Love Comes Down - Baby Woodrose

Nee, dit is niet een nieuwe plaat van Baby Woodrose. Dit is een heruitgave. Oorspronkelijk verschenen in 2006, maar vanwege een slechte distributiedeal toendertijd voornamelijk verkrijgbaar in Scandinavië. In sommige kringen daarom beschouwd als the lost album. Baby Woodrose was halverwege het vorige decennium op zijn hoogtepunt. In 2004 speelden de Denen een zinderende set in de Groningse Muziekschool tijdens Eurosonic en niet veel later namen ze Love Comes Down op. Een plaat met een makkelijk te verhappen hoeveelheid fuzz dat lekker doorsijpelt in de heldere spacerocknummers. De verleidelijke mond op de hoes staat op het punt wat lsd tot zich te nemen en dat is precies het grensgebied dat Baby Woodrose verkent. Vlak voor het wegzakken in een vage psychedelische droom wordt de geest nog even gestimuleerd met ouderwetse rock 'n roll. Soms doet het aan de Nuggetsverzamelaar denken, maar dan met een eigentijdse productie. Met Love Comes Down biedt Baby Woodrose geen nieuwe inzichten, maar wel een stevig rockalbum met hele zweverige kanten die worden afgewisseld met mooie melancholie.


Oor: All Over Now en Chemical Buzz - Baby Woodrose

Dinsdag 29 November 2011 at 12:24 pm Geen reacties

Kid Congo And The Pink Monkey Birds + Bass Drum Of Death @ Vera

Kid Congo Powers als voorprogramma programmeren is natuurlijk een belediging. Zijn platen mogen tegenwoordig niet altijd willen overtuigen, maar een man die in zowel The Cramps, The Gun Club als The Bad Seeds heeft gespeeld, zou eigenlijk een avondvullend programma moeten verzorgen. Ik houd het daarom op een dubbele hoofdact gisteravond in Vera. Kid Congo And The Pink Monkey Birds en Bass Drum Of Death. The Kid heeft zichtbaar lol in het feit dat hij geen diende rol op het podium heeft, maar een leidende. Tussen de nummers door vertelt hij met een grijns op zijn gezicht over de achtergrond van de nummers en over het gegeven dat hij nog altijd recht overeind staat. Daar waar mannen als Jeffrey Lee Pierce en Lux Interior inmiddels het loodje hebben gelegd. Hij brengt in de vorm van I'm Cramped, For The Love Of Ivy en Sex Beat prachtige odes aan deze twee. Powers staat uiterst relaxed op het podium en speelt met The Pink Monkey Birds een verrassend sterke set. Bass Drum Of Death is iets andere koek. Het harige duo maakt gebruik van beperkte middelen: drums, gitaar en zang. Hierdoor trappen ze in de val van zoveel duo's; te eendimensionaal en in zichzelf gekeerd. Wel heeft Bass Drum Of Death genoeg sterke songs om overeind te blijven, zij het met de hakken over de sloot.

Maandag 28 November 2011 at 11:21 am Geen reacties

Stuff - De Fuckups

Zo'n singletje wil ik nogal eens uit mijn handen laten glippen en met een lp stoot ik, onhandig als ik ben, vaak tegen de platenspeler aan. Het meest handzame formaat vinyl blijft de 10-inch. Een goede zaak dus dat De Fuckups er dit keer geen zooitje van hebben gemaakt en de nieuwe plaat op dit formaat hebben uitgebracht. Aangezien de hoes niet onder mijn scanner past is de afbeelding van het label gebruikt bij dit stukje. Bij de fraaie hoes zitten overigens twee buttons. Geheel in stijl past de 's' van de bandnaam niet op de eerst button, zodat voor die ene letter een aparte button is bijgevoegd. Groningse humor. Begonnen met opnemen in 2008 hebben De Fuckups de tijd genomen voor Stuff, maar het resultaat is er naar. De strot van zanger Menno is rauwer dan ooit en dat past prima bij de straffe punkrock. Niet voor één gat te vangen doet De Fuckups in het nummer Peacock zelfs denken aan The Gun Club zonder dat Jeffrey Lee Pierce zich in zijn graf hoeft om te draaien. Negen nummers lang gaan De Fuckups met de nodige zelfspot tekeer. Ze zijn zo vriendelijk geweest om alle nummers op hun site gratis ter download aan te bieden. Schroom vooral niet om daar gebruik van te maken, om zo De Fuckups overal mee naar toe te kunnen nemen.


Oog & oor: Stuff - De Fuckups

Zondag 27 November 2011 at 4:50 pm Eén reactie

Traumahelikopter + Rooster Rampage @ De Walrus

Ok, dat viel dus een beetje tegen. Allereerst is het merkwaardig dat in Groningen de Groningse band eerst moet spelen en de band uit Leeuwarden daarna. Als je het thuispubliek in de tent wilt houden tenminste. Nu stonden tijdens Rooster Rampage meer mensen buiten dan binnen. Ook nog eens terecht, want Rooster Rampage speelde behoorlijk onbenullige stonerrock met een zichzelf overschreeuwende zanger. Twee hele nummers heb ik het volgehouden en dat is langer dan de meeste aanwezigen. Vervolgens twitterde de band dat het na drie nummers moest ophouden. Hoe zou dat nou komen? Het meeste volk was natuurlijk gekomen voor Traumahelikopter. De band stond deze week zelfs in het Dagblad van het Noorden. Na Planet Trash toch het medium bij uitstek om definitief wereldwijd door te breken. Met een nieuwe drummer die, het is hem vergeven, een paar steekjes liet vallen, maar wel heel goed lijkt te passen bij deze immer coole garagepunkband. Slechts zeven nummers speelde de band. Veel te weinig om van een geslaagde avond te spreken. Voortaan Traumahelikopter een volledige set laten spelen. Dank u.

Zaterdag 26 November 2011 at 12:41 am Geen reacties

Hell Death Samba - J.C. Satàn

Ik heb er nogal een handje van. Een buitenlandse trip boeken om er vervolgens achter te komen dat tijdens die reis een band in Vera staat die ik erg graag wil zien. Dat was vorige maand dus het geval met J.C. Satàn. Het vorig jaar verschenen Sick Of Love klinkt dusdanig merkwaardig dat een concert van deze Frans-Italiaanse band wel een hele belevenis moet zijn. Dacht ik. Achteraf bleken de reacties van enkele aanwezigen in Vera's kelderbar nogal lauw. In de trend van "Mwah, gaat wel. Niet veel bijzonders." Niet veel gemist dus. Dat geldt eigenlijk ook voor de nieuwe plaat Hell Death Samba. Leuk hoor, veel gerammel, rauwe gitaren, een gammele psychedelische schutting waar tegenaan wordt gepist en tegen een orgasme aanzingende dame op de achtergrond. Zo vervreemdend als de voorgaande plaat wordt het geen moment. Een paar nummers steken er bovenuit en die rechtvaardigen een eventuele aankoop van deze plaat, maar er zitten net iets te veel nietszeggende nummers tussen. Als de mindere nummers verdwijnen dan blijft er een sterke ep over. Het is daarom zaak om voor het selecteren van de sterke tracks de cd aan te schaffen en niet de lp. Mag ik dat zeggen op Black Friday? Ja, dat mag ik zeggen op Black Friday.


Oog & oor: Abandon - J.C. Satàn

Vrijdag 25 November 2011 at 12:31 pm Geen reacties

Carrion Crawler/The Dream - Thee Oh Sees

Nu ik eens de tijd genomen heb om alle platen die van Thee Oh Sees in huis staan nog eens te draaien, valt op dat het eerder dit jaar verschenen Castlemania een beetje gewoontjes afsteekt bij de andere platen. Met Carrion Crawler/The Dream wordt dit echter direct rechtgezet. De drijvende kracht achter Thee Oh Sees is John Dwyer en waar hij nogal eens de neiging heeft om de touwtjes zoveel mogelijk in handen te houden, heeft hij bij de meest recentie boreling de teugels laten vieren. De nieuw verworven vrijheden van de overige bandleden pakken positief uit op Carrion Crawler/The Dream. Vooral de twee drummers lijken van geen ophouden te willen weten. Ze stuwen ieder nummer naar een hoger niveau. De rol van Brigid Dawson wordt ook steeds belangrijker. Niet alleen neem ze veel zangpartijen op zich, waarbij John Dwyer als een soort backup fungeert, ook haar keyboardpartijen komen beter tot hun recht. Dwyer kan zodoende nog meer aandacht besteden aan zijn freaky gitaargeluid. De dubbele titel van de plaat is overigens vrij eenvoudig te verklaren. In eerste instantie was het de bedoeling om twee ep's uit te brengen, maar nadat de opnames naast elkaar werden gelegd bleken de nummers heel goed bij elkaar te passen. Download het hypnotiserende openingsnummers van de plaat.

Woensdag 23 November 2011 at 3:53 pm Geen reacties

Destined For The Sun - Elks

Een metalband met een onvaste drummer. Gaat dat horen. Voor de metalpurist wellicht een gruwel, voor de liefhebber van bands waarbij instrumentbeheersing nou niet direct een eerste vereiste is een verademing. De drummer van het uit Brooklyn, New York afkomstige Elks beroert zijn drums op zeer nonchalante wijze. Geen slag te veel, liever lui dan moe. Het past uitstekend bij de rest van de band. De gitarist plugt direct in en begint te spelen en de zanger interesseert het geen reet dat hij eigenlijk helemaal niet verstaanbaar is. Elks speelt als een garagepunkband, maar het is toch echt metal wat de klok slaat. Verder klinken de nodige slugde-invloeden door en zijn de Melvins ook nooit heel ver weg. Van de paar metalplaten die dit jaar zijn langsgekomen op Planet Trash, spreekt deze vanwege de losse aanpak nog het meeste aan. Geen onnodige solo's, geen gaten die worden dichtgespeeld. Gewoon 22 minuten alles eruit gooien, wat een onvoorspelbare en onverwacht boeiende metalplaat tot gevolg heeft.

Dinsdag 22 November 2011 at 8:43 pm Eén reactie

LP - Acid Baby Jesus

Griekenland mag dan tegenwoordig in het verdomhoekje zitten, ik heb dat land nog altijd hoog zitten. Een rijke geschiedenis, toffe goden en in 2004 uit het niets met afbraakvoetbal gewoon Europees kampioen worden. Petje af voor die Grieken. Alleen op muzikaal gebied wil het nog niet erg vlotten. Een blik op mijn platencollectie doet vermoeden dat ik geen enkele plaat van een Griekse band in huis heb. En noem eens 10 Griekse bands die internationaal aan de weg timmeren. Sta maar op Griekse muziekfreaks, want mij lukt het niet. Ik kom niet verder dan Rotting Christ. Met Acid Baby Jesus komt daar een beetje verandering in. Deze garagerockers klinken als een nog verder in lsd ondergedompelde en zwaar gemuteerde versie van Black Lips. Poseidonese psychedelica met gekartelde garagepopranden en ondertussen alle kanten op zwabberen. Een rechte koers is nauwelijks te ontdekken op LP. Zelfs niet met de titel van de plaat, want de cd-versie van LP heet ook LP. De donkere kant van Acid Baby Jesus heeft een licht overwicht zonder dat de plaat somber genoemd kan worden. Hier kan er geluisterd worden naar de plaat, hoewel "ervaren" een beter passende term is.

Maandag 21 November 2011 at 10:22 am Vijf reacties

Hollandaze - Odonis Odonis

Surfgaze. Dick dale meets The Jesus And Mary Chain en knalt tijdens het boodschappen doen in de lokale supermarkt die gespecialiseerd is in new wave vervolgens keihard tegen Big Black aan. De laag blubber die deze Canadese band uitsmeert over zijn nummers doen de zang bijna verzuipen. Ergens achteraan de mix is vaak nog een plekje voor de zanger gevonden. In een nummer als Seedgazer is er meer ruimte voor de zanger en klinkt de band meer als The Cure die net onder een ijskoude douche vandaan komt. Met Hollandaze laat Odonis Odonis een knap staaltje horen van allerlei verschillende stijlen die op natuurlijke wijze zijn samengesmolten tot een kloppend geheel. Ook de garagebands uit de jaren '60 worden namelijk aangehaald, inclusief een 21 eeuwse interpretatie van 13th Floor Elevators. Als je het leest, klinkt het als een geforceerde poging die slechts kan verzanden in een plaat vol pretentieuze overkill, maar de werkelijkheid is geheel anders. Met Hollandaze levert Odonis Odonis een sterke debuutplaat die bol staat van diversiteit zonder dat de controle over het geheel verloren is gegaan. Luister hier.

Vrijdag 18 November 2011 at 09:28 am Geen reacties

The Thousandfold Epicentre - The Devil's Blood

Diep van binnen weet je dat het niet goed af kan lopen, maar soms is het noodzakelijk de rede te laten varen om je volledig aan je dierlijke impulsen over te geven. Eindelijk is het gevoel er dat je leeft in plaats van een serie routineuze, dagelijkse handelingen uitvoert. Ze is ook zo verleidelijk. Al blijft het onduidelijk waarom ze jou aan het verleiden is. Ze kan zoveel mannen krijgen. Die gedachte laat je echter snel los, want in deze vrouw ga je je volledig verliezen. Zij brengt gevoelens en driften in je naar boven, waar je nooit aan hebt kunnen toegeven. Al heb je dat stiekem in je meest duistere momenten wel graag gewild. Nu is het eindelijk zover. Na verloop van tijd ben je volledig is haar web verstrikt, begint ze zich te vervelen en heeft je volledig te gronde gericht. Dat is het moment dat ze lachend op zoek te gaan naar het volgende makkelijke slachtoffer. Verbitterd blijf je achter. Emotioneel en financieel zit je aan de grond en ook van die vele vrienden die je ooit dacht te hebben zijn er niet veel meer over. Je wist dat het slecht af moest lopen en toch deed je het. Al weet je achteraf diep van binnen dat je het ondanks alle offers die je moest brengen en waar je nog jarenlang de gevolgen van zult ondervinden, je de ervaring met haar voor geen goud had willen missen.

Woensdag 16 November 2011 at 11:03 pm Vier reacties

No Future - Wax Idols

No Future. Een tekst die ik ooit eens met een spuitbus op de muur van mijn jongenskamer had gespoten. Ondertussen heb ik meer verleden dan toekomst en heeft de kreet tegenwoordig meer zeggingskracht dan toen ik het op de muur spoot. Heather Fedewa is Wax Idols en zij noemt haar eerst plaat dus No Future. Een punkplaat is dan de meest logische veronderstelling. No Future is inderdaad stevig in punk geworteld. Heather Fedewa, die zich ook wel eens Hether Fortune laat noemen, heeft al in een paar bands gespeeld. De meest bekende is wellicht Hunx And His Punx. Zij is de enige constante factor in Wax Idols. Een band die voornamelijk vrouwelijke bandleden kent en heeft gekend, al is in de huidige bezetting de drummer een man. No Future is echter geen stereotype punkplaat. Het kent de nodige pop hooks, er wordt wat gerommeld in de indierockhoek en doet af en toe denken aan het werk dat Courtney Love maakte toen ze nog geen cosmetische ingrepen had ondergaan en zich onderdompelde in drank en drugs. Helaas zakt de plaat na een fel begin een beetje in. Het vuur van de eerste helft van de plaat wil maar niet branden gedurende de tweede helft. Met Grey Area kent No Future echter wel een mooi popnummer als afsluiter. Zo lief en melancholisch horen we punkmeisjes graag. Luister hier maar.

Maandag 14 November 2011 at 3:51 pm Geen reacties

Whatever/Whenever - Mark Sultan

Ok. Dit is even verwarrend. Mark Sultan is altijd wel ergens mee bezig. Brengt in allerlei verschijningsvormen platen uit. In het verleden als lid van The Spaceshits en tegenwoordig veel als deel van The King Khan & BBQ Show en The Ding Dongs. Nu heeft hij het voor elkaar gekregen om in korte tijd drie singles, twee lp's en een cd uit te brengen. Kortom, een standaard dag uit het leven van deze Canadese muzikale alleskunner. De cd bevat 14 nummers. Zeven nummers van lp Whenever I Want en zeven van lp Whatever I Want. Dit verklaart direct de titel Whatever/Whenever. Zowel uit de hoeveelheid platen als uit de verschillende stijlen waar Sultan op zijn platen op stuit, blijkt dat de man moeite heeft zich neer te leggen bij conventionele limieten. Dat heeft zijn voordelen, want aan afwisseling is geen gebrek. In het geval van Whatever/Whenever is het echter ook een nadeel omdat de plaat alle kanten op springt. Bij elkaar geharkt door Mark Sultan en verder zoekt iedereen het maar lekker uit. Doo-wop, punk, garagerock, jazz, rockabilly en nog een heleboel andere stijlen staan kriskras door elkaar heen. Een overdaad aan stijlen waar slechts een paar nummers niet verzuipen in deze muzikale modderpoel.

Zondag 13 November 2011 at 8:41 pm Geen reacties

The Devil's Blood + In Solitude @ Vera

Een nieuwe plaat en dus een nieuw ritueel in Vera. De nieuwe plaat van The Devil's Blood wordt op 11-11-11 gepresenteerd, de band is immers gek op symboliek en dan bij voorkeur symboliek van het donkere soort. Het uit Zweden afkomstige In Solitude opent de avond met een set vol ouderwetse heavy metal uit een periode van voor de geboorte van de bandleden. Spelen kunnen ze allemaal, alleen zijn de jongemannen te veel bezig met hun poses en minder met het offeren van hun ziel. Dat laatste heeft The Devil's Blood al lang geleden gedaan. Een vereiste om ook maar in de buurt van deze occulte band te mogen komen. De Eindhovenaren presenteren The Thousandfold Epicentre met een zinderende set met uiteraard veel nieuwe nummers en een enkel nummer van het geweldige The Time Of No Time Evermore. De drie gitaristen stapelen laag op laag en zorgen voor een psychedelisch effect dat nieuwe poorten tracht te openen en een glimp laat zien van andere dimensies. Een prachtig duister ritueel dat eindigt met een buitengemeen uitgesponnen Christ Or Cocaine.

Zaterdag 12 November 2011 at 4:15 pm Vier reacties

Jacker - Heavy Times

Alsof er al niet genoeg toffe garagebands zijn komen bovendrijven de laatste tijd. Het lijkt niet op de kunnen. Heavy Times is afkomstig uit Chicago en zijn tweede plaat Jacker is uitgebracht door HoZac Records. Deze band onderscheidt zich door een luchtige draai te geven aan zijn bak met garageherrie.  De drummer weet de bekkens keer op keer goed te raken, de zanger heeft een verziekte grungestem zonder een greintje zelfmedelijden te laten horen en de bassist pompt hard door. Het beste zijn echter de gitaren. Enerzijds wordt daar een stevige basis noise in je gezicht gesmeten en anderzijds zijn daar de meest fraaie melodieën te ontdekken. Jacker staat er vol mee. De eerste zeven nummers komen hard aan en net als het een beetje op elkaar gaat lijken, gaat het roer om met een rustig nummer getiteld Memory Dump. Even is het tijd om het verleden te verwerken om daarna vier nummers lang de gitaren te laten exploderen. Heavy Times heeft met Jacker een plaat in elkaar gezet die klinkt alsof het de band niets kan schelen als er niet meer dan een handjevol mensen zijn die het zouden kunnen waarderen. Een mooi voorbeeld van een nummer waarin de melodie het wint van de noise is Future City, hier te downloaden, waarbij aangetekend dient te worden dat bij de meeste andere nummers de strijd tussen melodie en noise eindigt in een gelijkspel.

Donderdag 10 November 2011 at 1:44 pm Geen reacties

Phil Spector Presents The Philles Album Collection - Phil Spector

Terwijl de hoofdpersoon al een tijdje geleden wegens moord voor 19 jaar achter de tralies is verdwenen, verschijnt er een fraaie boxset met daarop zes platen van het Philles label. Phil Spector begon dit label in 1961 samen met zijn mentor Lester Sill en de eerste release is van het uit Brooklyn, New york afkomstige The Crystals met Twist Uptown. Spector zal nog vaak samenwerken met The Crystals. Drie van de zes platen, alles in mono, van deze verzamelbox komen op naam van de meidenband. Waarbij aangetekend dient te worden dat sommige nummers liefst drie maal voorkomen op de diverse releases. Phil Spector ontwikkelt zijn Wall Of Sound steeds verder en die sound zal pas later tot volledige wasdom komen. Op het in 1966 verschenen River Deep Mountain High van Ike & Tina Turner bijvoorbeeld. Een plaat die dit jaar de zoveelste re-release heeft gekregen en geen deel uitmaakt van deze set. Wel is er een plaat van het bij mij tot dusver onbekende Bobb B. Sox And The Blues Jeans, een verzamelplaat en een plaat van mijn en Spector's persoonlijke favoriet The Ronettes, waarmee Spector met Be My Baby de popperfectie akelig dicht nadert. Een paar jaar later zal leadzangeres Veronica trouwen met Spector en ook na de scheiding in 1974 beter bekend zijn als Ronnie Spector. Phil Spector Presents The Philles Album Collection is een fraai vormgegeven boxset met naast zes platen van het Philles label een extra cd met allerlei instrumentale b-sides waarop de muzikanten wat meer ruimte krijgen van de meester om hun kunnen te laten horen.

Woensdag 09 November 2011 at 09:45 am Geen reacties

The Spits V - The Spits

Immer een moment om op z'n minst even bij stil te staan. Te vergelijken met een ongeluk dat is gebeurd en waarvan je weet dat het beter is om door te lopen, maar je moet toch even gaan kijken. Zo ongeveer dient een nieuwe plaat van The Spits benaderd te worden. De gemuteerde punks noemen al hun langspelers The Spits, onofficieel krijgen de platen een nummer. Deze plaat noemen we daarom voor het gemak The Spits V. Opener All I Want klinkt als een vergeten nummer uit de begintijd van de Ramones. Eentje die tijdens de sloop van het beroemde toilet van CBGB's is gevonden. Luister hier maar. Daarna gaat de band op eigen wijze verder om gedurende deze korte plaat nog maar mondjesmaat bij de Ramones stil te blijven staan. The Spits trekt verwoestend verder. Nummers als My Life Sucks en I'm Scum laten aan duidelijkheid niets te wensen over. Hier is The Spits op zijn best met apocalyptische waanzin, ondergedompeld in hectoliters fuzz en klaar om enkele bloederige executies uit te voeren. Ik heb een exemplaar van de cd over. Een mailtje naar planettrash apenstaart hotmail.com met je adresgegevens zal kunnen volstaan om een exemplaar van deze vijfde Spitsplaat te ontvangen, maar misschien is het beter om gewoon door te lopen.

Maandag 07 November 2011 at 2:39 pm Eén reactie

God Is War - All Pigs Must Die

Enige vorm van subtiliteit is de band vreemd. Dat blijkt niet alleen uit de naam, maar vooral ook uit de muziek. Het is één en al haat dat All Pigs Must Die uitdraagt en die haat wordt verpakt in snoeiharde, donkere en chaotische nummers die zich in de schemerwereld van hardcore, crustpunk en death metal bevinden. Deze Amerikanen laten in niet mis te verstane woorden en daden blijken over enige onvrede te beschikken waarvoor zij een uitlaatklep hebben gevonden. Het resultaat is wisselend. Opener Death Dealer is direct het hoogtepunt, zoals hier te horen is, Verder is God Is War voornamelijk een onbehoorlijk eenzijdige plaat geworden. Alsof de band er zeker van wil zijn dat de luisteraar de boze boodschap echt wel meekrijgt en niet per ongeluk aan lieflijk fluitende vogeltjes op een zonnige lente-ochtend gaat denken. Door het door(d)rammende karakter, ga ik juist wel aan de zonnige zijde van het leven denken en schiet de band met deze plaat zijn doel dus uiteindelijk voorbij. Of misschien ben ik wel niet zo haatdragend als de mannen van All Pigs Must Die.

Zondag 06 November 2011 at 4:28 pm Geen reacties

Lulu - Lou Reed & Metallica

Al maanden zit ik me te verheugen op deze plaat. Lou Reed die samen met Metallica een plaat opneemt. Dat moet wel een dramatisch slechte plaat worden. Een plaat waarbij ik me mateloos kan gaan ergeren aan het pretentieuze geneuzel van Ome Lou en de ouwe-lullen-die-al-jaren-geleden-hadden-moet-stoppen-metal van Metallica. Een cd blijkt zelfs niet genoeg te zijn, Lulu is een dubbel cd met ruim 87 minuten Lou Reed en Metallica. Was er een 10 cd versie verschenen met alle outtakes, dan had ik die ook direct aangeschaft. Het is mijn stellige overtuiging dat dieptepunten net zo gekoesterd dienen te worden als de hoogtepunten. Misschien zelfs wel meer. Maar het vreemde wil dat ondanks alle voortekenen, de opvatting dat dit niet anders dan een weerzinwekkend slechte plaat moet zijn en de slechte kritieken die ik al gelezen heb, ik gewoon moet toegeven dat ik dit helemaal geen vreselijke plaat vind. Metallica beukt lekker log door, terwijl Lou Reed in zijn eigen wereldje lijkt te zitten en daar verslag van uit brengt. Of we het nou willen of niet. Niet alleen als plaat kan ik Lulu tot op zekere hoogte waarderen, maar zeker ook als kunstobject dat felle reacties oproept. In die zin is Lulu zelfs volledig geslaagd te noemen. Zolang ik er maar niet te vaak naar hoef te luisteren.

Zaterdag 05 November 2011 at 1:02 pm Twee reacties

Rock 'n Roll Dreamer - Mickey

Een band die dezelfde naam heeft als het hondje van mijn moeder. Dat helpt niet echt om een oer rock 'n roll gevoel te krijgen. Ik hoorde een tijdje geleden een paar nummers van Rock 'n Roll Dreamer, maar die gleden direct van me af. Typisch zo'n plaat die wat tijd nodig heeft om het te kunnen waarderen, aangezien er geen buitensporige dingen te horen zijn. Mickey is vooral heel veel glamrock met powerpop- en punkrandjes. Af en toe komt er zelfs wat metal om te hoek kijken. Niet dat Rock 'n Roll Dreamer een heftige plaat is geworden, integendeel. Het is een plaat waar het plezier voorop staat en enige diepgang of zwaar aangezette emoties ver te zoeken zijn. Geen diepe gedachten, maar een ouderwets rock 'n rollfeestje. For You is daar een goed voorbeeld van. Hier te downloaden en een nummer van nog geen drie minuten, die samenvat waar Mickey voor staat. Een nummer met de juiste hooks, een meezingbaar refrein en van een jaloersmakende luchtigheid en zorgeloosheid. Rock 'n roll dat pertinent weigert om volwassen te worden. Dat oergevoel is aan het eind van de plaat weer helemaal terug.

Donderdag 03 November 2011 at 1:18 pm Geen reacties

The Happy Thoughts - The Happy Thoughts

Het was me eigenlijk alleen maar te doen om de onlangs verschenen debuutplaat van Wax Idols, maar toen ik de enveloppe met daarin deze cd opende, rolden er nog een paar HoZac Records releases uit. Te leuk om te laten liggen, daarom eerst die releases en ergens volgende week een stukje over die Wax Idols plaat. Om te beginnen The Happy Thoughts, voorheen Eric & The Happy Thoughts. Het is de band rond Eric LaGrange. Een man met een bovengemiddeld gevoel voor melodie, die hij weet te verpakken in aanstekelijke nummers die eenvoudig van opzet zijn. Ook The Happy Thoughts heeft via HoZac (Horizontal Action) Records zijn full-length debuut uitgebracht. Voor zover te overzien zijn de meeste nummers al eens op single verschenen. Voor degenen, waaronder ondergetekende, die dat allemaal gemist hebben is deze plaat een aangenaam luchtige verrassing. Droge, speelse riffs ondersteunen een dozijn powerpopnummers met een hoog punkgehalte, die heel onschuldig aandoen, maar door de bruuske wijze van opnemen een blijvende indruk achterlaten. Luister bijvoorbeeld naar One More Fish, die hier is te downloaden. Uiterst geschikt om de dag mee te beginnen.

Woensdag 02 November 2011 at 09:46 am Geen reacties

Nog 77 - 15A

Het blijft gissen waar de naam vandaan komt, maar het zou mij niets verbazen als 15A het huisnummer van de zanger van deze merkwaardige band is of wellicht een verwijzing naar artikel 15a in het wetboek van strafrecht betreffende het auteursrecht. Een verklaring omtrent de naam blijft echter uit. Wel zijn deze Rotterdammers zo vriendelijk om de titel Nog 77 te verklaren. Deze drie tracks tellende ep is namelijk 77 dagen voordat het 2012 wordt uitgebracht. Ergens in 2012 moet een volledige plaat van 15A verschijnen. Dat we dat alvast weten. Muzikaal gezien is de band te plaatsen tussen een hoempapaband en een strakke, funky new wave-band. Ja, dat kan en het is ook nog eens nederlandstalig en om diverse redenen niet voor iedereen weggelegd. Luister zelf maar, want de hele ep is hier te downloaden.

Dinsdag 01 November 2011 at 9:31 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed