Brat Farrar - Brat Farrar

We kennen de man van bands als Kamikaze Trio, Russian Roulettes, maar vooral van Digger & The Pussycats. Brat Farrar kan het echter ook helemaal alleen. In zijn slaapkamer heeft hij zijn eerste soloplaat opgenomen waarop hij in het voorbijgaan naast de zang ook ieder instrument voor zijn rekening neemt. Farrar is enigszins klein behuisd, waardoor een drumstel niet in de slaapkamer past. De drums komen er daardoor nogal bekaaid af. Dat euvel wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het gitaarspel van Farrar: lekker overstuurd en recht op zijn doel af. De beperkte middelen, de voorgeprogrammeerde drums en de DIY-aanpak zorgen voor een dozijn punknummers die in sommige gevallen in een grimmig post-punksfeertje worden ondergedompeld. Thursday is daar wellicht het beste voorbeeld van. Zo transformeert Farrar regelmatig van een recht toe recht aan punk, in een basale garagerocker, om vervolgens als een vleermuis met te veel oogschaduw al het onheil te omarmen. Deze soloplaat laat de meest eclectische kanten van Brat Farrar horen. Vanaf volgende maand is de man regelmatig in Nederland voor optredens.

 

Oor: Thursday - Brat Farrar

Zondag 26 Februari 2012 at 8:24 pm Geen reacties

Too Tough To Live - Dan Sartain

Slechts 18 minuten en 57 seconden duurt Too Tough To Live van Dan Sartain. In dit korte tijdsbestek weet hij zijn punt echter wel te maken. Niet dat het een bijster orgineel punt is, want het album ademt de Ramones. Eigenlijk is het een (soort van) ode aan de New Yorkse band, want het ligt er bij Dan Sartain wel heel erg dik bovenop. De dertien nummers die worden afgeragd leveren echter ook een paar nummers op die meer dan een vluchtig bestaan verdienen voordat ze in de vergetelheid verdwijnen. Fuck F*iday is daar het beste voorbeeld van. Het heeft alle bestandsdelen van een punknummer dat vaker gehoord mag worden. Het mooie van simplistische bubblegum-garage-punk is dat er niet veel voor nodig is om zowel lichaam als geest te laten tintelen. Bij de nummers van Dan Sartain komt die sensatie echter te weinig naar voren. Het is een afgevlakt geheel, kauwgom waar al veel te lang op is gekauwd, even makkelijk denken te kunnen scoren. Too Tough To Live verdient het eigenlijk vooral dankzij Fuck F*iday om te mogen blijven leven.

 

Oog & oor: Fuck F*iday - Dan Sartain

Zaterdag 25 Februari 2012 at 12:17 pm Geen reacties

Dirty Beaches + Faster Pussycat Kill Kill @ Vera

Als liefhebber van de films van Russ Meyer wordt een band die zich naar één van zijn films noemt extra kritisch bekeken. Faster Pussycat Kill Kill is echter geen moment te vergelijken met een film vol goed gevulde en schaars geklede geweldadige dames. Het is een Nieuw-Zeelands duo. Hij doet de zang en de gitaar en zij de zang en de drums. Het duo weet ondanks de beperkte middelen te variëren, maar echt sprankelen doet het pas als Michiel Hoving van de Sixtyniners en Reverse Cowgirls de laatste twee nummers meespeelt.

 

Dirty Beaches heeft vorig jaar één van de spannendste platen van het jaar gemaakt. Badlands klinkt als de donkerste film van David Lynch. Live is het echter een ander verhaal. Alex Zhang Hungtai is de man achter Dirty Beaches en heeft voor zijn liveband twee muzikanten gerecruteerd. Eigenlijk mag liveband tussen aanhalingstekens, want het meeste geluid dat geproduceerd wordt komt uit een computer. Alex Zhang Hungtai croont een beetje en speelt wat op zijn gitaar. Verder is er een drummer die wat op een elektrische kookplaat trommelt en een saxofonist die voornamelijk aan wat knoppen draait. Geen moment krijg ik het idee naar een band te kijken en hoewel Badlands mij keer op keer weet te pakken is een optreden van Dirty Beaches een vrij saaie aangelegenheid.

Vrijdag 24 Februari 2012 at 09:34 am Twee reacties

Woollen Kits - Woollen Kits

Dankzij de fenomenale plaat van Royal Headache van vorig jaar is het zaak om het label waarop de plaat verscheen scherp in de gaten te houden. De volgende plaat op het RIP Society label is de lang verwachtte plaat van Woollen Kits. Lang verwacht omdat het Australische trio al twee veelbelovende singles heeft uitgebracht, maar vooral omdat de opnames al een hele tijd op de plank lagen. Het full-length debuut van Woollen Kits is in oktober 2010 al opgenomen. Daar heeft de band overigens slechts twee dagen voor nodig gehad. Deze aanpak heeft geleid tot een niet vast te pinnen oervorm van garagepop. De melodieuze baslijnen leiden de negen nummers in de juiste richting. Ondertussen stuitert de gitaar aarzelend alle kanten op. De twee zangers in de band wisselen elkaar regelmatig af, waarbij de lage stem van één der zangers in bijvoorbeeld I Love You voor het nodige ongemak zorgt. Hij wordt daarin ondersteund door een saxofoon, waardoor het nummer een sombere lading krijgt en doet vermoeden dat de bezongen liefde niet geheel wederzijds is. Deze plaat van Woollen Kits is niet zoals die van Royal Headache eentje die je als een blitzkrieg weet te veroveren. Woollen Kits gaat geraffineerder te werk en verovert langzaam maar zeker het hart en de ziel.

 

Oog & oor: Out Of Whack - Woollen Kits

Woensdag 22 Februari 2012 at 4:31 pm Geen reacties

Future - Die Zorros

Die Zorros is een trio gevormd rond Beat-Man, de Zwitserse meester van het primitieve minimalisme. Het trio heeft slechts één stelregel: met een heel vaag idee de studio ingaan om daar binnen tien minuten een nummer van te maken. Het resultaat doet er nauwelijks toe, na 10 minuten is het nummer gewoon af en wordt het volgende rudimentaire idee opgenomen. Op Future staan een paar eigen 'composities', maar vooral veel covers. Uiteraard is er geen tijd om alle teksten te leren, perfectionisme is immers dodelijk saai. Amy Winehouse's Rehab kent daarom alleen de tekst No No No en Paint It Black van de Stones wordt gereduceerd tot een instrumentaal nummer waarbij een lullig orgeltje feitelijk het hele werk doet. Zo gaat het 17 nummers lang door. Het moge duidelijk zijn dat Future slechts voor een enkeling is weggelegd. Toch levert de aanpak van Die Zorros enkele verrassende momenten op. Wie ooit had gedacht dat een zeven minuten durende versie van Rod Stewart's Sailing niet uit te houden is, komt bijvoorbeeld bedrogen uit. Future is dankzij zijn kinderlijke eenvoud een heel prettig en onverwacht veelomvattende plaat geworden.


Oor: No No No - Die Zorros

Zaterdag 18 Februari 2012 at 3:05 pm Geen reacties

Impala Syndrome - Impala Syndrome

Alvast een waarschuwing. Alle hippiehaters hoeven nu niet verder te lezen. Deze plaat komt namelijk uit 1969 en is door een stel Venezolaanse hippies ingespeeld. Via de nodige omzwervingen komt Impala Syndrome uiteindelijk in Chicago terecht om daar deze plaat op te nemen. De aanpak is uiterst relaxed en het resultaat valt alleszins mee. Sterker nog, deze plaat van Impala Syndrome valt eigenlijk in zeer goede aarde op Planet Trash. Dat komt vooral door te ijzersterke baspartijen, de nonchalante drummer die ondanks zijn aanpak essentieel werk verricht. De gitarist wordt gestimuleerd om vooral de nodige fuzz te produceren, al zijn er toch een paar momenten waar hij weet te ontglippen en er een solo uitgooit. Dat zijn direct te mindere momenten van de plaat. Daar staat tegenover dat de zanger geen enkele behoefte heeft zich te profileren. Zijn stem staat in dienst van de muziek, een rol die alleen maar valt aan te moedigen. Met Land Of No Time staat er ook een flinke misser op de plaat. Koren op de molen van de hippiehater, terwijl een titel als I Want To Hug The Sky ook voor een ernstige jeukaanval zorgt. De overige acht nummers lopen echter allemaal over van weldadige psychedelica. Een meevaller.


Oor: Children Of The Forest - Impala Syndrome

Vrijdag 17 Februari 2012 at 11:17 am Geen reacties

Lee Scratch Perry @ de Oosterpoort

Nadat de band van Lee Scratch Perry eerst vier in dub gedrenkte nummers speelt, komt de oude meester zelf het podium oplopen. Koffertje achter zich aan slepend en ondertussen een paar teksten prevelen in de microfoon. Zijn pet zit vol bling bling en het goud en zilver is ook aanwezig in zijn oren, om zijn nek, maar bovenal om al zijn vingers. Parmantig loopt Lee Scracth Perry, 75 jaar inmiddels, van links naar rechts en weer terug over het podium. Af en toe wordt een jongedame, die met gemak zijn kleindochter had kunnen zijn, uit het publiek  uitgenodigd om even met hem te komen dansen. Dat moet niet te lang duren, want na een minuut wordt iedere vrouw vriendelijk bedankt en duidelijk gemaakt weer plaats te nemen tussen de volgelingen in het publiek. De band speelt inmiddels strak door en legt de nadruk op de dubkant van reggae. Helaas is de beveiliging zeer streng in het handhaven van het rookverbod, waardoor het publiek nooit echt in hogere sferen terechtkomt. De half gevulde zaal krijgt aan het eind van de set nog enkele reggaeklassiekers aangeboden. Max Romeo's War Ina Babylon komt niet helemaal uit de verf, maar Bob Marley's Crazy Baldhead en afsluiter Exodus brengen vervlogen tijden even terug. Daarna vindt Lee Scratch Perry het wel genoeg. Hij sleept zijn koffertje achter zich aan, zwaait nog een keer en verlaat het podium. Op zoek naar iets om te roken.

Woensdag 15 Februari 2012 at 09:07 am Vier reacties

Liquid Love - The Experimental Tropic Blues Band

Laat het uitdragen van het evangelie van vuige, subversieve en uiterst aanstekelijke rock 'n roll maar aan The Experimental Tropic Blues Band over. Tijdens Eurosonic speelde de band vorige maand de tig brave en uiterst suffe semi-hippe bandjes die die avond ook speelden zonder moeite naar huis. Dit Waalse trio liet Liquid Love vorig jaar al in België los en vanaf deze maand is de rest van Europa aan de beurt. Vanzelfsprekend gaat er op een plaat enige energie verloren in vergelijking met een optreden. Live komt er echter een dusdanige hoeveelheid energie vrij dat er nog ruim voldoende overblijft op Liquid Love. Dat Jon Spencer aan de knoppen heeft gezeten tijdens de opnames heeft daar ongetwijfeld ook mee te maken. Een kwestie van de juiste man op het juiste moment op de juiste plek. Hij heeft van Liquid Love een grofkorrelige plaat gemaakt waarop alle prikkelende onderbuikgevoelens naar boven komen. Sex, drugs en rock 'n roll, The Experimental Tropic Blues Band heeft het in zeer ruime hoeveelheden in de aanbieding dat een overdosis altijd op de loer licht. Zorg ervoor dat je op tijd je deel krijgt.


Oor: The Best Burger - The Experimental Tropic Blues Band

Maandag 13 Februari 2012 at 2:50 pm Eén reactie

Smash Boom Bang! - V/A

Vooralsnog is mijn meeste gedraaide plaat van 2012 een plaat met louter hits uit de jaren '60. Verantwoordelijk voor al die hits is het trio Feldman, Goldstein en Gottehrer. Zij lieten zich inspireren door Bo Diddley, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis en schudden de ene na de andere hit uit de mouw. Op Smash Boom Bang! The Songs And Productions Of Feldman-Goldstein-Gottehrer staan er 26 en er zit geen enkele misser tussen. Het trio is als uitvoerende artiest onder de naam The Strangeloves zelf ook aanwezig. De plaat opent met het door veel bands gecoverde Night Time en halverwege staat I Want Candy van The Strangeloves. Bij mij tot dusver alleen bekend in de uitvoering van Bow Wow Wow die er een grote hit mee had in 1982. Rond The Strangeloves verzon het trio een verhaal van drie Australische broers: Miles, Niles en Giles. De drie hadden dezelfde moeder, maar verschillende vaders. Dit laatste om te kunnen verklaren waarom de broers totaal niet op elkaar leken. In de uitgebreide liner notes staan meer van dit soort anekdotes. Wat bij de meeste nummers opvalt is de prominente rol van de drums en de vele percussie-effecten. Daarnaast wist het trio ook een verdwaalde soulballad tot een goed einde te brengen, maar het zijn toch vooral nummers als Let's Stomp, Hang On Sloopy en Don't Monkey With Tarzan die het meest tot de verbeelding spreken.


Oor: Don't Monkey With Tarzan - The Pygmies

Donderdag 09 Februari 2012 at 1:35 pm Geen reacties

The Saint James Society - The Saint James Society

Een nieuwe lid in de familie der psychedelische bands is het uit Texas afkomstige The Saint James Society. Het vijftal begint bescheiden met een ep bestaande uit vier nummers. Na enkele klanken is al snel duidelijk dat het meest prominente lid van de hedendaagse psychedelische familie, The Black Angels, van grote invloed geweest is. Trage ritmes, zweverige fuzz en zwaar op de hand. Vooral dat laatste weet de band uit te diepen. Het put daarbij niet alleen uit de psychedelica, maar ook de loodzware nalatenschap van doemdenkende bands van begin jaren '80. The Saint James Society roept met deze vier nummers wel bepaalde vragen op. Zo'n ep is prima te verhapstukken, maar de nummers missen toch de nodige dynamiek. Een volledige plaat van minimaal tien nummers zal op deze manier een slaapverwekkende exercitie worden. Vooralsnog is de bescheidenheid van de band geheel terecht en is een ideaal voorprogramma voor plaatsgenoot The Black Angels snel gevonden.


Oor: The Ballad Of The White Horse - The Saint James Society

Woensdag 08 Februari 2012 at 1:22 pm Geen reacties

Television Youth - Sonic Avenues

Het is allemaal al eens eerder gedaan en in veel gevallen ook nog eens beter. Toch is Television Youth van Sonic Avenues wel de moeite waard. De band neemt de Buzzcocks als vertrekpunt en kegelt gaandeweg de plaat steeds meer omver. Soms gebeurt dat met een lichte sneer, maar veel vaker met een verdacht besmettelijke vrolijkheid en lichtzinnigheid. De uit Montreal afkomstige band laat zich in ieder geval niet van de wijs brengen door de lokale scene waar nogal wat bands schijnen te zijn die proberen naam te maken met pretentieuze bombast en Arcade Fire als grote roerganger zien. Sonic Avenues blijft luchtig en grijpt een stuk verder terug. Zelfs de titel van de plaat verwijst naar een periode lang voordat het internet gemeengoed werd. De tien nummers op Television Youth zijn precies genoeg, want van variatie hebben deze Canadezen vrij weinig kaas gegeten. Voordat de verveling toeslaat en de luisteraar onderuitgezakt op de bank de afstandsbediening ter hand wil nemen is het tijd om een volgende plaat op te zetten. En vind dan maar eens een punkplaat die net zo opgewekt klinkt als Television Youth.


Oor: Television Youth - Sonic Avenues

Maandag 06 Februari 2012 at 2:04 pm Geen reacties

Paralytic Stalks - Of Montreal

Met de vorige Of Montreal plaat, False Priest, kon ik helemaal niets. De plaat zwalkte alle kanten op, maar wist nooit de juiste richting te vinden. Ook met Paralytic Stalks maakt de band een stuurloze indruk, maar heeft als voordeel dat de irritatiegrens op de meeste nummers niet bereikt wordt. Dat is in ieder geval een flinke stap in de juiste richting. Het creatieve brein van Of Montreal is Kevin Barnes en hij lijkt op de nieuwe plaat in zowel zijn muziek als zijn teksten de vele aspecten van een mensenleven uit te willen drukken. Zo horen we hem zingen: "You can focus on the positive things, the sunlight and the trees growing and all the birds and animal life, all the beautiful things; or you can focus on genocide and torture, terrorism, abuse, and neglect." Daar slaagt hij in ieder geval goed in. Het ene moment benadrukt hij de positieve kant door luchtige elektronische funkklanken te  gebruiken om vervolgens in het bijna negen minuten durende Ye, Renew The Plaintiff de wereld een stuk lelijker, gevaarlijker en geweldadiger te maken. Ondanks al deze goed bedoelde pogingen weet Paralytic Stalks geen moment onder mijn huid te kruipen. Het lijkt erop dat na meer dan tien albums van Of Montreal het beste er nu wel af is.


Oor: Dour Percentage - Of Montreal

Zaterdag 04 Februari 2012 at 1:29 pm Geen reacties

Choose Your Killer - The Last Internationale

The Last Internationale is een man/vrouw-duo en dan ligt een vergelijking met The White Stripes en The Kills al snel voor de hand. Vooral The Kills dan, want de stem van Delila Paz heeft wel iets weg van die van Alison Mosshart. The Last Internationale blijft echter meer in de buurt de blues. Ook wat songtitels betreft. Het anderhalf minuut durende Crawlin' Queensnake bijvoorbeeld. Een duidelijke verwijzing naar John Lee Hooker. Zo zijn er meer ondubbelzinnige verwijzingen naar het verleden. Met Crawlin' Queensnake pakt dat dankzij de intense zang en heerlijke gitaariff nog goed uit, maar er zijn ook een paar verwijzingen die erg ongelukkig uitpakken. Wie zit er immers te wachten op een cover van House Of The Rising Sun? Weliswaar een traditional, maar eentje die al zo vaak is opgenomen dat er geen eer meer aan valt te behalen. Het laatste nummer, het trage en bijna negen minuten durende Hoka He! staat vol native american mystiek en dat is net even iets te veel van het goede. Life, Liberty, And The Pursuit Of Indian Blood maakt ondanks enkele sterke nummers toch vooral een onevenwichtige indruk.


Oog & Oor: Crawlin' Queensnake - The Last Internationale

Donderdag 02 Februari 2012 at 4:15 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed