Top 20

Halverwege het jaar en dus tijd voor een tussenstand van last.fm. Een erg vertekend beeld dit keer, want veel ochtenden zijn begonnen met de plaat van Hunx And His Punx in de cd-speler. Op de pc en iPod werd vooral geluisterd naar:

01 Dávila 666
02 The Kills
03 Thee Oh Sees
04 The UV Race
05 Minor Threat
06 Funkadelic
07 The Fresh & Onlys
08 Bo Diddley
09 Vivian Girls
10 Xray Eyeballs
11 Black Lips
12 Sonic Youth
13 Thee Oops
14 IceAge
15 The Fall
16 Dwarves
17 The Strokes
18 Big Star
19 Dum Dum Girls
20 Joy Division

Donderdag 30 Juni 2011 at 11:50 pm Geen reacties

Arabia Mountain - Black Lips

Even dacht ik dat het beste er wel zo'n beetje vanaf was bij Black Lips. De vorige plaat, 200 Million Thousand, is ok, maar toch duidelijk de minste van het stel. Op Arabia Mountain worden de zaken echter anders aangepakt. Allereerst is er een producer, Mark Ronson, in de arm genomen die zijn sporen in het commerciële circuit al behoorlijk verdiend heeft (hij werkte onder andere samen met Amy Winehouse, Lily Allen en Robbie Williams). Wellicht is het Ronson gelukt om de jongens drugsvrij de studio in en uit te krijgen, want de nummers klinken stukken minder trippy dan op de vorige platen. Als je Amy Whinehouse nuchter de studio in krijgt, moet dat bij een paar flowerpunks ook wel lukken. Ronson is overigens niet verantwoordelijk voor de productie van alle nummers, ook Lockett Pundt van Deerhunter verdient enige credits. Daarnaast hebben de mannen van Black Lips zich helemaal uitgeleefd op het maken van perfecte popliedjes. De garage is soms ver te zoeken, al blijven er natuurlijk voldoende referenties hoorbaar op Arabia Mountain. Ik moet de plaat keer op keer draaien om te beseffen dat dit toch echt een Black Lips-plaat is en kom steeds minder voorzichtig tot de conclusie dat dit wellicht de beste plaat is die de groep uit Atlanta heeft gemaakt. Ik ben er overigens nog steeds niet helemaal over uit, met als gevolg dat ik de plaat blijf draaien. Als Black Lips naar aanleiding van deze plaat niet een groter publiek krijgt, dan gebeurt dat nooit meer. Dat laatste geniet overigens wel mijn voorkeur.

Woensdag 29 Juni 2011 at 09:32 am Twee reacties

Los Vigilantes - Los Vigilantes

De platen en optredens van Dávila 666 zijn allemaal geweldig en worden van harte aanbevolen door Planet Trash, maar er komt natuurlijk meer uit Puerto Rico. Los Vigilantes bijvoorbeeld. De gitarist van deze band is ook te horen op sommige nummers van Dávila 666 en treedt soms zelfs met ze op. Ook Los Vigilantes krijgt een zware aanbeveling mee als het gaat om hedendaagse garagerock met een zieke twist. Daar waar landgenoten Dávila 666 de jaren '60 als uitgangspunt nemen en vervolgens alle kanten op fladderen, blijft het geluid van Los Vigilantes zwaar op de jaren '60 leunen. Deze meer puristische aanpak werkt echter goed, omdat de band er een fikse pot kleverige punkolie doorheen smeert. Alsof dat nog niet genoeg is swingt het geheel vervolgens als een spreekwoordelijke Latijns-Amerikaanse tiet. Dit full length debuut is verschenen op Slovenly Recordings, een label dat wel vaker heeft laten zien de krenten uit de exotische garagepap te pikken. Zoals van een Puertoricaanse band verwacht mag worden, is de plaat is het Spaans gezongen. Zolang temperatuur zomers is, de cerveza koud staat en de heetgebakerde garagerock uit Midden-Amerikaanse contreien afkomstig is, blijft deze planeet doordraaien.

Zondag 26 Juni 2011 at 10:46 pm Twee reacties

Goodbye Bread - Ty Segall

Ty Segall worden grote kwaliteiten toegedicht. Hij zou enige waardige opvolger van Jay Reatard zijn bijvoorbeeld, maar vooralsnog laat hij zijn kwaliteiten maar mondjesmaat zien. Zijn concert vorige maand in Vera kwam tijdens de tweede helft pas goed op gang. Toen werden de nummers korter en stukken energieker. Ook op zijn nieuwe plaat Goodbye Bread blijft het behelpen. Geen puntige, energieke songs maar nummers van rond de 4 minuten die erg doen denken aan de glamrock van Mott The Hoople en consorten. Weinig garagerock, weinig dynamiek en toch zijn er een paar lichtpuntjes te ontdekken op deze plaat. Die vallen echter nauwelijks op tussen het eenzijdige en enigszins grauwe wolkendek dat Segall Goodbye Bread heeft genoemd. Hij weet vooral veel verborgen te houden. Deze plaat dicht ik eerder toe aan een wat zeurderige, oude rocker die een plaat heeft opgenomen dat van nostalgie aan elkaar hangt. Niet een plaat die ik verwacht van een jonge, talentvolle garagerocker.

Vrijdag 24 Juni 2011 at 1:17 pm Geen reacties

Dump - MXRCXL

Slechts twee nummers bevat de demo-cd van MXRCXL. Een project van een zekere Marcel uit Rotterdam. Marcel kent zijn beperkingen, want hoewel hij verantwoordelijk is voor al het geluid dat te horen is op Dump, heeft hij het drummen uitbesteed. Het eerste nummer op Dump doet denken aan een post-hardcore bewerking van een Deftonesnummer. Een beetje pretentieus nummer wellicht, vanwege de vele ideeën die naar voren komen, maar Marcel komt er mee weg en weet zich te onderscheiden. Robin's Recovery is een stuk minder. Dit klinkt als een doorsnee punknummer, terwijl de zang nou niet bepaald punk is, maar meer weg heeft van een de vele ongetalenteerde kandidaten van de zoveelste talentenjacht dat op een commercieel tv-station wordt uitgezonden. Marcel is bezig een band te vormen. Daar is momenteel het wachten op om te kunnen bepalen of MXRCXL doorgaat naar de volgende ronde of uit mag huilen voor de camera's. Voorlopig krijgt hij het voordeel van de twijfel.

Donderdag 23 Juni 2011 at 10:01 pm Geen reacties

Dávila 666 + The Swains @ Vera

Het is niet voor iedere band weggelegd, maar The Swains verstaat de kunst om als voorprogramma het publiek alvast op te warmen voor de hoofdact. Het Groningse trio serveert een met blues en soul doorspekte portie garagerock. Een prima voorgerecht. Het maakte het wachten op Dávila 666 zeer aangenaam. De reputatie als live act is de uit Puerto Rico afkomstige band al vooruit gesneld. Op het moment dat het zestal het podium betreedt zijn de verwachtingen daarom hoog gespannen. De eerste nummers lopen echter niet zo soepel. Hier staat nog geen band waarvan optredens regelmatig als sensationeel worden omgeschreven. Na een paar nummers krijgt de band echter de smaak te pakken en valt alles samen. De samenzang, de gitaarmuur, het basale ritme, de essentie van rock 'n roll. Garagerock, maar dan net even anders. Geen idee welke band het de laatste keer is gelukt, maar het moet in een vorig millennium geweest zijn dat een band me aan het dansen krijgt. Dávila 666 lukt het met gemak en heel even lijkt alles te kloppen.

Woensdag 22 Juni 2011 at 09:36 am Geen reacties

The Musikladen Recordings - Ramones

Eindelijk op dvd verschenen. Het allereerste concert van de Ramones in Europa waarvan tv-opnames zijn gemaakt, is het in Bremen opgenomen concert voor het Duitse muziekprogramma Musikladen. We schrijven 1978 en Tommy Ramone heeft de band al verlaten en is vervangen door Marky Ramone. Het Duitse publiek heeft duidelijke instructies gekregen om vooral niet te gaan staan. Hier worden immers tv-opnames gemaakt! Het lukt de vijf aanwezige Duitse punks ternauwernood. Zij zitten vlak voor het podium en hebben de tijd van hun leven. Dat kan niet gezegd worden van de aanwezige, keurige Duitse families. Ze zitten netjes aan hun tafel, de kinderen weten de Ramones wel te waarderen, maar de ouders kijken toch wel vreemd op van deze vier Amerikaanse punks. De band zelf zal het een zorg zijn. Ze snappen natuurlijk heel goed dat deze opnames half Europa overgaan en geven nog eens extra gas. Een vreemd gezicht is het wel, de Ramones op volle snelheid en tegenover de band een statisch publiek. Essentieel materiaal. Voor wie niet genoeg heeft aan de dvd alleen is ook nog een cd toegevoegd met hetzelfde concert. Gabba Gabba Hey!

Dinsdag 21 Juni 2011 at 2:27 pm Geen reacties

The Cha Cha Cha Review - Bob Urh & The Bare Bones

Het is een tijdje stil geweest rond Bob Urh. Met zijn band The Bare Bones leverde hij twee platen af. De eerste plaat is het geweldige Hoodoo Garage waarmee hij hoge ogen gooide. Daarna volgde Swamp O Delic waarmee hij vooral de wenkbrauwen deed fronzen. Een minimale plaat die vele vragen opriep, maar zoals een geslaagd kunstwerk betaamd geen vragen beantwoordde. Met The Cha Cha Cha Review is Bob Urh weer terug en volgt de lijn die hij op Swamp O Delic heeft uitgezet. Dat betekent minimaal getokkel op de gitaar, veel gemompel en weinig zang en een minimalistisch gebruik van een heel oud orgeltje. Urh heeft zijn stijl verder geperfectioneerd en is er zowaar in geslaagd enige structuur aan te brengen. Het is wel minimaal, maar er is in ieder geval sprake van structuur. Wat dat betreft is The Cha Cha Cha Review een hele stap voorwaarts in vergelijking met de vorige plaat. Voor de nieuwe plaat is enig geduld noodzakelijk. Na een korte introductie volgt een bijna onherkenbare gemaakte versie van Bo Diddleys I'm A Man. Daarna volgt een rondleiding in Bob Urhs wereld vol met vage verwijzingen, dubieuze vrouwen en verkeerd uitgepakte dealtjes. Bob Urh tracht met The Cha Cha Cha Review op geheel eigen wijze orde te scheppen in de chaos.

Maandag 20 Juni 2011 at 1:31 pm Geen reacties

Rise - Tank86

Dat zouden meer metalbands moeten doen. De zanger thuislaten. Mij bevalt het namelijk prima. Geen gekrijs of gegrunt, maar als een echte jazzband de muziek voor zichzelf laten spreken. Tank86 kan het en als je dat kan dan loopt zo'n zanger alleen maar in de weg. Tank86 staat in een kazerne in Breda geparkeerd. Het gevaarte wordt daar goed onderhouden en regelmatig komen de mannen even een kijkje nemen of ze er nog goed bij staat. Reikhalzend kijken ze uit naar de momenten dat ze weer een ritje mogen maken. Zodra de motor wordt gestart is het even kort warmdraaien om daarna direct de ene na de andere killerriff af te schieten. Sinds Black Sabbath is er geen metalriff geweest die aan de mannen van Tank86 ongehoord voorbij is gegaan en dat laten ze op Rise horen. Soms beukt de tank lekker log verder, terwijl verderop het gas er weer even op moet. Snel wat meters maken, om daarna even terug te trekken om het slagveld te overzien. Klaar voor nog een salvo. Het motto is 'bek houden en spelen' en voor de luisteraar geldt 'bek houden en luisteren'.

Zaterdag 18 Juni 2011 at 10:02 pm Geen reacties

Born Again - Dwarves

Dwarves leverde met Blood Guts & Pussy een klassiek punkalbum af. Dat gebeurde ruim 20 jaar geleden en sinds die tijd verschenen er op onregelmatige basis de nodige platen van de band, maar geen enkele kwam ook maar in de buurt van Blood Guts & Pussy. In 2004 verscheen The Dwarves Must Die. Een titel die de geruchtenstroom voedde dat dit wel eens de laatste plaat van de punkband zou kunnen zijn. Het werd vervolgens verdacht stil rond de band, maar niets is echter minder waar. In 2011 vindt de wedergeboorte van deze verzameling zieke geesten plaats. Born Again is de beste plaat van Dwarves sinds de eerder genoemde klassieker. Tekstueel gaat het nog steeds over het gebruik van drugs en de seksuele escapades met dames die het niet zo nauw nemen met een geslachtsziekte meer of minder. Kortom, de essentie van het bestaan van de Dwarves. Muzikaal gezien is het makkelijk meezingbare punkpop. Achttien nummers in ruim een half uur. Een nieuwe Blood Guts & Pussy zit er waarschijnlijk niet meer in, maar zolang de band platen maakt zoals Born Again is Dwarves nog steeds relevant en een voorbeeld voor andere punkbands. Dat laatste liet de band vorige week nogmaals zien op het Gideon Festival in Groningen.

Donderdag 16 Juni 2011 at 1:44 pm Geen reacties

Gideon Festival 2011 Dag 2 en 3

Met een zevenjarige een festival bezoeken biedt een ander gezichtspunt. Bij de meeste bands waar we even bij blijven stilstaan is het commentaar 'Ik vind dit stom'. Vaak een terechte opmerking overigens. Sommige bands doorstaan de kritische test, maar thuis naar muziek luisteren geniet toch de voorkeur. 'Thuis kan ik het geluid zachter zetten en hier niet.' Op de zaterdag heb ik daarom eigenlijk alleen Vox Von Braun volledig gezien en een paar bands heel fragmentarisch. De Von Brauns deden het trouwens prima en kreeg zelfs de goedkeuring van trash jr. De volgende dag begint direct goed, Scrap Metal Taxi is de naam en die band staat garant voor een hallucinerend stuk freakrock. Ook Scophile weet te freaken, maar doet dit vanuit de metalhoek. Voorlopig wordt het Trash Stage niet verlaten, want de volgende band is het ongeëvenaarde Traumahelikopter. Ook bij daglicht weet het trio een paar onstuimige garagepunknummers te spelen. Het eerste hoogtepunt van de dag. Vervolgens staat Mad Idea op het podium. Helse punk waarbij veel bier door de lucht vliegt. Op naar het andere hoogtepunt van deze Gideonzondag. Loud Squirt staat in de bar bij de ingang van het festivalterrein te spelen. Bij het eerste nummer moeten de mannen nog even aan elkaar wennen, maar daarna gaat de band los. Het trio maakt een getergde indruk, wat resulteert een ziedende set. Vorig jaar maakte El Camaro er een enorme puinhoop van. Reden genoeg voor de organisatie om de band terug te vragen. De muziek is vooral lomp, maar de show met waanzinnige El Camaro-fans die zichtbaar genieten van het letsel dat ze elkaar toebrengen vergoedt alles. Er is zelfs een cameraploeg uitgerukt om de chaos voor het nageslacht vast te leggen. Gewapend Beton mag het festival voor mij afsluiten. Er gaat niets boven ouderwetse hardcore punk. Met de band herleeft de punk uit 1982, toen de bandleden nog niet eens geboren waren. Niet origineel, maar Gewapend Beton doet het wel heel erg goed. Drie dagen Gideon. Wie het dit weekend over een ander festival heeft, heeft er verrot weinig van begrepen.

Maandag 13 Juni 2011 at 2:47 pm Geen reacties

Gideon Festival 2011 Dag 1

Met de neus in de boter vallen heet dat. Bij binnenkomst direct naar links en in een houten bar E.T. Explore Me zien spelen. Een paar jaar geleden maakte dit garagetrashtrio nog niet zoveel indruk, maar tegenwoordig is de band uitgegroeid tot een vuig terreurtrio met een prominente rol voor een hele oude en compleet afgeragde Ace Tone orgel. De volgende stop is een hele lege tent waar het uit Phoenix, Arizona (daar bleef de zanger op hameren) Voodoo Swing begint te spelen. Na het eerste nummer staan er twintig mensen in de tent en na het tweede nummer honderd en die blijven allemaal, want Voodoo Swing beheerst de kunst om zonder pose pure rockabilly te spelen. Veel meer pose is te vinden op mijn favoriete Gideonpodium, Trash Stage. Daar staat Sunnpimp dat compleet lompe rock speelt met een zanger die overal te vinden is, behalve op het podium. Vermakelijk en alles behalve hoogstaand. Van Aluminium Babe heb ik nog nooit gehoord, maar het blijkt een internationaal gezelschap te zijn dat prettig galmende en uiterst dansbare waverock speelt. Op het moment dat de nadruk aan het van de set op het dansbare gedeelte komt te liggen is het tijd voor iets anders. De Fuckups zijn begonnen op het Trash Stage en deze band doet exact wat de naam doet vermoeden. Een fucked up set waarbij zelfs de stoppen doorslaan. Niet dat de band zich daar veel van aantrek. Het nummer wordt gewoon afgemaakt. Prima punkband. Legendarisch is de punkband Dwarves. Hulde aan de programmeurs dat ze deze zieke gasten hebben weten te strikken. Vanwege wat technische problemen is het begin van de set moeizaam, maar daarna gaat het kwartet los, zweeft de eerste stagedivende dwerg over het publiek en worden de haringen uit de tent gespeeld. Het zwaartepunt van het vijfde Gideonfestival lijkt op de eerste avond te liggen.

Zaterdag 11 Juni 2011 at 12:45 pm Geen reacties

The Gospel Pimps - Juke Joints Pimps

In het kader van de goede ideeën, het volgende: eerst mogen de Juke Joint Pimps gewoon doen wat ze altijd doen. Smerige, tot op het bot uitgeklede blues spelen en langzaam het bluesvuurtje steeds hoger opstoken. Zo halverwege de plaat brandt er dan een mooi kampvuur en op het moment dat het lijkt alsof je de duivel op de crossroads in het zuiden van de Verenigde Staten eindelijk tegenkomt om er een deal mee te sluiten, wordt er vanuit het niets een gospelkoor losgelaten op de songs die volgen. De Juke Joint Pimps veranderen dan in The Gospel Pimps tijdens de tweede helft van de plaat. Het begin van de plaat steekt ineens schril af tegen het gospel/blues/trash-geweld dat volgt. Op het nippertje wordt het duo gered van een achteraf gezien wel erg nadelige deal met de duivel. Het gospelkoor redt de ziel van de Pimps. De Juke Joint Pimps lijkt het allemaal een rotzorg te zijn. Zolang ze maar die smerige blues kunnen spelen, met of zonder soul, met of zonder gospelkoor. Als het gospelkoor al lang het pand heeft verlaten spelen de Juke Joint Pimps namelijk nog steeds door. Wellicht overbodig om te melden, maar The Gospel Pimps is verschenen op Voodoo Rhythm Records.

Donderdag 09 Juni 2011 at 7:01 pm Geen reacties

Behind The Dumb - The Lord Street Sound

Johnny Casino heeft de nodige bands achter zijn naam staan. In de meeste van die bands kon hij zich uitleven in zijn voorkeur voor het recht toe, recht aan garagerocken zoals ooit eens in Detroit is uitgevonden. In Australië heeft de heer Casino op deze manier al een behoorlijke reputatie opgebouwd en het kostte hem dan ook geen enkele moeite om in de persoon van Rodney Todd (beter bekend van The Mess Makers, ook wel Rodney Agar genoemd) de zanger en in Mike Burnham de producer voor zijn nieuwe project te vinden. Waarschijnlijk heeft Burnham als voornaamste taak het inleveren van de vele lege flessen gehad, want Behind The Dumb klinkt behoorlijk lo-fi. Rudimentair gitaarwerk en elementaire drums kenmerken de plaat. Met een beetje rauwe soul en wat basale glamrock wordt de primaire garagerock van The Lord Street Sound ondersteund. Rodney Todd klinkt nog steeds als het enige echte, onechte kind van Mark E. Smith van The Fall, dus ook op het vocale gebied scoort The Lord Street Sound de nodige bonuspunten. Na een paar keer draaien blijkt Behind The Dumb al verrassend veel verschillende invalshoeken te hebben. Van het statiegeld mag binnenkort een nieuwe plaat worden opgenomen.

Maandag 06 Juni 2011 at 4:40 pm Geen reacties

I Got Skills - Mozes And The Firstborn

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, maar grofweg zijn de jonge, Nederlandse bands die ik erg waardeer in twee catergorieën te verdelen. Uit het noorden komen de bands die zich laten inspireren door garagerock en uit het zuiden komen de bands die zich laten beïnvloeden door jaren '70 rock. Tot die laatste categorie behoort Mozes And The Firstborn. Op ep I Got Skills laat deze jonge band horen bands als The Rolling Stones en Led Zeppelin als uitgangspunten te nemen, om daar vervolgens een paar flinke, ongezonde draaien aan te geven. Zo is er in het ene nummer een psychedelische draai te horen om bij een ander nummer een aanpak te kiezen die eerder in de stonerrockhoek voorkomt. Toch blijft ieder nummer ontegenzeggelijk Mozes And The Firstborn. Ook dankzij de vale productie die uit een Groningse garage lijkt te komen. Dat Mozes And The Firstborn zich onmogelijk in een hokje laat proppen wordt duidelijk zodra de oosterse klanken van Save Yourselves klinken, psychedelica botst lekker tegen vuige garagerock op met een prima nummer als resultaat. Samen met Seasons het beste nummer van I Got Skills. Hier is de hele plaat overigens te downloaden.

Zondag 05 Juni 2011 at 3:50 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed