The Happy Kids + Brat Farrar @ Vera

Een gitaar met drie snaren, een orgeltje dat met duct tape bij elkaar wordt gehouden en cassettebandjes waar de beat op staat. Meer instrumenten heeft het Oostenrijkse duo The Happy Kids niet nodig. Na ieder nummer wordt er een andere cassette in de cassetterecorder gedaan. Een cassetterecorder die morgen op de rommelmarkt niet meer dan een euro zal opleveren, als het überhaupt verkocht gaat worden. Als je wilt weten hoe lo-fi trash klinkt moet je bij The Happy Kids zijn. De band speelt vooral veel covers, die echter allemaal een geheel eigen invulling krijgen. Slechts het rammelende geraamte van de songs blijft overeind. Het is een wankel evenwicht en aan het eind van de meeste nummers wordt er een zetje gegeven, waardoor het geheel alsnog omvalt. Een vermakelijk duo. Heel anders gaat het toe met Brat Farrar. Dat is dus die ene van Digger And The Pussycats die onlangs met zijn soloplaat kwam. Live neemt hij echter een bassist en een drummer mee. Zelfs neemt Brat Farrar de zang en gitaar voor zijn rekening. Straight up Aussie punk is wat het trio het opgezweepte publiek voorschotelt en in de zweterige kelderbar van Vera wordt er gretig gebruik gemaakt hetgeen het punktrio te bieden heeft. Tijdens de toegift is er zelfs plaats voor I Wanna Fuck You van The Ponys. Om nog maar eens te onderstrepen dat het met Brat Farrar helemaal goed zit.

Zondag 29 April 2012 at 8:33 pm Geen reacties

Rumble In The Jungle - V/A

Soms loopt je een platenzaak binnen en kom je naar buiten met een plaat waarvan je tot dat moment het bestaan niet vermoedde. Mij overkwam dat onlangs met de Rumble In The Jungle plaat. Een compilatieplaat met een fraai getekende hoes en omgeven door een thema: de jungle. Dat Penny Records serieus werk van deze plaat heeft gemaakt blijkt uit het gegeven dat er bij de lp ook een cd zit. Rumble In The Jungle telt zestien nummers en daar zit geen enkele vuller tussen. Alle nummers zijn oud en leveren een zoektocht op naar meer informatie, want voor liner notes had Penny Records kennelijk geen tijd. De stijlen variëren nogal: rockabilly, r&b, calypso en doo wop. Bekendste naam is Chuck Berry met Too Much Monkey Business, maar tot mijn favoriete nummers behoren Wild Man Walk van The Ebonettes. Bestaande uit een primair ritme, kreten afkomstig uit de onderbuik en een schurende saxofoon. Johnny Parker And The Zirkons doet dat nog eens dunnetjes over met Oongawa!. Een nummer vol junglekreten en ondertussen vliegen de heupen alle kanten op. Oorlogsveteraan Hank Mizell sluit de a-kant af met zijn rockabillybewerking van Jungle Rock. Opgenomen in zijn tot studio verbouwde garage. Ook de andere kant van het vinyl staat vol monkeys, jungle hops,  King Kong en de knaller Don't Wanna Leave The Congo van The Valiants. Rumble In The Jungle is de compilatieplaat die ik zonder het te beseffen altijd al wilde hebben.

 

Oor: Don't Wanna Leave The Congo - The Valiants

Vrijdag 27 April 2012 at 2:56 pm Eén reactie

Records & Tea: The Best Of The Chefs - The Chefs

Lang heeft de band niet bestaan en een lp opnemen zat er ook niet in. In 1979 onstond The Chefs, een indiepopband uit Brighton. Indiepop met de vooral in die tijd onvermijdelijke punkinvloeden. Al gauw werd het een van de favoriete bands van wijlen John Peel, waarvoor de band twee sessies opnam. Naast deze sessies staan er op Records & Tea: The Best Of The Chefs ook een sessie bij Richard Skinner, de man die niet alleen voor de BBC-radio werkte maar ook tv-presentator was van Top of the Pops en Whistle Test. De plaat begint echter met de nummers die in de periode 1979-1982 op single verschenen. In totaal heeft de band 24 nummers opgenomen, waarvan sommige nummers in verschillende versies voorbijkomen. Ondanks de punkinvloeden klinken de nummers opvallend luchtig en zijn de teksten doorspekt met aanstekelijk droge, typisch Engelse humor. In de loop der jaren is de vraag naar de singles van The Chefs altijd sluimerend aanwezig geweest. Voor de in 1980 op Attrix Records verschenen vier tracks tellende single Sweetie wordt ondertussen minimaal 30 euro gevraagd. Een goede zaak dus dat Damaged Goods Records alle nummers van The Chefs op een rijtje heeft gezet en ze opnieuw heeft uitgebracht.

 

Oor: 24 Hours - The Chefs

Donderdag 26 April 2012 at 2:48 pm Geen reacties

Outer Minds - Outer Minds

De plaat die een sterk verslavende werking heeft is het titelloze full-length debuut van Outer Minds. De band heeft een paar singles uitgebracht, waaronder eentje op het HoZac label. Dat is meestal een goed voorteken. De eerste lp/cd is echter op Southpaw Records verschenen. Eerst moet er echter even een drempel over. De band met leden van onder andere Lover! en Baseball Furies maakt namelijk gebruik van harmonieuze samenzang. Waarbij ook nog eens mannen- en vrouwenstemmen door elkaar worden gebruikt, waardoor het The Mamas And The Papas-gehalte in eerste instantie iets te intimiderend werkt op mijn gehoor. Van de eerste schrik bekomen wordt bij de volgende poging deze drempel vrij vlot genomen en ontvouwt zich een intrigerende plaat. De nummers sijpelen vol met psychedelische stromingen die tegen de garagedeur aanklotsen. Het zwaartepunt van de plaat ligt keurig in het midden of, om vinylterminologie te gebruiken, aan het eind van kant a en aan het begin van kant b. Zowel Footsteps als Gimme A Reason behoren tot de meest aansprekende nummers van het huidige jaar. Het is de uit Chicago afkomstige band gelukt de essentie van het typische jaren '60 Nuggetsgeluid te transformeren naar een vorm die past in het heden. Mooie plaat!

 

Oor: Gimme A Reason - Outer Minds

Maandag 23 April 2012 at 2:33 pm Geen reacties

Third Eye Surgery - Baby Woodrose

Op het zesde studio album van Baby Woodrose trekt frontman Lorenzo Woodrose alle registers open. Meestal is de koek bij een band na twee albums wel op, maar er zijn gelukkig uitzonderingen. Dit is er eentje. Op Third Eye Surgery wordt er gebruik gemaakt van zware psychedeliche middelen die normaal bij andere muzikale projecten van Lorenzo Woodrose, zoals Dragontears, Pandemonica en Spids Nøgenhat, worden ingezet. Op Third Eye Surgery komt alles samen, zweeft vrijelijk in de ruimte en valt uiteindelijk met de nodige dramatiek op zijn plaats. Ook al gaan de nummers alle kanten op, de structuur wordt geen moment losgelaten. Druipende fuzzgitaren met een hoog wah-wah-gehalte geven een overweldigend psychedelisch effect. Ieder effect wordt op de plaat direct zwaar aangezet. Het mooie is dat er ondertussen nog genoeg plaats overblijft voor een sitar op It's Just A Ride en voor een duet met Emma Acs in het melancholische popnummer Dandelion.  Baby Woodrose gaat far out, maar nooit te ver. Met deze plaat worden alle vorige platen met gemak overtroffen. Als er een Baby Woodroseplaat is die niet mag ontbreken in de platenkast dan is het Third Eye Surgery wel.

 

Oog & oor: Dandelion - Baby Woodrose

Vrijdag 20 April 2012 at 3:40 pm Geen reacties

Destroyers Of Worlds - The Sugarettes

Het is even zoeken geweest. Vijf jaar na de debuutplaat van The Sugarettes is er eindelijk de volwaardige opvolger. Eerst moesten er de nodige werelden vernietigd worden voordat de band uit Eindhoven in staat was om op de rokende puinhopen iets fraais en hoopgevends te bouwen. In die tijd heeft The Sugarettes de balans gevonden tussen zeer aanstekelijke popmelodieën en plakaten gitaarnoise die daar overheen gegooid worden. The Sugarettes is labelgenoot van Space Siren. Ook zo'n band die noise en shoegaze weet te kneden tot een harde plaat met een warm gevoel. Het grote verschil tussen beide platen is dat The Sugarettes geen enkel behoefte voelt haar dromerige kant te benadrukken. Het verlangen wordt direct omgezet in de daad. Alleen Message Of Love kan door de te hoge stem van zangeres Iskaa geen enkel moment bekoren. Verder worden op Destroyers Of Worlds alle juiste keuzes gemaakt. Des te vreemder is de keuze voor de hoes, want deze plaat verdient een
aansprekender hoes dan een foto van een meisje met een halve papegaai op haar ontblote schouder. De foto doet wel de vraag rijzen of dit nou hetzelfde meisje is die ook op de hoes van de eerste plaat staat.

 

Oor: Destroyers Of Worlds - The Sugarettes

Woensdag 18 April 2012 at 8:29 pm Geen reacties

Tensión: Spanish Experimental Underground 1980-1985 - V/A

De periode van 1980 tot 1985 staat de laatste tijd weer nadrukkelijk in de belangstelling. In het Centraal Museum in Utrecht is bijvoorbeeld een expositie gewijd aan punk in Nederland. Een expo die overigens als los zand aan elkaar hangt, maar wel een mooie aanleiding is om de muziek uit die periode extra te belichten. Spanje kan niet achterblijven en heeft een eigen verzamelplaat met muziek uit die periode. De nadruk ligt op Tensión: Spanish Experimental Underground 1980-1985 niet op punk en new wave, maar op experimentele en avantgarde muziek. Elektronica wordt met jazz vermengd en er is ruimte voor vaag experimenteel gejengel. De typische begin jaren '80 interessantdoenerij. Met z'n allen met een serieus gezicht naar een paar van pretenties overlopende kunstenaars kijken en luisteren, terwijl al snel duidelijk wordt dat er toch enig talent bij komt kijken om iets van
waarde te kunnen creëeren. Dit is echter een minderheid op Tensión. De meeste bands weten namelijk wel de spanning vast te houden, ook al is het geluid dikwijls gedateerd. Van een duidelijk 'scene' is geen sprake. Daarvoor is het aanbod te gevarieerd. Van minimal wave tot aan industrial. Al kunnen de experimenten die tot die laatste categorie behoren als minder geslaagd worden beschouwd. Wat in ieder geval wel opvalt is dat de nadruk bij de Spaanse post-punkers veel meer op de percussie ligt dan bij hun meer noordelijk in Europa gesitueerde collega's.

 

Oor: The Past Is Frozen - Klamm

Maandag 16 April 2012 at 11:13 pm Geen reacties

Gegen.Kult - Empowerment

DIY wordt te pas en te onpas gebruikt. Hoe vaker de term gebruikt wordt in een verkeerde context hoe minder betekenis er aan het gebruik van deze drie letters gegeven kan worden. Zo is er Empowerment. Een uit Stuttgart afkomstige melodieuze hardcoreband. Deze Duitsers maken gebruik van een promotie- en managementbureau. Daar is niets vreemd aan. Wat wel bevreemdt is dat dit bureau de band omschrijft als een echte DIY-band. Een terloopse opmerking waaraan direct enkele strafpunten dienen te worden toegekend. Spelen kunnen de jongens van Empowerment allemaal. Daar wringt het direct, want iedereen wil graag laten horen hoe goed hij wel niet is. Ieder nummer wordt helemaal volgespeeld, waardoor er nauwelijks ruimte overblijft om even op adem te komen. Vervolgens weet de zanger niet wanneer hij zijn punt heeft gemaakt. Hij gaat maar door en doet dat ook nog steeds op exact dezelfde manier. Luister naar Gegen.Kult is daardoor niet alleen een vermoeiende bezigheid, het levert daarnaast ook geen nieuw gezichtspunt op. Aan het eind van de plaat kan er heel even worden opgeveerd op het moment dat er bij Stuttgart Asozial ineens een vrouw heel even mag meezingen en er in het nummer dat volgt enkele vreemde Oosteuropese folkinvloeden hoorbaar zijn. Die afwijkende benadering had op Gegen.Kult veel vaker mogen worden gebruikt.

 

Oog & oor: 90er - Empowerment

Zaterdag 14 April 2012 at 7:51 pm Geen reacties

Lee 'Scratch' Perry Presents Candy McKenzie - Candy McKenzie

Wat haar doorbraak had moeten zijn werd uiteindelijk een flinke deceptie. Candy McKenzie was een Engelse achtergondzangeres. Zo is ze bijvoorbeeld te horen op Punky Reggae Party van Bob Marley And The Wailers. In 1977 werd ze echter door Lee 'Scratch' Perry uitgenodigd om naar Jamaica te komen om samen met hem een album op te nemen. Eenmaal in Jamaica waren de omstandigheden enigszins anders dan ze in Engeland gewend was. Die legendarische Black Ark studio bleek namelijk in haar ogen gewoon de schuur van Perry te zijn. Perry was ondertussen al behoorlijk aan het doordraaien, maar nam wel een hele solide reggaeplaat op met de zwoele, melancholische soulstem van Candy McKenzie als basis. Van een release zou het echter nooit komen, al kwam McKenzie er na een paar jaar achter dat er toch een 12 inch verschenen was van de nummers Breakfast In Bed en Disco Fits. Niemand had even de moeite genomen haar dat te vertellen. Sinds kort is daar verandering in gekomen. Voor Candy McKenzie komt deze release te laat, zij overleed in 2003. Lee 'Scratch' Perry Presents Candy McKenzie verscheen een paar maanden geleden op vinyl en is sindskort voor een zeer vriendelijke prijs ook verkrijgbaar op cd. Voor iedere liefhebber van reggae van voor Bob Marley's dood is deze plaat een aanrader.

Woensdag 11 April 2012 at 7:50 pm Geen reacties

Roy And The Devil's Motorcycle @ Café Het Meisje

Na lang getwijfeld te hebben valt op Tweede Paasdag uiteindelijk de keuze op een avond in de kroeg in plaats van een altijd gezellig meubelboulevard. In Café Het Meisje te Groningen staan vier Zwitsers direct bij de  ingang: Roy And The Devil's Motorcycle. De geest van Roy dan, want hij is niet tastbaar. De band heeft net een nieuwe plaat uit, Tell It To The People, en daar worden veel nummers van gespeeld. De muziek van Roy And The Devil's Motorcycle past uitstekend bij het regenachtige weer. Nu en dan wordt er schijnbaar lamlendig gemusiceerd en net als iedereen daar genoeg van lijkt te krijgen herpakt de band zich en zet zich fel af met schurende gitaarpartijen. De muziek heeft een mysterieuze uitwerking op de plaatselijke weirdo's. Eén voor één schuifelen ze de kroeg binnen en heel even lijken ze één te worden met de geest van Roy. De psychedelische garageblues geeft uiteindelijk iedereen een droog en warm gevoel.

Dinsdag 10 April 2012 at 7:12 pm Geen reacties

Leaving Atlanta - Gentleman Jesse

Het is lastig voor te stellen dat de opnames van Leaving Atlanta drie jaar op de plank hebben gelegen. De hitpotentie druipt namelijk van dit materiaal af. Jesse Smith speelde ooit in Carbonas en kwam in 2008 met zijn eerste plaat als Gentleman Jesse. Een plaat die geen enkele opzien baarde. Van Leaving Atlanta kan dat niet gezegd worden. Niet dat Smith rare dingen doet op deze plaat. Integendeel. Hij beschikt over het vermogen om aanstekelijke rock 'n roll-nummers te schrijven en het is hem gelukt om er dertien achter elkaar te zetten. Zo schijnbaar eenvoudig kan het zijn. Ook de thematiek is dodelijk eenvoudig. Titels als I'm Only Lonely (When I'm Around You) en I'm A Mess Without You zeggen voldoende over de reikwijdte ervan. De nummers doen denken aan een samenwerkingsverband tussen Elvis Costello uit zijn beginperiode en Reigning Sound met een paar prozacpillen achter de kiezen. Leaving Atlanta is niet alleen een ideale lenteplaat, het is daarnaast ook één van de weinige platen die ik dit jaar ben tegengekomen die daadwerkelijk keer op keer gedraaid wordt. Een verplichte aanschaf bij het volgende bezoek aan je platenboer.

 

Oor: Eat Me Alive - Gentleman Jesse

Zondag 08 April 2012 at 4:18 pm Geen reacties

Wreck - Unsane

Jarenlang achter elkaar log blijven rammen en beuken, maar zelf niet kapot te krijgen. Het ontstaan van Unsane is destijds aan me voorbij gegaan. Opeens waren ze er gewoon en is het direct duidelijk dat ze van geen wijken weten. En als er eens per ongeluk een drummer aan iets te veel drugs bezwijkt dan wordt hij gewoon vervangen en gaat het trio onverdroten voort. Verstikkende riffs, botte bas en een drummer die zijn drumstel weet te raken alsof het een PVV'er betreft die in handen van Al Qaida is gevallen. De stem van Chris Spencer geldt vervolgens als kers op de puinhoop. Unsane richt met Wreck weer een enorm slagveld aan, waarop het zelf ook de nodige rake klappen krijgt gezien de bebloede hand op de hoes. Of zou dat alleen maar het bloed van de afgeslachte vijand zijn? De New Yorkers kunnen niet beticht worden van het starten van een revolutie. Eigenlijk doen ze al die jaren namelijk steeds hetzelfde, maar voor een bloedig einde van welke revolutie dan ook zijn ze nog altijd te porren. Unsane overleeft iedere storm en creeërt ondertussen de nodige tornado's. Met Ha Ha Ha als laatste nummer op Wreck, gaan we lachend tenonder.

 

Oor: No Chance - Unsane

Donderdag 05 April 2012 at 8:58 pm Geen reacties

Forever Grinning - Thulebasen

Een nieuwe plaat van mijn favoriete Deense freakrockers Thulebasen. Of eigenlijk een nieuw nummer van het trio en vijf variaties daarop in de vorm van geremixde versies van dat nummer. Eigenlijk doet Thulebasen niet eens zo vreemd op Forever Grinning. De band gebruikt nog geen vijf minuten om een geestverruimend nummer te laten horen. Waarmee direct de titel verklaard is. Het echte gefreak begint pas als anderen het nummer onder handen nemen. De namen van de remixers van deze 12 inch zeggen mij niets, maar ze draaien allemaal flink aan de knoppen. Vooral de Hhappiness Mix zit vol freakende geluidseffecten, terwijl Lamburg Tony het nummer dusdanig omgooit dat het nauwelijks meer te vergelijken is met het origineel. Sommige versies zijn eerder verminkingen van het originele nummer dan een geremixde versie. Het maakt van Forever Grinning en al zijn varianten een toeschietelijk tussendoortje op weg naar de opvolger van het vorig jaar verschenen Gate 5. De plaat zal waarschijnlijk niet zo makkelijk bij de lokale platenboer te vinden zijn, maar kan ook via platenmaatschappij Tambourhinoceros besteld worden.

 

Oog & oor: Forever Grinning - Thulebasen

Woensdag 04 April 2012 at 10:01 pm Geen reacties

Jacuzzi Boys + Traumahelikopter @ Vera

Traumahelikopter zet er direct vaart achter. Aangespoord door de drummer. De band die meer drummers dan groupies verslijt heeft weer een nieuwe drummer. Een echte drummer, want de voormalige drummer van 69 Charger ramt hard. Iedere klap is raak, waardoor hij geen klap teveel hoeft uit te delen. Het trio speelt een paar nieuwe nummers en zelfs een midtemponummer. Het lijkt of de band er nu helemaal klaar voor is. Of Nederland al klaar voor Traumahelikopter is moet nog blijken, maar de band heeft nog veel fraaie nummers in het vat zitten. Bij Jacuzzi Boys ontbreekt het juist aan echte nummers. Tel daarbij een zanger die maar één manier van zingen kent. Ik verdenk hem er zelfs van dat hij voor ieder nummer dezelfde tekst gebruik. In ieder geval gebruikt hij wel steeds dezelfde zanglijn. Door het voortdurend gebrek aan boeiende nummers en een wekker die de volgende ochtend vroeg af zal gaan, haal ik het einde van het concert net niet.

Maandag 02 April 2012 at 09:38 am Twee reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed