Kaiser Bitnik - Kaiser Bitnik

Laat je door het black metal logo vooral niet afschrikken, het is onversneden garagepunk dat op deze plaat van het uit Frankrijk afkomstige Kaiser Bitnik staat. Kaiser Bitnik is de nieuwe band van Arsène Obscène en brengt een ode aan ondermeer The Stooges en MC5. De band doet dat echter op een zeer lompe, gore en agressieve wijze. De teksten zijn nihilistisch, er wordt afwisselend in het Frans en Engels gezongen, en staan volledig in dienst van verraderlijke gitaarriffs. Arsène Obscène heeft onder zijn eigen naam en in bands als Veines en Flaschen al de nodige platen gemaakt, maar met Kaiser Bitnik overtreft hij zichzelf. Het zes minuten en 40 seconden durende Hypocondrie grijpt terug naar de waanzin die The Stooges op Fun House maakten. En passant wordt Ron Asheton qua wrede riffs regelmatig geëvenaard. Als afsluiter van deze debuutplaat is gekozen voor de nucleaire noise in Fukushima. Kaiser Bitnik valt op deze plaat dan af en toe in herhaling, maar dit euvel wordt ruimschoots gecompenseerd door de overdosis aan magistrale garagepunk die de band bij de meeste nummers laat horen. De cd is uitgebracht door Stakhanov Records en hier verkrijgbaar. Doen!

 

Oor: Nothin' To Win - Kaiser Bitnik

Donderdag 31 Mei 2012 at 2:40 pm Geen reacties

Better Living - Flats

Flats plukt van ieder subgenre dat in de verste verte iets te maken heeft met heftige gitaren wel iets weg. Grofweg kan gesteld worden dat als Crass, Discharge en Napalm Death in een blender verdwijnen en er na een kwartiertje hakken en zagen weer uitkomen er iets overblijft dat op Flats zou kunnen lijken. Zanger Dan Devine brult alles bij elkaar. Meestal onverstaanbaar. Maar ook hij kan niet op tegen het gitaargeweld op Better Living. Woede en aggressie vechten om vooraan te staan op de plaat. De band gaat als een ziedende machine tekeer. Dat Flats zich niet aan punkconventies wenst te houden blijkt bijvooorbeeld uit het vier en een halve minuut durende openingsnummer Foxtrot, dat meer lijkt op een gekielhaalde Black Sabbath na een verloren gevecht met elftal sludge metal bands. Maar ook het gegeven dat van het dozijn nummers er slechts twee onder de twee minuten klokken blijkt dat Flats weliswaar punk is maar zelf bepaalt hoe daar een invulling aan zal worden gegeven. Was deze plaat ergens halverwege de jaren '80 uitgekomen dan was Better Living wellicht een punkijkpunt geworden voor latere punkbands. Anno 2012 is Better Living echter een ongemakkelijk onderhoudende, maar weinig relevante punkplaat.

 

Oog & oor: Foxtrot - Flats

Dinsdag 29 Mei 2012 at 8:28 pm Geen reacties

The Complete Early Years 1965-1969 - The Skeptics

Op Gear Fab Records verschijnen af en toe geweldige platen van bands uit de jaren '60. Dit keer is The Skeptics aan de beurt. Een band die wel eens wordt gezien als een van de voorlopers van de vele Amerikaanse garagebands uit de jaren '60. Van een lp is het toen echter nooit gekomen. Op The Complete Early Years 1965-1969 zijn alle zes singles verzameld plus twee bonustracks. Het brengt het totaal aantal nummers op deze plaat die op zowel cd als lp is verschenen op veertien. De band is redelijk veelzijdig. De garagesound voert de boventoon, waarbij vooral opvalt dat de band bij de eerste singles de Britse beatbands braaft volgt. Toch is er ook ruimte voor andere invloeden. De b-kant van de eerste single wordt bijvoorbeeld gezongen door zangeres Nedra Price en doet denken aan de Shangri-Las. Maar het is vooral frontman Jerry Waugh die op deze plaat met zijn uiterst coole en relaxte stem de toon zet. De latere singles vallen op doordat de band het beatstramien los laat en wat voorzichtige psychedelische invloeden toelaat. In afsluiter Down To The Bone is de band ineens veranderd in een soulband. Dan is ook het moment nabij dat Jerry Waugh de band verlaat om zijn muzikale horizon verder te verbreden.

 

Oor: Ride Child - The Skeptics

Zondag 27 Mei 2012 at 1:25 pm Geen reacties

Forever So - Husky

Luisterend naar Forever So van Husky zou ik toch zweren dat de band uit een conservatieve staat uit de Verenigde Staten komt. Dat komt door de folkklanken, gecombineerd met voorzichtige indierock en de nummers die doen denken aan de softe kant van Band Of Horses. Maar daar klopt niets van. Husky komt uit Australië. Daar is op Forever So niets van te horen, terwijl de plaat de laatste tijd dankzij het mooie weer regelmatig langskomt. De plaat kenmerkt zich namelijk door een heerlijke relaxte sfeer en gracieuze melancholie die mij als luisteraar langzaam doet wegzakken in een poel van koele klanken. Precies op het juiste moment, want dit is de plaat die me door zwoele namiddagen in tuin loodst, terwijl grote dilemma's als eerst de heg snoeien of eerst onkruid wieden door mijn hoofd spelen. Forever So zorgt er voor dat dit soort beslissingen naar achteren worden geschoven. De plaat wordt verbonden door een zwerm van dromige momenten. Daar waar de meeste dromen vlak voor het ontwaken vervliegen, daar zorgt Husky voor memorabele dromen. Of deze plaat na de zomer nog zal worden gedraaid is zeer de vraag, maar voorlopig voldoet Forever So.

 

Oog & oor: History's Door - Husky

Zaterdag 26 Mei 2012 at 9:17 pm Geen reacties

Drongos For Europe + Loud Squirt + Extreme Overlast @ Klup Shadrak

Voor het eerst dat ik, buiten Eurosonic om, de trap van de Groningse Klup Shadrak betreed om daar bands te zien spelen. Drie stuks staan er op het programma en de eerste is een old school punkband met new school punks. De zangeres heeft af en toe een briefje nodig waar de teksten op staan. Het staat ontzettend lullig, maar de band is vooral aandoenlijk in het uitdragen van aloude punkdogma's. Andere koek is het trio Loud Squirt. Al regelmatig bejubeld alhier. Dat zal weinigen ontgaan zijn. De band had al tien maanden niet in Groningen gespeeld. Geen idee hoe ze dat voor elkaar krijgen, maar Loud Squirt houdt er nu eenmaal zijn eigen methodes op na. De band klinkt nog altijd even opgefokt en doordrenkt de garagepunk met subversieve blues. Nieuw werk is in de maak, maar zal pas na de zomer een vaste vorm gaan krijgen. Old school punk door old school punks is Drongos For Europe. Deze band kwam in 1981 met een eerste single en is dus al een tijdje bezig. Ouderwetse Oi! punk met UK82 punkinvloeden uit Birmingham die de tand des tijds heeft weten te doorstaan. Niet opzienbarend, maar solide punk zonder overtollige franje.

Vrijdag 25 Mei 2012 at 10:54 pm Geen reacties

A Deception Of Desire 2007 - 2010 - Vivid Sekt

Dat er niet veel voor nodig is om de volledige aandacht op te eisen bewijst openingsnummer Captive. Een quasi-militaire drumbeat die na een paar seconden door zowel bas als gitaar gelijktijdig wordt aangevuld. Daarna volgt de zang, die op het dozijn nummers die zijn verzameld op A Deception Of Desire 2007-2010 onvast, onzuiver, maar vooral wanhopig kwaad klinkt. Van Vivid Sekt is een single, een splitsingle met Bog People en een EP met acht nummers verschenen. Het uit Maleisië afkomstige Crysis Records is zo vriendelijk geweest om alle nummers van deze releases op een cd te zetten. Best opmerkelijk want Vivid Sekt is een Amerikaanse band. Afkomstig uit Portland om precies te zijn. De band geeft een flinke draai aan de aloude anarchopunk door er een misselijkmakende hoeveelheid zwartgallige post-punk doorheen te laten sijpelen. Eindelijk een band die teruggrijpt naar 1982, maar geen harde, eenzijdige, oogkleppenpunk oplepelt. Vivid Sekt kijkt om zich heen en put ook diep uit de jaren '80 gothicput. Het gevolg is een buitengewone plaat vol met actuele anarcho-post-punk. A Deception Of Desire 2007-2010 dient door zowel oude als nieuwe punks in huis gehaald te worden. Dat kan hier voor het luttele bedrag van $7. Zo goedkoop was een plaat zelfs in 1982 niet.

 

Oor: Sacrifice - Vivid Sekt

Woensdag 23 Mei 2012 at 6:03 pm Geen reacties

Family Perfume Volume 1 & 2 - White Fence

Keuzevrijheid. Fijn. De nieuwe plaat van White Fence (= Tim Presley) is verkrijgbaar als twee afzonderlijke lp's of als een cd. Niet dat een aanschaf sterk wordt aangeraden. Het verhaal gaat dat Tim Presley iedere ochtend opstond om na een kopje koffie en een karig ontbijt een nummer te schrijven. Dat is bij de meeste nummers op Family Perfume Volume 1 & 2 ook te horen. Een beetje slaperig klinken de meeste nummers, al zijn er een paar uitzonderingen. Dat mag ook wel met een album dat uit 28 nummers bestaat. Family Perfume Volume 1 & 2 staat vol rommelige gitaarpop, een uitgeklede vorm van classic rock die onmogelijk 28 nummers de aandacht vast weet te houden.  De volgende keer verwacht ik van Tim Presley een album die hij maakt nadat hij aan het eind van de middag met een fikse kater opstaat. Vervolgens als ontbijt enkele verboden substanties tot zich neemt, niet wetende welke drugs het precies zijn. Daarna reist hij af naar een havenstad naar keuze om zich daar in de donkerste kroegen vol te laten lopen om uiteindelijk in een achteraf steegje door een paar matrozen van achteren genomen te worden. Daarna de man direct een gitaar in handen drukken en op de opnameknop drukken. Dat zal een veel interessantere plaat opleveren dan deze.

 

Oor: King Of The Decade - White Fence

Dinsdag 22 Mei 2012 at 09:43 am Geen reacties

Cold Turkey - Big Boy Pete

Toen Pete Miller in 1957 in de film Rock Rock Rock Chuck Berry zijn befaamde duck walk zag doen, wist hij het zeker: hij moest en zou een rock 'n roller worden. Nog geen twee uur na afloop van de film had hij zijn elektrische trein verkocht en met de opbrengst een tweedehands gitaar in zijn woonplaats Norwich gekocht. Niet veel later zat Miller in zijn eerste band: The Offbeats. In 1958 verscheen de enige plaat van The Offbeats. Een EP met zes nummers en tegenwoordig een waar collectors item. Er zouden nog veel bands volgen en ook als studiomuzikant en als songwriter is Miller op heel veel platen te horen. Ondertussen vorderen de jaren zestig en maakt Miller onder de naam Big Boy Pete veel solo opnames. Die worden vervolgens bijna allemaal afgekeurd door de platenmaatschappijen. Te veel psychedelisch gefreak. Soms lukt het om een single uit te brengen. Zoals het eerste nummer waar deze verzamelplaat naar is vernoemd: Cold Turkey. Het hele verhaal van Pete Miller is hier te lezen. Zeker de moeite waard. Dat kan ook gezegd worden van deze verzamelplaat. De liefhebber van sixties psychedelica en vreemde geluidseffecten kan zijn hart ophalen. Wel dient vooraf gewaarschuwd te worden dat de hippie in Pete het tijdens de opnames met gemak wint van rocker Pete.

 

Oor: Baby I Got News From You -  Big Boy Pete

Zaterdag 19 Mei 2012 at 12:50 pm Geen reacties

Born Villain - Marilyn Manson

Het gemiddelde van anderhalf nummer waar ik niet heel hard van moet gapen van de voorgaande drie platen rechtvaardigt natuurlijk niet de aanschaf van een nieuwe plaat van Marilyn Manson. Het is de macht der gewoonte en vermoedelijk de hoop dat er iets van de brille van Anti-Christ Superstar en Mechanical Animals terug te vinden zou kunnen zijn op een nieuwe plaat die mij Born Villain in huis deed halen. Eerst maar eens een paar dagen heel hard negeren. Na alle voortkabbelende en op de automatische piloot gespeelde nummers sinds The Golden Age Of The Grotesque uit 2003 moet Manson wel even zijn plaats kennen. Na twee keer draaien is het eigenlijk al wel duidelijk. Deze plaat van Manson is volledig overbodig en daarmee heeft Manson zichzelf ook overbodig gemaakt. De kunst om op tijd op de houden beheerst de man simpelweg niet. De veertig net gepasseerd en al volkomen uitgeblust en blasé. Zelfs Chris Vrenna, die waar nodig aan alle knoppen draait om iets boeiends te creëren, kan als producer van deze plaat niet verhullen dat Manson geen enkel noemenswaardig nummer heeft kunnen neerpennen. Manson anno 2012 is easy listening. Het enige lichtpuntje dat te ontdekken valt is het gegeven dat Manson geen ziellozere plaat dan Born Villain zal maken.

 

Oog & oor: No Reflection - Marilyn Manson

Vrijdag 18 Mei 2012 at 4:10 pm Geen reacties

Dirty Fuse - Dirty Fuse

Uit Griekenland komen en je band Dirty Fuse noemen. Dat schept verwachtingen. Verwachtingen die te maken hebben met de economische wurggreep waarin dat land zit en de terechte felle reactie daarop. Afgelopen weekend speelden de Grieken die zich Bazooka en Gay Anniversary nog de ballen van lijf in Vera. Met een enorme fuck you houding en nog grotere lading aggressie en frustratie speelden deze bands alsof het hun laatste dag op aarde was. Bij Dirty Fuse is daar echter geen enkele sprake van. Het kwartet uit Athene speelt instrumentale surfrock en doet dat allemaal keurig volgens het boekje. Netjes, beschaafd en met heel veel deodorant onder de oksels. Dirty Fuse maakt geen muziek voor zweterige undergroundholen waar de laatste drachme euro wordt besteed aan de goedkoopste ouzo. De muziek is dusdanig opgepoetst dat het gemakkelijk als achtergrondmuziek dienst kan doen in viersterrenhotels langs de kust waar Russen met te veel geld hun borden vol scheppen en het personeel onbeschoft behandelen. Er zal niemand zijn die aanstoot neemt aan Dirty Fuse. Dat zal ik deze zomer persoonlijk gaan checken.

 

Oor: A Blade For Damascus - Dirty Fuse

Donderdag 17 Mei 2012 at 12:49 pm Geen reacties

Aufheben - The Brian Jonestown Massacre

De mensen die Anton Newcombe steeds om zich heen verzamelt om onder de naam The Brian Jonestown Massacre een plaat op te nemen, mag dan aan hevige veranderingen en grootse ruzies onderhevig zijn, af en toe komen er ook mensen terug. Mensen die ooit hebben gezworen nooit meer in de nabijheid van Newcombe te vertoeven. Matt Hollywood stormde bijvoorbeeld ooit woedend van het podium en was helemaal klaar met alles wat met The Brian Jonestown Massacre te maken had. Hij doet gewoon mee op de nieuwe plaat. Daarnaast heeft Newcombe ook gebruik gemaakt van ene Will Carruthers. Die ooit in Spacemen 3 en Spiritualized speelde. Dankzij deze heren is Aufheben een voor The Brian Jonestown Massacre begrippen opvallend samenhangend geheel geworden. Een soort bloemlezing van alle voorgaande platen. Een geheel dat uiteraard ongrijpbaar, wereldvreemd en zweverig blijft. De plaat kent slechts één zwak moment. Ergens halverwege staat Face Down On The Moon. Een niemandalletje van ruim vijf minuten dat nog het meest doet denken aan een afgekeurd brouwsel van Toots Thielemans. Daarna is het echter weer heerlijk trippen op de weirde, eigentijdse psychedelica van The Brian Jonestown Massacre.

 

Oog & oor: I Wanna Hold Your Other Hand - The Brian Jonestown Massacre

Dinsdag 15 Mei 2012 at 7:31 pm Geen reacties

A Slovenly Night Out @ Vera

Slovenly Records bestaat tien jaar en dat moet gevierd worden. Zaterdag gebeurde dat op gepaste wijze in Vera. Liefst zes bands staan op het programma. Als eerste is The Anomalys aan de beurt. De enige band uit onze hoofdstad die er daadwerkelijk toe doet. Het trio verkeerd niet in grootste vorm, maar zelfs dan wordt er een dampende garagepunkshow opgevoerd. En passant wordt het midtemponummer gespeeld dat volgende week als eerste release op MV50 Records verschijnt en het klinkt zeer veelbelovend. Lo-Lite komt uit Arnhem en het duo (drums, gitaar en zang) brengt rauwe garageblues. De zang is net iets te flets, waardoor het optreden niet helemaal uit de verf komt.

 

Hellshovel is een afgeleide van het op deze planeet zeer populiare Demon's Claws. Eigenzinnigheid kan de mannen uit Canada niet ontzegd worden, sterke songs wel. Het optreden begint heel matig, de nummers lijken op de kliekjes die door Demon's Claws zijn afgekeurd en een tweede kans krijgen bij Hellshovel. Pas tegen het einde komt er iets los bij de band en is de gezapigheid verdwenen. Hellshovel is een twijfelgeval, maar krijgt voorlopig het voordeel van de twijfel. De debuut lp komt eind van de maand uit, waarna een eindoordeel geveld kan worden. Hele andere koek is J.C. Satàn. Hels, intens en een echt wijf dat de longen uit haar inmense lichaam schreeuwt. De vorig jaar verschenen tweede lp Hell Death Samba mag dan niet dezelfde impact hebben als het mooie debuut Sick Of Love, op het podium is daar niets van te merken. Geweldige band en een absolute must see.

 

Als afsluiting staan er twee Griekse bands op het programma. Helaas geen Acid Baby Jesus, maar wel Bazooka en Gay Anniversary. In de kelderbar zijn deze twee garagepunkbands precies op de juiste plaats. Bazooka, met twee drummers, speelt een bezielende set en op het moment dat het hoogtepunt lijkt te zijn bereikt gaat Gay Anniversay met zes man en opvallend veel koppen die ook in Bazooka spelen daar met gemak nog overheen. Wat mij betreft wordt ieder jaar op deze wijze de verjaardag van Slovenly Records gevierd.

Maandag 14 Mei 2012 at 1:28 pm Geen reacties

Wallpaper Music - Cheap Time

Op zijn eerste twee platen laat Cheap Time al horen diverse stijlen bij elkaar te harken, ze flink door elkaar te schudden, om er vervolgens mee aan de slag te gaan. Die aanpak blijkt op de nieuwe plaat niet veranderd. Toch is Wallpaper Music niet het resultaat van een kunstje dat steeds opnieuw wordt opgevoerd en net iets anders klinkt dan het vorige kunstje. De enige constante factor in het geluid van Cheap Time is namelijk de verveelde en eeuwig verkouden klinkende stem van Jeffrey Novak. Vervolgens worden punk, glamrock en powerpop onder handen genomen door Novak, die ook gitaar speelt, samen met een bassist en een drummer die in de loop der jaren inwisselbaar blijken te zijn. Uit zijn teksten blijkt dat Novak vooral veel observeert, zich verbaast over de mensen om hem heen en zich nog steeds geen houding weet te geven in de wereld. Op Wallpaper Music permiteert hij zich om meer ruimte te geven aan experimenten. Experimenten die echter allemaal in dienst staan van zijn liedjes. De song is en blijft namelijk heilig voor Novak en dit lijkt zijn enige houvast te zijn in een wereld die duidelijk niet de zijne is. Wallpaper Music is een met zorg gemaakte garagepunkplaat die de tand des tijds met gemak zal doorstaan. Cheap Time moet blijven!

 

Oog & oor: Another Time - Cheap Time

Donderdag 10 Mei 2012 at 2:32 pm Twee reacties

Hair - Ty Segall & White Fence

Ty Segall en ik hebben een moeizame relatie. De ene keer neemt hij een rits sterke nummers op om op een volgende plaat er schijnbaar met de pet naar te gooien. Zijn vorige plaat Goodbye Bread kan bijvoorbeeld maar matig boeien, terwijl de vorig jaar verschenen singleverzamelaar Singles 2007-2010 juist een enerverende luisterervaring oplevert. Voor 2012 heeft Segall de nodige releases aangekondigd. Afgaande op de eerste in die reeks mag er toch wel wat verwacht van worden. Samen met White Fence zijn acht nummers opgenomen die laten horen dat de combinatie van sterke songs met de juiste ik-rotzooi-maar-wat-aan houding in de studio mooie dingen kan opleveren. Er is nog iets over van de glamrock van Goodbye Bread, maar die wordt stevig onder handen genomen door de nodige folk-rock en giftige garagerock. Waar nodig wordt een orgel ingezet, terwijl de drums klinken alsof Keith Moon als zombie is teruggekeerd. Wat verder opvalt is het bovengemiddelde gebruik van de akoestische gitaar. Hair wordt omgeven door een heerlijke sixtiesvibe zonder een moment terug te vallen tot platte retrorock. Het lijkt alsof op de plaat White Fence steeds pogingen doet om Segall niet te laten ontsnappen, maar dat de band het halverwege de songs opgeeft en Segall toch maar de vrije hand laat. Een goeie methode. Ik ben benieuwd of Segall nog meer moois in petto heeft dit jaar.

 

Oor: I Am Not A Game - Ty Segall & White Fence 

Dinsdag 08 Mei 2012 at 10:35 pm Geen reacties

There Is A Bomb In Gilead - Lee Baines III & The Glory Fires

Als kind verstond hij het niet helemaal goed. In plaats van “There is a balm in Gilead” verstond Lee Baines “There is a bomb in Gilead”. Een goede reden om je eerste plaat die titel mee te geven. Al is het niet zo dat Lee Baines met deze plaat ergens een bom onder legt. Samen met zijn band The Glory Fires gaat Baines het pad af in zuidelijke richting. Richting southern rock, gospel, garagerock en country. There Is A Bomb In Gilead is een plaat die geen enkel moment het zuiden van Amerika verlaat of het moet zijn om de puntjes op de i te laten zetten in de studio van Jim Diamond in Detroit. De man die onder meer werkte met The Dirtbombs, The Ponys, The White Stripes en nog een handvol bands die veel meer aandacht verdienen dan ze krijgen. Lee Baines groeide op in Alabama en zingt alsof hij zijn hele leven naar niets anders dan southern rock heeft mogen luisteren, al komen in zijn teksten ook bands als Ramones en Fugazi voorbij. Bij gebrek aan een daadwerkelijke road trip door het zuiden van Amerika is de plaat van Lee Baines III & The Glory Fires een mooi alternatief. Wel zo veilig, goedkoop en mooi op tijd thuis waar de Hollandse piepers al op het vuur staan. Uitgebracht door Alive Records.

 

Oor: Centreville - Lee Baines III & The Glory Fires

Maandag 07 Mei 2012 at 7:21 pm Geen reacties

Railroad Blues Anthology - Menic

De titel zegt veel, maar zeker niet alles over de eerste soloplaat van Menic. Hij is opgegroeid in Boston, maar woont tegenwoordig in Bern. Dat verklaart direct waarom Railroad Blues Anthology is verschenen op het Zwitserse Voodoo Rhythm Records label. Voor een Voodoo Rhythm-plaat is het geluid overigens opvallend helder te noemen. Wat weer gecompenseerd wordt door de donkere kant van het leven dat bezongen wordt door Menic. Maar goed, die titel dus. Het Railroad-gedeelte klopt in ieder geval. Menic neemt de luisteraar mee naar allerlei plaatsen op de wereld. De plaat is een reis door ruimte en tijd en de traditie wil dat zo'n reis per trein gaat. Het liefst zonder kaartje. Het blues-gedeelte van de titel klopt slecht deels. Er zijn bluesinvloeden hoorbaar, maar het gros der nummers bestaat uit americana, bluegrass en folk. Het anthologie-gedeelte doet vermoeden dat Menic nog veel meer in petto heeft. Samen met zijn band The Buncrana Firecrackers is Menic deze maand in het land. Groningen (13 mei), Amsterdam (16 mei) en Middelburg (18 mei) vallen de eer te beurt de man die met de halve Voodoo Rhythm-stal heeft samengespeeld te mogen ontvangen.

 

Oor: Shake My Bones - Menic

Zondag 06 Mei 2012 at 1:17 pm Geen reacties

Dung Beetle Rolls Again - Billy Childish & Sexton Ming

Billy Childish en Sexton Ming werken sinds 1979 regelmatig samen. De ene keer houden ze het bij het maken van schilderijen, een andere keer worden er platen opgenomen en als het echt niet anders kan wordt er gewerkt aan poëzie. De laatste muzikale samenwerking dateert van 2002 met de plaat Here Comes The Fleece Geese. Nog één keer wilden ze samen een plaat maken en hebben plechtig beloofd dat Dung Beetle Rolls Again hun laatste muzikale samenwerking is. Slechts een enkeling zal daar om treuren. De nieuwe plaat kent namelijk geen standaard aanpak. Het gebruik van instrumenten is minimaal. Er wordt alleen af en toe gebruik gemaakt van een krakkemikkige accordeon en van de goedkoopste akoestische gitaar die verkrijgbaar was bij de plaatselijk kringloopwinkel. De plaat wordt gedragen door een stem die klinkt alsof het afkomstig van een kluizenaar die al jaren alleen met zichzelf aan het praten is. Qua klankkleur doet het denken aan een kruising tussen het in verre staat van ontbinding zijnde lijk van Captain Beefheart en een ernstig verminkte Tom Waits. Dung Beetle Rolls Again is een plaat die slechts voor weinigen is weggelegd.

Zaterdag 05 Mei 2012 at 11:20 am Geen reacties

The Journey Is Long - The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project

Je moet tijdens je leven toch wel wat betekend hebben als je vrienden 16 jaar na je dood nog steeds met veel gevoel met je onafgewerkte materiaal aan de slag gaan en er een mooie plaat van maken. Ruim twee jaar geleden verscheen We Are Only Riders. Een plaat met werk van Jeffrey Lee Pierce uitgevoerd door vrienden, bekenden en bewonderaars. Het blijkt geen eenmalig project te zijn, want het onlangs verschenen The Journey Is Long kent zo nodig nog meer sterke songs. De meeste nummers zijn een interpretatie van schetsmatig werk van Pierce. Maar er zijn ook twee versies van The Breaking Hands van lp Mother Juno uit 1987. De ene versie is van Mark Lanegan en Isobel Campbell, waarbij aangetekend dient te worden dat de iele smurfenstem van Campbell deze keer wel heel erg bleekjes afsteekt bij de warme bromstem van Lanegan. Interessanter en ingetogener is de versie die Nick Cave en Debbie Harry hebben gemaakt. Vooral de deelname van Debbie Harry zal JLP als voormalig voorzitter van de Blondiefanclub deugd hebben gedaan. Doordat ieder nummer door een ander wordt uitgevoerd en de deelnemers geen zicht hadden op hetgeen de andere deelnemers maakten is The Journey Is Long geen coherente plaat geworden, maar wordt het wel duidelijk dat JLP nog een paar mooie platen had kunnen maken als hij niet op 31 maart 1996 was overleden. Het lukt Tav Falco's Panther Burns overigens om het dichts in de buurt van een The Gun Club nummer te komen met The Jungle Book.

 

Oor: The Jungle Book - Tav Falco's Panther Burns

Donderdag 03 Mei 2012 at 12:41 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed