Forever Won't Wait - The Steve Adamyk Band

De grote makke van The Steve Adamyk Band is de hoeveelheid nummers die op een plaat worden gezet. Op de vorige plaat staan liefst twintig nummers, op opvolger Forever Won't Wait staan er zestien. Dan hebben we het over de cd-versies van beide albums, want op vinyl staan er gelukkig een stuk minder waardoor het allemaal veel beter te behappen is. Met de nummers is namelijk niets mis. Sterker nog, de nieuwe plaat van de band is nog beter dan de vorige. The Steve Adamyk Band is qua houding in essentie een punkband. Een punkband met een hoog (power)pop-gehalte, losjes geworteld in garagerock. Op Forever Won't Wait trekt de band feller van leer en hebben de nummers meer zeggingskracht dan op de voorgaande plaat. Forever Won't Wait is verschenen op het vermaarde Dirtnap Records en met deze plaat neemt de band de fakkel over van voormalig labelgenoot en inmiddels ter ziele gegane The Marked Men. Voorlopig is de erfenis van The Marked Men is goede handen bij The Steve Adamyk Band. Dat komt vooral omdat deze Canadezen gebruik maken van een kinderlijk eenvoudige no-nonsense aanpak. Zonder opsmuk nummers opnemen die in de meeste gevallen de 2 minutengrens niet passeren.


Oor: Forever Won't Wait - The Steve Adamyk Band

Dinsdag 31 Januari 2012 at 11:53 am Geen reacties

Bathroom Party - Atomic Suplex

Het is een tijdje stil geweest rond Crypt Records. Het label van Tim Warren heeft in het verleden een paar legendarische platen uitgebracht. Platen van de Back From The Grave-serie, The Gories, Oblivians en New Bomb Turks bijvoorbeeld. Het label opereert al tijden niet meer vanuit Amerika, maar alleen nog vanuit Hamburg. Daar is ook de winkel gevestigd, verstopt in een kelder en een bezoekje meer dan waard. Voor de honderdste release is de keuze gevallen op het Engelse Atomic Suplex. Het was de bedoeling om een single op te nemen, maar de band knalde er in korte tijd direct twaalf korte, brute en oorverdovende nummers uit. Niets aan veranderen en direct op plaat uitbrengen. Het zijn twaalf garagepunk-erupties en een complete sonische chaos. Het tempo ligt onverminderd hoog, het gitaargeweld doet de meters permanent in het rood staan en de zanger schreeuwt het uit. Liefst 5 van de twaalf nummers hebben Rock & Roll in de titel staan, waarbij opgemerkt mag worden dat na het nummer Rock & Roll Is Never Going To Die de band het nummer Rock & Roll Must Die heeft gezet. Alsof het allemaal al niet verwarrend genoeg is, wordt er ook nog met een saxofoon aangerommeld. De nummers zijn zo kort dat er eigenlijk niet van een full-length lp gesproken kan worden. Deze honderdste Crypt-release is alleen op vinyl verkrijgbaar en dient op 45 toeren gedraaid te worden.


Oog & Oor: Rock & Roll Action - Atomic Suplex

Zaterdag 28 Januari 2012 at 11:50 am Geen reacties

Treble In Paradise - Speedball Jr

Het openingsnummer op de nieuwe plaat van Speedball Jr is nog een beetje tam. Alsof de band er nog even in moet komen. Het is dan ook een tijdje geleden dat de uit Gent afkomstige surfband een plaat uitbracht. Toen, in 2006, verscheen For The Broad Minded. De band heeft de nodige hobbels moeten nemen voordat het kon beginnen aan het opnemen van het onlangs verschenen Treble In Paradise. Het heeft geresulteerd in een plaat waar enkele nuanceverschillen zijn waar te nemen. Het is niet meer direct vol gas geven op de surftrashsnelweg, steeds vaker wordt de nadruk gelegd op de immer aanwezige hammondorgel. In Take It Back bijvoorbeeld. Maar liefhebbers van het ruigere surfwerk komen ook nog steeds aan hun trekken op deze plaat van Speedball Jr. Als gitarist Sascha Reyners de ruimte krijgt kleunt hij er nog altijd met twee gestrekte benen in. Tussen het eigen werk staan ook nog enkele covers. Bombora van The Atlantics is daarvan het meest geslaagd. Ingetogen en spannend tegelijkertijd. Er zijn weinig surfbands die dat lukt, maar deze Belgen doen het haast argeloos.


Oog & Oor: Treble In Paradise - Speedball Jr

Donderdag 26 Januari 2012 at 1:56 pm Geen reacties

Suck It In Spit It Out - The Curse

The Curse houdt van duidelijkheid. Zet debuutplaat Suck It In Spit It Out op en de boodschap van deze Zweedse band is direct duidelijk. In openingsnummer White Trash Punk spuugt zanger Anders Gustawsson direct een One Two Fuck You in het gezicht van de luisteraar. Daar gaat hij vijftien nummers lang mee door. De hele plaat staat vol met ouderwets smerige rock 'n roll. Dusdanig smerig dat Iggy Pop na het horen van enkele nummers van The Curse verzuchtte dat hij wenst een Zweed te zijn en deze band als backing band te hebben. De rock 'n roll van The Curse zit dan ook in de Iggy Pop-hoek. The Stooges gaat samen met MC5 en Motörhead het gevecht aan met alle punkbands van een jaar of dertig geleden en gooien er met enige regelmaat wat slongzige gitaarsolo's tegenaan om te benadrukken dat de band geen enkel respect heeft voor moderne fratsen. Het is The Curse te doen om een vuige rockplaat te maken en daar is de band zonder pardon in geslaagd. Suck It In Spit It Out verdient geen enkel punt als het gaat om originaliteit. Dat zal de Zweden een rotzorg zijn, want met de openingszin One Two Fuck You heeft de The Curse wat dat betreft al zijn punt gemaakt.


Oog & Oor: White Trash Punk - The Curse

Maandag 23 Januari 2012 at 12:32 pm Geen reacties

Junglehead Stories - Distortion Tamers

Nog meer Grieken. Een tijdje terug verscheen de debuutplaat van Acid Baby Jesus. Een plaat die tot één van mijn favoriete platen van 2011 gerekend mag worden. Ook Distortion Tamers komt uit Griekenland. Een rock 'n roll trio uit Athene. Daar waar Acid Baby Jesus de neiging heeft om onbedoeld allerlei verschillende kanten op de gaan, blijft Distortion Tamers meer op het rechte pad. Smerig, maar vooral strak rocken is het motto op debuutplaat Junglehead Stories. Tien verhalen die soms wat lang duren. Om je rock 'n roll punt duidelijk te maken is ongeveer twee en een halve minuut ruimschoots voldoende. Langer is echt niet nodig. Deze band beheerst die kunst nog niet. De gitarist wil te graag zijn kunsten laten horen, waardoor de nummers soms zelfs naar de vijf minuten gaan. Junglehead Stories stelt om die reden teleur en schiet te kort. Erg jammer, want deze Grieken weten ondertussen wel in de meeste nummers een verleidelijke balans te vinden tussen surf, garagerock, rockabilly en onzuivere rock 'n roll. Nu alleen nog kort en bondig. Ook na het luisteren van Junglehead Stories kan met gerust hart gesteld worden dat Acid Baby Jesus voorlopig mijn favoriete Griekse band blijft.


Oog & Oor: New Sunrise - Distortion Tamers

Woensdag 18 Januari 2012 at 4:56 pm Geen reacties

Suns Lungs - Holloys

Het schiet maar niet op met Suns Lungs van Holloys. De plaat wordt met enige regelmaat gedraaid, maar daadwerkelijk landen op deze planeet zit er al die keren niet in. Wellicht is het de stem van de zanger die wel heel erg op de stem van Peter Gabriel lijkt. Misschien zijn het de ritmes die refereren aan afrbobeatritmes, maar daarbij vergeleken wel heel erg bleek afsteken. Ook de hoofdrol voor de synths is geen meesterzet. Een pluspunt is het postpunksfeertjes dat bij alle dansbare tracks aanwezig is. Eigenlijk bevallen alleen de maffe klanken in de twee korte nummers die de tien tracks tellende plaat bevat. Your Songs Have Nice Tits duurt nog geen anderhalve minuut en heeft een buitenaards dreigend sfeertje. Het 54 seconden durende Poop Shadow is nog spannender. Het zijn slechts tussendoortjes op een plaat vol dancetracks. Toch een beetje weinig voor een plaat van ruim 36 minuten. Suns Lungs is simpelweg geen plaat voor iemand die het liefst in de buurt van de bar staat met een biertje in zijn hand, maar er duidelijk eentje voor de dansliefhebbers die meer dan slechts een kille beat nodig hebben.


Oor: #25 - Holloys

Dinsdag 17 Januari 2012 at 3:47 pm Geen reacties

Eurosonic 2012 Dag 3

Weinig staat deze dag van tevoren vast. Er staan veel bands in de stad te spelen, maar deze enige must see is Iceage. Met een geweldige plaat en een vooruit gesnelde livereputatie is dit de niet te missen band en de ideale afsluiter van drie avonden vol muziek. De eerste band van de avond is echter Honey For Petzi. De combinatie van veel bier en geen enkel pakkend nummer heeft mij het optreden van deze band echter al weer doen vergeten. De volgende band is Cashier No. 9 dat in Huize Maas staat. Wat opvalt is de aangename zangharmonie, maar vooral de zweem psychedelica dat over de meeste nummers wordt uitgewaaierd. Zulu Winter is the next big thing volgens een deel van de Engelse muziekpers, maar doet vooral denken aan het aanstellerige gejank van Suede. Het is dus gewoon de zoveelste kutband uit Engeland. Het uit Finland afkomstige Murmansk pakt het voortvarender aan. De zangeres steekt te schel af bij de ronkende bas en zwaar aangezette gitaarpartijen. Het doet in de verte denken aan Alice In Chains, maar dan zonder dreiging of heroineverslaving. Het uit Italië afkomstige The Jacqueries speelt frisse indierock, maar het ontbreekt aan aanstekelijke nummers. Het heeft meer weg van een keurig diner zonder zout en peper.


Even een stukje op de fiets voor French Films. De band heeft een hoog hipstersgehalte, maar de nummers zijn allemaal aanstekelijk en zitten prima in elkaar. De meerstemmige refreinen zijn een bonus. De eerste band van vanavond die van het begin tot het eind weet te boeien. Van een heel ander laken en pak is Tribes. De eerste twee nummers zijn uptempo en hebben het net niet. Daarna volgt de ene semi-ballad naar de ander en zakt het hele optreden in als een plumpudding. Gelukkig zijn er ook nog energieke bands. The Lanskies bijvoorbeeld. Niet dat deze vrolijke Franse Franz Ferdinand verder de moeite waard is, maar er is in ieder geval sprake van nummers met energie. Ik pak nog twee nummers van het Noorse Honningbarna mee om in de punksfeer te komen. Een hele stoet magere bands is deze avond gepasseerd en het is de schone taak voor het Deense Iceage om ze allemaal te doen vergeten. Iceage heeft daar welgeteld drie hele seconden voor nodig. In een furieus tempo wordt het ene na het andere punknummer over het Verapubliek gesmeten. Bier en ledematen vliegen in het rond. Opwinding maakt zich meester van de mensen die ondanks de wilde taferelen vooraan blijven staan. Iceage is hard, snel en ijskoud. Wat een prachtig rauw geweld!

Zaterdag 14 Januari 2012 at 6:19 pm Vier reacties

Eurosonic 2012 Dag 2

De eerste dag viel dus nogal tegen, maar dag twee wordt een onverwachts goede Eurosonicdag. In de Stadsschouwburg begint Amatorksi om klokslag 20.00 uur. Schoonheid en melancholie overheersen in de nummers van deze Belgen, maar het ontbreekt aan een zwarte rouwrand om het plaatje compleet te maken. Iets verderop begint vervolgens Mujeres te spelen. Een garagerockband uit Barcelona. Prima, aanstekelijke nummers die tijdens een opzwepende set worden gespeeld. De set wordt afgesloten met Run Run Run van The Velvet Underground. Een band die zijn klassiekers kent. Squarehead is een ander verhaal. Een Iers trio dat britpop combineert met nerdrock en vooral een uitgekauwde indruk maakt. Op naar Vera. Daar staat Thulebasen op het punt van beginnen. Dit Deense trio kwam vorig jaar met een verrassend eigenzinnige plaat getiteld Gate 5. Willen op die plaat de elektronische klanken regelmatig de hoofdrol spelen, live is de band vooral veel gitaar en drums. Een soort van onconventionele psychedelische noise. De eigenzinnigheid straalt ervan af. Meer van dit soort bands graag!


Rococo is een Gronings trio. Drie beschaafde meisjes die een verlegen indruk maken en charmante gitaarliedjes spelen. Andere koek is het Noorse Deathcrush. Een nonchalante mannelijk drummer en twee riot girls op zang, bas en gitaar. Keiharde en grenzeloze nowave en een geweldige show. Deathcrush is keiharde porno. Nee, Deathcrush is nog veel beter dan keiharde porno! Even tijd nemen om op adem te komen, want verderop in de stad begint het Waalse trio dat zich The Experimental Tropic Blues Band noemt en dit smerige trio maakt er een dampende rock 'n roll show van. Denk daarbij aan het beste van Jon Spencer Blues Explosion en The Cramps. Vanaf begin tot het eind hard, ruig en opwindend. Vier voortreffelijke bands op één Eurosonicavond, een zeldzaam gegeven. Onovertroffen.

Vrijdag 13 Januari 2012 at 1:58 pm Geen reacties

Eurosonic 2012 Dag 1

Veel valt er niet te kiezen. Eurosonic wordt geopend door twee bands. Intergalactic Lovers komt uit België en daar is men erg enthousiast over de band. Waarom is onduidelijk, want Intergalactic Lovers speelt louter saaie nummers zonder spanningsboog. De andere band is het Noorse Razika, vier lieve meisjes die lieve gitaarliedjes met een skaritme spelen. Ondertussen is het krappe bovenzaaltje van De Spieghel volgelopen voor een band uit Estland. Ik verover een plekje aan de bar, hoor de klanken van het eerste nummer, terwijl er nog meer mensen de zaal in worden gepropt. Tijd om te vertrekken. Buiten is er inmiddels een rij ontstaan die reikt tot het Poeleplein. Voor de niet-Groningers: da's heel lang. Een iets kortere rij staat voor Vera. Eenmaal binnen ben ik ruim op tijd voor 2:54. Een Engelse band, bestaande uit twee vrouwen en twee mannen. Het kwartet speelt slechts een half uur, maar overtuigt direct. Dromerige doomwave en nummers die vol staan met spannende eenvormigheid. Het blijkt deze avond de enige band te zijn die de euro's van het kaartje waard zijn. Vadoinmessico is namelijk een bandje vol blanken die Afrikaanse ritmes trachten te vermengen met indiepop. Het komt nogal geforceerd en bedacht over. Niet leuk. Nog minder leuk wordt het als het Zweedse You Say France & I Whistle het podium betreedt. Vrolijke popnummers die mij slechts doen verlangen naar een heftige winterdepressie.

Donderdag 12 Januari 2012 at 09:13 am Geen reacties

El Cuerno del Chivo - Pedrito Diablo & Los Cadáveras

Met een beetje fantasie ligt Pontevedra in New-Mexico. Ergens vlak bij de grens met Texas. Lee Van Cleef kijkt weer heel gemeen als hij het stadje binnen rijdt. Vrouwen en kinderen hebben zich al verscholen voordat hij van zijn paard is afgestegen. De sheriff zet zijn hoed op, recht zijn rug en maakt zich op voor een dodelijk confrontatie met de zo juist gearriveerde outlaw. Hij schat zijn kansen niet erg hoog in. Met knikkende knieën gaat hij het duel met Van Cleef aan en sterft voordat hij ook maar een schot heeft kunnen lossen. In het hete zand midden in het stadje bloedt hij langzaam dood. Van Cleef berooft nog snel even de bank, haalt een fles whiskey op uit de verlaten saloon en klimt weer op zijn paard. Op weg naar het volgende slachtoffer. De soundtrack van deze western wordt gemaakt door Pedrito Diablo & Los Cadáveras, afkomstig uit Pontevedra. Een stadje in het Noordwesten van Spanje. Plaat El Cuerno del Chivo heeft een hoog Ennio Morricone-gehalte met de nodige surfinvloeden. Daarbij heeft de band een milde obsessie als het gaat om Link Wray. Echt gevaarlijk wordt het nooit, daar hebben we immers Lee Van Cleef voor ingehuurd, maar een leuke spaghettiwesternsurfplaat is El Cuerno del Chivo wel geworden.


Oog & Oor: Desenfunda Forastero - Pedrtio Diablo & Los Cadaveras

Woensdag 11 Januari 2012 at 12:00 pm Geen reacties

Das Fieber - Das Fieber

Het is lang zoeken om een handjevol bands tijdens Eurosonic te vinden die willen afwijken van het stramien om zich zo goed mogelijk te presenteren voor de vele programmeurs die het festival aandoen. Het lijkt ieder jaar lastiger te worden om enige authenticiteit te vinden. Ondertussen stromen de bands langzaam maar zeker Groningen binnen. Das Fieber is er niet bij en laat dat nou een band zijn die ik graag zou hebben gezien op Eurosonic. De vijf Oostenrijkers brengen met hun titelloze debuutplaat, enkel op vinyl verkrijgbaar, een avantgardische samenraapsel van new wave, elektronica en versnipperde stukjes noise. De teksten zijn over het algemeen nauwelijks te verstaan. Af en toe is een zanger te verstaan als hij bijvoorbeeld "We Don't Need You" blijft herhalen voordat zijn stem wegzinkt in een poel van onbestaande woorden. Kant a kent de nodige wonderlijke momenten, maar kant b werkt helemaal vervreemdend. De rede is hopeloos verdwaalt en de koorts lijkt definitief de slag te hebben gewonnen. De lp is in eigen beheer uitgebracht en op deze site te bestellen.


Oog & oor: White Opium - Das Fieber

Dinsdag 10 Januari 2012 at 1:23 pm Geen reacties

La Barra De Chocolate - La Barra De Chocolate

Pajarito Zaguri is een sleutelfiguur in de Argentijnse rockscene in de jaren '60. Halverwege dat decennium maakt hij al furore met zijn bands, waarvan Los Beatniks waarschijnlijk de bekendste is. Van deze band verschijnt in 1966 de single Rebelde en dat is het eerste garagenummer van een Argentijnse band dat in het Spaans wordt gezongen. Zo gaat het verhaal. Niet dat er toendertijd veel exemplaren van de single verkocht werden. Nadat Los Beatniks het bijltje erbij neergooit speelt Zaguri in diverse bands voordat hij La Barra De Chocolate opricht. Met deze band maakt hij een lp en vier singles. Het geluid van La Barra De Chocolate lijkt bij ieder nummer subtiel te veranderen. Hoewel over de meeste nummers een dampende laag psychedelica ligt, bevatten de nummers aspecten van garage, beat, folk, funk en orkestrale pop. Het levert een veelzijdig luistertrip op. Op de cd staan alle nummers van de oorspronkelijke lp plus acht bonustracks. Lang heeft La Barra De Chocolate niet bestaan. Een jaar nadat de lp verschijnt waaieren de bandleden uit richting andere muzikale projecten. Wellicht kijken ze jaren later terug op hun carriere en trekken de conclusie dat de plaat die ze gemaakt hebben met La Barra De Chocolate het creatieve hoogtepunt was. Pajarito Zaguri is inmiddels 70 jaar en maakt nog steeds platen.


Oor: El Malecon -  La Barra De Chocolate

Zondag 08 Januari 2012 at 10:03 pm Geen reacties

The Mad Hatters Meet The Fallen Angels - V/A

Een op het eerste gezicht merkwaardige compilatieplaat. The Mad Hatters Meet The Fallen Angels bevat zoals te verwachten nummers van zowel The Mad Hatters alsThe Fallen Angels, maar ook een drietal nummers van The Loved Ones en The Time Shoppers. De gemeenschappelijke factor van alle genoemde bands is slechts één persoon: Barry Seidel. Seidel doet in 1965 vanuit Washington DC zijn intrede in de muziekbusiness en de eerste band waarvan hij een paar singles uitbrengt is The Mad Hatters. Deze singles zijn allemaal te vinden op deze plaat, samen met een paar live-opnames. De band speelt heerlijke garagerock, vliegt af en toe uit de bocht, maar heeft ook een miskleun met de Dylancover Blowin' In The Wind. De tweede band die Seidel tekent is The Fallen Angels. Een gezelschap dat iets wereldvreemder is, vermoedelijk wat meer aan de drugs zit, veel langer haar heeft en een gelukkigere hand heeft in het kiezen van covers. Hun versie van Bo Diddley's Who Do You Love is lekker opgefokt, terwijl de overige nummers meer richting The Byrds gaan. Siedel leurt met beide bands, weet er zelfs wat geld aan te verdienen, maar mede gezien het korte bestaan van de bands komt het nooit tot een doorbraak.


Oor: I Need Love - The Mad Hatters

Zaterdag 07 Januari 2012 at 5:36 pm Geen reacties

How? - Fervid

Volgens het begeleidend schrijven is de nieuwe plaat "een cd geworden met de aloude punkrock, stadionrock en de onvermijdelijke poprock". Nou lijkt me dat het laatste heel makkelijk en zeer wenselijk om te vermijden, maar Fervid kiest daar duidelijk niet voor. Het Nederlandse trio kent met Tragedy een alleraardigst begin van How?. Wat volgt is een ritje over de provinciale weg langs inderdaad stadionrock en de al dan niet te vermijden poprock.  De band weet de afslag naar de punk echter niet te vinden. Bij lange na niet zelfs. Met How? houdt Fervid zich keurig aan de snelheidslimiet en worden alle verkeersregels in acht genomen. Uiteraard wordt er gebruik gemaakt van de veiligheidsgordels, een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Zelfs de diender die op dat gevaarlijke kruispunt van stadionrock en poprock staat wordt vriendelijk toegeknikt. Fervid is een keurig gezelschap dat furore zal maken op bruiloften en partijen om op die manier een heldenstatus op te bouwen bij hun neefjes en nichtjes die over een paar jaar gaan puberen.


Oor: Tragedy - Fervid

Vrijdag 06 Januari 2012 at 9:57 pm Twee reacties

The Real Sounds Of - The Phantom Keys

Van sommige bands is direct duidelijk welke platen de bandleden in de kast hebben staan. The Phantom Keys bijvoorbeeld. Er kan met gerust hart een arm en been verwed worden dat de bandleden de compilatieplaten van Nuggets, Pebbles en Back From The Grave in de kast hebben staan en deze regelmatig draaien. Het geluid van meestal obscure garagebands uit de jaren '60 is wat deze Spanjaarden imiteren. Ongetemd en onbeschaamd. Na een paar singles werd het tijd voor een volledige plaat, die op cd en lp verkrijgbaar is. Er kan van een half geslaagde plaat gesproken worden, want het knaagt wel een beetje. The Phantom Keys blijft namelijk met zijn geluid dusdanig dicht bij het originele geluid in de buurt dat gaandeweg het gevoel bekruipt dat er van een hele goede coverband sprake is in plaats van een band anno nu die zijn invloeden gebruikt om iets nieuws te creëren. The Phantom Keys heeft al voorprogramma's verzorgd voor bands als The Sonics, Lyres en The Fuzztones en dat is exact de positie die het beste bij deze band past. Als prettige opwarmer voor het echte werk.


Oor: The Real Sounds Of - The Phantom Keys

Woensdag 04 Januari 2012 at 4:24 pm Geen reacties

Savage Salvation Split - Ashtones/Asphalt Tuaregs

Het afgelopen jaar was niet het beste jaar uit de geschiedenis van Ashtones. Deze vuige, Franse band kreeg op bizarre wijze bezoek van de Dood met als gevolg dat de band in korte tijd beide gitaristen verloor. De ene gitarist verloor het leven achter het stuur toen hij werd geraakt door een verdwaalde kogel van een jager. Vorige maand verdween de andere gitarist na een concert van de band. Twaalf dagen later werd zijn ontzielde lichaam gevonden in een rivier vier kilometer verderop. Op platengebied was het enige wapenfeit een 10" split met Asphalt Tuaregs. Op Savage Salvation Split zijn beide gitaristen nog wel te horen. Met de vijf nummer doet Ashtones een stapje terug naar het ruigere werk uit de beginperiode van de band. Seventiespunk met een vette knipoog naar de jaren '60 inclusief een geslaagde cover van Turbonegro's Monkey On Your Back. Op de andere kant van het roze vinyl staan vijf nummers van Asphalt Tuaregs. Deze band kent dezelfde uitgangspunten als Ashtones, maar schurkt meer tegen Motörhead aan. De zanger weet echter nauwelijks indruk te maken. Ondertussen is Astonesopperhoofd Gé alvast de studio ingedoken voor de opnames van vijf nieuwe nummers.

Maandag 02 Januari 2012 at 11:36 am Geen reacties

Top 20

Nog één lijstje en dan morgen gewoon weer over tot de orde van de dag met een verse recensie. Hieronder de top 20 waar ik volgens last.fm het afgelopen jaar het meest naar heb geluisterd:


01 Dávila 666
02 Royal Headache
03 Thee Oh Sees
04 Bo Diddley
05 Black Lips
06 The Fresh & Onlys
07 Dum Dum Girls
08 The Kills
09 David Bowie
10 The Brian Jonestown Massacre
11 Joy Division
12 Ty Segall
13 Reigning Sound
14 Wounded Lion
15 Funkadelic
16 Xray Eyeballs
17 Iceage
18 The UV Race
19 The Fall
20 Minor Threat

Zondag 01 Januari 2012 at 3:24 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed