Valley Of The Serpent's Soul - The Fucking Wrath

De drie jongens kennen elkaar van de lokale platenzaak waar ze werken en besluiten na verloop van tijd om samen een band te beginnen. Als trio doen ze het best aardig, maar er mist nog iets. Als er uiteindelijk een tweede gitarist wordt gevonden is het kwartet compleet. Compleet om een vuile plaat op te nemen met acht nummers die er vanaf het begin met de kop naar voren in knallen. Log beginnen om hard en meedogenloos te eindigen. De jongens laten er geen misverstanden over bestaan. Dit is The Fucking Wrath en op een groepsfoto staan ze met doorgeladen geweren klaar om iedereen neer te knallen waarvan ze ook maar het geringste vermoeden hebben dat ze er wellicht eens verkeerd door zouden kunnen worden aangekeken. Muzikaal gezien springt The Fucking Wrath heen en weer tussen punk en metal. Grofweg, want plaats voor enige subtiliteit is er gewoonweg niet, mag de band omschreven worden als een met bier en motorolie overgoten combinatie van Discharge en Motörhead.

Maandag 31 Oktober 2011 at 10:07 am Geen reacties

Jack Oblivian + Harlan T. Bobo + Limes @ Vera

Limes gaat deze donderavond in Vera heel voorzichtig van start. Er staan drie mannen op het podium die hun sporen al ruimschoots verdiend hebben, maar daar is nog niet veel van te merken. Het lijken in eerste instantie drie mannen die wat aanrommelen in het oefenhoek, maar het zijn toch echt Jack Oblivian, Harlan T. Bobo en de iets minder bekende Shawn Cripps. Pas als een tweede gitarist mee gaat doen komt er iets meer pit in de nummers, maar het is duidelijk dat de heren nog niet helemaal wakker zijn. Na een korte pauze verruilt Harlan T. Bobo zijn bas voor een gitaar en neemt plaats achter een microfoon. Mede dankzij een drummer die de rest van de band het vuur aan de schenen legt ontstaat er langzaam maar zeker wat ruwe gekte, slingert Bobo heen en weer tussen country en garagerock en schudt steeds nonchalanter het ene na het andere prachtnummer uit zijn mouw. De mannen beginnen er nu echt zin in te krijgen. Dat is helemaal te merken als dezelfde muzikanten het podium opnieuw betreden en Jack Oblivian, die net met Rat City een mooie plaat heeft afgeleverd, de microfoon ter hand neemt. Het gezelschap is nu echt warmgedraaid en stoomt door een heerlijk allergaartje Memphis style garagerock. Zo doe je dat dus.

Zaterdag 29 Oktober 2011 at 4:48 pm Geen reacties

Royal Headache - Royal Headache

Door een enthousiast stukje in PrimeTime Magazine van zanger/gitarist Mark Lada van het onvolprezen Traumahelikopter luisterde ik naar een nummer van de debuutplaat van Royal Headache. Dat was genoeg om direct de vingers op het toetsenbord te zetten om deze plaat zo snel mogelijk in huis te krijgen.  Toen de plaat eenmaal was gearriveerd gaf ik mij direct gewonnen. Hier is namelijk iets bijzonders aan de hand. Deze Australische band speelt een mix van punk, garagerock, powerpop en rauwe soul. Tot zover lijkt er nog niet zo veel aan de hand, maar Royal Headache doet het op dusdanige superieure wijze dat menig bandje met ambities in deze richting hoofdschuddend de instrumenten aan de wilgen zal hangen in het besef dat dit niveau voor slechts een enkeling is weggelegd. Alsof dat niet overtuigend genoeg is beschikt de band in Shogun over een geweldige zanger met een prachtige schorre stem en verbluffend eerlijke teksten. De recentelijke golf van uitmuntende garagebands heeft al relatief veel prachtplaten opgeleverd, waarvan deze plaat van Royal Headache wellicht het voorlopige hoogtepunt is. Een ieder die niet naar deze plaat luistert is een dief van zijn eigen gehoor. Te beginnen bij dit nummer. Wat een geweldige plaat!!!

Donderdag 27 Oktober 2011 at 1:46 pm Geen reacties

I Wrote 666 On The Kitchen Floor - The Galactic Lo-Fi Orchestra

De stemming zit er direct goed in bij het openingsnummer Happy van de nieuwe plaat van The Galactic Lo-Fi Orchestra: 'Today I Feel So Happy. Cause Tomorrow I know I'm gonna die'. Een depressieve plaat lijkt in het verschiet te liggen. Deze Brabanders doen het echter anders. Niet eerst à la Kurt Cobain wereldberoemd worden om vervolgens die last niet te kunnen dragen, maar het volslagen onbekend blijven koesteren en de alledaagse dingen als volstrekt ondragelijk ervaren. Toch ligt het er allemaal niet zo dik bovenop, een paar nummers verder en het blijkt dat I Wrote 666 On The Kitchen Floor meer vrolijke noten dan suicidale neigingen kent. Dit alles onder een cynische laag stof, want ondanks dat de plaat klinkt alsof er een orkest speelt, blijft het geheel erg lo-fi. De sterkste composities staan op de eerste helft van de plaat. Gaandeweg krijgt de plaat de neiging een beetje te gaan zweven, al heeft dat in de vorm van het bitterzoete The Girl In The Other Room ook zo zijn charmes. I Wrote 666 On The Kitchen Floor is één van de weinige platen van Nederlandse bodem die mij dit jaar weet te bekoren en is te beluisteren op de luisterpaal.

Woensdag 26 Oktober 2011 at 11:39 am Geen reacties

Mental Architects + Rosa Parks @ Club The Box, Sofia

En toen was het even stil vanwege een een dikke week rondslenteren in Sofia. Alwaar ik vorige week voor Club The Box stond, waar die avond twee bands gingen spelen. Allereerst Rosa Parks, mathrock met veel postrockinvloeden en zonder zanger. Ondanks het ontbreken van zang, wist de band de spanning gedurende de gehele set vast te houden dankzij knappe, afwisselde songstructuren. Mental Architects probeerde het ook zonder zanger en met een extra gitarist, maar verloor het op punten van het voorpogramma. Mathrock is uiteindelijk niet aan mij besteed. Het afpilsen vond die avond daarom ook plaats in een nabij gelegen metalkroeg The Black Lodge.

Dinsdag 25 Oktober 2011 at 11:22 am Geen reacties

The Now Sound Is Here. Dallas '66 - The Esquires & The Exotics

Volgens de achterkant van het hoesje van deze plaat was Dallas in 1966 het Mekka voor goede bands. Waarom staat er niet bij, maar zowel The Exotics als The Esquires mogen gehoord worden. The Exotics werd in 1959 opgericht en had dus voldoende tijd om zijn geluid uit te kristalliseren. Psychedelische garagerock met een keurige poprandje en enkele voorzichtige zijstapjes richting folkrock. Vreemd genoeg heeft de samensteller er voor gekozen om de singles met b-kantjes om onduidelijke redenen niet in chronologische volgorde te zetten. De a-kant van de eerste single laten volgen door de b-kant van de tweede single, om die te laten volgen door de a-kant van de tweede single. Wat een onzin. In ieder geval staan er van beide bands drie singles op deze plaat, gevolgd door een bonustrack en van The Exotics zelfs nog een paar demoversies en radiospotjes. The Esquires was in 1965 pas begonnen, maar tekent met b-kantje Come On Come On voor het meest wilde en primitieve nummer van de 24 tracks tellende plaat. Vanzelfsprekend mijn favoriete nummer op deze degelijke compilatieplaat. Luister zelf maar.

Donderdag 13 Oktober 2011 at 9:47 pm Geen reacties

Bambara Mystic Soul: The Raw Sound Of Burkina Faso 1974-1979 - Various

De gedachten dwalen niet direct richting Afrika als het gaat om soul en dat is best onlogisch. Dat continent is de bakermat van de hedendaagse popmuziek, op wellicht wat kille Teutoonse elektroklanken na. Weliswaar via wat omwegen, maar toch. En als het dan over Afrikaanse soul gaat, dan staat de soul uit Burkina Faso niet direct vooraan. Deel 10 van de serie Analog Africa brengt daar echter verandering in. Zestien tracks telt deze verzamelplaat. Allemaal uit de periode 1974-1979. Soul met Afrikaanse ritmes, waarbij links en rechts uit andere stijlen geplukt wordt. Zo staat na de psychedelische trip van Traoré Seydou Richard Et Les Vadou Du Flamboyant's Katougou, waarin het lijkt alsof de voorvaders van alle bandleden om de beurt worden aangeroepen als inspiratiebron, naar de funky soul van Mamo Lagbema die met Love, Music And Dance zelfs de meest stijve blanke aan het dansen krijgt. Het is iedere keer weer een verrassing wat de samenstellers van Analog Africa hebben weten te verzamelen, maar de kwaliteit is altijd hoog en in het geval van Bambara Mystic Soul: The Raw Sound Of Burkina Faso 1974-1979 zelfs een regelrechte aanrader.

Woensdag 12 Oktober 2011 at 9:57 pm Geen reacties

The Crux - Killed By 9V Batteries

Nog een band die ooit op Eurosonic heeft gespeeld. Dat was in 2008 en voor maar een paar mensen. Het deed denken aan Sonic Youth uit de jaren '80, maar het Oostenrijkse Killed By 9V Batteries stond erbij als een stelletje uitgebluste zombies, waardoor de band geen moment echt wist te overtuigen. Drie jaar later is er een nieuwe plaat, The Crux, en blijkt nog steeds het Sonic Youth van ruim 20 jaar geleden het grote voorbeeld te zijn. Op zich een goed uitgangspunt. Killed By 9V Batteries weet in de meeste nummers de ruimte te geven aan wat speelse popdeuntjes, waardoor het net geen volledige Sonic Youth rip off wordt. Veel scheelt het echter niet. Mochten de Oostenrijkers in staat blijken te zijn om de teugels te laten vieren en zich niet in het zichzelf opgelegde keurslijf van de illustere Newyorkers te laten opsluiten, dan zou het resultaat zoveel spannender en opwindender kunnen zijn dan The Crux. Net als het optreden in Groningen van drie jaar geleden weet de band nog steeds niet werkelijk te overtuigen. Het album is volledig te beluisteren. Vooral doen en dan proberen niet aan Sonic Youth te denken. Lukt niet!

Maandag 10 Oktober 2011 at 3:00 pm Geen reacties

In The Pit Of The Stomach - We Were Promised Jetpacks

Bijna was ik ook in de rij gaan staan. Toen We Were Promised Jetpacks in 2010 op Eurosonic speelde, was het één van de bands die vooraf op mijn lijstje terecht was gekomen om te checken. De rij die een kwartier voor aanvang van het optreden voor Huis De Beurs stond, deed me echter op het laatste moment beslissen om naar de black metal jazz van Shining elders in de stad te gaan. We Were Promised Jetpacks had een paar maanden daarvoor zijn eerste plaat These Four Walls afgeleverd en het Eurosonicpubliek zag het helemaal zitten in deze band. Deze week hebben de Schotten hun tweede plaat uit met als titel In The Pit Of The Stomach. De tien nummers op de platen maken een opgejaagde indruk. De band neemt nauwelijks tijd om tot rust te komen, alle hoeken en gaten moeten worden volgespeeld. Juist op de momenten dat de band gas terugneemt, bijvoorbeeld gedurende het eerste deel van het nummer Sore Thumb, wordt duidelijk dat er meer in het vat zit. Maar daarna vervalt We Were Promised Jetpacks weer in de opgejaagde bombast die de plaat uiteindelijk meer kwaad dan goed doet. De poging om indierock met postrock te laten botsen levert nog niet het gewenste resultaat op. We Were Promised Jetpacks is nog steeds geen band om voor in de rij te gaan staan.

Vrijdag 07 Oktober 2011 at 10:02 pm Geen reacties

Only In Dreams - Dum Dum Girls

De dood van de moeder van Kristen Gundred blijft een bron van inspiratie. Op de vorig jaar verschenen debuutplaat I Will Be van Dum Dum Girls stond zij als jonge vrouw afgebeeld en nu lijkt het alsof de geest van haar moeder de hoes siert. De nummers op Only In Dreams liggen echter niet te zwaar op de hand. In de stem van Kristen Gundred, die liever wordt aangesproken met Dee Dee, klinkt weliswaar een diepe bedroefheid door, de nummers laten zich voornamelijk kenmerken door allerlei vormen van lichtvoetigheid. De gedachten gaan tijdens Only In Dreams uit naar girlgroups uit de jaren '60 die een sensuele dans opvoeren met The Jesus And Mary Chain. Het is het verlangen naar vroegere, betere tijden dat in vrijwel ieder nummer doorklinkt en door de vier dames door middel van fraaie harmonieën en lichte ruis wordt uitgebeeld. Het gebrek aan variatie zorgt er voor dat Only In Dreams net niet als geweldig album kan worden aangemerkt, maar veel scheelt het niet. Je zou bijna gaan hopen dat Dee Dee voorlopig verre van gelukkig mag worden. Het is fijn om naar de pijn van Dum Dum Girls te luisteren.

Woensdag 05 Oktober 2011 at 11:59 am Geen reacties

Hysterical - Clap Your Hands Say Yeah

In 2005 was Clap Your Hands Say Yeah even de meest hippe band ter wereld. En het moet gezegd, de titelloze debuutplaat mag er nog steeds zijn. Uiteraard kon de band niet aan de hooggespannen verwachtingen voldoen en kwam in 2007 met een onevenwichtige tweede plaat. Einde verhaal zou je denken. Maar ruim 6 jaar na het debuut verrast Clap Your Hands Say Yeah met een derde plaat. Waarom de plaat Hysterical is genoemd blijft onduidelijk. De band klinkt namelijk verre van hysterisch. Wat eigenlijk een beetje jammer is. De meeste nummers worden namelijk afgezwakt door lagen synths, die gelukkig niet al te nadrukkelijk aanwezig zijn. Zanger Alec Ounsworth klinkt nog steeds een beetje zeurderig, maar in plaats van flink door te dreinen is het alsof hij veel nummers 's ochtends vroeg voor het douchen heeft ingezongen. Hysterical heeft zeker zo zijn momenten, maar waar de debuutplaat van spannende momenten aan elkaar hangt en de twee jaar later verschenen Some Loud Thunder de luisteraar nog de nodige prikkels verschaft, is het geluid van de band op de nieuwe plaat in de studio van de meeste scherpe kantjes ontdaan. Hysterical is eerder een plaat die meer fans van het eerste uur doen afhaken dan een plaat die de band nieuwe fans zal doen opleveren.

Dinsdag 04 Oktober 2011 at 10:21 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed