Wolf - Traumahelikopter

Voor de duidelijkheid. Planet Trash is niet verworden tot een fanpage van Traumahelikopter en er zijn verder ook geen intieme banden tussen schrijver dezes en één of meerdere bandleden. Dat er de laatste tijd veel over Traumahelikopter gemeld wordt, komt zuiver en alleen doordat de band een stormachtige ontwikkeling doormaakt. De single op Kogar Records is nog maar net uit of het trio uit Groningen-Noord komt met een opvolger. Op Kuriosa Records deze keer. Wolf is een onheilspellend en spannend midtempo nummer en misschien wel het beste dat de band heeft opgenomen. Op de flipside staat Murderer. Hier gaat de band weinig subtiel te werk. De luisteraar wordt met een snoeihard garagepunknummer om de oren geslagen. Uitstekende tweede single, dus geen getalm en geen gedraal: ga deze band zien en schaf de singles aan.

Dinsdag 31 Mei 2011 at 9:42 pm Geen reacties

Not Nothing - Xray Eyeballs

Toen ik een paar jaar geleden door Brooklyn liep ben ik er maar een paar tegengekomen, maar tegenwoordig schijn je op vrijwel iedere Brooklynse straathoek een coole band tegen te kunnen komen. Ook Xray Eyeballs komt uit Brooklyn, al komt zanger O.J. San Felipe oorspronkelijk uit San Fransisco. Daar heeft hij de coole garagerockhooks vandaan en die worden door de rest van de band met het betere jaren '80 new wave-werk vermengd. Het is alsof The Cure en Echo And The Bunnymen wild copuleren met  het primitieve garagerockwerk uit de jaren '60. Denk daarbij vooral ook aan Poison Ivy van The Cramps die begin jaren '80 met The Cure meespeelt en en passant de bleke Engelse jongens leert wat perverse seks exact inhoudt.  San Felipe geeft geen enkel moment de indruk dat hij de zaken onder controle heeft, wat de plaat een extra spannende dimensie geeft. Veel bands doen heel erg hun best om een goede plaat te maken. Pogingen die stranden in pretenties en geforceerd gedrag. Xray Eyeballs trekt zich nergens iets van aan, heeft zichzelf afgezonderd in een vochtige kelder met in een hoek een verdwaalde vleermuis en een plaat opgenomen. Het was niet eens de bedoeling, maar Xray Eyeballs heeft met Not Nothing per ongeluk een hele goede plaat gemaakt.

Zaterdag 28 Mei 2011 at 12:29 pm Geen reacties

Jungle Juice - Rocket To Memphis

Nog een plaat van een Australische band. Rocket To Memphis is de naam en de band heeft een duidelijke voorkeur voor rockabilly. De band heeft The Cramps nogal hoog zitten, maar het lukt het gezelschap geen enkel moment om een originele, zieke draai te geven zoals The Cramps dat zo goed kon. Het vuur ontbreekt, het tempo is net te laag en er zitten te veel zwakke plekken in de band. Het lijkt bij vrijwel ieder nummer of de band langzaam moet spelen, omdat de drummer het anders niet bij kan houden. Daarnaast zit de zang net te ver naar voren in de mix. Tel daarbij op dat zangeres Betty Bombshell een behoorlijk vlakke stem heeft en het wordt al snel duidelijk dat Jungle Juice uit een dozijn nummers bestaat dat slechts op zeer laag volume in de lift gedraaid wordt na een wild weekend tijdens een psychobillyconferentie in een hotel in Las Vegas. Meer zit er echt niet in. Als Betty I'm On Fire zingt, geloof ik daar niets van. Ik hoor een brave huisvrouw die hooguit heel voorzichtig met de winterschilder flirt alvorens ze de piepers op het vuur zet. Rocket To Memphis is een aftandse versie van The Cramps en in dit geval is de aftandse staat van de band niet bedoeld als compliment.

Vrijdag 27 Mei 2011 at 6:27 pm Geen reacties

Feel The Pain - The Painkillers

Ik voel de pijn wel van Joe Bludge en James Baker. Twee veteranen uit Australië die ondertussen al aardig op leeftijd moeten zijn. Van Joe Bludge weet ik niet veel, maar de naam James Baker deed direct een belletje rinkelen. Hij was drummer van The Scientists. Een van de bands waarvan ik genoegen heb mogen smaken ze live gezien te hebben. Waarschijnlijk was Baker geen drummer meer van de band toen The Scientists halverwege de jaren '80 door Europa tourde, maar indruk wist deze band toen wel te maken. Terug naar 2011. Bludge en Baker hebben al enige tijd samen een band die ze The Painkillers noemen. Samen gaan ze de pijn te lijf. Op Feel The Pain doen ze dat met elf nummers. Een praatzang à la Bob Dylan/Lou Reed wordt ondersteund door droge, eenvoudige en effectieve riffs die doen denken aan The Velvet Underground. Rock voor veteranen die meerdere malen de zelfkant van het bestaan van dichtbij hebben meegemaakt en nog regelmatig balanceren op het randje. Niet kunnen of willen functioneren in het dagelijkse leven, maar wel weten te overleven. Vaak tegen beter weten in. Memories, nostalgia is the worst disease, zingt Joe Bludge en ik voel een pijnstillersverslaving aankomen.

Donderdag 26 Mei 2011 at 5:19 pm Geen reacties

Solitary Pleasure - James Leg

Als ik John Wesley Myers hoor zingen, krijg ik dorst. Heel veel dorst. Met Black Diamond Heavies heeft Myers twee studioplaten en een liveplaat uitgebracht, maar kennelijk wilde hij ook eens een plaat opnenen zonder zijn Black Diamond Heavies-maat Van Campbell. James Leg noemt hij zich bij dit project en gaat hij verder waar de orgelblues van zijn reguliere band ophoudt. Met zijn stem en virtuoze keyboardpel als uitgangspunten roggelt hij zich door een paar nieuwe stijlen heen. Tom Waits is steeds nadrukkelijk aanwezig. De ene keer bij een dronken pianoballade en de volgende ochtend bij een nummer dat de vergelijking met de betere katerige ketelmuziek met gemak doorstaat. Niet alle nummers maken even veel indruk. Zo is Whatever It Takes een verdacht gladde soulballade en komen er een paar nummers voorbij die ook op een reguliere Black Diamond Heavies-plaat niet zouden misstaan. Met Solitary Pleasure laat John Wesley Myers horen dat ook in je eentje drinken een plezierige bezigheid kan zijn. In Drinkin Too Much maakt hij duidelijk dat ondanks de nadelen van het drinken, het geen optie is om te matigen. Je neemt een man zoals hij is, want veranderen zit er na al die jaren niet meer in.

Dinsdag 24 Mei 2011 at 12:54 pm Geen reacties

Castlemania - Thee Oh Sees

Onbegrijpelijk. Thee Oh Sees is in het land, maar er staat geen concert gepland in Vera. Wel in Nijmegen en Amsterdam, terwijl Vera toch het podium bij uitstek lijkt te zijn voor Thee Oh Sees. Wellicht in de herkansing dan maar. Aangezien de band schijnbaar moeiteloos de ene na de andere goeie plaat uitbrengt, zal er over een paar maanden bij de volgende plaat hopelijk weer getourd worden. Op het vorig jaar verschenen Warm Slime staan slechts zeven nummers, terwijl Castlemania liefst zestien nummers telt. Wat opvalt aan de plaat is de afwisseling tussen schijnbaar evenvoudig opgebouwde nummers met een stripped-down instrumentatie en de freak-out garagepsycho-nummers die het hoofd doen tollen. Als klappen op de vuurpijl zijn er ook nog een paar nummers opgenomen die doen denken aan de goede, oude tijd van The Cramps en door Thee Oh Sees zijn ingespeeld op het moment dat de band de verkeerde medicatie had ingenomen. Castlemania is een broeierige, niet altijd even makkelijk te behappen plaat geworden. Een beetje zoals de hoes doet vermoeden, een lachende speelgoedtelefoon wordt opgenomen door een verwonde, groene hand van een net uit het graf opgestane zombie. Thee Oh Sees weet dat plaatje in zestien nummers vast te leggen.

Zondag 22 Mei 2011 at 9:40 pm Vier reacties

Ty Segall + Traumahelikopter @ Vera

Traumahelikopter heeft er deze avond zichtbaar zin in. De band mag openen voor Ty Segall en laat dat nou iemand zijn die de band hoog heeft zitten. Het zet de garagepunkers aan tot het spelen van een felle set. Agressiever en strakker dan men gewend is van Traumahelikopter. De jongens uit Groningen-Noord hebben in korte tijd al een hoog niveau bereikt en laten horen dat er nog steeds voldoende rek in zit. Hoofdact Ty Segall heeft meer tijd nodig om te overtuigen. In de eerste helft van de set zit de vaart er niet in en zijn de zanglijnen van Segall te eenzijdig. Pas tegen het eind lijkt de band zich beter op zijn gemak te voelen, laat Segall de teugels vieren en wordt het toch nog een memorabel avondje garagepunk. Traumahelikopter wint echter op punten van Ty Segall. Ben benieuwd of Ty Segall dat straks thuis gaat vertellen.

Zaterdag 21 Mei 2011 at 11:26 am Geen reacties

The Satanik Magiik - El Camino

Er gaan maanden voorbij dat ik niet naar metal luister en dan ineens is er een korte, maar heftige periode dat ik intensief naar metal luister. Na een lange metalloze periode kijkt het stapeltje recente metalreleases me steeds indringender aan. Tijd derhalve voor een rondje metal. Als eerste is Of Legends aan de beurt. Op Stranded wordt zoals verwacht hard gebeukt en geschreeuwd, maar het is een behoorlijk eenzijdig verhaal geworden. Afgekeurd. Het is beter je heil te zoeken op het Duitse Northern Silence Productions label. Heretoir bijvoorbeeld mengt black metal met elementen uit new wave en post-rock, waardoor het debuutalbum een psychedelische draai geeft aan het gevoel de eenzaamheid te moeten omarmen. Bij uitstek een plaat om de luisteraar door de meer donkere momenten van het leven te loodsen. Ook Brocken Moon zit in de black metal hoek, maar doet weinig opzienbare dingen. De zanger krijst nogal wanhopig en dat begint al snel te vervelen. Hoffnungslos biedt nauwelijks houvast en komt met enige regelmaat zelfs een beetje knullig over. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn geweest. Elffor pakt het met Unblessed Woods beter aan. De meeste nummers trekken traag voorbij en de monotone riffs worden ondersteund door ijskoude synthklanken. Als luisteraar waan je je in een middeleeuws bos waar je in de mistflarden hopeloos verdwaald en uiteindelijk ten prooi valt aan een roedel hongerige wolven. Het beste paard uit de Northern Silence-stal is echter Woods Of Desolation. Depressieve black metal met zeurende synths en gegrom dat uit eeuwenoude graftombes lijkt te komen. Op Torn Beyond Reason heeft de band ruimte gelaten voor een paar voorzichtige experimenten zonder het black metal pad te verlaten. Het Franse Ommatidia knutselt wat met gothic, doom en progrock en klinkt uiterst professioneel. Dat is ook direct het grote manco aan In This Life, Or The Next. Uiterst voorspelbaar en ontdaan van elke vorm van spontaniteit. Uiteraard wordt het lekkerste als laatste besproken. De Zweden die El Camino vormen hebben een met The Satanik Magiik een vunzig, downtempo album afgeleverd. Doom meets classic rock en hoewel het Black Sabbath-gehalte soms wel erg hoog ligt, is dit van de hier kort besproken metalalbums toch degene die uiteindelijk bovenaan het stapeltje ligt.

Vrijdag 20 Mei 2011 at 3:45 pm Geen reacties

Bo Diddley's Beach Party - Bo Diddley

De rij met liveplaten wordt ieder jaar iets langer, maar het rijtje met liveplaten die ik ook met enige regelmaat draai is schrikbarend kort. Er is daarom enige tijd geleden een liveplatenstop aangekondigd. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Neem de ´nieuwe´ liveplaat van Bo Diddley. Oorspronkelijk uitgekomen in 1963 en voor het eerst verkrijgbaar op cd. Bo Diddley gaf op 5 en 6 juli van dat jaar voor een blank publiek (we hebben het hier over het zuiden van de Verenigde Staten) van ruim 2000 personen twee concerten. De platenmaatschappij vond het een goed idee om in navolging van het jaar daarvoor in zowel commercieel als artistiek opzicht succesvol verschenen liveplaat van James Brown, hetzelfde te doen bij Bo Diddley. Niet dat de plaat extreem goed verkocht, maar iedereen kon tevreden zijn met het resulaat. Te horen zijn tien rauwe en opwindende nummers. Dusdanig opwindend dat enkele blanke vrouwen opzwepend begonnen te dansen met één der bandleden. Genoeg reden voor de politie om het optreden stil te leggen. Gelukkig was er toen al genoeg materiaal opgenomen voor de ruim 30 minuten durende liveplaat. Verplichte kost voor een ieder die van rauwe rock houdt.

Woensdag 18 Mei 2011 at 3:56 pm Geen reacties

The Chronicles Of The Pussywarmers - The Pussywarmers

"En je komt er pas uit als de plaat af is!" Dat moeten ongeveer de laatste woorden zijn geweest die The Pussywarmers hoorde toen de band werd opgesloten in een zompige kamer dat als studio dienst moet doen. Daar zaten ze dan. Een kamer vol oude instrumenten, twee microfoons en wat gammele opname-apparatuur. En een hand vol goede songs waarvan wat schetsen op papier stonden. Verder was er genoeg te roken en te drinken. Af en toe werd de deur opengedaan voor de bevoorrading of voor nieuwsgierige muzikanten die ook wel een stukje wilden meespelen op deze tweede plaat van The Pussywarmers. Zo zijn bijvoorbeeld Christoh Gantert (The Dead Brothers, The Knickerbockers) en Martin Schumacher (Züri Ost, The Knickerbockers) te horen op The Chronicles Of The Pussywarmers. Na een paar dagen werd duidelijk dat er wat hallucinerende middelen in de drankjes waren gedaan, want het walsende jazz/blues/trash-orkest gaat steeds psychedelischer klinken. Ook wordt er in het Italiaans, Frans en Duits gezongen en lijken de voorvaderen van de bandleden een steeds belangrijkere rol te gaan spelen op de plaat. Na een paar dagen ging de deur weer van het slot en kon de plaat worden losgelaten op de wereld. Het is weer een fijne Voodoo Rhythm freakshow geworden op The Chronicles Of The Pussywarmers.

Dinsdag 17 Mei 2011 at 9:25 pm Geen reacties

Softijs Voor Volwassenen - De Mus

Hugo heeft overdag niet veel te doen. Hij is namelijk ambtenaar en ieder vooroordeel betreffende ambtenaren klopt natuurlijk volledig. Hugo dagdroomt veel en staart vervolgens uit het raam van zijn saai ingerichte kantoor. Het uitzicht over het parkeerterrein is bijna net zo enerverend als zijn werk. Toch gaat Hugo niet net zoals zijn collega´s met een rotgevoel naar zijn stomvervelende kantoorbaan. Hij heeft namelijk een passie: rock ´n roll. Daarmee vult hij zijn dagen. Overdag om de mooiste songs te bedenken en ´s avonds om na het eten van zijn magnetronmaaltijd volledig los te gaan met zijn instrumenten. Na lang knutselen heeft hij drie nummers het levenslicht laten zien. Softijs Voor Volwassenen heet de ep en als Hugo transformeert van ambtenaar naar muzikant noemt hij zich De Mus. Een begenadigd zanger is Hugo niet, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de prima nummers van De Mus. De drie melancholieke midtempo nummers krijgen een lekkere jaren ´80 postpunk behandeling. Opener Zomerlingen doet denken aan Jesus And Mary Chain, dankzij de stevig fuzzende gitaar, terwijl tijdens het tweede nummer de gedachten uitgaan naar The Cure en Cabaret Voltaire. Zijn collega´s zien in Hugo een prettige man om mee samen te werken, hoewel hij soms een wat afwezige indruk maakt. Ze moesten eens weten, Hugo besteed zijn tijd namelijk bijzonder goed.

Dinsdag 17 Mei 2011 at 10:19 am Geen reacties

Taste Of Zimbabwe - Thee Oops

Er zijn de afgelopen weken opvallend veel goede platen verschenen die zich nu al lopen te verdringen voor een goed plekje op de jaarlijst. Eén van die gegadigden is een band uit Italië. Sardinië om precies te zijn. Thee Oops weet garagepunk te koppelen aan hardcore punk en het resultaat van deze keiharde botsing mag er zijn. Wat heet, de missie is volledig geslaagd. Drive Carefully heet de openingstrack van Taste Of Zimbabwe, maar daar is geen beginnen aan. Het wordt een roekeloze en levensgevaarlijke tocht waarbij constant de hoogste versnelling wordt gezocht en gevonden. Achttien nummers lang knalt de band en slingert de ene na de andere punkklassieker in het gezicht van de luisteraar. Woede, haat en wanhoop vechten om voorrang en als ze het dan zelf ook niet meer weten, slaat de band je met een geslaagde cover van Minor Threat´s Small Man Big Mouth om de oren om duidelijk te maken dat ze weten waar het om gaat. Niet dat het nodig is, want het is het dertiende nummer op Taste Of Zimbabwe en tegen die tijd ben je of al lang afgehaakt of volledig overtuigd. Hier is Thee Oops, geef je over of vlucht.

Vrijdag 13 Mei 2011 at 2:01 pm Geen reacties

Secret Walls - The Fresh & Onlys

De vraag vooraf was niet of de nieuwe plaat van The Fresh & Onlys zou tegenvallen, maar hoe erg de plaat zou tegenvallen. Na het vorig jaar verschenen fenomenale Play It Strange was direct duidelijk dat dit niet kon worden overtroffen door de uit San Fransico afkomstige band. Tenminste niet binnen afzienbare tijd. Wellicht had de band dit zelf ook door waardoor voor een ep met vijf nummers als opvolger is gekozen. Zoals verwacht wordt het niveau van Play It Strange geen moment gehaald, er staan zelfs geen nummers op die er in de buurt komen. Het openingsnummer klinkt lieflijk, maar daarna volgt Keep Telling Everybody Lies dat bol staat van onderhuidse spanning. Ook op Secret Walls wordt zoals we van de band gewend zijn moeiteloos van stijl veranderd. Alle nummers op de ep laten zich kenmerken door hun dromerige en zweverige karakter, alleen in het afsluitende Poison Wine zit een klein beetje venijn. Zoals verwacht is Secret Walls geen grote plaat geworden, wel een prima tussendoortje en een aangename tegenvaller.

Woensdag 11 Mei 2011 at 4:45 pm Geen reacties

The Ways Of The Gingerpig - Gingerpig

Als één ding duidelijk is na het luisteren van The Ways Of The Gingerpig is het wel de liefde voor bands uit de jaren ´70. Als het gaat om ouderwetse hardrock, bluesrock, funk en soul; het smelt allemaal samen op deze debuutplaat van het Nederlandse Gingerpig. Nadat Gorefest uiteindelijk definitief het bijltje erbij neergooide was gitarist Boudewijn Bonebakker op zoek naar een nieuwe band waarin hij zijn liefde voor rock uit de jaren ´70 kon botvieren. Het levert een veelzijdig album op, hoewel de tempowisselingen niet altijd even soepel verlopen. In het ene nummer staat de bluesballad centraal, op een ander nummer hardrock en op de nummers waain de heren helemaal los gaan smelt het geheel van funk, soul, rock, blues en zelfs een beetje jazz fraai samen. Heel af en toe rukt de plaat zich voorzichtig los van de jaren ´70 en sijpelen wat stonerinvloeden door. Geen moderniteiten dus op The Ways Of The Gingerpig. De aanwezige Hammond-orgel zingt constant rond en Bonebakker die ook de zang voor zijn rekening neemt, klinkt op zijn beste momenten alsof Chris Cornell er voor het eerst sinds jaren  weer eens zin in heeft om vocaal helemaal los te gaan.

Dinsdag 10 Mei 2011 at 11:12 am Twee reacties

Viva Live Locos - White Cowbell Oklahoma

Meer white trash op Planet Trash. White Cowbell Oklahoma komt niet zoals de naam doet vermoeden uit het zuiden van de Verenigde Staten, maar uit Canada. Dat vinden ze zelf waarschijnlijk nog het meest vervelend, want niets wat op Viva Live Locos te horen is doet denken aan Canada. Het is southern rock wat de klok slaat en die southern rock wordt doorgesmeerd met wat gore hardrock. Het is behoorlijk over the top wat White Cowbell Oklahoma laat horen. Het gezelschap is deze week in de lage landen om enkele podia te teisteren. Zelf heb ik de band nooit zien optreden, maar te horen aan deze live cd is het bier- en tietengehalte behoorlijk hoog. Vreemd genoeg gaat de band deze tour de hele cd integraal spelen. Een liveplaat live uitvoeren, een verrassing wordt het niet, maar leuk wordt het vast wel. White Cowbell Oklahoma is voor de liefhebber van southern rock een verplicht nummer. Planet Trash geeft 1 exemplaar van de cd weg. Een mailtje naar planettrashapenstaarthotmailpuntcom volstaat om kans daarop te maken.

Maandag 09 Mei 2011 at 11:02 am Geen reacties

Nine Types Of Light - TV On The Radio

Een plaat van TV On The Radio laat zich niet makkelijk vangen. Het duurt vele draaibeurten voordat zo'n plaat zijn schoonheid beetje bij beetje prijsgeeft. Bij alle voorgaande platen werd pas voor het eerst na een paar weken stapje voor stapje duidelijk hoe geweldig alles in elkaar steekt. Met Nine Types Of Light ben ik ondertussen al een paar weken verder, maar ik kan slechts de conclusie trekken dat deze plaat mijn minst favoriete TV On The Radio plaat is. Hoewel alle ingrediënten voor een prachtplaat wederom aanwezig zijn, ontbreekt misschien wel het meest belangrijke ingrediënt; de spanning. Die is nauwelijks te vinden op Nine Types Of Light. In plaats daarvan heeft de band deze keer voor een luchtigere aanpak gekozen. Voor TVOTR-begrippen uiteraard, want van oppervlakkigheid is gelukkig geen moment sprake. De wereld staat nog steeds op instorten, het heilige vuur van de band brandt ook nog, maar laait slechts tijdens een paar momenten echt hoog op. Vlak na de opnames werd bij bassist Gerard Smith longkanker geconstateerd en ondertussen is hij al overleden. Dit was dus de laatste plaat van TV On The Radio as we know it. Het juiste moment om er mee op te houden.

Zaterdag 07 Mei 2011 at 10:26 pm Geen reacties

Moon Duo + Kim Ki O @ Vera

Kim Ki O is een Turks duo dat het voorprogramma van Moon Duo verzorgd. Waarom is onduidelijk, want de dark wave van deze twee dames is van een erbarmelijk niveau. De dames staan als zoutzakken op het podium. Het voelt nog net niet als een straf om hier naar te luisteren. Gelukkig duurt het niet lang voordat Moon Duo begint. De podiumpresentatie is erg statisch, maar de lichtshow maakt veel goed. De muziek kent een zeer repetitief karakter, waardoor een hypnotiserend effect optreedt. Een optreden van Moon Duo heeft echter nauwelijks een toegevoegde waarde aangezien er niet veel verschil is met hetgeen ook op plaat te horen is.

Zaterdag 07 Mei 2011 at 01:15 am Geen reacties

Le Prince Miiaou + Eléphant @ Café De La Danse

Café De La Danse in Parijs is geen café en veel ruimte om er te dansen is er ook niet. Er is een podium in een zaal met voornamelijk zitplaatsen. Aangezien de keus dinsdagavond bestaat tussen Children Of Bodom of twee onbekende Franse bands wordt voor de laatste optie gekozen. Wat voornamelijk opvalt is de beschaving van het Franse publiek. Opener Eléphant is een kwartet met een keurig meisje in een lange jurk als zangeres. Uiteraard op blote voeten. Met een violiste in de gelederen worden er trage nummers gespeeld waarin het tempo aan het einde van de set gelukkig wat omhoog gaat. Folk met een indiesausje waarin het Franse chanson een grote rol speelt. Het publiek vond het allemaal prima, maar was duidelijk gekomen voor Le Prince Miiaou. Deze prins blijkt een hoogblonde dame te zijn met haar band. Haar nummers zijn behoorlijk veelzijdig en leggen de nadruk op het contrast tussen de rustige momenten en enorme bombast. Denk aan PJ Harvey die Muse ontmoet en ontdoet van zijn mannelijkheid, terwijl er af en toe in het Frans gezongen wordt. Maar zoals gezegd blijft het deze avond vooral beschaafd. Na ieder nummer volgt een lang applaus, wordt er voorzichtig 'bravo' geroepen. Daarna volgt een stilte waarin alleen een verdwaalde kuch te horen is. Een paar seconden later begint de band aan het volgende nummer. Wat nog het meest opvalt is dat gedurende het optreden niemand de zaal verlaat om iets te drinken te halen bij de naast de zaal gelegen bar. Dat niemand praat terwijl een band staat te spelen is voor een Nederlandse concertganger een verademing, maar dat ik vervolgens anderhalf uur met een lauw biertje midden op een tribune in een hete zaal moet zien door te komen, mag als een flink minpunt worden beschouwd. Het was een wild avontuur in Parijs, vanavond maar eens bijkomen aan de bar in Vera tijdens Moon Duo.

Vrijdag 06 Mei 2011 at 1:41 pm Geen reacties

Junkyard Speed Ball - Left Lane Cruiser

Witte mannen en the blues is een combinatie die ik graag aan me voorbij laat gaan, maar er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen. Left Lane Cruiser bijvoorbeeld. Dit white trash duo hangt van vuigheid en rauwheid aan elkaar en als ze gaan spelen dan zorgen de beide heren er wel voor dat aan het eind van de rit alles uit elkaar gevallen is. Gewoon een kwestie van net zo lang doorgaan tot er niets meer over is. Nou is niet alleen maar blues dat het duo ademt. Een gevaarlijke grote dosis rock 'n roll van het smerige soort wordt door de mangel gehaald en daar bovenop wordt een al even gore hoeveelheid rauwe soul gesmeerd. Op het nummer Giving Tree klinkt Left Lane Cruiser als The Rolling Stones op Exile On Main St. Veel ranziger kan het niet worden, denk je dan. Deze rednecks weten er vervolgens ook nog wat onfrisse countryblues doorheen te jassen. Het blijft vreemd dat een band als The Black Keys met zo'n aanpak volle zalen trekt en Left Lane Cruiser relatief onbekend blijft. The Black Keys als voorprogramma van Left Lane Cruiser lijkt me een veel eerlijker en natuurlijker verdeling.

Zondag 01 Mei 2011 at 10:33 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed