Tell It To The People - Roy And The Devil's Motorcycle

De drie broers die ergens ver weggestopt in de Zwitserse bergen opgroeiden nemen de tijd voor het uitbrengen van een nieuwe plaat. Drie full-lengths in vijftien jaar. Deze drie broers plus een drummer die geen familie is noemen zich Roy And The Devil's Motorcycle en hun eerste full-length plaat was de eerste plaat die het Voodoo Rhythm Records label in 1997 uitbracht. Die plaat, Forgotten Million Sellers, is nu heruitgebracht door datzelfde label. Vrijwel gelijktijdig is ook de nieuwste plaat van Roy And The Devil's Motorcycle beschikbaar. Deze plaat, Tell It To The People, laat horen dat er in vijftien jaar geen wezenlijke verschillen zijn ontstaan bij de Zwitsers. Het zwaartepunt is hooguit iets verschoven van garagepunk naar garageblues. Er blijft echter altijd een dampende psychedelische laag over alle nummers liggen. De heren kweken hun eigen paddestoelen en nemen die regelmatig tot zich. Het levert soms uiterst vage opnames op, waar vaak geen touw aan is vast te knopen. In de loop der jaren hebben ze het paddogebruik echter redelijk onder controle gekregen waardoor Tell It To The People nog de meest samenhangende plaat is geworden. Roy And The Devil's Motorcycle is zo'n band die pas breed gewaardeerd gaat worden lang nadat het laatste bandlid is overleden.

 

Oor: Six Pink Cadillac - Roy And The Devil's Motorcycle

Zaterdag 31 Maart 2012 at 4:00 pm Drie reacties

Tales From The Cave - Wild Evel And The Trashbones

Wild Evel is bekend als zanger van The Staggers. Naast deze band, die zich tegenwoordig overigens The Incredible Staggers noemt, heeft hij nog een andere uitlaatklep. Deze uitlaatklep noemt hij Wild Evel And The Trashbones. Niet dat er verder veel verschil zit in de uitgangspunten van beide bands. Het blijft garagetrash het een hoog sixtiesgehalte dat de klok slaat. De sticker op lp Tales From The Cave laat er wat dat betreft geen enkele onduidelijkheid over bestaan: 100% Neanderthal Punk. Geen woord van gelogen, want alle facetten zijn aanwezig. Fuzz, surf, orgels en uiteraard de holbewonerstem van Wild Evel himself. Bovenal zijn het zeventien onstuimige sixtiesknallers die ondanks hun primitieve ondertoon zeer solide in elkaar steken. De meeste nummers zijn eigen composities, maar er is ook ruimte voor covers. Zoals, en ik heb hierbij flink moeten spitten in de collectie garagepunkverzamelplaten om hem terug te vinden, een versie van Art Guy's Where You Wanna Go. Dat nummer wordt vooraf gegaan door de enige ballad op de plaat: Cathalina. Geen zorgen over een eventueel zwak moment op de plaat, want aan het eind van het nummer wordt de bezongen jongedame keurig een kopje kleiner gemaakt. Precies wat we verwachtten van deze Oostenrijkse primitieveling met zijn band.

 

Oog & oor: Let's Go Right Now - Wild Evel And The Trashbones

Woensdag 28 Maart 2012 at 5:20 pm Geen reacties

Full Tilt Bullshit - The Hip Priests

Sommige dingen veranderen nooit. Bijvoorbeeld de thematiek van het uit Engeland afkomstige The Hip Priests. Het kwartet is nog altijd ziekelijk geobsedeerd door alle vormen van afwijkend seksueel gedrag. Een onuitputtelijke bron van inspiratie en plezier. Daar kan de band nog jaren mee vooruit. Nadat The Hip Priests in 2006 debuteerde met een ep, volgde een jaar later de eerste full-length Tight 'N' Exciting. Na twee splitreleases en met een nieuwe zanger in de gelederen werd het tijd voor een nieuwe plaat: Full Tilt Bullshit. Op deze plaat trekt de band de garagedeur ferm achter zich dicht en laat vooral veel Turbonegro-invloeden horen. De plaat klinkt daardoor geregeld alsof de band op de automatische piloot speelt. Heel jammer, want met Tight 'N' Exciting werden de nummers nog heerlijk afgeraffeld en was er geen enkele sprake van keurige gitaarsolo's die een nummer volgens een bekend stramien inkleuren. Full Tilt Bullshit biedt veel van hetzelfde, maar trekt de luisteraar nooit diep in het smerige riool vol perverse uitspattingen. Het blijft bij een oppervlakkige blik net over de rand, heel ongevaarlijk. Terwijl een sprong in het diepe zo gewenst is.

 

Oor: Wrist Action - The Hip Priests

Maandag 26 Maart 2012 at 12:39 pm Geen reacties

Vox Von Braun + Whipster + Svetkoff Lamps + Space Siren @ Vera

Vier nederlandse indiebands op een avond. Een uitstekende gelegendheid om een steekproef te nemen hoe het er voor staat in de indiepolder. Het altijd stabiele Vox Von Braun begint en speelt een korte set. De Groningers beschikken nog altijd over voldoende robuustheid zonder ooit werkelijk bijzondere dingen te doen. 'Degelijk' is het woord dat me tegen het einde van het optreden te binnen schiet als ik de band in een woord moet samenvatten. Dat kan ook gezegd worden van de mannen van Whipster. De band heeft een nieuwe drummer die zich prima van zijn taak kwijt. De nummers worden nogal uitgerekt waardoor de sombermannen (No light, no hope, just despair) nooit de volledige aandacht van het publiek krijgen. Bij Svetkoff Lamps is dat wel anders. De kort gerokte blondine trekt voldoende aandacht. De twee gitaristen laten de ene na de andere energieke riff de ruimte in knetteren. De afwisseling tussen en vrouwelijke en mannelijk stem werkt ook enorm in het voordeel van de band. Een minpuntje is het gegeven dat Sonic Youth wel heel erg nadrukkelijk wordt gevolgd. Als laatste is Space Siren aan de beurt. De door Subroutine Records uitgebrachte plaat is deze week verschenen. Op die plaat laat de band haar dromerige kant vaak horen. Op een podium is dat wel anders. Het publiek wordt met bakken vol noise en shoegaze om de oren geslagen en het behaarde beest dat zich de gitarist van de band mag noemen werkt als katalysator op de andere drie bandleden. De twee in glitterpakjes gehesen dames van de band maken het plaatje compleet. Space Siren is de positieve verrassing van de avond. Originaliteit mag dan geen hoog goed zijn in de indiepolder, het vormt geen beletsel om voor een avondvullend programma te zorgen.

Zaterdag 24 Maart 2012 at 4:18 pm Geen reacties

Mr Wagner, Please Give Us A Call - Space Siren

Mijn topografische kennis is vrij zwak. Ik moest daarom even opzoeken waar Voorhouten ligt. Dit is namelijk de plaats waar Space Siren vandaan komt. Midden in de Bollenstreek dus. Of al die bollen en bloemen enige invloed hebben gehad op het full-length debuut Mr Wagner, Please Give Us A Call is zeer de vraag. Space Siren verzorgt namelijk een wild geschikt boeket waar van alles uitsteekt. De band is op de plaat bezig met een constant gevecht tussen scherpe gitaren die om voorrang dringen in voornamelijk slaperige nummers. Het zorgt voor een snerpend contrast. Vooral zangeres Gwendolien Douglas klinkt alsof ze haar tijd het liefst slapend en overmand door melancholische gevoelens in haar slaapkamer doorbrengt. De rest van de band geeft haar daar echter geen enkele gelegenheid toe. Space Siren beheerst de kunst om voor het juiste openingsnummer te kiezen. I Think I Saw An Elephant beschikt namelijk over alle onderdelen waaruit de rest van het album is opgebouwd. Onverbiddelijke noise en bakken shoegaze eindigen uiteindelijk in bitterzoete dreampop. Space Siren is vanavond samen met Svetkoff Lamps, Whipster en Vox Von Braun te zien en te horen in Vera.

 

Oog & oor: Oh My God, Someone Killed Kelly - Space Siren

Vrijdag 23 Maart 2012 at 11:41 am Geen reacties

It's A Long Long Way To Meximotown - Puta Madre Brothers

Daar zijn ze weer. De drie Australiërs die de Spaanse taal niet machtig zijn, maar wel heel graag Mexicanen zouden willen zijn. Het debuut Queso Y Cojones werd reeds lovend onthaald, dus werd er direct een tweede plaat gemaakt. Op It's A Long Long Way To Meximotown is te horen dat er inmiddels wel begonnen is met een cursus Spaans, al is het trio niet verder gekomen dan de tweede les. Daarna wachtte de fles met tequila en er moest ook nog een plaat worden opgenomen. Kwestie van prioriteiten. Een praktische oplossing is om ook af en toe in het Engels te zingen, maar vooral door er voor te zorgen dat de meeste nummers geen tekst hebben. De ingrediënten op It's A Long Long Way To Meximotown zijn hetzelfde als op de vorige plaat. Al is er wel wat extra hete Mexicaanse saus toegevoegd, inclusief wat meer Ennio Morricone-invloeden. Daarnaast is de stemming wat treuriger. Het leven van een Mexicaan in het lichaam van een Australiër is zwaarder dan het lijkt. Onderschat dat niet! Het levert een plaat op die aan alle kanten kraakt onder het gewicht van gekte, garagerock, rockabilly, mariachi, tequila, spaghetti westerns en verdwaalde gringos.

 

Oor: It's A Long Long Way To Meximotown - Puta Madre Brothers

Dinsdag 20 Maart 2012 at 1:45 pm Geen reacties

Paradise - Fokkum

Van de vorig jaar verschenen cd van Fokkum staat me weinig meer bij. Alleen dat het demo-opnames betreft en het geluid waardeloos is. Die plaat, Notice Yourself, heb ik nooit meer gedraaid. Met de nieuwe plaat pakt de band het gelukkig anders aan. Uiteraard is het geluid nog steeds niet het sterkste punt, maar ook geen storende factor meer. Er kan daarom met gerust hart naar Paradise geluisterd worden. Als je tenminste een liefhebber bent van oldschool punk, hardcore en crust. Paradise staat vol met nummers die in deze dodelijke Bermudadriehoek tegen elkaar opbotsen. Een strakke band zal Fokkum nooit worden. Zowel drums, gitaar, bas als de zang klinken alsof er aan een willekeurige voorbijganger is gevraagd om even een partijtje in te spelen. Wel even opschieten, want we hebben goddomme wel meer te doen vandaag! Het maakt van Fokkum vooral een hele sympathieke band. Het hart zit op de goede plaats, er wordt met een kritische blik naar de maatschappij gekeken en met Paradise een plaat gemaakt die voor een paar euro is aan te schaffen. Dat laatste kan bijvoorbeeld op de site van de band.

 

Oog & oor: Fake Brains - Fokkum

Maandag 19 Maart 2012 at 11:07 am Geen reacties

Long Distance - Holly Golightly & The Brokeoffs

Een nieuwe plaat van Holly Golightly waarvan veel nummers verdacht bekend voorkomen. Samen met haar bands The Brokeoffs vatte ze het plan om een plaat op te nemen met haar favoriete covers. Covers die ze al jaren live speelt. Toen ze er aan begonnen werden echter voornamelijk oude nummers van Holly zelf opgenomen. De favoriete nummers van haar 'nieuwe' band. Die band speelt zeer ingetogen. De nadruk komt te liggen op de banjo, maar vooral op de stem van Holly Golightly. Een stem die ik gaandeweg de dag steeds beter weet te waarderen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hele plaat. Niet direct een plaat om de dag mee te beginnen, maar vooral een plaat die aan het eind van de dag haar schoonheid laat zien. Long Distance begint direct met een stemmige cover van een Sam & Dave nummer: (You Ain't) No Big Thing. De toon is dan gezet, want het wordt geen moment een uitgelaten plaat. Na de Sam & Dave cover volgen nog acht mooie tranentrekkers, waaronder het Little Willie John nummer My Love Is. Als laatste is Big Boss Man aan de beurt. Het enige nummer waar de zwaarmoedigheid niet aan ten grondslag ligt, maar wel het gegeven dat die Big Boss Man feitelijk niet zoveel voorstelt. Dat kan van Long Distance niet gezegd worden.

Vrijdag 16 Maart 2012 at 10:44 pm Geen reacties

The Peep Tempel - The Peep Tempel

Uit San Francisco en omgeving mag er op garagegebied de laatste jaren veel gebeuren, maar ondertussen begint het elders ook de borrelen en in sommige contreien is er zelfs sprake van enkele erupties. Uit Australië komen de laatste tijd bijvoorbeeld bands die opvallend sterke platen afleveren. De nieuwste in die rij is het uit Melbourne afkomstige The Peep Tempel. Genoemd naar een bordeel uit een tv-serie en bestaande uit personen die zich Blake, Striker en Stew noemen. Het trio maakt een opgejaagde indruk. De hakkelende gitaar is in vrijwel ieder nummer aanwezig, waarmee The Peep Tempel en eigen, verziekte versie van het betere Gang Of Four-werk laat horen. Er komt echter ook 40 jaar aan Australische gitaarbands langs op dit titelloze debuut. Radio Birdman schiet als eerste te binnen tijdens de eerste twee nummers. Daarnaast is er een bescheiden plaats voor de Australische swamprock en garageblues. Het is echter vooral de staccato gitaar die door blijft jakkeren. De plaat kent een onheilspellende sfeer met een zeer cynische ondertoon. In Nederland is de plaat nog niet verkrijgbaar en daar mag snel verandering in komen. Het debuut van The Peep Tempel is via bandcamp te bestellen en daar ook in zijn geheel te beluisteren.

 

Oor: Lance - The Peep Tempel

Dinsdag 13 Maart 2012 at 1:31 pm Geen reacties

Physical Education - Russian Roulettes

Brat Farrar heeft net en soloplaat uit en brengt op hetzelfde moment ook een plaat uit met zijn band Russian Roulettes. Lange tijd is het me onduidelijk wat Russian Roulettes nou eigenlijk met Physical Education wil. Een duidelijk lijn is namelijk niet aanwezig op deze tweede plaat van het Australische trio. De plaat trap af met een redelijk stevig nummer. Never Had Nothing neigt nogal naar stadionrock, de Foo Fighters zijn nooit ver weg. Daarna lijkt Black Sabbath aan de beurt in And That's All. Er volgen nog negen nummers die elk een ander verhaal vertellen. De jaren '70 cockrock heeft een aanzienlijk aandeel gedurende de eerste paar nummers, daarna volgt na de bluesrock wat voorzichtige soul en r&b. Op Baby, Please Quit Your Cryin’ lijkt het zelfs of Ray Charles weer onder ons is. Het trio laat punk en garagerock even voor wat het is. Al kunnen ze het op het 59 seconden durende F.B.I. toch even niet laten om fel van leer te trekken. Daarna staat de band weer open voor alle andere muziekstijlen. Dat hun smaak zeer breed is, valt te prijzen. Het levert echter wel een plaat op die nogal onevenwichtig en soms een beetje geforceerd aan doet.

 

Oog & oor: F.B.I. - Russian Roulettes

Zondag 11 Maart 2012 at 1:12 pm Geen reacties

(Sherman Drive, 3:37 PM) - Kids Say The Darndest Things

Het trio mag dan een onnozele naam gekozen hebben voor hun band, de muziek is dat niet. Frisse punkpop met wat emo-invloeden, maar vooral veel melodie zonder de scherpe randen uit het oog te verliezen. Vier nummers is precies genoeg, want erg oorspronkelijk klinkt het allemaal niet. Drie jongens die in een ogenschijnlijke saaie Amerikaanse buitenwijk de buitenwereld proberen te bevatten en net als iedereen tegen wil en dank voelen dat ze deel moeten uitmaken van de maatschappij. De band is in staat om voldoende verscheidenheid aan te brengen in het kwartet nummers om de teenangst te kanaliseren. Kids Say The Darndest Things doet denken aan hetgeen Dag Nasty in het verleden zo goed deed. Dat lijkt een prima uitgangspunt voor een band, al ontbreekt het de band nog aan voldoende groezelige gitaarpartijen. (Sherman Drive, 3:37 PM) is uitgekomen in een oplage van 150 stuks en verkrijgbaar op bandcamp van Kids Say The Darndest Things.

 

Oor: Fanclub - Kids Say The Darndest Things

Zaterdag 10 Maart 2012 at 7:20 pm Geen reacties

Hairdresser Blues - Hunx

Overdag werkt Seth Bogart als parttime kapper, maar zodra hij de deur van de kapsalon achter zich sluit transformeert hij in een fulltime Hunx. Vorig jaar maakte hij met zijn Punx één van de meest aanstekelijke platen van het jaar. Deze keer doet hij het zonder zijn begeleidingsband. Een soloplaat waar Hunx alles behalve de drums voor zijn rekening neemt. De plaat maakt duidelijk dat Hunx het één en ander mist in zijn leven. Uiteraard gaat er in de liefde van alles mis. Dat kennen we nu wel, maar tussen alle liefdesverdriet is er ook een ode aan zijn overleden vriend Jay Reatard in Say Goodbye Before You Leave. Het laatste nummer wordt bewaard voor zijn vader. Ook inmiddels overleden. Dat levert een niet te bevatten gemis op, waarin de ontkenning van het definitieve afscheid centraal staat. Zonder de uitbundigheid van de Punx is Hunx een stuk introverter en zwaarmoediger. Van een feest is geen sprake, op een middagje anonieme seks in Private Room na. De kapper laat zijn zonnige, decadente kant even voor wat het is en laat ook een paar andere facetten van zijn leven zien.

 

Oor: Always Forever - Hunx

Woensdag 07 Maart 2012 at 10:14 am Geen reacties

The Megaphonic Thrift - The Megaphonic Thrift

Voor een giftige dosis shoegaze is altijd plaats. Het uit Noorwegen afkomstige The Megaphonic Thrift dient zich aan als huisapotheker. De eerste twee nummers van de tweede plaat van deze band smaken naar meer. Shoegaze met een aanvaardbaar popgehalte, waar onder de eerste laag nog veel te ontdekken valt. De opmaat voor een ijzersterke plaat? Mis, na de eerste twee nummers zit ik in de I want more-modus, maar krijg niet waar ik naar verlang. Ineens klinkt The Megaphonic Thrift als een doorsnee Scandinavische indiepopband. De drukte verdwijnt als sneeuw voor de zon en de ondergrond is slechts een beetje drassig. Er gebeuren nog amper enige onverwachte dingen en zelfs de achtergrondzangeres is woordelijk te verstaan. Van enige opwinding is halverwege de plaat geen enkele sprake meer, maar wie tijdens I Wanted You To Know niet is weggedommeld zijn er op de tweede helft van de plaat nog een paar spaarzame indiepoplichtpuntjes te ontdekken. Van shoegaze is er dan al lang geen sprake meer en van enig gif al helemaal niet. Hier had veel meer ingezeten.

 

Oog & oor: Tune Your Mind - The Megaphonic Thrift

Maandag 05 Maart 2012 at 1:58 pm Geen reacties

Ends Of The World - Tropical Punk

Tropical Punk is een Amerikaanse band. Om preciezer te zijn; de bandleden komen allen uit Nashville. De invloeden uit die stad komen op Ends Of The World mondjesmaat naar voren. Het is vooral ratelende en lichtvoetige garagepunk dat op deze plaat te horen is. Maar dat is slechts de halve waarheid. Vijf van de tien nummers voldoen aan die kwalificatie. De eerste vier nummers en het laatste nummer. Wat daar tussenin gebeurt en wat de gedachte er achter is blijft een mysterie, maar het niveau zakt dramatisch. Soms zelfs tot het niveau van de eerste de beste lullige schoolband. Kennelijk is er niemand in de buurt van Tropical Punk die even zegt dat sommige nummers niet geschikt zijn om het oefenhok ooit te verlaten. Het ontbreekt de band aan een kritisch oor. Dit zou hierdoor wel eens de meest onevenwichtige plaat van het jaar kunnen zijn. Jammer, want als Tropical Punk een ep gemaakt had met de vijf sterkste tracks dan was dit een laaiend enthousiast stukje geworden en was wereldfaam voor het oprapen geweest. Nu is het slechts één van de vele garagebandjes met een handvol sterke nummers. De plaat is in eigen beheer uitgebracht, een cdr in een handgemaakt hoesje.

 

Oog & oor: Basement - Tropical Punk

Zaterdag 03 Maart 2012 at 2:22 pm Geen reacties

Onwards To The Wall - A Place To Bury Strangers

In de oneindige strijd tussen harmonie en herrie heeft A Place To Bury Strangers zichzelf al enkele jaren een  prominente toebedeeld. Van stilte houdt deze band niet en aangezien A Place To Bury Strangers uit New York komt, is het wellicht niet eens bekend met zo'n abstract begrip. Om het gevaar voor te zijn dat er toch een stilte zou vallen voordat de derde lp later dit jaar als een orkaan gaat razen, is er eerst een ep met vijf nummers. Het heeft als titel Onwards To The Wall gekregen en laat horen dat er nauwelijks iets veranderd is. De gitaren gieren weer als vanouds en alle nummers hadden zonder uitzondering op het uit 2009 stammende Exploding Head kunnen staan. Ben benieuwd of A Place To Bury Strangers op de aanstaande lp wel iets meer naast het bekende pad en uit de pas durft te lopen. De enige hoorbare verandering op Onwards To The Wall is een zangeres die op één nummer mee mag zingen. Nu mag de band met dat exploderende hoofd keihard tegen die muur gaan rammen en dat vastleggen. Eens kijken wie het dan wint, de harmonie of de herrie.

 

Oor: Onwards To The Wall - A Place To Bury Stangers

Vrijdag 02 Maart 2012 at 11:41 pm Geen reacties

Killing Time - Terry Malts

Baanbrekend werk wordt er niet verricht op het debuut van Terry Malts, de zoveelste band uit de garagescene van San Francisco en omstreken. Hoeft ook niet, want Killing Time hapt gewoon lekker weg. De zanger heeft een stem die soms akelig dicht in de buurt komt van wijlen Joey Ramone. Daarmee houdt de vergelijking met de Ramones niet op. Terry Malts klinkt als de Ramones met een labiele drummer, waarbij enkele tientallen kilo's fuzz en distortion over wordt uitgestort. Chainsaw pop noemt het trio het zelf, maar het is meer pop dan kettingzaag. De kettingzaag klinkt namelijk geen moment gevaarlijk. Het gevoel het allemaal al eens eerder gehoord te hebben is nooit ver weg, maar er zijn twee soorten platen waarbij dit gevoel sterk aanwezig is. Platen die je om die reden nooit meer hoeft te horen en platen die juist daarom keer op keer worden opgezet. Killing Time hoort duidelijk in die laatste categorie thuis. Terry Malts neemt zichzelf niet te serieus. Deze zorgeloze aanpak van het trio zorgt voor enkele buitengewoon aanstekelijke nummers. Een ongedwongen manier om de tijd te doden.

 

Oog & oor: I Do - Terry Malts

Donderdag 01 Maart 2012 at 12:35 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed