Share The Joy - Vivian Girls

Reeds in het eerste nummer laat Cassie Ramone haar ware bedoelingen horen. Niet alleen wil ze niet zijn zoals de andere meisje, ook is van een kort en puntig nummer geen sprake. Het nummer The Other Girls duurt liefst zes en een halve minuut en kent een gitaarsolo die men eerder op een plaat van Television zou verwachten dan op een plaat van Vivian Girls. Niet dat Share The Joy wezenlijk anders is dan de twee vorige Vivian Girls platen. Hoogtens zijn de accenten wat verlegd. Cassie klinkt stukken minder kwaad dan op voorganger Everything Goes Wrong, ze klinkt eerder een beetje berustend. De mislukkingen in de liefde zijn niet zoals op de vorige plaat haar probleem, maar eerder zijn probleem. De benadering op zowel tekstueel- als muzikaalgebied is een stuk volwassener, wat een veelzijdige plaat oplevert. Veelzijdig voor Vivian Girls begrippen uiteraard, want er wordt niet getornd aan de basisprincipes van zang, gitaar, bas en drums en flink wat gerammel. Share The Joy eindigt zoals het begint met een nummer dat de zesminutengrens overschrijdt. Het nummer, Light In Your Eyes, heeft vage contouren van een Doorsnummer. Share The Joy is een intrigerende derde plaat.

Vrijdag 29 April 2011 at 11:39 pm Geen reacties

Mass Dream - TV Ghost

Luisteren naar Mass Dream is een kijkje in de psyche nemen van de mannen die zich TV Ghost noemen. Een nogal angstaanjagende aangelegenheid. Het album geeft niet het idee dat de heren en dan vooral zanger Tim Gick in nauw contact staan met de werkelijkheid. Tim Gick klinkt als een volkomen doorgedraaide Ian McCulloch van Echo And The Bunnymen. Na een paar jaar opgesloten te hebben gezeten in een inrichting hebben de therapeuten het opgegeven. Niets heeft geholpen. "Ga dan maar muziek maken, jongen, maar vergeet nooit dagelijks je medicatie in te nemen." Het resultaat is ernaar, al heeft Gick met de dagelijkse dosering van zijn medicatie nogal geëxperimenteerd. Niet goed voor zijn gemoedstoestand, wel goed voor de kunst. Op Mass Dream botsen post-punk en art-punk tegen elkaar op, waardoor een dreigend sfeertje ontstaat waarin waanzin, paranoia en theatraal gedrag om voorrang dringen. Liefhebbers van kwaadaardig bedoelde platen kunnen het nodige putten uit Mass Dream, de rest kan opgelucht ademhalen dat TV Ghost zich op deze wijze weet te uiten en niet op een andere manier slachtoffers maakt.

Donderdag 28 April 2011 at 8:34 pm Geen reacties

Prey/Predator - Traumahelikopter

Kogar Records leek al jaren dood. Er werd geen enkel teken van leven meer gegeven. Drie jonge gasten uit Groningen-Noord hebben daar verandering in gebracht. Het trio dat zich Traumahelikopter noemt en al eerder op deze planeet bewierookt werd, maakte de labelbaas van Kogar dusdanig enthousiast dat het label nieuw leven werd ingeblazen om de eerste single van de band getiteld Prey/Predator uit te brengen. De oplage telt slechts 200 stuks. Wees er dus snel bij, want iedere garagerockliefhebber verdient het hier naar te luisteren. De drie nummer doen nauwelijks voor elkaar onder en beschikken allemaal over de nonchalance van The Gories en de furie die regelmatig Obliviaanse proporties aanneemt. De nummers zijn echter geen ordinaire nineties garagepunk ripp off, maar the real deal. Opzwepend en opwindend. Vreet dit of leidt de rest van je dagen een treurig bestaan. Verkrijgbaar bij de betere platenzaak.

Dinsdag 26 April 2011 at 2:21 pm Geen reacties

Blood Pressures - The Kills

Als een band van origine afkomstig is uit de garage en na verloop van tijd voorzichtig de eerste stapjes daarbuiten probeert te zetten gaat dat vaak met vallen en opstaan. Het resultaat is niet altijd om over naar huis te schrijven. De meeste garagebands blijven simpelweg een garageband of vallen buiten de garage hopeloos door de mand. Vanaf het debuut Keep On Your Mean Side werd langzaam maar zeker duidelijk dat The Kills zich hier niets van aantrekt en tot de buitencategorie behoort. Op de tweede plaat No Wow kwam dat het duo reeds tot een spetterend hoogtepunt, op de derde Midnight Boom ging het allemaal een stuk moeizamer. Nu is er Blood Pressures en de band heeft de lat voor zichzelf erg hoog gelegd. De gitaarriffs van Jamie Hince zijn even venijnig als simpelweg geniaal, de beats ingenieus en de zang van Allison Mosshart even geil als droefig. Zelfs de momenten waarbij de wenkbrauwen omhoog gaan, een referentie aan The Beatles in Wild Charms en het sentimentele nummer The Last Goodbye, doen niets af aan de grote klasse van deze plaat van The Kills. Blood Pressures is volledig in balans en laat een band horen die alleen maar beter is geworden in hetgeen het al zo goed was.

Maandag 25 April 2011 at 3:43 pm Geen reacties

Crimes - Occult Detective Club

Mijn ogen werden pas op Occult Detective Club gericht toen bleek dat de onovertroffen The Hex Dispensers een nummer van deze band had gecoverd. Op de b-kant van de vorig jaar verschenen single van The Hex Dispensers staat I'm A Ghost en dat blijkt een nummer van deze band te zijn. De sound van Occult Detective Club past dan ook met gemak in het straatje van The Hex Dispensers, al wordt het hoge niveau van deze band nooit gehaald. Op Crimes staan hele eenvoudige songs van drie akkoorden die allemaal behoorlijk opgejaagd klinken. Het is alsof The Jam en The Marked Men een wedstrijdje puntige nummers schrijven hebben gehouden en dit hebben laten uitvoeren door een paar jonge punkers, terwijl Elvis Costello de tijd heeft genomen om wat vaderlijke adviezen te geven. De Texaanse band knalt de nummers er stuk voor stuk uit zonder er teveel aan te schaven. Dat pakt zeer goed uit. De plaat is lekker droog opgenomen en ieder nummer zet een andere punkgrootheid op een voetstuk. Crimes is daarom niet alleen een op zichzelf staande punkplaat, maar doet de behoefte om steeds weer een andere punkplaat op te zetten na ieder nummer groeien. Uiteraard haalt Crimes de dertigminutengrens niet.

Zondag 24 April 2011 at 11:45 pm Geen reacties

Psychrockbullshit - Kicking Spit

Kicking Spit laat er vanaf de eerste klanken van zijn ep Psychrockbullshit geen misverstanden over bestaan. Hier is een band te horen die twee gitaargrootheden uit eigen land als leidraad neemt. Te weten Dinosaur Jr en Hüsker Dü. Luisteren naar Psychrockbullshit is als luisteren naar platen van genoemd duo. Het levert in ieder geval een gedreven gitaarplaat op waarop het tempo lekker hoog ligt. Het trio weet afwisselde songstructuren te gebruiken wat welgevormde nummers oplevert. Psychorockbullshit is een harde knal voor de kop, maar Kicking Spit laat ook horen geen eigen gezicht te hebben. De band doet eigenlijk alles goed, maar weet aan het eind van de rit toch niet te overtuigen. Geen moment krijg ik het gevoel naar een band te luisteren met eigen ideeën. Ondanks een aangename plaat heeft de band geen toegevoegde waarde, of het moet in de toekomst in staat zijn zich van de Dinosaur- en Dü-ketens te ontdoen.

Vrijdag 22 April 2011 at 10:44 pm Geen reacties

The Thermals + The Coathangers @ Vera

De vier riot girls van The Coathangers beginnen dramatisch slecht. Tel daarbij een geluidsman die er een zooitje van maakt en The Coathangers nomineert zichzelf direct als slechtste Veraconcert in tijden. Gelukkig wordt het gaandeweg het optreden wel beter en laten sommige dames zelfs zien over enig muzikaal talent te beschikken. The Coathangers: leuker om naar te kijken dan om naar te luisteren. The Thermals heb ik al een paar keer mogen aanschouwen. De laatste twee concerten lieten zich kenmerken door een sluimerend gebrek aan motivatie. Laatste kans dus om er iets van te maken. Het plezier is in ieder geval terug bij het trio en ook het vuur laait vooral bij de oude nummers weer ouderwets op. Het beste is er ondertussen wel af, maar The Thermals weet met de hakken over de sloot toch weer te overtuigen.

Donderdag 21 April 2011 at 12:02 pm Geen reacties

The Local Fuzz - The Atomic Bitchwax

Hoewel een fikse dosis psychedelica met enige regelmaat hogelijk gewaardeerd wordt, zijn stijlen als progressieve rock en stonerrock ondergeschoven kindjes op deze site. Vooral progrock dient te allen tijde vermeden te worden. Die muziekstijl heeft de punkexplosie gedurende de tweede helft van de jaren '70 maar tenauwernood weten te overleven, maar helaas is het nog niemand gelukt een definitief nekschot af te vuren. The Atomic Bitchwax combineert eerder genoemde stijlen en heeft met The Local Fuzz een album afgeleverd dat bestaat uit één nummer van ruim 42 minuten. Dat gegeven zou eigenlijk genoeg moeten zijn om deze plaat rechtstreeks de verbrandingsoven in te mikken, maar de nieuwsgierigheid wint het weer eens van de vooroordelen. De hoeveelheid progrock is beperkt gebleven op The Local Fuzz, maar er is meer goed nieuws te melden. Het is voornamelijk stonerrock met heerlijke psychedelische uitstapjes dat de klok slaat, gezongen wordt er niet. Het album/nummer is opgebouwd uit talloze gitaarriffs en ondanks het pretentieuze karakter is de plaat een zwierige rockplaat geworden die op zijn beste momenten zelfs teruggrijpt op de psychedelische soul van Funkadelic van veertig jaar geleden.

Woensdag 20 April 2011 at 11:22 am Geen reacties

Louisiana Sun - Mama Rosin Together With Hipbone Slim & The Knee Tremblers

Op Voodoo Rhythm Records verschijnen veel platen van bands die mij kunnen bekoren. Allemaal hebben ze iets rauws en primitiefs, al is de stijl van de bands vaak erg verschillend. De band uit de Voodoo Rhythm Records-stal die mij het minst weet te raken is Mama Rosin. Na een paar nummers begint het cajungejengel van deze Zwitsers me meestal op de zenuwen te werken. Wellicht waren ze zelf ook aan iets anders toe. In ieder geval heeft de band in labelgenoot Hipbone Slim & the Knee Tremblers de vrijwilliger gevonden die Mama Rosin naar een hoger niveau weet te tillen. Nou kan je de drie oude rockers van Hipbone Slim & the Knee Tremblers natuurlijk wel om een boodschap sturen als het gaat om authentieke klasse. De rauwe cajun van de Zwitsers wordt aangevuld door nog veel rauwere garage rockabilly van het Engelse trio. Op de meeste nummers blijkt dit een winnende combinatie te zijn, al moet gezegd worden dat de nummers waar Hipbone Slim het voor het zeggen heeft de meeste indruk maken. Wat deze Europeanen, naast de cajun, met de zon in Louisiana te maken hebben blijft onduidelijk, al lijkt die zon verdacht veel op die in Californië. Louisiana Sun is hoe dan ook de meest geslaagde plaat van Mama Rosin.

Maandag 18 April 2011 at 11:23 pm Twee reacties

Chopped & Screwed - Micachu & The Shapes And The London Sinfonietta

Mica Levi (artiestennaam Micachu) is nog jong, maar heeft al een kleurrijk muzikaal verleden. In 2009 verscheen haar debuutplaat Jewellery, een geweldig veelzijdig album. De recensie van die plaat is hier te lezen. Naar aanleiding van haar debuut tourde Micachu met haar band The Shapes en was na afloop van die tour toe aan iets anders. In het verleden had ze al eens een orkestraal stuk geschreven voor The London Philharmonic Orchestra en de uitvoering daarvan beviel haar wel. Ze vatte vervolgens het plan op om samen met haar eigen band en een orkest nieuwe nummers uit te voeren. Chopped & Screwed is het resultaat van deze samenwerking met The London Sinfonietta. Nou kiest Micachu nooit de gemakkelijkste weg, dus werden voor de gelegenheid nog enkele instrumenten in elkaar geknutseld. Chopped & Screwed is heel anders dan Jewellery. De nummers zijn een stuk langzamer, doen vaak heel kil en afstandelijk aan.  Een paar nummers komen nog voorzichtig in de buurt van wat een popnummer zou kunnen worden genoemd en deze nummers spreken daarom het meest tot de verbeelding. De rest van de nummers geeft meer ruimte aan het trage orkest. Het experiment is zeker interessant, maar het resultaat niet altijd even geslaagd.

Zondag 17 April 2011 at 12:39 pm Geen reacties

Traumahelikopter + Crash Normal @ Het Pakhuis

's Lands coolste band presenteert in Het Pakhuis in Groningen zijn eerste single. Eerst is er echter ruimte voor twee Franse duo's. Van het eerste duo is me de naam ontgaan en het optreden is te eenvormig om moeite te doen die naam te achterhalen. Het duo dat volgt is gelukkig een stuk feller en gemener en luistert naar de naam Crash Normal. Deze Parijzenaars maken de eerste helft van hun set gebruik van een krakkemikkige drumcomputer en de tweede helft van een al even krakkemikkige drummer. Het past uitstekend bij de stripped down garagepunk. Allemaal leuk en aardig, het wordt pas een beetje druk als het uit Groningen-Noord afkomstige Traumahelikopter zijn basloze garagepunk de kroeg inslingert. Het trio heeft een duidelijke groei doorgemaakt. Staat vergeleken met een paar maanden eerder zelfverzekerder op het podium. Ondanks een wat rommelige set valt vooral de balans tussen enerzijds een laid back houding en anderzijds furieuze uitbarstingen op. Krachtige songs van een ultra-coole band. Gaat dat zien. Morgenmiddag bijvoorbeeld tijdens Record Store Day in Elpee in de Oosterstraat.

Vrijdag 15 April 2011 at 2:04 pm Geen reacties

Belong - The Pains Of Being Pure At Heart

Twee jaar geleden verscheen de titelloze debuutplaat van het uit Brooklyn, New York afkomstige The Pains Of Being Pure At Heart. Op deze plaat wist de band rijkelijk uit de jaren '80 te putten. Indiepopnummers werden overgoten met flinke hoeveelheden shoegaze en met een beetje gruizige productie werd het een uitstekende plaat. De band vergaarde er de nodige roem mee en kennelijk is daardoor het opnamebudget voor de tweede plaat enorm omhoog gegaan, want Flood werd hiervoor gestrikt en Alan Moulder mocht de boel mixen. Belong klinkt daardoor een stuk strakker en netter, maar het vuur dat op de vorige plaat bij tijd en wijlen nog hoog wist op te laaien is door de producie in een keurig knetterend haardvuurtje veranderd. Op de spaarzame momenten dat het vuurtje lijkt te worden opgestookt, wordt er direct een emmer ijskoud water overheen gegooid. Een paar nummers komen nog in de buurt van de sterke songs van twee jaar geleden, maar Flood en Moulder hebben de angel uit de band gehaald. Zelfs zanger Kip Berman klinkt in de meeste nummers een beetje beduusd. Belong is een makkelijk in het gehoor liggend en licht verteerbaar indiepopplaatje geworden. Best aangenaam, maar geef mij het pittige debuut maar.

Donderdag 14 April 2011 at 10:44 am Geen reacties

Moody, Standard And Poor - Obits

Had ik bij het in 2009 verschenen debuut van Obits nog het idee dat de plaat te snel in mekaar was gezet doordat er net iets te veel nietszeggende nummers op stonden, bij opvolger Moody, Standard And Poor mag ik dat idee snel laten varen. De aanpak van veteraan Rick Froberg en consorten is echter niet veel anders. Een droge, donkere mix van indierock, garagerock en punk. Hoewel de eerste tracks niet opzienbarend zijn, winnen de nummers gaandeweg de plaat steeds meer aan zeggingskracht. Alsof de band eerst een natuurlijke selectie wil maken. Wie naar de eerste paar nummers luistert en niet afhaakt, wordt uiteindelijk beloond met een set sterke nummers. Toch blijft het vreemd dat iemand als Froberg, die zelf al meer dan 20 jaar platen maakt, een paar zeer ervaren muzikanten voor weer een nieuwe band recruteert, maar dat aan het eind van de rit geen enkel nummer werkelijk weet te beklijven. De twee instrumentale tracks met vette knipogen naar surf spreken nog het meest tot de verbeelding. Obits is op zijn beste momenten een subtopper, die het enorme peloton van middelmatige bands maar net voor blijft.

Woensdag 13 April 2011 at 10:48 am Geen reacties

Mazes - Moon Duo

Vorig jaar verscheen Escape, een plaat die niet alleen op deze planeet goed ontvangen werd. Vier lange nummers wist Moon Duo de luisteraar mee te voeren in een landschap vol psychedelische krautrock. Voor de opnemen van de opvolger vertrok het duo naar Berlijn voor de nodige inspiratie. Een klassieke zet die vele grootheden in het verleden hebben gezet (denk aan David Bowie, Iggy Pop en Nick Cave om er een paar te noemen). Op de een of andere manier weet de stad Berlijn het beste bij een artiest naar boven te brengen. Erik "Ripley" Johnson speelt op Mazes gitaar alsof hij Robert Fripp's partijen op Bowie's "Heroes" denk te kunnen overtreffen. Op sommige momenten lukt dit ook. Mazes heeft een veel killer geluid dan Escape, alsof de band duidelijk wil laten weten dat er in tegenstelling tot de voorganger er nu geen ontsnappen mogelijk is uit het muzikale doolhof. Dat geldt voor zowel de gitaar- als keyboardpartijen, maar ook de onderkoelde mompelzang is bij vlagen huiveringwekkend. Toch weet de band het geluid tegelijkertijd toegankelijker te maken door de popmelodieën heel subtiel in de repetitieve nummers te verweven. Weer een knappe plaat van Moon Duo.

Dinsdag 12 April 2011 at 12:32 pm Geen reacties

R&B Hipshakers, Vol. 2: Scratch That Itch - V/A

Over deze plaat valt niet veel meer te melden dan over deel 1 die vorig jaar verscheen. Twintig R&B nummers waarvan de heupen vanzelf gaan bewegen. Een plaat die vol staat met hits van eendagsvliegen en gevestigde namen (Otis Redding bijvoorbeeld die de plaat afsluit met het fraaie Shout Bamalama), maar ook met nummers die nauwelijks bekend zijn. De meeste nummers stammen uit de eerste helft van de jaren '60, maar er is ook een verdwaalde hit uit 1956 aanwezig en wat werk van ruim 10 jaar later. Van hartverscheurend zingende negerinnen tot aan instrumentele tracks. Van Swingende souljazz tot rauwe Rhythm & Blues. Vampi Soul lijkt er patent op te hebben platen samen te stellen met louter hits. Ook nu is aan de vinylliefhebbers gedacht door naast de cd een box met 10 singles samen te stellen. Volgend jaar deel drie uit deze serie graag!

Zondag 10 April 2011 at 8:50 pm Geen reacties

Dum Dum Girls @ Vera

Eigenlijk had ik er niet zoveel van verwacht; vier Amerikaanse dames die rammelende garagepop maken. Dat kennen we nu wel. Des te verrassender was het dat Dum Dum Girls helemaal niet rammelt, maar strakke, fuzzende garagerock speelt. Het kwartet staat ultra-cool op het podium, zingt prachtig samen en blijft gestaag doorspelen. Af en toe verspringt het tempo een paar subtiele tellen om vervolgens weer terug te keren naar het begin. Mooi optreden met mooie afsluitende Smithscover.

Zaterdag 09 April 2011 at 3:17 pm Twee reacties

Homo - The UV Race

Het uit Australië afkomstige The UV Race is heel old school begonnen. In 2007 verscheen de eerste release van de band namelijk op een ouderwets cassettebandje. Sindsdien is er wel wat veranderd, de platen van de band verschijnen nu ook op lp en cd, maar ook Homo is verkrijgbaar op zo'n cassettebandje. Wat het geluid betreft is The UV-Race iets minder old school. Er wordt grenzeloos gegraaid uit het muzikale verleden, waar de band vervolgens een eigenzinnige draai aan weet te geven. De zanger klinkt gedurende de hele plaat verveeld en op de momenten dat hij het echt niet meer ziet zitten laat hij de zang over aan het vrouwelijke lid van de band. Niet dat zij minder verveeld klinkt trouwens. The Velvet Underground is van duidelijk hoorbare invloed geweest, maar ook de vele punkbands uit de jaren '70 laten hun sporen na op Homo. Het geheel is vervolgens overgoten met een kleverige substantie, waarna het enkele weken op de vuilnisbelt heeft mogen gisten. Daarna is dit stinkende monster losgelaten op de wereld. De plaat eindigt met een trip die zonder moeite het niveau van Funhouse van The Stooges haalt. Laat alle vooroordelen varen en omarm deze Homo.

Vrijdag 08 April 2011 at 10:58 am Drie reacties

Out On The Beach - Blues Brother Castro

Over het algemeen verschijnen er op het Excelsior-label vooral veel suffe platen die worden ingespeeld door ideale schoonzonen die lijden aan milde depressies en die worden beluisterd door verzadigde Oor-lezers in de overtuiging het muzikale summum te hebben ontdekt. Ook wel kwaliteitspop genoemd. Af en toe wordt er echter een uitzondering op deze regel gemaakt. Het blijft onduidelijk of dit ongelukjes zijn of een bewuste keuze. Zo verscheen in het verleden op Excelsior bijvoorbeeld een plaat van Green Hornet en nu is er de plaat van Blues Brother Castro. Deze band van Leon Caren bracht vijf jaar geleden het uitstekende Fun uit en gaat met Out On The Beach verder waar het toen gestopt is. Het geluid op de nieuwe plaat is iets schoner dan we gewend zijn (invloed van Excelsior?), maar dat drukt de pret geen moment. De gitaargedreven indierock met bezwerende zang van Caren zit nog steeds vol energie en de band verstaat de kunst om geen noot te veel te spelen waardoor de nummers puntig blijven. Eens in de zoveel tijd is het dus noodzakelijk om een Excelsiorplaat aan te schaffen. Met Out On The Beach is het moment daar. U wordt gewaarschuwd als het weer eens zo ver is.

Woensdag 06 April 2011 at 10:51 am Geen reacties

Too Young To Be In Love - Hunx And His Punx

Het concept is feitelijk uiterst eenvoudig. De plaatselijke leernicht zoekt een paar bimbo's bij elkaar die bestaan uit een paar moddervette meiden en een paar types graatmagere fotomodellen. Het gezelschap lijkt alsof het is weggelopen van de set van John Waters waar Hairspray en Cry-Baby worden opgenomen. Ogenschijnlijk hebben ze weinig met elkaar gemeen, maar ze delen allemaal de liefde voor girl groups uit de sixties, bubblegummuziek en natuurlijk alles wat Phil Spector heeft geproduceerd. Too Young To Be In Love is een ode aan die laatste man. Hunx And His Punx beschikt uiteraard niet over een budget voor een fatsoenlijk geproduceerde plaatopname, dus de garage wordt omgebouwd tot een provisorische studio en instrumentbeheersing is sinds de dagen van de punk ook allang geen vereiste meer, dus dat probleem wordt ook handig omzeild door tien nummers op te nemen die aan alle kanten rammelen en uiterst catchy en meezingbaar zijn. Dat de plaat niet een grote grap is, blijkt uit het gegeven dat gitarist Ivan Julian van Richard Hell & The Voidoids is opgetrommeld om de belangrijlste stukken in te spelen. Hij maakt van Too Young To Be In Love een plaat die je blijft draaien. Gewoon, omdat hij zo leuk is.

Maandag 04 April 2011 at 10:46 am Geen reacties

Yoga With Mona - The Norvins

Voor sommigen blijft de tijd gewoon stil staan. Neem de vijf garagerockers uit Parijs bijvoorbeeld. Ze noemen zich The Norvins en doen net alsof ze een bandje zijn uit de jaren '60 dat op een verzamelplaat van Cicadelic Records is verschenen of op een van de fraaie Back From The Grave platen van Crypt Records thuishoren. Dat gaat The Norvins in ieder geval goed af. Een hoofdrol is weggelegd voor het orgel dat in ieder nummer zeer nadrukkelijk aanwezig is. Het orgel wordt mondjesmaat naar de achtergrond verdrongen door een felle gitaarriff. Wat dat betreft zijn de verhoudingen enigszins scheef op Yoga With Mona. Iets minder orgel ter faveure van de toch niet misselijk gitarist had de plaat beter gedaan. Nu blijven er zestien stevige garagestampers over die allemaal voelen en ruiken alsof de sixties nooit voorbij zijn gegaan. De passie en liefde voor authentieke garagerock spat bijna van Yoga With Mona af. Het is een plaat met een hoog retrogehalte, maar daarom niet minder genietbaar.

Zondag 03 April 2011 at 5:27 pm Geen reacties

Top 20

De twintig namen waar ik dit jaar tot op heden het meest naar geluisterd heb, aldus last.fm:

01 Dávila 666
02 Funkadelic
03 Sonic Youth
04 Minor Threat
05 The Strokes
06 Joy Division
07 IceAge
08 New Bomb Turks
09 New York Dolls
10 ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
11 The Drags
12 The Heat Tape
13 Oblivians
14 The Fresh & Onlys
15 Puta Madre Brothers
16 K-Holes
17 Tyvek
18 Wheels On Fire
19 Jimi Hendrix
20 Butthole Surfers

Vrijdag 01 April 2011 at 08:40 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed