Angles - The Strokes

Er moesten nog wat hypotheken worden afgelost en daarom zijn de jongens van The Strokes na vijf jaar stilte weer bij elkaar gekomen om een plaat op te nemen. Van een band die voornamelijk albums zal verkopen, omdat het eerste album zo goed is, mag niet te veel verwacht worden. Dat lijkt de enige juiste manier te zijn om deze vierde plaat van de Newyorkers nog enigszins te kunnen waarderen. De enige constante factor van The Strokes is hun dubieuze keuze betreffende de plaathoes. Voor de vierde keer op rij wordt daarmee een onvoldoende gescoord. Deze keer is de hoes het ontwerp van een Belgische kunstenaar. De tien nummers op Angles komen nogal stuurloos over. De eerste helft van de plaat is nog goed te pruimen, maar op het moment dat er knallende songs nodig zijn om het album naar grote hoogtes te stuwen kakt de hele zaak in. De tweede helft van Angles bestaat eigenlijk voornamelijk uit miskleunen en de band klinkt alsof het nog op zoek moet naar een referentiekader. Hallo, een paar stevige Velvet Underground stampers waren ter afsluiting goed genoeg geweest hoor! Nu kan slechts de conclusie getrokken worden dat Angles de zwakste plaat van de band is met het lelijkste hoesje.

Donderdag 31 Maart 2011 at 2:36 pm Geen reacties

A Tale Of 4 Cities - Knupperpouf

Vorig jaar schreef ik al een stukje over de eerste ep van Knupperpouf. Het project van de veelzijdige muzikante Nicolette Lie met zang van Julia P. Herschheimer. Op opvolger A Tale Of 4 Cities worden flinke stappen vooruit gezet. De nummers zijn rijker ingekleurd en ook op tekstueelgebied valt er meer te beleven. Vijf popnummers waarover een flinke indiesaus is gegoten. Met Ferrara maakt Knupperpouf haar eigen interpretatie van een Smithsnummer, inclusief taalgrappen waar Morrissey altijd wel voor de porren is. Tussen al het Engelstalige geweld is het wel even omschakelen om naar Nederlandstalige nummers te luisteren, maar vijf nummers is goed vol te houden. Voor de downloaders onder ons; de hele plaat is via deze link te downloaden. Knupperpouf gaat de wereld niet veranderen, maar de wereld wordt er ook niet slechter van. Konden we dat maar van meer platen zeggen.

Woensdag 30 Maart 2011 at 8:57 pm Geen reacties

Strange Waves - Women In Prison

Het is gewoon een kwestie van blijven herhalen. Herhalen dat er op Hozac Records steeds vaker, steeds betere platen uitkomen. Nu weer drie singles die kort de revue zullen passeren, plus nog een single van een ander label aangezien ik toch de hele middag heb besteed aan het draaien van plaatjes. Spider Fever heeft de a-kant van zijn single gereserveerd voor vuige garagepunk met het nummer Whatcha' Gonna Do? en kant b voor een meer recht toe, recht aan ram- en beuknummer. Meer gekkigheid wordt verzorgd door Women In Prison. Is het eerste nummer Strange Waves al punk as fuck. Het nummer wordt direct gevolgd door een kort, maar spetterend hoogtepunt van pure garagepunk  getiteld Births Of Rot. Dan mag het plaatje worden omgedraaid voor een langer nummer. Xray Eyeballs pakt het iets subtieler aan op single Crystal. Het rammelt als de Black Lips met als bonus een gedegenereerde surftik. Even uithijgen met het The Life And Times singletje. Uitgebracht door Hawthorne Street Records. Day II en Day III heten de nummers. Respectievelijk een broeierig wavenummertje en een half geslaagde poging om akoestische shoegaze op te nemen.

Maandag 28 Maart 2011 at 5:47 pm Geen reacties

Come Back Bird! / Congregation For Anti-Flirts - V/A

Over Cicadelic Records zijn op Planet Trash wel vaker lovende woorden verschenen. Het label weet iedere keer weer platen samen te stellen met vrijwel alleen maar obscure bands uit de jaren '60. De liefhebber van psychedelische bands en garagebands uit die tijd kan een deel van zijn maandsalaris regelmatig kwijt bij dit label. De meeste platen verschijnen overigens op cd, maar voor de hardcore vinylfetisjisten verschijnen sommige platen ook op vinyl. Op de cd's Come Back Bird. The Abilene Teen Scene 1964-1967 en Congregation For Anti-Flirts Inc. The McAllen Texas Teen Scene 1965-1967 barst het weer van piepjonge garagebands waarvan veel opnames nu voor het eerst verschijnen. Vooral het Texaanse The Chevelle V laat horen goed geluisterd te hebben naar de Britse bands uit die tijd en maakt een perfecte mix van The Rolling Stones en The Beatles. Die band was dan ook heel even wereldberoemd in Abilene, Texas. In dat stadje leek het toch te gebeuren, want de bands uit McAllen klinken allemaal iets bedeesder en beschaafder. Het eveneens uit Abilene afkomstige The Livin End weet bijvoorbeeld nog een heerlijke surftik aan hun nummers toe te voegen. Abilene wint het op punten van McAllen.

Vrijdag 25 Maart 2011 at 11:38 am Geen reacties

Scene Repulisti - Idol Lips

Idol Lips bestaat uit vier Italianen die waarschijnlijk de nieuwste New York Dolls-plaat al in huis hebben. Ben benieuwd wat ze er van vinden, maar luisterend naar Scene Repulisti weet ik zeker dat ze de debuutplaat van de New York Dolls grijs hebben gedraaid. De tien tracks tellende cd (een vinylrelease laat nog even op zich wachten) staat vol met energieke punknummers in de bekende New York Dolls stijl. Af en toe weten de mannen er nog wat invloeden van punk uit pak 'm beet 1977 doorheen te jassen. Scene Repulisti is gelukkig geen bleke kopie geworden van de punkplaten uit de jaren '70. De band speelt alsof het constant op de hielen wordt gezeten door de duivel, maar steeds net op tijd weet te ontsnappen. Tel daarbij een goed gevoel voor de juiste melodie bij op en Scene Repulisti blijkt een plaat te zijn zonder zwakke plekken, al komt de plaat geen enkel moment in aanmerking voor welke originaliteitsprijs dan ook. Dat laatste zal Idol Lips niet interesseren, zolang er maar meisjes, bier en lijntjes coke te scoren zijn. Op de site van de band is de cd te bestellen en daarmee help je deze jongens direct om hun verslavingen in stand te houden.

Woensdag 23 Maart 2011 at 11:32 pm Geen reacties

Asylum Cave - Benighted

Het mag dan vandaag officieel lente zijn geworden, maar met dat gegeven heeft Benighted helemaal niets te schaften. De band grossiert namelijk in dodelijke riffs van een tandenknarsend hoog niveau. Nou zijn er nogal wat bands die zich Benighted noemen, maar dat is ook het enige punt waarop deze band de fout is ingegaan. Voor de rest zit het allemaal goed in elkaar. Deze Benighted komt uit Saint-Etienne en combineert death metal met groovende grindcore. Zogenaamde deathgrind dus. Asylum Cave staat er vol mee. Op het moment dat je in deze grot gevangen zit, is er geen ontsnappen mogelijk. Inspiratiebron is een zekere meneer Fritzl, de gezellige Oostenrijker die zijn dochter(s) vasthield in de kelder van zijn huis en zijn lusten daarop wist te botvieren. De plaat staat vol tempowisselingen en het tempo neemt soms zeer extreme vormen aan. Net als het lijkt dat de drummer het niet meer bij weet te houden, gooit hij nog wat olie op het vuur en gaat nog sneller drummen. De zanger van dit gezelschap schijnt overigens te werken in een psychiatrische instelling. Niet alleen neemt hij zijn werk mee naar huis, maar ook mee naar de studio, want Asylum Cave is een zwaar gestoorde plaat geworden.

Maandag 21 Maart 2011 at 8:33 pm Geen reacties

Dancing Backward In High Heels - New York Dolls

Aan Morrissey is het te danken dat er een New York Dolls versie 2.0 bestaat. Geen onverdeeld genoegen. Het in 2006 verschenen One Day It Will Please Us To Remember Even This kan er nog mee door, maar het twee jaar geleden verschenen Cause I Sez So is een regelrechte aanfluiting. Ondertussen is nummer drie uitgekomen. Daarmee hebben de Dolls 2.0 meer reguliere platen gemaakt dan de Dolls 1.0. Dancing Backward In High Heels is van deze drie zonder meer de beste plaat. Hoewel er op sommige nummers duidelijke verwijzingen zijn naar de girl groups uit de jaren '60, iets waarvan op de debuutplaat van New York Dolls uit 1973 ook sprake is, zijn er verder weinig overeenkomsten tussen beide platen. De schelle riffs van Johnny Thunders zijn ingeruild voor het meer subtielere gitaarwerk van Frank Infante (ex-Blondie en daarna ex van een heleboel andere bands). De plaat klinkt heerlijk laid back met nummers die afwisselend uit de blues, soul, jazz, reggae en rock 'n roll putten. Een muzikale geschiedenisles zonder echte hoogtepunten. Een krappe 40 jaar na de klassieke debuutplaat laat de immer coole David Johansen horen dat hij het nog steeds heeft. Geheel terecht zingt hij in I'm So FabulousI’m more fab than all the hipsters on Broadway.” Zo is het maar net.

Zaterdag 19 Maart 2011 at 9:08 pm Geen reacties

K-Holes - K-Holes

K-hole is het gebruikersjargon voor de hallucinerende ervaring die men krijgt als men erg veel ketamine gebruikt. Het heeft verlies van de controle over het lichaam tot gevolg en kan vervelende gevolgen hebben in combinatie met andere drugs of als men de k-hole niet aan ziet komen en een flinke smak maakt. Het beste is om gewoon te gaan zitten en de k-hole te ondergaan. Hetzelfde geldt voor de debuutplaat van het uit Brooklyn afkomstige K-Holes. Het luisteren naar deze titelloze plaat is een ervaring op zich. Alsof de erven van The Birthday Party een macaber feestje vieren met de jongens van Black Lips. Een gedegeneerde saxofoon probeert op ieder nummer de troepen bijeen te houden. Een poging die meestal mislukt. De geschiedenis wijst uit dat mislukkingen en toevalligheden vaak de basis hebben gelegd voor de mooiste platen. Niet dat er hier sprake is van een klassieker in de dop, maar wel van een dusdanige verheffende drugervaring dat de vraag naar meer steeds toeneemt.  Ga daarom gewoon even zitten voor K-Holes en laat je verwennen door dealer HoZac Records. Betaalbaar, veilig en voor herhaling vatbaar.

Woensdag 16 Maart 2011 at 10:54 am Geen reacties

Tan Bajo - Dávila 666

De beste plaat van dit jaar tot nu toe komt dus gewoon uit Puerto Rico. Net als de vorige plaat is Tan Bajo uitgebracht door In The Red Records. Maakte het titelloze debuut van deze garagerockers op dit label al de nodige indruk, met deze nieuwe plaat gaat Dávila 666 stukken verder de diepte in. De band heeft iedere nummer weten te doordrenken van memorabele melodieën en daar bovenop alle lades opengetrokken en zich van alle kanten laten inspireren. Ouwe beat, rauwe rock, rammelende garagepop, vervreemde psychedelica en zelfs piepende Jesus And Mary Chain shoegaze in Si Me Vez. En dat is slechts het begin van de plaat, want na het geslaagde en surrealistische shoegaze-uitstapje volgen nog negen nummers. Op de vorige plaat stond nog een handjevol nummers dat maar niet wilde beklijven, op Tan Bajo is het louter raak. Er wordt nog steeds alleen in het Spaans gezongen, maar om de ballads mee te kunnen zingen, hoeft geen woord Spaans te worden gesproken. Tan Bajo is dankzij de riffs, tamboerijnen, koortjes, maar bovenal door een kinderlijk enthousiasme dat in ieder nummer doorklinkt, een onweerstaanbare garagestamper geworden.

Maandag 14 Maart 2011 at 11:39 pm Geen reacties

Tyvek @ Vera

Een groter contrast is haast niet denkbaar. Aan de ene kant de mooie, stiijlvolle bassiste van Tyvek en aan de andere kant de drie mannelijke leden van de band. De zanger/gitarist lijkt op een kruising tussen een systeembeheerder en Woody Allen, de gitarist op een hippie en de drummer met bloempotkapsel en foute snor op een mislukte pornoacteur. Muzikaal gezien zit het echter prima in elkaar. Garagepunk met hardcore-invloeden dat op luchtige wijze wordt opgeklopt. Rauw en puntig. Tyvek's tweede plaat wordt iedere draaibeurt beter, lees de recensie hier, en live weet de band net zoveel indruk te maken.

Zaterdag 12 Maart 2011 at 11:24 am Eén reactie

Gate 5 - Thulebasen

Het Deense label Tambourhinoceros bracht eerder dit jaar al een alhier bewierookt album uit. Met Gate 5 van Thulebasen wordt dit nog eens dunnetjes overgedaan. Gate 5 is het tweede album van dit Deense trio en is een plaat waarbij de luisteraar steeds op het verkeerde been wordt gezet. Gaandeweg de plaat lijkt Gate 5 meer op een soundtrack van een verwarrende film vol psychotische momenten dan op de elektrorock waar de plaat mee van start was gegaan. De in het begin aanwezige structuur wordt steeds vaker losgelaten en het trio lijkt op een gegeven volledig aan het improviseren geslagen. Het tempo op de plaat verschuift constant en als het tempo niet aan verandering onderhevig is dan zijn het wel de verschillende stijlvormen die met onvaste hand door elkaar worden gemengd. Zit men op het ene moment naar een strakke elektrorockband te luisteren, wordt er zonder hoorbare moeite overgestapt van avant garde naar een psychedelische band die evolueert in een minimal act. Thulebasen zweeft alle kanten op, botst daarbij regelmatig overal tegenaan zonder noemenswaardige schade op te lopen. Gate 5 landt veilig, al zullen de passagiers enigszins verward uitstappen, nauwelijks beseffend wat er zojuist is gebeurd.

Donderdag 10 Maart 2011 at 2:18 pm Geen reacties

The Union - The Union

Wat krijg je als je twee ouwe lullen een plaat laat maken? Juist ja, een ouwe lullenplaat. De twee ouwe lullen in kwestie zijn Luke Morley en Peter Shoulder. De eerste zou je kunnen kennen van de band Thunder en de tweede van de band Winterville. In de bio staat dat het duo een indrukwekkende carriere heeft, maar die is tot vandaag volledig aan mij voorbij gegaan. Samen zijn ze een nieuwe band begonnen die The Union heet. The Union nodigt niet echt uit om de vorige bands van de heren eens uitvoerig te gaan checken. Niet dat de nummers zo belabbert zijn. Die zitten eigenlijk prima in elkaar. Beetje rock, beetje blues, beetje tokkelen op de gitaar en een stem die een beetje rauw klinkt, maar toch glad genoeg om op de radio de kunnen worden gedraaid. Het is allemaal een beetje, maar nooit genoeg. The Union is deze maand als voorprogramma van Triggerfinger in Nederland te bewonderen. Ik sla het met veel genoegen over en besteed mijn tijd liever aan het zoeken naar doorleefde ouwe lullen die wel in staat zijn enerverende platen te maken.

Woensdag 09 Maart 2011 at 8:26 pm Geen reacties

Order To Love - Loveland

Rudi Protrudi speelt al bijna zijn hele leven in een band. Zijn eerste band, King Arthur's Quart, richtte hij in 1966 op en er zouden er nog vele volgen. Echt naam maakte Protrudi toen hij in 1980 met The Fuzztones begon. Deze band heeft echter nooit vaste bandleden gekend waardoor Protrudi in de loop der jaren vele muzikanten de revue heeft zien passeren. In de huidige line-up zitten een broer (Lenny) en een zus (Lana) die in het midden van de jaren '90 ooit eens een bandje waren begonnen, maar dat nooit hadden doorgezet. Er waren echter nog wel een paar opnames uit deze periode bewaard gebleven en toen de oprichter van The Fuzztones deze hoorde raakte hij dusdanig enthousiast dat hij het heft in handen, de songs opnieuw opnam met Lana en Lenny en zelf bas is gaan spelen in deze band die ze Loveland noemen. Loveland put uiteraard alleen maar uit de jaren '60. Een mix van garagebands en psychedelische bands uit die tijd. Een heerlijk orgeltje, de zwoele stem van zangeres Lana en tien ijzersterke nummers. Order To Love is stukken leuker en dynamischer dan de platen die The Fuzztones de afgelopen paar jaar heeft gemaakt.

Maandag 07 Maart 2011 at 10:17 am Geen reacties

Civilian - Wye Oak

Wye Oak is een duo, maar klinkt geen moment als een duo. Zangeres/gitariste Jenn Wasner en Andy Stack, die op zo'n beetje alle andere instrumenten speelt laten Wye Oak klinken alsof er een man of vijf aan de slag zijn gegaan. Het begin van Civilian is direct raak. De plaat begint met het geluid van het publiek vlak voor het begin van een concert en heeft als openingszin "Two small deaths happened today while I was at work." Daarmee is de toon direct gezet. Het duo combineert indie met folk en weet op tijd flinke gitaarpartijen los te laten. Er wordt een mooi deprimerend en berustend sfeertje neergezet op deze derde plaat. Enig zicht op verbetering is er niet en het lijkt of Jenn Wasner daar ook geen enkele behoefte aan heeft. Ze aanvaardt haar lot en put kracht uit haar
eenzaamheid. Wye Oak steekt dankzij Civilian met kop een schouders boven alle suffe indiebandjes met folkinvloeden uit. Op het derde nummer Holy Holy lijkt alles al samen te komen, maar de rest van het album kent nog genoeg verrassende momenten.

Vrijdag 04 Maart 2011 at 11:20 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed