Horizon Fires - Nice Face

Horizon Fires is de tweede lp van Nice Face. Hoogste tijd dus voor wat aandacht, want op Horizon Fires gebeuren opmerkelijke dingen. De plaat start met een psychedelisch progrock intro, maar ontpopt zich al snel tot wat er ook op de rest van de plaat staat. Opgejaagde, fucked up synthpunk. Nice Face is echter niet voor één gat te vangen. De synthpunk wordt doorspekt met post-punk en zelfs met klinische jaren '80 industrial. Ook aan de dansvloer wordt gedacht. Er dient weliswaar solitair en met het hoofd naar beneden gedanst te worden, maar er mag tenminste gedanst worden! Vooral Asymptotes II zal in de donkerste danskelders een hit blijken te zijn. Nice Face bezit het vermogen om voor ieder nummer een andere invalshoek te kiezen en toch een samenhangend album vol te spelen. Onvoorspelbaar, grimmig, spannend en enerverend. Vanuit zijn duistere schuilkelder ziet Nice Face de horizon in brand staan, terwijl het in zijn hoofd ook niet volledig naar wens gaat: I Feel The Rot Splashing Around In My Skull / But The Cool Green Water Is Soothing On The Backs Of My Eyeballs. Zo maar een dag uit de verknipte wereld van Nice Face.

 

Oog & oor: Shaman - Nice Face

Donderdag 28 Juni 2012 at 12:43 pm Geen reacties

Super Treatment - Heavy Cream

Ty Segall had nog even wat tijd over om een album te produceren. Super Treatment noemt Heavy Cream het en het is inderdaad een super treatment geworden. Bakken vol fuzz worden opgetrokken en met veel genoegen over de plaat uitgesmeerd. De drums klinken alsof ze in een aanpalend gebouw zijn opgenomen en doen denken aan slagen op kartonnen dozen. De zangeres klinkt als een krolse Joan Jett ten tijde van The Runaways.  De  poppunknummers worden verknipt, verkreukeld en verscheurd. Daarna worden ze bij elkaar geharkt en gaan een heel eigen leven leiden. Super Treatment is een garageplaat waar de lol de volle 26 minuten vanaf stuitert. De nummers van Heavy Cream zijn niet slechts een sympathieke aanval op de trommelvliezen, maar zorgen er ook voor dat het hart sneller gaat kloppen en er een glimlach ontstaat waar normaliter zuinigjes de lippen worden getuit. Ty Segall en de drie dames en een heer van Heavy Cream kunnen met tevredenheid terugkijken op de samenwerking. Als een plaat een voorbode is van wat een band live kan brengen dan mag er wat verwacht worden van deze band uit Nashville. De plaat is verschenen op Infinity Cat Records.

 

Oor: John Johnny - Heavy Cream

Dinsdag 26 Juni 2012 at 4:23 pm Geen reacties

The Fuzz Box - Murdering Tripping Blues

Vorig jaar kwam ik de Portugezen die zich Murdering Tripping Blues noemen voor het eerst tegen in de vorm van het album Share The Fire. Een album dat bestaat uit een allergaartje van garagerock, hardrock en bluesrock. Voor de liefhebber wordt er ook nog een beetje met stonerrock aangerommeld. Een echt eh... rockalbum dus. Share The Fire blijkt het tweede album te zijn. Samen met debuutplaat Knocking At The Backdoor Music uit 2008 en een dit jaar verschenen live album maakt de plaat onderdeel uit van een cd-box. Dat live album valt nogal tegen, het geluid is gortdroog opgenomen, waardoor het gewenste effect uitblijft. Juist een moddervet geluid had de songs tot leven gebracht. Nu zijn het doodse nummers op een live album. Een vreemde keuze en een gemiste kans. Ook de titel The Fuzz Box is merkwaardig. Zoveel fuzz valt er namelijk niet te ontdekken op de drie cd's. De band speelt komende weekend overigens in den lande. Een mogelijkheid om te ontdekken of deze band nou echt zo vreemd is of gewoon een doorsnee rockband. Zelf ben ik daar nog niet uit.

 

Oor: Modern Time, So Simple (Live) - Murdering Tripping Blues

Maandag 25 Juni 2012 at 1:45 pm Geen reacties

Celebration Rock - Japandroids

Als er aan het eind van het jaar de balans wordt opgemaakt van alle platen die dat jaar zijn verschenen, blijven er altijd een paar verrassingen over. In 2009 was dat het debuutplaat van Japandroids. Post-Nothing bleek een van mijn favoriete platen van dat jaar. De nieuwe plaat van Japandroids zal waarschijnlijk aan het eind van dit jaar niet zulke hoge ogen gooien. Niet dat er veel mis is met de plaat. Het duo ramt en beukt nog altijd even lekker door, maar wellicht zijn ze te goed op elkaar ingespeeld en is daardoor het spontane rammelen van Post-Nothing verdwenen. De twee Canadezen spelen behoorlijk strak en laten hun duistere kant even voor wat het is. De minimalistische wanhoop is ingeruild voor levensvreugde, maar niet ieder nummer op Celebration Rock is raak. The Gun Club cover For The Love Of Ivy voegt bijvoorbeeld niets toe aan het origineel. Ik kan met niet voorstellen dat de weduwe Posion Ivy ook maar enige troost zal halen uit deze uitvoering. Zo zijn er meer nummers op Japandroids' nieuwe plaat die me niet volledig weten in te palmen. Daar staan echter ook een paar ijzersterke nummers tegenover, zoals The House That Heaven Built.

 

Oor: The House That Heaven Built - Japandroids

Zaterdag 23 Juni 2012 at 10:58 am Geen reacties

Tempest - Broken Water

Waar zouden we zijn zonder Sonic Youth? Broken Water zou dan waarschijnlijk nog ergens in een oefenhoek bivakkeren en geen idee hebben hoe de zaken aan te pakken. Tempest klinkt alsof Broken Water de weggegooide restjes van Sonic Youths Evol jarenlang heeft bestudeerd en ze vervolgens vol overgave heeft nagespeeld. Om het kopieergedrag te maskeren worden heel gluiperig nog wat ideetjes gejat van Dinosaur Jr en My Bloody Valentine. Die mixen we er nog even lekker doorheen en we draaien de zang wat naar de achtergrond, want zingen kunnen we namelijk helemaal niet. Dat moet Broken Water ongeveer gedacht hebben. De band is niet in staat verder iets toe te voegen. Met een onschuldige hobby waarmee niet naar buiten wordt getreden was iedereen beter af geweest. Er zou geen genade moeten zijn voor bands die op geen enkele originele gedachte kunnen worden betrapt en simpelweg een fletse kopie van andere bands zijn. Datzelfde geldt voor mensen die krampachtig iets positiefs proberen te vinden op deze plaat.

 

Oor: bespaar je de moeite

Donderdag 21 Juni 2012 at 10:56 am Geen reacties

The World Ain't Round, It's Square - The Anomalys

De hoogste tijd om singles die de afgelopen tijd zijn binnen gekomen te bespreken. Te beginnen met een bijzondere. Geen singletje op vinyl, maar een flexidisc. De laatste keer dat ik een flexi draaide moet in ongeveer 1984 zijn geweest. Dankzij een nieuwe Nederlands label komt daar verandering in. De eerste release van MV50 Records is een rode, vierkante flexidisc die op 33 rpm dient te worden gedraaid (op 45 rpm klinkt het trouwens ook nog verrassend goed kan ik uit ervaring mededelen). Twee nummers van The Anomalys op één kant, waaronder een cover van The World Ain't Round, It's Square van The Savages. Warm aanbevolen en te bestellen via de MV50 Records site. Ook The Hex Dispensers laat nog even iets van zich horen. Een single met drie nummers. De band schuift verder op richting het geluid van Wipers. Alex Cuervo leeft sinds een auto-ongeluk waarbij hij naar eigen zeggen had moet sterven in een paralelle wereld. De thematiek op deze Parallel single.

 

Ter afsluiting vier singles van Hozac Records. Alle verkrijgbaar op goudkleurig en vertouwd zwart vinyl. E.T. Habit heeft met zijn single Venomous spacerock in de garage gemaakt dat botst tegen het verlaagde plafond, een harde landing maakt en vervolgens eindigt als een psychedelisch trip. Helemaal mooi wordt het op de single van Plateaus. Op Do It For You maakt de band een opgejaagde indruk en klinkt als de Black Lips die worden verzopen in een waterval van fuzz. Op de b-kant staat Jasmine, een verziekte ballad. Laat deze band snel een full-length opnemen! Far-Out Fangtooth is een duister gezelschap uit Philadelphia en zit in dezelfde hoek als K-Holes. Dreigende ritmes en zang uit donkere kerkers. Lichte kost brengt Cozy met de single Cola Shock Kids. Een aanstekelijke mix van powerpop met glamrock. Alle vier verkrijgbaar bij Hozac.

 

Oor: The World Ain't Round, It's Square - The Anomalys

Oog & oor: Do It For You - Plateaus

Dinsdag 19 Juni 2012 at 11:49 am Twee reacties

WIXIW - Liars

Daar sta je dan als liefhebber van muziek waarin de gitaar immer een prominente rol speelt. Op het nieuwe Liars album is dat instrument namelijk nauwelijks aanwezig en ik vind het een prachtalbum. WIXIW staat vol duistere elektronica en verknipte teksten. Alsof Bowie uit zijn Lowperiode botst met het betere elektronische werk van Primal Scream. Liars is een band die op iedere plaat helemaal anders klinkt, maar toch ontegenzeggelijk Liars blijft. De meeste nummers hebben een verstikkende uitwerking, maar Liars is wreed genoeg om niet direct de strot van het slachtoffer dicht te knijpen. Dat zou ook een beetje te makkelijk zijn. Het doel is om het spel zo lang mogelijk vol te houden. Het optimale rendement te halen.  Het desastreuze lot staat toch al vast in de macabere wereld van Liars. Op de momenten dat er wordt gedacht dat alle hoop verloren is, verslapt de band de greep en kan er in een nummer als A Ring On Every Finger naar ademt gehapt worden. Zo zijn er meer momenten op WIXIW waar de genadeklap wordt verwacht, maar uiteindelijk niet wordt uitgedeeld. WIXIW is angstaanjagend, benauwend en buitengewoon groots.

 

Oog & oor: No.1 Against The Rush - Liars

Zondag 17 Juni 2012 at 2:59 pm Geen reacties

Worship - A Place To Bury Strangers

Met zijn derde full -length wil A Place To Bury Strangers de hele jaren '80 nog eens dunnetjes overdoen. Nu is de New Yorkse band er niet eentje die het muzikale wiel opnieuw heeft uitgevonden. Op de vorige plaat, EP's tel ik voor het gemak even niet mee, Exploding Head wordt rijkelijk gebruik gemaakt van shoegazebands uit het verleden. Op die plaat weet de band nog heerlijk over de top te gaan en het verleden ernstig te verminken zodat er tenminste de illusie wordt gecreeërd dat er iets nieuws ontstaat. Worship mist echter eigen ideeën. The Cure en Joy Division komen langs en daar wordt een lading herrie overheen gekieperd. Meer is Worship eigenlijk niet. Het is allemaal net iets te makkelijk in elkaar gezet. Een euvel waar meer bands uit New York aan lijden. Xray Eyeballs bijvoorbeeld. Ook die band heeft na de sterke plaat Not Nothing een plaat opgenomen waar The Cure centraal lijkt te staan en vrijwel niets enerverends gebeurt. Wat mij betreft stopt het dan. Het is leuk geweest. Exploding Head zal ik nog vaak draaien, maar van Worship zal alleen Revenge nog voorbij komen. In dat nummer gaat A Place To Bury Strangers nog eens lekker te keer, de rest is een slap aftreksel.

 

Oor: Revenge - A Place To Bury Strangers

Vrijdag 15 Juni 2012 at 10:12 am Geen reacties

The Brian Jonestown Massacre @ Vera

Met acht man staat The Brian Jonestown Massacre op het podium. Een band die zijn hoogtepunt kende in de jaren '90, maar de laatste jaren weer verrassend sterke platen maakt. Sterker nog, het vorige maand verschenen Aufheben is een van de meest meeslepende platen die dit jaar is verschenen. Bijna twee uur spelen de mannen om vervolgens zonder toegift te geven het podium te verlaten. In deze tijd lijkt vooral frontman Anton Newcombe volledig in beslag te zijn genomen in zijn eigen belevingswereld. Af en toe mompelt hij wat tegen het publiek en op een gegeven moment moppert hij wat op een bandlid. Voor de rest blijft hij in zijn eigen wereld, terwijl de band laag over laag legt en soms met vijf gitaristen aantreedt. Het nummers worden ook op die momenten nooit helemaal volgespeeld, er blijft altijd ruimte over. Neo psychedelica in de overtreffende trap. Een centrale rol is weggelegd voor de tambourineman. Letterlijk, want hij staat midden op het podium en speelt de rol van verveelde nicht met verve. Newcombe blijft het hele concert aan de zijkant van het podium staan en heeft vooral oog voor de band. The Brian Jonestown Massacre zorgt voor een fascinerend optreden. Voor mij het concert van het jaar tot dusver.

Woensdag 13 Juni 2012 at 09:08 am Geen reacties

Myth Is This - Tiger High

Trashy Creatures is een nieuw label en heeft als thuisbasis Memphis. Dat laatste is al voldoende reden om het label goed in de gaten te houden, maar het wordt nog beter. De tweede release van het label is de debuutplaat van Tiger High. Twee van de leden van deze band hebben banden met ondermeer Jack Oblivian, Reigning Sound en Compulsive Gamblers. Jake Vest speelde nog mee op de laatste plaat van Jack Oblivian en Greg Roberson was ooit drummer in Reigning Sound en Compulsive Gamblers. Samen met Toby Vest en Greg Faison vormen ze nu Tiger High. Deze band neemt de Memphis style garagerock als uitgangspunt en smeert er vervolgens van alles doorheen. De muur van fuzzy gitaren neemt veelvuldig Spectoriaanse proporties aan dat resulteert in psychedelisch garagerocknummers. Ook is de band niet vies om voorzichtig wat krautrock te misbruiken om de nummers nog wat meer in te kleuren. Liefhebbers van reeds genoemde bands en de Fresh & Onlys doen er goed aan Tiger High te verwelkomen. Myth Is This verscheen eerder dit jaar als cassette en is met vier extra nummers nu ook op cd verkrijgbaar. De eerste persing beslaat slechts 100 genummerde exemplaren en is alleen verkrijgbaar in de webshop van het label.

 

Oor: Myth Is This - Tiger High

Maandag 11 Juni 2012 at 3:58 pm Geen reacties

This Is PiL - Public Image Ltd.

Ik zat er niet op te wachten. Op een nieuwe plaat van Public Image Ltd. Twintig jaar geleden verscheen de vorige plaat van P.I.L., maar toen was mijn interesse in de band al lang en breed verdwenen. De laatste P.I.L. plaat die ik heb is het uit 1986 afkomstige Album. Met This Is PiL grijpt John Lydon terug op de platen van voor Album. Sommige nummers doen denken aan het voortreffelijke Metal Box uit 1979. Zonder dat niveau ook daadwerkelijk te bereiken. Maar Lydon is met zijn band het best als hij, zoals op Metal Box, dub weet te integreren met post-punk. Vooral als Lydon vervolgens de nodige vocale sneren uit kan delen is het beeld compleet. Dat is direct het grote manco van de nieuwe plaat. De sneer is amper aan wezig en verdamt direct met slappe teksten als: We are the ageless / We are teenagers of I am no vulture / This is my culture. This Is PiL is een plaat zonder echte uitschieters. Slechts een paar nummers maken een erg karige indruk, de rest is van een heel behoorlijk niveau. Ik heb in ieder geval mindere P.I.L. albums in de kast staan. This Is PiL is een bescheiden middenmoter, geen plaat waar je twintig jaar op hebt willen wachten.

 

Oog & oor: One Drop - Public Image Ltd.

Zaterdag 09 Juni 2012 at 1:11 pm Geen reacties

Secret Rituals - Terror Bird

Terror Bird is de band van Nikki Never. Deze Canadese doet erg aan Siouxsie And The Banshees denken. Tenminste, het eerste waar ik aan denk tijdens het luisteren naar Secret Rituals is dat Siouxsie Sioux haar Banshees weer van stal heeft gehaald om eindelijk weer een interessante plaat te maken. Die gedachte verlaat me geen moment meer, maar vormt verder geen belemmering om Secret Rituals te ondergaan. Het is niet alleen de stem van Never, maar de hele benadering op deze plaat die deze gedachte rechtvaardigt. Droog opgenomen analoge synths doen de wave van Terror Bird donker kleuren. Door de vele mistflarden doemt langzaam maar zeker een mooie jaren '80 gothic plaat op die niet vervalt in flauwe dramatiek. Nikkie Never heeft de zaken onder controle en blijft immer ingetogen zingen. Negen indringende synth goth tracks staan er op Secret Rituals. De lp is uitgebracht door de Duitse platenmaatschappij Adagio 830. Adagio 830 brengt haar platen alleen op vinyl uit. De liefhebber van oude gothic in een zwart jasje van 21-eeuwse snit doet er goed aan de plaat hier te bestellen.

 

Oor: When I Woke Up, I Met There - Terror Bird

Vrijdag 08 Juni 2012 at 1:37 pm Geen reacties

Mikal Cronin @ Vera

Het is het eerste Europese concert van Mikal Cronin en zijn band. Met z'n vieren staan ze op het podium. Een beetje onwennig. De band oogt vermoeid. Het zal de jetlag zijn. Wellicht dat het daardoor komt dat het optreden nooit echt ontbrandt. Alle powerpopnummers krijgen namelijk een prettige garagebehandeling, maar het lukt de band niet om het gevoel te verdrijven dat er meer in had gezeten. De gekte ontbreekt. Ondanks dit gemis lijkt de band het grootste deel van het publiek voor zich te winnen. Hopelijk komt Mikal Cronin gedurende de rest van zijn Europese tour wel op stoom.

Donderdag 07 Juni 2012 at 11:39 am Twee reacties

Dismania - K-Holes

Vorig jaar had K-Holes al zijn plekje gevonden in de meest donkere krochten. De lijn van de debuutplaat van ruim een jaar geleden wordt op opvolger Dismania moeiteloos doorgetrokken. Alsof een enkele bad trip niet genoeg is volgt er gewoon nog een. Eentje die vol zit met gedegenereerde, verdorven en wanhopige klanken. De saxofoon speelt weer een hoofdrol, terwijl afwisselend zanger/gitarist Jack Hines en Vashti Windish voor de vocalen zorgen. Hines stem klinkt berustend, alsof hij er naar uitkijk het kwaad te kunnen omarmen, die van Windish dreigend en wanhopig. Ze vinden steun aan elkaar terwijl het naderende onheil onvermijdelijk dichterbij komt. De drums en de bas takelen vervolgens de rest van het album toe. Op Dismania wordt een beetje garagepunk genomen en daar worden grote hoeveelheden Birthday Party en Newyorkse no wave overheen gegoten. De plaat verandert daardoor in een bijtend goedje dat niet alleen gaten brandt, maar ook nog eens een misselijk makende stank achterlaat. Dezelfde stank die we kennen van de vorige plaat. Op Dismania is niet veel ontwikkeling waar te nemen in vergelijking met het debuut. De tweede rottende vrucht heeft hetzelfde zorgwekkende effect als de eerste.

 

Oog & oor: Rats - K-holes

Dinsdag 05 Juni 2012 at 12:10 pm Geen reacties

Gideon Festival 2012

Dit jaar hebben de bezoekers kunnen stemmen welke bands op het Gideon Festival mogen spelen. Een zwaktebod met de nodige consequenties. In de praktijk betekent het voor de bezoeker namelijk mogen kiezen tussen matige bands die gelijktijdig spelen. Bij binnenkomst is het direct raakt. Er staat een geforceerd vrolijke skaband te spelen en even verderop een metalband. De keuze valt op die laatste. De Landrakkers noemen ze zichzelf. Vermakelijke, maar vooral knullige metal uit Klazienaveen. Vaste prik op het festival is Scrap Metal Taxi. Het trio speelt een solide set freakrock. Uhgah? Wugah! doet vervolgens zijn naam eer aan. Hard, snel en met uiterst intelligente teksten. Niets nieuws onder de zon. Dat kan ook niet gezegd worden van The Rumble Jetts. Een Amerikaanse rockabilly band. Een uitstekende rockabilly band, want in een mum van tijd zorgt de band ervoor dat bijna iedereen in de halfvolle tent aan het dansen is.

 

Een moeilijk verteerbare brok punk brengt Mad Idea. Deze Gronings/Amsterdamse band speelt zoals altijd lekker hard en heeft een charismatische zanger die zelden op het podium te vinden is. Een massieve punkset is de band altijd toevertrouwd. Heel andere koek is Mansell. In een bijna lege tent ben ik de enige aanwezige die (nog) geen persoonlijke band heeft met het Groningse kwartet. Tegen het eind van de set is dat wel anders. Met de wortels stevig in de jaren '90 indierock weten de vier mannen een mooi evenwicht te vinden tussen melancholie en schurende rock. Het vuige werk kan vervolgens met een gerust hart worden overgelaten aan The Pignose Willy's. Rauwe garageboogie waarbij het moeilijk is om stil te blijven staan. Zowaar een aanrader! Na een uurtje hangen bij de reggae dj's is het tijd voor nog een paar bands. Er gebeuren echter geen bijzondere dingen bij metalband Herder. Het uit Bremen afkomstige Game Over You Lose is een hardcore punk band, maar een hele matige. Tijd voor Rudeboy, ook bekend als The Arguido. Tegenwoordig onderdeel van The Phantom Four & The Arguido. Surfrock met de ex-frontman van de Urban Dance Squad. Een combinatie die maar half werkt en soms ongemakkelijk aanvoelt. Het blijft echter fascinerend om Rudeboy op een podium te zien. Nog steeds een brok energie en een ongeleid projectiel. Het optreden doet echter vooral verlangen naar de tijden van de Urban Dance Squad.

 

Op de laatste dag wordt nog een blik hele matige bands opengetrokken. Sommige zijn zelfs zwaar onder de maat en het grootste deel van het publiek is al naar huis gegaan. Na Drive By Elvis, dat plezierig klepperende Elvis covers speelt, hou ik het ook voor gezien. Van een spannende programmering is nauwelijks nog sprake. Vorig jaar stond er nog een uitsmijter in de vorm van de Dwarves, maar het programmeren van aansprekende bands heeft kennelijk niet meer de hoogste prioriteit. De sfeer vergoedt veel, maar kan de grote hoeveelheid onbeduidende bands niet verhullen. Volgend jaar hopelijk beter, als de subsidiekraan tenminste niet volledig dicht wordt gedraaid door bruine politici.

Zondag 03 Juni 2012 at 10:39 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed