Endless Flowers - Crocodiles

Er loopt een naakte man de trap af met een bos bloemen in zijn hand. Meestal is de eerste reactie in zulke absurde situaties de beste. Mensen die nadrukkelijk om aandacht vragen dienen zo veel mogelijk genegeerd te worden. In het geval van deze naakte man, zijn bos bloemen, maar vooral de band Crocodiles is dat ook het beste. Crocodiles heeft al een paar platen op zijn naam staan, maar zo aanstellerig als op Endless Flowers klonk de band nog nooit. Voor de vorm worden de magere nummers met hele en halve lagen fuzz en distortion ingepakt in een poging het gebrek aan scherpe composities te maskeren. Een vergeefse poging. De meeste irritatie wekt echter de aanstellerige zang. Alsof Suede met zijn geposeerde nichtenpop weer helemaal terug aan het firmament is. Die tijd hebben we met z'n allen moeten doorstaan en een herbeleving van deze zeikerige band is wel het laatste waar men op zou willen wachten. Endless Flowers dient samen met Crocodiles en de naakte man bij kop en kont opgepakt te worden en in de gracht te worden gesmeten. Deze recensie had er dus helemaal niet moeten zijn.

 

Oog & oor: negeren

Dinsdag 31 Juli 2012 at 9:53 pm Geen reacties

Ashtones, NOWC en None Shall Pass @ Pulse

Eerst spelen er twee andere bands voordat het publiek antwoord krijgt op de vraag hoe de Ashtones klinken nadat zanger Gé door voornamelijk tragische omstandigheden zijn hele band moest vervangen. In Pulse, voorheen Shadrak te Groningen staat allereerst een lokale metalband op het podium. Of eigenlijk staan de meeste bandleden meer voor het podium. Hoewel de metal van None Shall Pass vrij vlak klinkt heeft de band veel contact met het publiek. Publiek dat voornamelijk voor de Groningers is gekomen, want op het moment dat het echt interessant dreigt te worden zijn de meeste mensen reeds vertrokken. Nitrous Oxide Wrestling Club uit Duitsland staat voor een handvol mensen te spelen. Een band dat meer publiek verdient, want NOWC mag dan een punkband zijn. Het is wel een punkband dat zijn nummers breed weet uit te spinnen en de spanning verder weet op te bouwen. Daarnaast wordt er af en toe subtiel teruggeschakeld naar een reggaeritme. Geen uitstraling, maar wel sterke nummers.

 

Op plaat weet de Ashtones niet altijd het vuige geluid dat live gespeeld wordt te reproduceren. Het is dus zaak deze band live te zien, te horen en te ondergaan. Met een geleende drummer (Rutger van Loud Squirt)  en twee leden van het eveneens Franse Crusaders Of Love spelen de Ashtones een ziedende set. Hoogtepunten zijn de Ashtonesklassieker Shit In My Blood, het meer recentere Teenage Hunting en uiteraard Stoogescover Search And Destroy. Het is Gé in korte tijd gelukt een band samen te stellen die op veel vlakken het oude Astonesgeluid weet te overtreffen. In de Franse underground heerst slechts één band. Ashtones, gaat dat zien!

Zondag 29 Juli 2012 at 1:54 pm Geen reacties

Hated By The Sun - Hellshovel

Ruim twee maanden geleden stond Hellshovel in Vera. In eerste instantie maakte deze Canadese band niet veel indruk. Toch bleef ik staan en verliet ik niet naar een paar nummers de voorste gelederen om me aan de bar te nestelen om me onder te dompelen in een nevel van alcohol (dat gebeurde pas later die nacht en had een hele andere aanleiding). Een juiste keuze, want het optreden werd bij ieder nummer levendiger al ontbrandde er uiteindelijk niets. Hetzelfde kan gezegd worden van debuutplaat Hated By The Sun. Geen moment is er sprake van vlammende nummers. De band van Demon's Claws zanger Jeff Clarke speelt met allerlei genres. Het resulteert in een plaat vol rammelende, psychedelische garagepop met een lichtje countrytik. De sfeer op de plaat blijft ondanks het hoge jengelgehalte altijd zeer mellow. Bijna trapt de band in de valkuil der eenvormigheid, maar dankzij een handvol sterke nummers blijft Hated By The Sun in een wankel evenwicht toch overeind staan. Liefhebbers van de Black Lips zouden met een beetje goede wil wat uit deze plaat kunnen halen, maar eigenlijk is het wachten totdat Slovenly Recordings weer wat vaker kijkt naar bands die meer punk dan psychedelisch zijn.

 

Oor: Hated By The Sun - Hellshovel

Donderdag 26 Juli 2012 at 12:13 pm Geen reacties

Dingleberry Fields Forever - The Shit

Vier mannen die hun sporen in de Zwitserse underground ruimtschoots verdiend hebben, beginnen in 2010 een nieuwe band. Een band die het helemaal moet zijn. Een naam is snel gevonden. The Shit. Het idee is op garagerock uit de jaren '60 te combineren met punk uit de jaren '70 en wat psychedelica als smeermiddel te gebruiken. Geen schokkende combinatie natuurlijk, de meerwaarde moet daarom in de uitwerking zitten. Voor het opnemen van hun debuutplaat maken ze gebruik van de contacten die ze in de loop der jaren hebben opgedaan. Zo belanden ze in de Rancho De La Luna Studio in Californië. Een studio waar de nodige desert rock platen zijn opgenomen. De airco moet hebben staan loeien tijdens de opnames, want Dingleberry Fields Forever klinkt opmerkelijk fris. Tijdens het opnemen loopt er van alles rond de studio. Muzikanten die hebben gespeeld op platen van Masters Of Reality, Eagles Of Death Metal en Queens Of The Stone Age bijvoorbeeld. Ze krijgen allemaal een rol op de plaat. Daarnaast worden nog wat mensen uit de Voodoo Rhythm-stal gevraagd ook een bijdrage te leveren. Zo speelt Delaney Davidson een mooie rol in het country tranentrekker Blue Tears. De rest van de plaat bestaat uit dynamische nummers waar naast de al eerder genoemde invloeden ook de nodige stonerrockeffecten zijn waar te nemen. Ondanks de waslijst aan gastmuzikanten is The Shit er in geslaagd een opmerkelijk gedreven en samenhangende plaat op te nemen.

 

Oog & oor: Get Out - The Shit

Donderdag 19 Juli 2012 at 6:24 pm Geen reacties

Slaughterhouse - Ty Segall Band

Ty Segall heeft er dit jaar zin in. Niet zo gek lang geleden verscheen er een plaat van zijn hand samen met White Fence, nu is het de beurt aan een plaat met de band waar hij menig tour heeft gedaan en toepasselijk de Ty Segall Band is gedoopt. Op Slaughterhouse vinden de krakende gitaren, de afwisseling tussen schreeuwen en zingen en het samenspel van bas en drums elkaar in een uitgebalanceerd geheel van melodieuze nummers. Niet dat er ook maar iets overeind blijft staan op Slaughterhouse.  Bo Diddley's Do Wah Diddy krijgt bijvoorbeeld helemaal een speciale behandeling. Het nummer wordt vakkundig gedemonteerd, maar tijdens het opnieuw in elkaar zetten blijken de nodige onderdelen kwijt te zijn geraakt. Deze worden vervangen door vreemde onderdelen die merkwaardig goed blijken te passen. Uiteindelijk eindigt het nummer abrupt met de mededeling: Fuck this fucking song! Een glorieuze overwinning voor Ty Segall en zijn band. Deze band bestaat uit gitarist Mikal Cronin, bassist Charles Epstein en drummer Emily Rose Epstein.  Allen muzikanten die naast het samen touren een gemeenschappelijke geschiedenis hebben met Segall en van nature aanvoelen wat een nummer nodig heeft. Slaughterhouse is zo'n plaat die klinkt alsof de ideale nummers al lang en breed zijn geschreven, maar de band die pas is gaan opnemen toen de perfecte chemische balans daarvoor werd gevonden. Vakmanschap van dopeheads die de controle nimmer verliezen.

 

Oor: I Bought My Eyes - Ty Segall Band

Maandag 16 Juli 2012 at 12:27 pm Geen reacties

Portable Pop - The Late Show

In de naïeve veronderstelling dat ik de meeste platen uit een van mijn favoriete popjaren (1980) wel ontdekt heb, word ik toch regelmatig met de feiten op de neus gedrukt. Er valt nog genoeg te ontdekken. Ik ben er nog lang niet. In magere tijden kan er met een gerust hart nog verder dan normaal in het verleden worden gedoken. De laatste 'ontdekking' is de debuutplaat van The Late Show. Portable Pop heet de plaat. Opgenomen in 1979, uitgebracht in 1980 en voor zo ver de bronnen het prijsgeven is de plaat sinds die tijd nooit opnieuw uitgebracht. Trashy Creatures Records heeft de twaalf nummers van de lp op cd gezet en er nog vier bonustracks achteraan geplakt. Burger Records heeft gelijktijdig de plaat op cassette uitgebracht en daar staan zelfs tien live-opnames op als bonus. Van een re-release op vinyl is overigens nog geen sprake. The Late Show rekt het powerpopgenre op Portable Pop verder op. De band combineert de melancholie van Big Star met de onstuimigheid van Cheap Trick. De band neemt nog een tweede plaat op, maar door merkwaardige omstandigheden wordt die nooit uitgebracht. Aan het eind van het jaar moet ook daar verandering in zijn gekomen. Portable Pop zal geen enkele liefhebber van powerpop teleurstellen.

 

Oog & oor: Take A Change - The Late Show

Zaterdag 14 Juli 2012 at 1:34 pm Geen reacties

From The Outskirts Of Town - Ashtones

Gé Ashtone is er niet de persoon voor om bij een beetje tegenslag direct bij de pakken neer te gaan zitten. Zoals eerder gemeld zijn vorig jaar beide gitaristen van zijn band de Ashtones overleden. De bassist en drummer vertrokken vervolgens ook. Voor de meeste bands betekenen zulke tegenslagen direct het einde, voor de Ashtones niet. Opperhoofd Gé rekruteerde in de undergroundscene van Lille en omgeving nieuwe bandleden en dook de studio is. Al was het alleen al als eerbetoon aan de overleden gitaristen. From The Outskirts Of Town bestaat voor de helft uit nummers van de nieuwe Ashtones en voor de helft uit nummers van de oude Ashtones. Het verschil is duidelijk hoorbaar, al blijft smerige en gedegenereerde rock 'n roll het uitgangspunt.  De nieuwe songs staan aan het begin van de plaat en klinken alsof ze met enige haast in elkaar zijn gezet. De tweede helft van de plaat geniet daarom de voorkeur. Deze nummers, eerder verschenen op de split-lp Savage Salvation Split, klinken een stuk doorleefder en wilder. Hoe de vernieuwde Ashtones live klinken zal vrijdag 27 juli blijken als de band samen met de punks van Nitrous Oxide Wrestling Club in de Shadrak Klup in Groningen spelen. Ondergetekende zal dj van dienst zijn. Een avond vol punk en vuige rock 'n roll zal ons deel zijn.

 

Oog & oor: Street Credibility - Ashtones

Donderdag 12 Juli 2012 at 2:55 pm Twee reacties

Under The Pale Moon - Wymond Miles

In afwachting van de volwaardige opvolger van het magistrale Play It Strange van The Fresh & Onlys is het even behelpen met andere platen van leden van deze uit San Fransisco afkomstige band. Zo lijkt het. Zanger Tim Cohen neemt platen op onder de naam Magic Trick en de gitarist onder zijn eigen naam. Wymond Miles is de naam en Under The Pale Moon zijn soloplaat. De plaat dient in eerste instantie als een overbrugging naar die nieuwe plaat van The Fresh & Onlys die in september wordt verwacht. Na verloop van tijd blijkt dat Under The Pale Moon keer op keer wordt gedraaid en vooral het mooie, terneergeslagen nummer Pale Moon. Maar er blijkt meer aan de hand. Wymond Miles maakt popnummers die langzaam blijven drijven op laagjes fuzz, voorzichtig ingekleurde synthklanken en zijn droevige stem. Dromerig en spookachtig tegelijkertijd. De nummers bevatten details die ook terug te vinden zijn bij bands uit de 4AD-stal, Echo & The Bunnymen en David Bowie. Under The Pale Moon maakt dusdanig veel indruk dat deze solo-uitstap van Miles de nieuwe plaat van zijn band wel eens zou kunnen overtreffen. Under The Pale Moon is een existentialistische plaat die troost biedt en houvast geeft. Daar zijn er weinig van.

 

Oog & oor: Pale Moon - Wymond Miles

Dinsdag 10 Juli 2012 at 11:28 am Geen reacties

Gettin' All - The Attention!

Je zou ze de kost moeten geven, al die bands die voor eeuwig in de jaren '60 zijn blijven steken. Zoals The Attention! bijvoorbeeld. Dit kwintet uit Wenen is toe aan zijn tweede plaat Gettin' All. Even uw aandacht dus. Voor The Attention! telt slechts een ding en dat is klinken als een Engelse band ergens halverwege de jaren '60. The Yardbirds, The Animals, The Kinks, dat werk. Originaliteit is dus ver te zoeken en een nieuwe draai wordt ook niet gegeven. Voor de liefhebber die maar geen genoegen kan krijgen van dit soort bands zijn de Oostenrijkers een plezante aanvulling op het aanwezige aanbod, want The Attention! weet wel degelijk hoe het moet. Het is aan Screaming Apple Records wel toevertrouwd om de krenten uit de retropap te pikken. De platenmaatschappij is zo vriendelijk geweest om de in 2009 verschenen debuut lp toe te voegen aan de cd-versie van Gettin' All. Wat opvalt is dat de nieuwe plaat veel ruiger en ongelikter klinkt. De band gooit er naast de Engelse invloeden ook nog een paar Bo Diddley stomps tegenaan. Een goede zet. The Attention!: erg leuk, maar geen toegevoegde waarde.

 

Oog & oor: Have A Drink - The Attention!

Zondag 08 Juli 2012 at 12:23 pm Geen reacties

This Looks Serious - Rayon Beach

Mensen die zichzelf niet al te serieus nemen hebben bij mij altijd een streepje voor. Datzelfde geldt voor bands. Rayon Beach mag op basis van de hoes gerekend worden tot een band die zichzelf niet al te serieus neemt en slaat me een foto van een scene uit de serie Family Ties zelfs door naar de andere kant. De kant van een platenhoes die de lading van de plaat niet dekt. Het trio heeft een dozijn nummers op This Looks Serious gezet. Die nummers laten zich kenmerken door een laid back garagepunk aanpak. Van toegevoegde waarde zijn de keyboards, die de nummers een spacy karakter geven. De nummers balanceren tussen garagepunk en new wave. Niet veel bands weten daarin het juiste evenwicht te vinden. Rayon Beach wel. De zanger tergt zijn stembanden nooit tot het uiterste. Hij klinkt vooral verveeld en zeurderig. Alsof hij vanaf zijn eigen planeet de aardbewoners aanschouwt en alle routineuze handelingen die worden verricht dagelijks van commentaar moet voorzien. Dag na dag. Veel nummers op This Looks Serious lijken nogal op elkaar. Wat meer verscheidenheid was wenselijker geweest. Aan de andere kant ettert de plaat dankzij het gebrek aan diversificatie na afloop nog lekker na, waardoor de neiging om de plaat opnieuw op te zetten nooit lang kan worden onderdrukt.

 

Oor: Jacuzzi Limo Explosion - Rayon Beach

Donderdag 05 Juli 2012 at 2:54 pm Geen reacties

Plastic People - Wildwood

Frantic Records is zo vriendelijk geweest om diep in allerlei muzikale archieven te grasduinen. Op zoek naar materiaal van het uit Californië afkomstige Wildwood kwam het naast de twee singles die de band eind jaren '60 opnam nog meer nummers tegen. Genoeg om er een hele cd mee te vullen. Wildwood neemt een duik in rhythm & blues en voegt daar de rauwheid van garagerock aan toe, giet er wat voorzichtige psychdelica overheen en legt een stevige basis van proto-hardrock. Wildwood liet zich naar eigen zeggen inspireren door The Beatles. De vier Engelsen zorgden er voor dat de Amerikanen wisten wat ze wilden doen. Op een podium staan en wilde muziek maken. Overigens is er verder niets te horen van Beatlesinvloeden in de nummers van Wildwood. Dit ter geruststelling. Hoe verder Frantic Records de archieven in werd gezogen, des te meer interessant materiaal er naar boven kwam. Zo is er nog een cd toegevoegd met restmateriaal. Daar staan nog een paar outtakes op van Wildwood, maar ook beide kanten van de enige single die The Mal-T's hebben opgenomen. Deze band geldt als voorloper van Wildwood. Ter volledigheid zijn er ook nog een paar nummers toegevoegd van de mysterieuze William Chalker. Een schimmig figuur die soms teksten schreef voor Wildwood. In totaal 27 nummers vol pyschedelische hardrock.

 

Oog & oor: Plastic People - Wildwood

Woensdag 04 Juli 2012 at 10:11 am Geen reacties

Aanbevolen

Echte klassiekers zitten er niet tussen. Er zit zelfs geen plaat tussen die er ook maar in buurt komt, maar de vijftien platen van de eerste helft van 2012 die nochtans worden aanbevolen zijn, in alfabetische volgorde:

 

- Aufheben - The Brian Jonestown Massacre
- Wallpaper Music - Cheap Time
- Leaving Atlanta - Gentleman Jesse
- Dismania - K-Holes
- Kaiser Bitnik - Kaiser Bitnik
- WIXIW - Liars
- Under The Pale Moon  - Wymond Miles
- Horizon Fires - Nice Face
- Outer Minds - Outer Minds
- The Peep Tempel - The Peep Tempel
- This Looks Serious - Rayon Beach
- Slaughterhouse - Ty Segall Band
- Hair - Ty Segall & White Fence
- Myth Is This - Tiger High
- Woollen Kits - Woollen Kits

Dinsdag 03 Juli 2012 at 11:30 am Geen reacties

VI-XI - Negative Standards

Het brute werk kan met een gerust hard worden overgelaten aan Negative Standards. Deze uit Oakland afkomstige band is ongeveer post-alles wat er denkbaar is. Post-crust, post-hardcore, post-doom en post-sludge. De eerste van Negative Standards is een op cassette en 10" verschenen plaat met vijf nummers getiteld I-V en de tweede plaat is een 12" met zes nummers. Aangezien de band daar gewoon verder gaat waar het was gebleven is de titel VI-XI. Simpel en doeltreffend, hard, onverstaanbaar, grimmig en dodelijk. Op VI-XI sta je tot de enkels in het rottende menselijk weefsel en voor je het weet word je bij de keel gegrepen en ben je het volgende slachtoffer. Geen tijd om om genade te smeken. Zomerplaat? Fuck You! Deze jongens lopen nooit in de zon. Best lastig daar in Californië, maar Negative Standards krijgt het voor elkaar geen enkele zonnestraal toe te laten in deze nummers. Dit vrolijke werkje is op vinyl verschenen bij het Duitse Vendetta Records en aangezien het toch eigenlijk hele lieve jongens zijn zijn beide platen te downloaden op de bandcamp van Negative Standards. Alleen downloaden als je echt geen zin in de zomer hebt.

 

Oor: VI-XI - Negative Standards

Maandag 02 Juli 2012 at 12:42 pm Geen reacties

Top 20

Op de helft van het jaar en dus tijd voor een zinloos lijstje. Geplukt van mijn Last.fm pagina. Het meest beluisterd in de eerste zes maanden van 2012:

 

01 The Brian Jonestown Massacre
02 Gentleman Jesse
03 Outer Minds
04 Cheap Time
05 Liars
06 Cheater Slicks
07 Woollen Kits
08 The Jon Spencer Blues Explosion
09 Tiger High
10 The Necessary Evils
11 Devo
12 Bo Diddley
13 The Peep Tempel
14 Lyres
15 Royal Headache
16 Ty Segall & White Fence
17 Public Image Ltd.
18 Loli & The Chones
19 Action Swingers
20 Kaiser Bitnik

Zondag 01 Juli 2012 at 11:35 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed