemeen sterke punkplaat te voldoen. Dikes Of Holland balanceert steeds op de rand van punk en garagerock. Daarnaast worden er nog een paar andere voorzichtige afslagen genomen. Soms een beetje richting Black Lips, soms een beetje richting jengelige indie. Zangeres Elizabeth Herrera verstaat de kunst op tijd haar mond te houden en de zang aan een ander bandlid over te laten. Op de vele momenten op Braindead USA dat het onduidelijk dreigt te worden wie de zang voor zijn/haar rekening dient te nemen, zetten alle bandleden min of meer gelijktijdig een keel op. Dikes Of Holland klinkt op Braindead USA niet alleen meedogenloos en fel, maar ook slordig en onverschillig. Vaak nog in een en hetzelfde nummer. De twaalf nummers razen op deze lp voorbij, richten een enorme ravage aan, maar aan het eind van de rit die Braindead USA heet blijven de Dikes Of Holland tussen stapels lege bierblikken fier overeind staan.

 

Oor: Braindead USA - Dikes Of Holland

Maandag 24 September 2012 at 1:08 pm Geen reacties

90 Wardour Street - The Frays

Het verhaal van The Frays is het verhaal van net niet. Deze Engelse modband speelde halverwege de jaren '60 prima r&b, maar vrijwel niemand kent de band. Niet zo gek, want uiteindelijk verschenen er van de band slechts twee singles. En die verkochten ook nog eens voor geen meter. Er werden in 1965 opnames gemaakt voor een lp, maar die hebben sindsdien op een zolderkamer gelegen. In de korte linernotes bij deze lp is dat hele verhaal te lezen. Ook het management van The Frays hielp niet echt mee. Zodra die doorhad dat de kans op succes bij de andere band die het ook onder zijn hoede had groter was, werd er aan The Frays, die toen nog The Sneekers heette, nauwelijks nog aandacht besteed. Die andere band speelde een meer dansbare versie van r&b en dat sprak het publiek veel meer aan. Die band heette The High Numbers en niet veel later werd die naam verandered in The Who. Toen de band alle kansen aan zich voorbij zag gaan, werd tegen beter weten in deze lp opgenomen. Een belabberde timing uiteraard, waardoor er verder niets met de opnames gebeurde. Acid Jazz Records is zo vriendelijk geweest deze plaat uiteindelijk toch het levenslicht te laten zien. De echte modliefhebber kan hier zijn vingers misschien bij aflikken, mij valt voornamelijk op dat The Frays steeds keurig binnen de lijntjes kleurt. Een wilde uithaal of een zwaar aangezet gitaargeluid zit er geen moment in. Ik begrijp waarom het management al snel alle aandacht gaf aan The High Numbers.

 

Oor: Eenie Meenie Miney Mo - The Frays

Donderdag 20 September 2012 at 11:03 pm Geen reacties

Kill From The Heart - Dicks

Jello Biafra brengt met zijn Alternative Tentacles label niet bepaald de meest enerverende hedendaagse punkplaten uit, maar een gebrek aan historisch besef kan hem niet ontzegd worden. Meestal zijn het de reissues waar zijn label in uitblinkt. Met het opnieuw uitbrengen van de twee lp's van de Dicks wordt dit nogmaals onderstreept. Kill From The Heart en These People verschenen respectievelijk in 1983 en 1985. De Dicks was namelijk niet de zoveelste Amerikaanse punkband die uit de hardcorescene tijdens de eerste helft van de jaren '80 ontsproot. De oorspronkelijk uit Texas afkomstige Dicks was net even anders. Niet alleen omdat de zanger Gary Floyd openlijk homoseksueel was en de nodige vermeende socialistische en communistische slogans gebruikte, maar vooral omdat de band over de straffe hardcore punk een geraffineerde laag bluesrock wist te smeren. De met blues doordrenkte punk kent op debuut lp Kill From The Heart een fraai hoogtepunt. In korte tijd heeft deze plaat een plaats veroverd tussen mijn favoriete punkplaten uit de eerste helft van de jaren '80. Ter volledigheid zijn aan de cd versie van Kill From The Heart de drie nummers van debuutsingle The Dicks Hate The Police toegevoegd. Hierop klinkt de Dicks nog net een stukje ruiger. Kill From The Heart is een essentiële punkplaat. Dat kan niet gezegd worden van opvolger These People. Van de oorspronkelijke line up is alleen Gary Floyd nog over en maakt de band zich net iets te veel los van zijn punkwortels. Kill From The Heart is de plaat die je moet hebben.

 

Oor: The Dicks Hate The Police - Dicks

Dinsdag 18 September 2012 at 7:22 pm Geen reacties

Take Root 2012

Er was slechts een enkele reden om een kaartje voor het Take Root festival in de Oosterpoort aan te schaffen: Reigning Sound. Zonder deze band van Greg Cartwright was ik net als de vorige veertien edities gewoon thuis gebleven. Nadere bestudering van het programma leert dat er wellicht nog een paar voor mij interessante artiesten komen spelen. Dan Stuart bijvoorbeeld, die toch een paar leuke platen met Green On Red heeft gemaakt, opent het festival. In zijn set vol countryrock komen een paar Green On Red nummers voorbij, maar maakt hij met z´n band toch een beetje belegen indruk. Even bij Doug Paisley kijken. Doug lijkt geen vrienden te hebben, alleen een akoestische gitaar. De zaal zit vol, luistert ademloos toe, terwijl de rij buiten de zaal steeds langer wordt. Na twee nummers besluit ik plaats te maken voor iemand die dit beter weet te waarderen. In de Grote Zaal begint even later Meschiya Lake And The Little Big Horns. Meschiya ziet er ruig en afgeleefd uit. Daar scoort ze zeker punten mee. Ook de verleidelijke wijze waarop ze haar glaasje champagne drinkt maakt indruk. In werkelijkheid is ze echter vrij braaf. Er komt veel jazz langs en na iedere solo spoort ze het publiek aan te applaudiseren. Vermakelijk, edoch voorspelbaar.

 

De hoogste tijd voor wat rock ´n roll. Sleepy Sun valt echter vreselijk tegen. De zanger verlangt van het publiek al tijdens het eerste nummer dat er wordt meegeklapt. Zo´n band dus. Het blijkt de opmaat voor een set vol slappe psychedelische meuk. Wat een verschrikking. Howlin Rain pakt het veel beter aan. Mannen met baarden die classic rock vol soul spelen. Bij de ballads raken ze me kwijt, maar bij het afsluitende freaknummer word ik er weer met de haren (sic) bijgesleept. Van Wovenhand verwacht ik een intens optreden, maar de band weet de afslag richting intensiteit grandioos te missen. De band speelt hard, lomp en zonder enig gevoel. Wovenhand lijkt op een stel beroepsmuzikanten die niets anders meer kunnen en alleen spelen om de maandelijkse rekeningen te kunnen betalen. Jammer.

 

Het is aan Reigning Sound om de avond te redden. Cartwright is licht verkouden, maar daar lijdt zijn stem niet onder. Integendeel, hij zingt beter dan ooit. Reigning Sound verstaat de kunst om met een licht melancholische ondertoon de weg naar het hart direct te vinden. Daarnaast duren de nummers geen seconde langer dan noodzakelijk. De vaart blijft erin. Als geen ander slaagt Reigning Sound erin om rock ´n roll, garagerock, soul en country tot een prachtig geheel te smeden zonder de essentie van een basaal popnummer uit het oog te verliezen. Reigning Sound is groots.

Zondag 16 September 2012 at 9:39 pm Geen reacties

Meat And Bone - The Jon Spencer Blues Explosion

In grofweg de afgelopen 10 jaar dat ik naar een nieuw nummer van Jon Spencer luisterde of hem zag optreden kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij zijn beste tijd wel gehad had. Af en toe maakte hij zelfs een ronduit uitgebluste indruk. Een eerste teken van wat wel eens een opleving zou kunnen zijn was de derde Heavy Trash plaat. Op die plaat, Midnight Soul Serenade uit 2009, begint het heilige vuur weer een beetje te branden bij heer Spencer. Met zijn Blues Explosion blijkt dat vuur in 2012 weer hoger opgestookt te zijn. De vlammen reiken dusdanig hoog dat de nieuwe plaat Meat And Bone niet misstaat tussen het betere werk van The Jon Spencer Blues Explosion uit de hoogtijdagen van 15 tot 20 jaar geleden. Een welkome aanvulling. Het lijkt alsof in de afgelopen acht jaar zonder nieuw werk van zijn Blues Explosion Jon Spencer zijn muzikale orgasmes heeft opgespaard om die in de eerste negen van de twaalf nummers op Meat And Bone te laten exploderen. De plaat opent direct met een donderende riff, hevig hakkende drums en het bronstige gegrom van Jon Spencer. Pas tegen het einde van de plaat neemt de blues het over in Unclear, gevolgd door het langste en minst spannende nummer Bear Trap. Het venijn zit hem op deze plaat duidelijk niet in de staart. De laatste drie nummers kunnen als naspel worden beschouwd. Om even bij te komen van negen nummers vol rauwe seks.

 

Oor: Black Mold - The Jon Spencer Blues Explosion

Vrijdag 14 September 2012 at 2:51 pm Geen reacties

Where Dreamers Never Go - The Trashed Romeos

Over Tiger High schreef ik eerder dit jaar al een lovend stukje. Plaat Myth Is This behoort tot een van mijn favoriete platen van dit jaar. Driekwart van Tiger High speelt in The Trashed Romeos. Genoeg reden om deze band met haar debuutplaat eens onder de loep te nemen. Drummer Greg Roberson heeft de touwtjes in handen bij The Trashed Romeos en begon in februari 2009 al met het arrangeren en opnemen van enkele nummers die uiteindelijk op Where Dreamers Never Go terecht zijn gekomen. Dit deed hij samen met Jim Dickinson. De Jim Dickinson die als producer en sessiemuzikant ook platen opnam met Bob Dylan, The Rolling Stones, Big Star en The Replacements. Om maar een paar namen te noemen, want de lijst van bands waar Dickinson mee heeft gewerkt is lang. Hij overleed echter in augustus 2009, waardoor verdere opnames van deze plaat enige vertraging opliepen. Where Dreamers Never Go is niet alleen om die reden een ode aan Jim Dickinson. Alle veertien nummers op de plaat zijn covers van meestal obscure nummers uit het ondertussen uitpuilende archief van garagerocknummers uit Memphis. Zes daarvan zijn in de jaren '60 geschreven door Dickinson zelf. The Trashed Romeos blijft trouw aan zijn roots uit Memphis, waardoor Where Dreamers Never Go een stijlvolle en karakteristieke garagerockplaat is geworden.

 

Oor: (You Can't Blow) Smoke Rings - The Trashed Romeos

Woensdag 12 September 2012 at 8:42 pm Geen reacties

The Seer - Swans

Welke zieke gedachte er achter zit om een Swansplaat uit te brengen in de zomer ontgaat mij volledig. Iedere Swansplaat zou aan het eind van de herfst moeten worden uitgebracht. Maar er zal zeker een goede reden voor zijn. Zoveel is na 30 jaar Swans wel duidelijk. Swans oppergod Micheal Gira doet namelijk niet iets zo maar. Overal zit een diepere, veelal zwartgallige en morbide gedachte achter. Voor iemand die in 1986 kennismaakte met Greed van Swans en die lp op bijna religieuze wijze achter elkaar draaide totdat familieleden zich oprecht zorgen begonnen te maken, mag wel enig uithoudingsvermogen worden verwacht. The Seer is echter een uitputtingsslag van twee uur en is alleen met een goede mentale en fysieke voorbereiding te doorstaan. The Seer is niet alleen lang maar vooral zeer intensief. Het herhalen van de boodschap is aan Gira wel toevertrouwd. Openingsnummers Lunacy eindigt met het herhalen van de zinsnede "Your childhood is over" en klinkt iedere keer weer net iets spookachtiger dan de vorige keer. Daarna volgt Mother Of The World dat begint met de versnelde ademhaling van iemand die buiten adem is. Vast op de vlucht voor de horde demonen die Swans met The Seer heeft losgelaten. Tijdens het tweede nummer al buiten adem. Zoveel vraagt dit Swans album van de luisteraar. Een plaat waarop alle vorige Swansplaten lijken samen te komen en een bijtende chemische reactie veroorzaken. The Seer is een ware uitputtingsslag, waarbij voor de weinigen die het gegeven is de eindstreep te halen geen enkele vorm van verlossing zal zijn.

 

Oor: Lunacy - Swans

Maandag 10 September 2012 at 2:01 pm Eén reactie

John Paul Keith @ Vera

John Paul Keith heeft twee mannen als begeleidingsband meegenomen. Een bassist en een drummer. Ergens halverwege het optreden meldt hij dat dit weliswaar zijn band The One Four Fives is, maar niet The One Four Fives waar hij ook platen mee opneemt. Die bestaat weer uit andere muzikanten. De muzikanten zijn inwisselbaar, want het draait bij John Paul Keith om de liedjes. Liedjes die grofweg uit drie bestandsdelen bestaan. Country, rockabilly en rock 'n roll. JPK put diep uit de bron van pure Amerikaanse muziek uit de jaren '50 en '60 en geeft er een frisse draai aan. Het draait allemaal om popsongs en het gevoel voor melodie. Af en toe geeft JPK zich over aan weer een gitaarsolo. Dat zijn de momenten dat het concert te saai dreigt te worden, terwijl het countrygehalte naar mijn smaak ook iets teruggeschroefd had mogen worden. Het zijn namelijk de zuivere rock 'n roll nummers waarmee John Paul Keith op sommige momenten werkelijk excelleert.

Vrijdag 07 September 2012 at 11:22 am Geen reacties

Painkillers - Left Lane Cruiser & James Leg

Left Lane Cruiser kan na een paar platen als duo wel wat hulp gebruiken. James Leg steekt in zo'n geval graag zijn handen uit de mouwen. De man die bij zijn eigen band Black Diamond Heavies zowel zingt als de toetsen bedient voelt zich direct thuis bij het duo dat de blues net als op de vorige platen overgiet met veel distortion. Producer Jim Diamond, die eigenlijk geen introductie nodig heeft, kan het niet laten om de basgitaar op te pakken. Daarnaast wordt Harmonica Shah gebeld met de vraag of hij met dit gezelschap een paar bluesklassiekers wil volspelen. Painkillers bestaat namelijk uit allemaal covers. Daardoor zijn niet alle nummers even spannend, maar is het wel duidelijk te horen dat de vijf mannen zich vereenzelvigen met het materiaal en aan een blik genoeg hebben om elkaar te begrijpen. Om het speelplezier verder te vergroten worden naast een stapeltje pillen van de huisdealer ook de nodige flessen whiskey in de studio genuttigd. Tegen het ochtendgloren vertrekken de mannen weer. De pijn en depressies worden achtergelaten in de bezoedelde studio. Ze maken zich op voor een paar uur slaap om vervolgens de onvermijdelijke kater te lijf te gaan met een paar bluesplaten.

 

Oor: Sad Days Lonely Nights - Left Lane Cruiser & James Leg

Maandag 03 September 2012 at 4:03 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed