Top 25 van 2011

Lange tijd zag het er naar uit dat een stelletje Puertoricanen met de eer zou gaan strijken. Op Tan Bajo is ieder nummer raak, maar soms is er een plaat die tot de buitencategorie behoort. Het debuut van het Australië afkomstige Royal Headache is zo'n plaat. Mede dankzij de geweldige rauwe soulstem van zanger Shogun. De 25 platen van 2011 staan hieronder met een link naar de desbetreffende recensies.


01. Royal Headache - Royal Headache
02. Tan Bajo - Dávila 666
03. Arabia Mountain - Black Lips
04. Not Nothing - Xray Eyeballs
05. Badlands - Dirty Beaches
06. New Brigade - Iceage
07. Carrion Crawler/The Dream - Thee Oh Sees
08. Blood Pressures - The Kills
09. Homo - The UV Race
10. Too Young To Be In Love - Hunx And His Punx
11. Taste Of Zimbabwe - Thee Oops
12. Night Beats - Night Beats
13. Only In Dreams - Dum Dum Girls
14. Mazes - Moon Duo
15. Rat City - Jack Oblivian
16. Los Vigilantes - Los Vigilantes
17. Jacker - Heavy Times
18. Pop Up Yours - The Monsters
19. No Future - Wax Idols
20. IVXLCDM - Wounded Lion
21. K-Holes - K-Holes
22. LP - Acid Baby Jesus
23. Share The Joy - Vivian Girls
24. Celestial Lineage - Wolves In The Throne Room
25. The Spits V - The Spits

Donderdag 29 December 2011 at 12:59 pm Geen reacties

File Under Sacred Music. Early Singles 1978-1981 - The Cramps

Een mooie ode aan een band die vooral in de eerste jaren van zijn bestaan het ene na het andere klassieke nummer wist op te nemen. Vaak niet eens een eigen nummer, maar The Cramps bezat de gave een oud nummer op te lappen en er krankzinnige eigen draai aan te geven dat het een eigen leven begon te leiden. Er zijn tot dusver twee formaten gesignaleerd. Een mooie box met tien singles en een cd waarop alle singles keurig op een rijtje staan. File Under Sacred Music. Early Singles 1978-1981 heet de plaat, maar die titel vertelt niet het correcte verhaal. Slechts zes van de tien singles zijn daadwerkelijk eerder als single verschenen, de andere vier hebben een mooie hoes gekregen en verschijnen voor het eerst op single. Op Twist And Shout na zijn alle nummers, waarvan sommige in een andere versie, al eens op lp verschenen. File Under Sacred Music is daarom geen must have die in het rijtje Off The Bone, Songs The Lord Taught Us, Psychedelic Jungle en A Date With Elvis hoort, maar als extraatje mag worden beschouwd. Twist And Shout is overigens niet hetzelfde nummer dat door The Beatles is gecoverd, maar een nummer dat zijn uiteindelijk vorm vond in het ook op deze plaat aanwezige Drug Train.


Oog & Oor: Garbage Man - The Cramps

Woensdag 28 December 2011 at 1:52 pm Geen reacties

Smile Now Cry Later - Alcatraz

Op Planet Trash wordt getracht het discrimineren zoveel mogelijk uit te sluiten. Al steken de vooroordelen ook hier regelmatig de kop op. Veel hardcore wordt er niet besproken op deze site en met reden. Een overdosis testosteron dat hand in hand gaat met de nodige agressie heeft nooit veel goeds opgeleverd. Toch weet ook ik het betere ram- en beukwerk op z'n tijd wel te waarderen. De hardcoreband van dienst is Alcatraz. Deze uit San Francisco afkomstige band begon als zijproject van First Blood en heeft sinds kort de eerste volledige plaat uit. Veertien nummers die nog eens worden aangevuld met zes nummers van een eerder verschenen EP, zorgen direct voor een hoge hardoremuur waar met blote handen op geramd moet worden. Get Fucked is het eerste nummer en zet direct de toon. Alhoewel de nodige hardcoreclichés langskomen creeërt Alcatraz ook ruimte voor een andere benaderingswijze. De gitaristen neigen meer richting metal, terwijl de zanger vooral lijkt te letten op de talloze punkbands die in zijn directe omgeving spelen. Twintig nummers is net iets te veel om te behappen, maar Alcatraz laat met Smile Now Cry Later wel horen dat hardcorebands met een open mind tot meer in staat zijn dan het herkauwen van alle voorgangers.


Oor: Smile Now Cry Later - Alcatraz

Dinsdag 27 December 2011 at 4:58 pm Geen reacties

Freaks Demo - Weirdonia

Volgend jaar moet de eerste full-length verschijnen. De band is nog bezig met het opnemen van nieuwe nummers. Freaks moet de plaat gaan heten en aangezien het niet het meest geduldige duo is, is er alvast een demo met zes nummers van Freaks losgelaten. Het uit Canada afkomstige duo Weirdonia maakt gebruik een basale aanpak. Drums, gitaar en zang en een taperecorder die het resultaat daarvan vastlegd. De zanger had van mij wat meer soul- en bluesbalsem op zijn stembanden mogen smeren. Pas in het afsluitende nummer Nymphochondriac lijkt hij de smaak echt te pakken te krijgen, al klinkt hij op het sterke I Like Rumble Fish wel op Fred Cole van ondermeer Dead Moon en Pierced Arrows in een manisch depressieve bui. Als Weirdonia zichzelf nog een beetje meer tijd gunt dan mag er over een paar maanden worden uitgekeken naar een smoezelig album van een nieuw en ruw garageduo. Op de bandcamp site van Weirdonia valt al het één en ander te downloaden.


Oor: I Like Rumble Fish - Weirdonia

Maandag 26 December 2011 at 9:08 pm Geen reacties

Concert Top 10 2011

01. Dávila 666 @ Vera

02. Loud Squirt @ Vera Kelderbar

03. Peter Hook and The Light @ De Oosterpoort

04. The Devil's Blood @ Vera

05. Dum Dum Girls @ Vera

06. Tyvek @ Vera

07. Traumahelikopter @ Vera (support Ty Segall)

08. Jack Oblivian @ Vera

09. Bare Wires @ Crowbar

10. Kid Congo and The Pink Monkey Birds @ Vera

Vrijdag 23 December 2011 at 10:55 am Geen reacties

Peter Hook And The Light @ Oosterpoort

Lang heb ik getwijfeld. Drie tientjes betalen om de bassist nummers te zien spelen van een band die al ruim 30 jaar niet meer bestaat. Wat me uiteindelijk over de streep heeft getrokken is het alternatief die avond. De kerstviering op school van mijn zoon. Dan toch liever het risico lopen om te veel te betalen voor een concert dat slechts van nostalgisch belang is. Hoe mis kan ik het hebben. Peter Hook neemt samen met The Light, de band waarin zijn zoon de bas speelt, het publiek mee in de donkere wereld van Joy Division. Closer wordt in zijn geheel gespeeld en als dat achter de rug is, worden bijna alle Joy Division klassiekers gespeeld. Afsluiter is uiteraard Love Will Tear Us Apart, maar het hoogtepunt vindt daarvoor plaats als Transmission wordt meegebruld door het publiek. Een ander hoogtepunt is de opgejaagde versie van Isolation. Niet toevallig één van mijn favoriete Joy Division nummers. Alle nummers die Peter Hook en zijn jonge band spelen ademen bezetenheid en geestdrift, het bedrag van het kaartje meer dan waard. Nummers van onmetelijke grootsheid.

Donderdag 22 December 2011 at 11:41 am Geen reacties

Abdication... For Your Love - Reigning Sound

In eerste instantie kon ik er niet zoveel mee; een EP van Reigning Sound die alleen te downloaden is. Ik moet iets vast kunnen houden bij een nieuwe plaat. Of dat nou zo'n lullig cd-hoesje is of een hoes op lp-formaat is me in de loop de jaren steeds minder gaan interesseren. Het gebruiksgemak van de cd compenseert het gebrek aan grootte van het hoesje, al begrijp ik nog steeds niet waarom er geen platenmaatschappijen zijn die cd's uitbrengen in een hoes van lp-formaat. Abdication... For Your Love heb ik uiteraard wel gedownload en daarna direct op cd gebrand. Een week later krijg ik zowaar een officiële cd in handen. Een 'for promotional use only' weliswaar, maar die blijkt via bepaalde kanalen ook te koop te zijn. Volgende jaar ziet Abdication... For Your Love zelfs een 'echte' release op vinyl. De plaat kent acht nummers die uiterst helder zijn geproduceerd. Greg Cartwright ruilt zijn rauwe kant steeds meer in voor prachtige, melancholische popsongs. Tijdloze nummers die in een rechtvaardige wereld wereldfaam zouden opleveren, want met Reigning Sound maakt Cartwright de ene na de andere wereldhit die nauwelijks op de radio zullen worden gedraaid.


Oor: Abdication... For Your Love - Reigning Sound

Woensdag 21 December 2011 at 09:53 am Geen reacties

Cheap Perfume - Bare Wires

Bare Wires begon in 2007 als een zijproject van Matthew Melton en zag in de loop der jaren verschillende bandleden komen en weer gaan. De basis is echter altijd dodelijk eenvoudig gebleven. Drie jongens met gitaar, bas en drums. En natuurlijk zeer catchy nummers. Op Cheap Perfume staan tien stuks. Ook deze 10" is in de garage ontstaan en neemt de luisteraar mee op een korte tocht langs punk, glamrock en powerpop. Bare Wires gaat hand in hand met aan de linkerzijde T.Rex en aan de rechterzijde de Ramones. De band wil op Cheap Perfume regelmatig scherp uithalen, maar is ook in staat om gas terug te nemen en op die momenten toch meeslepend te blijven. Cheap Perfume is verschenen op Southpaw Records. Een platenmaatschappij die gevestigd is in de Oakland, Californië, dat tevens de woonplaats van Melton is. In de videoclip van het eerste nummer op deze plaat, Don't Ever Change, is overigens een rol weggelegd voor John Dwyer van Thee Oh Sees.


Oog & oor: Don't Ever Change - Bare Wires

Zondag 18 December 2011 at 1:46 pm Geen reacties

Singles 2007-2010 - Ty Segall

Laat dat maar aan Ty Segall over. Een nummer spelen dat bol staat van infectieuse charme en die vervolgens volledig laten verzuipen in een tsunami van distortion. Iets creëren, het vervolgens demonteren, er daarna met een stoomwals overheen gaan om het uiteindelijk te presenteren als je nieuwste hitsingle. Ty Segall doet het op deze singlesverzamelaar 25 keer. De ene keer gebruikt hij een zwakbegaafde Bo Diddley stomp als basis, een andere keer raapt hij een vod op uit de stinkende garagepunkput om het vervolgens nog een stuk lelijker te maken. Eerder dit jaar verscheen Goodbye Bread. Een plaat die nogal tegenvalt en waarop Segall de tijd neemt om zijn nummers uit te werken. Die tijd gunde hij zichzelf eerder niet. In nog geen uur tijd komen 25 nummers uit de periode 2007-2010 aan bod. Sommige nummers hebben de demofase niet eens doorstaan. De man uit San Fransisco lijkt vooral haast te hebben om al zijn ideeën stuk voor stuk in een nieuw nummer te stoppen. Zodra het op band staat, volgt het volgende idee voor het volgende nummer. Toch gaat de kwantiteit niet ten koste van de kwaliteit. Het lijkt eerder dat Ty Segall niet te veel tijd moet krijgen om aan een nummer te knoeien. Deze verzamelaar krijgt de voorkeur boven het reeds genoemde Goodbye Bread.


Oor: The Drag - Ty Segall

Donderdag 15 December 2011 at 1:06 pm Geen reacties

Fifty Knots/Silverdust 78 - del-Toros

Twee nieuwe singles van del-Toros. Deze Nederlandse band laat er geen gras over groeien en het helpt natuurlijk dat de bassist zijn eigen label genaamd Undertow Recordings runt. Op het glanzend oranje/rood vinyl van de eerste single staan twee versies van Fifty Knots. De eerste versie is in de typerende lompe surfstijl van del-Toros. De tweede versie geniet echter mijn voorkeur. Een orgel in de mix, een paar samples en handclaps en het beeld van een aanstekelijk surfnummer is compleet. De tweede single wordt gedeeld met The Phantom Four & The Arguido. Een lange naam voor een nauwelijks interessante band. Ook hier surfinvloeden, maar het geheel steek nogal gewoontjes af tegen hetgeen del-Toros laat horen. Op het nummer Silverdust 78 gaat surfrock een gevecht aan met stonerrock. In eerste instantie lijkt er sprake te zijn van een gelijkopgaande strijd, maar uiteindelijk moet de stonerrock toch het loodje leggen. Het levert in ieder geval een spannend nummer op.

Dinsdag 13 December 2011 at 9:13 pm Geen reacties

Bare Wires @ Crowbar

De Crowbar in Groningen zit behoorlijk vol voor het verjaardagsfeestje van de zanger/gitarist van Traumahelikopter. Hij heeft dan ook voor een puike band gezorgd. Bare Wires is al een tijdje door Europa aan het touren en Groningen mocht vanzelfsprekend niet ontbreken in de steden die de band aandoet. Ondanks het feit dat het trio al een tijdje on the road is maakt het beslist geen uitgebluste indruk. De band trekt direct hard van leer. Schuift het ene na het andere aanstekelijke nummer naar voren in een mix van garagerock, powerpop en glamrock. Bare Wires doet dat dusdanig strak dat het optreden met gemak tot één van mijn favorieten van dit jaar gerekend mag worden.

Zaterdag 10 December 2011 at 1:58 pm Geen reacties

So Many Things - Eddy Current Suppression Ring

De nieuwe plaat van Eddy Current Suppression Ring is geen regulier studio album, maar een compilatie van singles en outtakes. So Many Things is zowel de titel van de plaat als van één van de eerste opnames van de band en de opener van de plaat. Hoewel op dit allereerste nummer van deze verzamelaar een valse orgel de hoofdrol speelt, is het toch voornamelijk de gitaar die domineert. Samen met de snerende stem van Brendan Suppression welteverstaan. Brendan Suppression praatzingt met een heerlijk Australisch accent en doet denken aan Mark E. Smith met de ondertoon van Jonathan Richman. Liefst 22 nummers kent So Many Things en wat vooral opvalt is de ontwikkeling in de loop der jaren van de bassist en de drummer. In eerste instantie hangt het duo er een beetje bij. Je hebt ze nodig, maar de werkelijk toegevoegde waarde blijft vaag. Al snel verandert deze rol en klinkt er in plaats van vier mannen die zonder duidelijk plan van aanpak nummers opnemen een ingespeelde band. Een band die doet waar het goed in is. Punknummers spelen met een hoog garagegehalte. Naarmate de plaat vordert wordt de zeggingskracht van de nummers steeds groter. Er valt daardoor veel te genieten op So Many Things.


Oor: You Don't Care - Eddy Current Suppression Ring

Vrijdag 09 December 2011 at 1:16 pm Geen reacties

Ease & Delight - Blackup

Het uit Gent afkomstige Blackup is een band waarbij de nodige namen gedropt kunnen worden. Allereerst die van Jon Spencer. Die werd erg enthousiast toen hij een paar nummers van Blackup hoorde en bood spontaan zijn diensten aan om wat hand- en spandiensten in het productieproces van Ease & Delight te leveren. Daar zei de band uiteraard geen nee tegen. Verder mogen als referentie punkbands genoemd worden uit de periode rond 1980. Waarbij Wipers als wellicht de grootste inspiratiebron niet onvermeld mag blijven. Ook bands uit een recent verleden kunnen genoemd worden. The Hives bijvoorbeeld en op de beste momenten van Ease & Delight mag van mij zelfs heel voorzichtig de naam van The Hex Dispensers genoemd worden. Veel verwijzingen, waardoor het eigen smoel van Blackup nooit echt duidelijk wordt, maar waar wel uit blijkt dat de Belgen een enerverende punkplaat hebben opgenomen. Sterke, gitaargedreven nummers met een zanger die pas is gaan zingen toen zijn stembanden dusdanig ontstoken waren dat het niet meer medisch verantwoord was. Onversaagd trekt Blackup met Ease & Delight ten stijde.


Oor: We're Alright - Blackup

Donderdag 08 December 2011 at 12:39 pm Geen reacties

Sowieso - Yoshimi

Nieuw werk van Niek Hilkmann. Deze eigenzinnige Rotterdammer kan van veel zaken beticht worden, maar niet dat hij alledaagse platen maakt. Wel dat hij de luisteraar op geraffineerde wijze in verwarring kan brengen. De eerste mindfuck van Hilkman wordt reeds zichtbaar op de hoes van zijn nieuwe plaat Sowieso. Op zijn vorige plaat Milkshakes At The Pizzeria heette zijn 'band' nog Yoshimi! en nu is het uitroepteken ineens van de hoes verdwenen. Spoorloos. Hilkmann is een meester in het accentueren van details, dus hier moet een diepere gedachte achter zitten, maar welke? De muziek zelf dan maar. Yoshimi, met of zonder uitroepteken, is feitelijk Hilkmann zelf. In de studio tenminste, al wil hij daar nog wel eens wat vrienden optrommelen die tegen wil en dank als koortje mogen figureren. Voor de rest is het knutselwerk. Sowieso bestaat uit een elftal Nederlandstalige nummers, die lekker doorklepperen en als er onverhoops te veel structuur dreigt te onderstaan wordt het geheel snel flink door elkaar geschud. Het heeft allemaal iets lulligs en cabaretesk, maar er zijn ook veel avantgardistische momenten en dat zijn de beste momenten op Sowieso. Dat hadden er wel wat meer mogen zijn.


Oor: Sowieso - Yoshimi

Woensdag 07 December 2011 at 10:21 am Geen reacties

The Sisters Of Mercy @ de Oosterpoort

Het was nostalgie troef gisteravond in de Oosterpoort in Groningen. De laatste plaat van The Sisters Of Mercy dateert van 1990, dus de band moet het puur hebben van zijn verleden. Het wordt een uiterst matige vertoning. Een zanger die slecht bij stem is, twee gitaristen en een mannetje die ergens op de achtergrond aan knoppen loopt te draaien. De muziek is een brei van geluid. Dusdanig vervormd dat vaak pas bij het refrein duidelijk wordt welk nummer er gespeeld wordt. Toch maar even meebrullen met dat refrein, want meer punten van herkenning worden niet geboden. Een positief punt is de foutloze programmering van de drumcomputer. Een verrassing is de Bowiecover John, I´m Only Dancing, de uitvoering van het nummer laat echter ernstig te wensen over. De band rammelt het nummer af en vergeet en passant mijn favoriete nummer, Black Planet, te spelen. The Sisters Of Mercy: gothnostalgie voor veertigers.

Zondag 04 December 2011 at 9:49 pm Geen reacties

IVXLCDM - Wounded Lion

Zo luisterrijk als het vorig jaar verschenen titelloze debuut van Wounded Lion wordt het geen moment. Op opvolger IVXLCDM gaat zanger/gitarist Brad Eberhard vrijwel geen enkel moment ingetogen of genuanceerd te werk. In eerste instantie valt de plaat zelfs een beetje tegen. Het gitaarspel neemt een dusdanige prominente rol op zich dat het de nodige moeite kost om de onderliggende laagjes te ontdekken. Na een paar keer draaien wordt pas duidelijk dat Wounded Lion doorgaat waar het met de vorige plaat was opgehouden. Namelijk sterke nummers schrijven met vernuftige onderstromen. Eberhard probeert met zijn zanglijnen de grenzen van adequaat zingen te overschrijden en slaagt daar met vlag en wimpel voor. Met IVXLCDM schuift Wounded Lion weer een stuk verder richting artpunk en garagerock zonder dat het direct de sluimerende post-punk referenties met wortel en al verwijdert. Ook de verwijzing op de vorige plaat naar bijvoorbeeld The Modern Lovers is nog steeds aanwezig, met de kanttekening dat het dankzij het stevige gitaarspel wel een stuk verder naar de achtergrond wordt geduwd. De gekte heerst op IVXLCDM. Tegen alle verwachtingen in eindigt de plaat met Lou Reeds Oh Jim toch nog stemmig.


Oog & oor: Black Ops - Wounded Lion

Zaterdag 03 December 2011 at 1:15 pm Geen reacties

In Black 'n Red - The Urban Voodoo Machine

Net als je denkt dat je ervan verlost bent, duiken ze volkomen onverwachts weer op. Een paar jaar geleden kon je in Nederland in ieder centrum van een stad een orkestje met panfluitende Peruanen verwachten. Zo leek het tenminste. Nog nooit heb ik in zo'n korte tijd, zo'n hekel gekregen aan een bepaalde bevolkingsgroep. Net op het moment dat ze verdwenen leken te zijn, kwam ik laatst in Sofia weer een paar van die irritante Peruanen tegen. En nu ik toch bezig ben mijn gal te spuwen. Ook op Balkan Beats dansende hipsters en het zoveelste zigeunerfeestorkest komen bij mij niet binnen. Het was dus even schrikken toen ik een cd van The Urban Voodoo Machine kreeg opgestuurd. Juist ja, een zigeunerorkest. Deze band heeft zijn basis in Londen en aan In Black 'n' Red te horen ligt het tentenkamp vlak bij de Londense kroegen. Dit orkest laat heel veel verschillende invloeden toe. De band is echter op z'n best zodra er voorzichtig naar de punkkant wordt gekeken. Helaas gebeurt dit net iets te weinig. Ook Tom Waits komt af en toe om de hoek kijken, al komt de stem van zanger Paul-Ronney Angel op die momenten nogal geforceerd over. The Urban Voodo Machine blijkt aan het eind van de rit een nogal doorsnee zigeunerorkestje te zijn.


Oog & oor: Goodbye To Another Year - The Urban Voodoo Machine

Vrijdag 02 December 2011 at 10:23 pm Geen reacties

Calaveras - Upcdownc

Calaveras opent met een kort nummer vol elektronische klanken, die echter al snel plaats moeten maken voor de nodige heftige gitaarriffs. Als de eerste gitaarstorm gaat liggen wordt langzaam duidelijk waar Calaveras werkelijk voor staat. Een post-rock album waarop gespeeld wordt met de afwisseling tussen hard en zacht en waar voor de zang nauwelijks plaats is. Upcdownc beheerst de kunst om de sfeer subtiel te kunnen veranderen. Dat het constant laten veranderen van de sfeer op de plaat een doel op zich is blijkt uit het nummer Monumental Mood Shift dat niet voor niets als vijfde van de in totaal negen nummers op Calaveras staat. De titel Calaveras verwijst naar de Mexicaanse Dag van de Doden. Ondanks deze duidelijk verwijzing naar de dood heeft Upcdownc toch vooral een opbeurende plaat gemaakt. Degenen die Upcdownc maar een merkwaardige naam voor een band vinden dienen zich te realiseren dat deze Engelse band voorheen luisterde naar de naam upcdowncleftcrightcabc+start. Zo'n naam is natuurlijk voldoende reden om zonder beluistering op hardhandige wijze verwijderd te worden. Iets wat deze lieve postrockers op basis van Calaveras niet verdienen.


Oor: Calaveras - Upcdownc

Donderdag 01 December 2011 at 2:26 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed