Celestial Lineage - Wolves In The Throne Room

Dat de troosteloze zomer achter ons ligt is geen gemis en het langzaam maar zekere oprukkende herfstweer heeft zo zijn voordelen. De natuur ziet er in Nederland vooral aan het begin van het jaargetijde prachtig uit en de dalende temperatuur nodigt uit om de black metal klassiekers die het felle daglicht niet kunnen verdragen weer uit de kast te halen. Tel daar deze release van één van de weinige hedendaagse black metal bands die de volle aandacht verdienen bij op en het donkere feest is compleet. Het is daarom een flinke tegenvaller dat het ineens begint te zomeren. Wellicht is dat de reden dat Celestial Lineage nog niet helemaal het gewenste effect heeft. Een donkere wereld, met wind en slagregens en een zich voorzichtig aandienende winterdepressie doen de platen van Wolves In The Throne Room goed. Gezien de omstandigheden klinkt Celestial Lineage op dit moment vooral zeer veelbelovend. Het is daarom slechts een kwestie van tijd voordat deze plaat zijn ware gezicht kan laten zien. Wat nog het meest opvalt is dat de agressie van de vorige plaat plaats heeft moeten maken voor meer sfeervolle stukken, die bijna ambient aandoen met daarnaast nog een flinke hoeveelheid shoegaze. De band ontstijgt met gemak het zichzelf herkauwende black metal genre.

Vrijdag 30 September 2011 at 10:56 am Geen reacties

Saint-Denis - The May Bees

Ik heb het even opgezocht, maar het is 5 jaar geleden dat ik voor het eerst en laatst iets van The May Bees hoorde. De ep Blame It On The Other Ones gaf ook geen enkele aanleiding om me verder in de band te verdiepen. Er was vooral veel bombast te horen. Die bombast is op Saint-Denis nog steeds aanwezig, maar de Arnhemse band heeft het voor elkaar gekregen dit binnen te perken te houden. Hadden ze dat nou ook maar gedaan met de lengte van de plaat, want met bijna 55 minuten is Saint-Denis een hele zit. Vooral ook omdat de meeste nummers heel matig zijn en de zanger klinkt alsof hij geheel tegen zijn zin de microfoon ter hand heeft moeten nemen. Al gauw volgt het ene na het andere dieptepunt. Soft Paper Plane is echter helemaal verschrikkelijk en dan ben je als luisteraar nog niet eens op de helft van de plaat. The May Bees klinkt als een zesderangs Pixies en zelfs dat is een belediging voor de Amerikaanse band. Er kan gerust gesteld worden dat Saint-Denis een complete mislukking is. Opdoeken die band en hopen op een kantoorbaan, dat is het beste voor iedereen.

Donderdag 29 September 2011 at 5:24 pm Geen reacties

Rat City - Jack Oblivian

Zijn vorige plaat maakte hij nog met The Tennessee Tearjerkers, maar die heef hij aan de kant gezet. Al spelen er op de nieuwe plaat ook mensen mee die ook deel uit maakten van deze begeleidingsband van Jack Oblivian. Zoals John Paul Keith bijvoorbeeld. Het is in ieder geval een wereld van verschil. Het twee jaar geleden verschenen The Disco Outlaw is een leuke plaat, maar van de man die deel uitmaakte van The Compulsive Gamblers en Oblivians mag veel meer verwacht worden. Op Rat City voldoet Jack Oblivian aan die verwachtingen. Af en toe komt John Paul Keith op gitaar met een sterk optreden, maar het zijn vooral de composities die van Rat City een zeer geslaagde plaat maken. Oblivian weet een fraaie balans te vinden tussen sterke popsongs en rauwe rock 'n roll. Op de momenten dat de gitaar een paar passen op de plaats moet maken, wordt de vrijgekomen ruimte gevuld door een orgel, zoals bijvoorbeeld in Kidnapper. Net op het moment dat het orgel het nummer volledig dreigt over te nemen, komt de gitaar met een sterke come back en brandt er een tweestrijd los. Rat City is een plaat waarop
verschillende stijlen samensmelten tot een copieus geheel.

Woensdag 28 September 2011 at 11:57 am Geen reacties

The Singles Collection (1992-2011) - The Brian Jonestown Massacre

De mensen die Anton Newcombe steeds om zich heen weet te verzamelen schijnen aan twee eisen te moeten voldoen. Allereerst een morbide fascinatie hebben met de overblijfselen van de in 1969 overleden Brian Jones en ten tweede 24/7 onder invloed zijn van allerhande middelen, waardoor een connectie met de werkelijkheid het minst voor de hand ligt. Pas dan kan er muziek gemaakt worden. Dat doet The Brian Jonestown Massacre al jaren, al is het velen ontgaan. De band is overigens in het geheel geen singlesband, want vooral gedurende de tweede helft van de jaren '90 poepte de band de ene na de andere langspeelplaat uit. In 1996 werden bijvoorbeeld liefst drie volledige albums afgeleverd. De meeste singles die The Brian Jonestown Massacre uitbracht, verschenen slechts op vinyl in hele beperkte oplages, dus het werd tijd voor een cd waarop alles verzameld is. De vreemde psychedelica druipt van deze dubbelaar af. Op iedere schijf staan een elftal nummers die laten horen dat de kwaliteit in twintig jaar tijd constant is gebleven. Brian Jones is niet voor niets overleden.

Maandag 26 September 2011 at 2:49 pm Geen reacties

Pop Up Yours - The Monsters

Het 25-jarige bestaan van The Monsters wordt gevierd met een gloednieuwe plaat. Uiteraard is er vrijwel niets veranderd aan het geluid van The Monsters. Niet nodig, als je de essentie van trashrock iedere keer weer weet te vangen in uiterst simpele nummers met zo min mogelijke tekstuele diepgang. Een gitaar, een bas, twee drums en de schorre stem van Mister Trash himself: Beat-man. Op een gegeven moment moet het effect toch een keer zijn uitgewerkt, maar het lukt The Monsters toch iedere keer weer een plaat op te nemen die zorgt voor permanent hersenletsel en gehoorbeschadiging. Dat laatste vooral omdat het verplicht is deze platen op maximum, het liefst nog iets meer, volume af te spelen voor het beste destructieve resultaat. Met Pop Up Yours heeft de Zwitserse band zijn meest consistente album tot nu toe afgeleverd. Het kwartet gaat volledig los en laat niets meer overeind staan. Chainsaw Massacre Garage Trash Punk op zijn best. Uiteraard op Voodoo Rhythm Records en bij de lp zit ook nog eens een cd. Pop Up Yours is de totale overwinning van The Monsters.

Zaterdag 24 September 2011 at 4:14 pm Geen reacties

The Moon Is Big - Rats On Rafts

Dat het uit Rotterdam afkomstige Rats On Rafts zijn klassiekers kent, bewees de band vorig jaar al met een cover van Kiems The Moneyman. Mijn eerste kennismaking met de band dateert uit 2008 in de vorm van de ep So Long, And Thanks For All The Fish. Een plaat die veelbelovend klinkt, maar waarvan nog niet alle nummers weten te overtuigen. Tussen toen en nu zit een groot verschil. Rats On Rafts heeft de muzikale inboedel flink laten gisten en gedurende dat proces nog wat extra bestandsdelen toegevoegd. Met het analoog opgenomen The Moon Is Big grijpt de band terug naar new wave bands uit het begin van de jaren '80, zonder dat die bands simpelweg gekloond worden. De plaat staat bol van springerige gitaren, strakke ritmes en af en toe komt er een nerveuze saxofoon om de hoek kijken. Afsluiters van de plaat zijn een unheimische ballad en het 9 minuten durende nummer Jazz waarin inderdaad wat merkwaardige stappen richting free jazz worden gezet en eindigt in een ander universum. The Moon Is Big is een onberekenbare plaat waarmee Rats On Rafts de new wave-grenzen flink oprekt. In korte tijd is de plaat al mijn favoriete plaat uit de Subroutine Records-stal geworden.

Vrijdag 23 September 2011 at 1:41 pm Geen reacties

Radio Demos/Lyres Live At Cantones 1982 - DMZ/Lyres

Twee bands, één cd. De gemeenschappelijke factor is Jeff "Monoman" Conolly. Met DMZ maakt hij punk zoals we het kennen uit New York gedurende de tweede helft van de jaren '70. Twee jaar voordat de uit Boston afkomstige band met een reguliere plaat komt, is er een sessie voor de lokale radio. De opnames lagen ergens in een garage weg te rotten. Voordat de tand des tijds een definitieve grip op de tapes kreeg, werden ze gered. Maar goed ook, want deze sessie uit 1976 laat een gedreven band horen die rauw weet te rammelen. Als DMZ een stille dood sterft, zit Conolly niet bij de pakken neer, maar begint in 1979 een band waarmee hij veel meer bekendheid krijgt. Lyres is dan een feit. De overige leden van de band zijn inwisselbaar, waarbij Conolly in de loop der jaren veelvuldig gebruikt maakt van de ex-leden van DMZ. Het grote verschil tussen DMZ en Lyres is dat Conolly met die laatste band de orgel een belangrijke rol laat spelen. Op deze plaat staat een concert uit 1982 van een gepassioneerde garagerockband.

Donderdag 22 September 2011 at 2:54 pm Geen reacties

Badlands - Dirty Beaches

De meest intrigerende plaat van het jaar komt op naam van Dirty Beaches. Dirty Beaches is een eenmansproject van een zekere Alex Zhang Hungtai, een Taiwanees die in Canada terecht is gekomen. Op Badlands lijkt het of hij een behoorlijke helletocht achter de rug heeft. Een tocht waarin hij achtervolgt is door meer demomen dan goed voor een mens is. De plaat klinkt behoorlijk lo-fi, heeft een hoog Suicide-gehalte met extra galm, maar lijkt gelijkertijd stevig verbonden met de fifties. Een merkwaardig en inventief bezinksel. Hungtai zingt als een steeds wanhopig klinkende Chris Isaak die na een jarenlange drugsverslaving, waaraan hij een paar keer bijna is bezweken, probeert te ontsnappen uit een film van David Lynch. Uiteraard tegen beter weten in, want Badlands grijpt je vast en trekt je langzaam maar zeker steeds verder onder water. Zo zijn er naast de titel nog veel meer verwijzingen naar donkere films. De plaat eindigt met twee intrumentale tracks die doen vermoeden dat de tocht de hoofdrolspeler noodlottig is geworden. Badlands is een donkere prachtplaat.

Dinsdag 20 September 2011 at 2:36 pm Geen reacties

Bees In Your Bed Bad - Sigourney Reverb

De eerste kennismaking met Green Monkey Records was geen genoegen. Het betrof namelijk de plaat van The Icons en die plaat is een regelrechte misser. Gelukkig weet het label uit Seattle ook bands in die regio te vinden die het wel waard zijn om een plaat van uit te brengen. Sigourney Reverb bijvoorbeeld. Een pretentieloos kwartet dat met deze debuutplaat een aangename punkpopplaat aflevert. Zanger Eric Padget heeft de neiging om zoveel mogelijk af te wijken van voor de hand liggende zanglijnen en als hij het op een gegeven moment van gekkigheid ook niet weet, gaat hij fluitend verder. Hij heeft er alles voor over om maar niet serieus genomen te worden en daarin slaagt hij zonder moeite. De band doet regelmatig denken aan het uit Los Angeles afkomstige X, al zal Sigourney Reverb binnen de korste keren vergeten zijn. Bees In Your Bed Bad is een aangenaam, luchtig plaatje met veertien nummers en een verademing tussen alle platen van bands die zichzelf te serieus nemen.

Maandag 19 September 2011 at 10:05 am Geen reacties

Déjà Vu Revue Blues - Loud Squirt

Steeds was er uitstel, maar een paar maanden later dan gepland heeft Loud Squirt dan toch zijn tweede single uitgebracht. Verantwoordelijk is het vermaarde Groningse label High School Refuse Records. Net als bij de eerste single staan er vier nummers op de plaat. Het grote verschil tussen beide singles zit 'm in details. Het tempo ligt iets lager, het geluid is iets schoner en de nummers een stuk evenwichtiger. Was er bij single Wasting Time nog een duidelijke a-kant en een b-kant, op Déjà Vu Revue Blues zijn alle vier de nummers van even hoog niveau. Zoals de titel al doet vermoeden geeft het Groningse trio met Drentse wortels een eigen, zieke draai aan de blues. Vier knetterende nummers vol bezieling en gedrevenheid, die op het punt staan te ontploffen. Loud Squirt speelt op het randje en zorgt er telkens weer voor om er net niet overheen te gaan. Het onderscheidt de mannen van de jongens in garagepunkland.

Donderdag 15 September 2011 at 8:13 pm Geen reacties

The Other Side Of Darkness - Night Birds

Na een handjevol singles die veelbelovend klinken, is het altijd spannend of een punkband ook een volledige plaat kan maken die van het begin tot het einde staat. Een kunst die veel punkbands niet meer beheersen. Er zijn uitzonderingen en het uit Brooklyn en New Jersey afkomstige Night Birds is er één van. Dertien nummers knallen zonder in herhaling te vallen. De enige punkband die het lukte om op geheel natuurlijke wijze surfgitaar in nummers te verweven was Dead Kennedys, maar Night Birds lukt het dus ook, overigens zonder een poging te doen de illustere voorganger te immiteren. De nummers op The Other Side Of Darkness schurken ongemakkelijk tegen hardcore punk aan, maar eigenlijk is op de hele plaat geen peil te trekken. Het is vooral een morbide verzameling puntige punksongs die niet alleen hard blaffen, maar nog veel harder bijten. The Other Side Of Darkness is uitgekomen op Grave Mistake Records en de band speelt deze maand in Nederland, al wordt het noorden helaas overgeslagen.

Woensdag 14 September 2011 at 12:13 pm Geen reacties

Two-Way Mirror - Crystal Antlers

Crystal Antlers gooit op zijn nieuwe plaat Two-Way Mirror een heleboel stijlen door elkaar heen. Een aanpak die in de meeste gevallen alleen maar kan worden toegejuicht, al is het geen garantie voor een geslaagde plaat. Iets te vaak lijkt het alsof dat op hoop van zegen is gebeurd, waardoor sommige nummers een beetje geforceerd overkomen. Vergelijk het met The Mars Volta die spontaan tegen de Pixies is opgeknald en dat deze botsing een ziekenhuisopname tot gevolg heeft. Tijdens deze noodzakelijke opname in het plaatselijk hospitaal wordt er rijkelijk morfine toegediend, wat wellicht de psychedelische laag verklaard die over veel nummers ligt. Lang heeft de verplichte rust niet geduurd. Two-Way Mirror is namelijk vooral een hele energieke plaat. Soms tegen het vermoeiende aan zelfs. Crystal Antlers staat in sommige kringen in hoog aanzien. Planet Trash komt tot een gematigd positief oordeel. Het zal het Zeeuwse bloed zijn dat door de aderen stoomt, die alle drukdoenerij op deze plaat een beetje overdreven vindt.

Dinsdag 13 September 2011 at 1:56 pm Geen reacties

Slave Ambient - The War On Drugs

Het duurt even. Langzaam maar zeker word ik voorzichtig meegetrokken in de moeras van klanken op de nieuwe plaat van The War On Drugs. In eerste instantie gaat de hele plaat langs me heen, maar na een paar pogingen blijft de plaat aan me plakken, totdat het me niet mee los laat. Het debuut van de band verscheen drie jaar geleden. Vorig jaar verscheen een ep (vinyl only), die in de eerste oplage als aparte cd is bijgevoegd bij de nieuwe plaat en nu is er dus de volwaardige opvolger getiteld Slave Ambient. In vergelijking met de eerste plaat Wagonwheel Blues heeft de gitaar in veel nummers ruimte moeten toegeven op dunne lage synths. Het maakt Slave Ambient een stuk zweveriger. De invloeden van Bob Dylan en Bruce Springsteen blijven duidelijk hoorbaar, maar het lijkt alsof Brian Eno een behoorlijk stuk op deze twee is ingelopen. Mijn voorkeur blijft vanwege de vele positieve uitschieters uitgaan naar Wagonwheel Blues, maar Slave Ambient weet iedere keer de achterstand weer een klein beetje goed te maken. Een zeer ruimtelijke plaat van The War On Drugs.

Zondag 11 September 2011 at 9:07 pm Geen reacties

Sister Series - The Hex Dispensers

Ze hebben vaak de neiging om heel stiekem een single op te nemen, er niemand over te vertellen en mij er pas achter te laten komen als de hele voorraad uitverkocht is. Dan heb ik het over Alex Cuervo en consorten van The Hex Dispensers. Tegenwoordig is Cuervo de enige man van de band en is The Hex Dispensers weer een trio geworden. Whatever. Waar het om gaat is de nieuwe single en die heb ik op tijd ontdekt. Omdat ik niet de beroerdste ben, zal ik direct vertellen waar de single besteld kan worden. Op de site van Razorcake. Razorcake is een nogal DIY punktijdschrift en brengt ook platen uit. Drie nummers staan er op de Sister Series single van The Hex Dispensers. Personality X-Ray kent weer het bekende Hex Dispensers meezingrefrein en een achtergrondkoortje van de vrouwelijke leden van de band. Aan de andere kant van het schijfje staat een cover van de Young Offenders, die op hun single in de Sister Series een nummer van The Hex Dispensers coveren. Afsluiter Goodbye Spooky past in de serie spooksongs van de Texaanse band, inclusief een spookachtig klinkende orgel.

Vrijdag 09 September 2011 at 6:46 pm Eén reactie

Appointment With Destiny - The Icons

Dat een bekende band na meer dan 20 jaar bij elkaar komt voor een reünie is tot daaraan toe, maar als ook onbekende bands daar aan beginnen is het eind zoek. Van The Icons had ik nog nooit gehoord. De band was in Seattle en omstreken bekend. We hebben het dan over de jaren 1983 tot en met 1986. Daarna was het over en uit. Tot een paar jaar geleden. Toen kwam er een reünietour en nu dus zelfs een hele plaat. Liefst 16 nummers dienen op Appointment With Destiny te worden doorgeploegd. Ik heb het geprobeerd, echt waar, maar het is me niet gelukt. Na acht nummers ben ik gestopt, om de dagen erna de tweede helft van het album fragmentarisch tot me te nemen. Niet dat Appointment With Destiny een vreselijke plaat is geworden, al scheelt het niet veel, maar alle nummers op de plaat zijn onder de maat. Tel daar een hele matige zanger bij op, zelfs geen studiotrucjes weten zijn talentloze gebral te verhullen. De hoes van de plaat is het enige dat de middelmaat weet te ontstijgen. Sommige bands verdienen geen tweede leven, The Icons is een van die bands.

Donderdag 08 September 2011 at 11:07 pm Geen reacties

The Glad Birth Of Love - Magic Trick

Tim Cohen brengt ieder jaar wel een paar platen uit. De laatste jaren doet hij dat vooral onder zijn eigen naam of onder de naam van het bij vlagen briljante The Fresh & Onlys. Op zijn meest recente lp is echter bijna alles anders. Er zijn geen fuzzy gitaren te bekennen, van enige rauwheid is geen sprake en als naam voor dit project is Magic Trick gekozen. Gebleven is de melancholische stem van Cohen. The Glad Birth Of Love klinkt vooral breekbaar. Vier nummers staan er op deze lp, op een cd-uitgave is nog geen zicht. Vier rijkelijk gearrangeerde folksongs met een hoog psychedelisch gehalte, waarvan het kortste nummer bijna zeven en een halve minuut duurt en het prachtige openingsnummer Cherished One ruim dertien minuten. Tim Cohen blijft met opvallende platen komen. Soms zit daar een licht geniaal album tussen zoals het vorig jaar verschenen Play It Strange van The Fresh & Onlys. Iets wat niet vaak genoeg gezegd kan worden overigens. The Glad Birth Of Love behoort dankzij de vele lagen tot het meer diepzinnige werk van Tim Cohen.

Woensdag 07 September 2011 at 8:28 pm Geen reacties

Psychedelic States. New York in the 60s Vol 3 - V/A

De meest bekende verzamelaar van psychedelische garagerock is de Nuggets verzamelplaat. Deze kwam uit in 1972 toen die hele sixties psychedelica nog vers in het al dan niet door LSD aangetaste geheugen lag. Sindsdien zijn er vele verzamelplaten verschenen, maar is de reeks die Gear Fab Records uitbrengt van ongekend hoog niveau. De uit Colorado afkomstige platenmaatschappij heeft ondertussen een stuk of twintig compilatieplaten uitgebracht. Ook Psychedelic States. New York In The 60s Vol 3 met maar liefst 27 nummers, staat vol met bijna allemaal garagehits van volstrekt onbekende bands. Niet alles is psychedelisch trouwens, Gear Fab Records neemt die term volkomen terecht heel ruim. Er staan schurende garagerocknummers op de plaat, maar ook hippies die zingen over love and peace. De platenmaatschappij gaat ondertussen gewoon verder met het samenstellen van platen met muziek uit de sixties. Sommige mensen geven nu eenmaal de voorkeur om de muzikale klok stil te zetten op 31 december 1969.

Maandag 05 September 2011 at 1:21 pm Geen reacties

Wheels On Fire + The Anomalys + Urban Junior @ Vera

Het is altijd een goed idee om de avond te beginnen met een geniale gek. Zijn naam is Urban Junior, hij komt uit Zwitserland en is een one man band. Daarnaast is hij in staat om in zijn eentje een chaos te creëren op het podium en het een na het andere rammelende nummer uit zijn mouw te schudden. Urban Junior weet in een half uurtje uit te groeien tot mijn favoriete one man band. Meer chaos brengt The Anomalys. Vorig jaar goed voor een knetterend debuut op Slovenly Records en deze avond overtuigend sterk met een mix van punk, garagerock, blues en dampende rock. Het trio eindigt al spelend op de bar. Wheels On Fire wordt tot het laatst bewaard. De band start een beetje stroef en haalt geen moment het niveau van het concert in Vera van vorig jaar. Zelfs als de band niet in grootse vorm verkeerd weten de melodieuse garagerocknummers stuk voor stuk toch te overtuigen.

Zaterdag 03 September 2011 at 6:07 pm Geen reacties

Live At Third Man - Dávila 666

Echt zijn best om er wat moois van te maken doet Jack White niet. Alle platen, en het gaat hier uiteraard alleen om vinyl, in de livereeks van zijn platenmaatschappij Third Man Records komen allemaal in een zwarte hoes. Extra informatie ontbreekt. Het doet aan als een statement. Dit zijn live opnames, direct op tape opgenomen en daarna op vinyl geperst. De rest is overbodig, het gaat immers om de muziek. Meer is ook niet nodig als het om een band als Dávila 666 gaat. De band heeft een geweldige livereputatie die zonder meer werd waargemaakt tijdens het optreden in Vera eerder dit jaar. Ook van deze liveplaat spat de urgentie. De uit Puerto Rico afkomstige band behoort tot de buitencategorie als het gaat om gedrevenheid. Die gedrevenheid in combinatie met ijzersterke songs is de grote kracht van de band en voor een belangrijk deel gevangen op een plak zwart vinyl, al gaat er natuurlijk niets boven de fysieke aanwezigheid tijdens een Dávila 666 concert. De plaat is bij Third Man Records te bestellen of bij de betere platenzaak aan te schaffen.

Vrijdag 02 September 2011 at 4:33 pm Geen reacties

High Anxiety Society - JJ & The Real Jerks

Als ik eenmaal vinyl ga draaien dan duurt het vaak een paar dagen voordat ik weer 'gewoon' naar cd's ga luisteren. Voorlopig daarom wat meer over muziek dat alleen op vinyl verschijnt. De single van JJ & The Real Jerks bijvoorbeeld. Deze uit Los Angeles afkomstige band is met High Anxiety Society aan zijn tweede single toe. De invloeden liggen er dik bovenop. New York punk en vette rock 'n roll. Een gezonde basis voor menig band. De titeltrack is direct het prijsnummer, maar de andere twee nummers doen er niet veel voor onder. Op Short Term Memory Lane doet zelfs Nick Oliveri van Queens Of The Stone Age mee op bass en is JJ zo vriendelijk om de saxofoon ter hand te nemen. Kant b mag alleen al om de titel, Punch Out At The Record Shop, niet onvermeld worden gelaten. Gedrukt op doorzichtig vinyl in een oplage van 300 stuks.

Donderdag 01 September 2011 at 10:32 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed