He Gets Me High - Dum Dum Girls

Vorig jaar verscheen het alleraardigste debuut van Dum Dum Girls getiteld I Will Be. Op deze plaat werd er lekker gerammeld door de dames en was een voorkeur voor girlgroups uit de jaren '60 te horen. Op de ep He Gets Me High is vooral dat laatste te horen. Phil Spector mag dan nog steeds achter slot en grendel zitten, zijn geest zweeft vrij rond en lijkt geland in de studio waar Dum Dum Girls He Gets Me High op heeft genomen. Zijn geest heeft de vier in het zwart gekleden dames de goede kant op geleid. Er is een perfect evenwicht gevonden tussen melancholie en luchtige onderwerpen. Zelfs de gewaagde Smiths' cover There Is A Light That Never Goes Out waarmee de plaat afsluit is volledig geslaagd. Binnenkort komt Dum Dum Girls naar Nederland voor een paar concerten. Mis het niet.

Maandag 28 Februari 2011 at 7:48 pm Geen reacties

Dynamite Steps - The Twilight Singers

Ik heb dus helemaal niets met Greg Dulli. Zelfs niet toen hij met het alom geprezen The Afghan Whigs aan de weg timmerde. In bepaalde kringen staat de man op een voetstuk, maar hier kan de man in muzikaal opzicht geen potten breken. Sinds het uiteen vallen van The Afghan Whigs is The Twilight Singers de muzikale uitlaatklep van Dulli. Eens in de zoveel tijd trommelt hij een paar muzikanten op en speelt een album vol. Dynamite Steps is daar dit jaar het resultaat van. Een album dat regelmatig doet denken aan het werk van U2 uit de jaren '80. Dat zijn de momenten dat het luisteren naar Dynamite Steps als een straf wordt ondergaan. Alsof dat nog niet erg genoeg is, komt Dulli aanzetten met nummers vol aanzwellende pianopartijen voor het dramatische effect. Het ligt er allemaal zo dik bovenop. Ik word graag overtuigd van mijn ongelijk, leef het liefst in een wereld met zo min mogelijk zekerheden, maar deze plaat bevestigt nogmaals mijn overtuiging dat Greg Dulli een poseur is. Een poseur die zijn kunstje zo goed beheerst dat velen het verwarren met diepgang en intensiteit. Trap er niet in.

Zaterdag 26 Februari 2011 at 9:29 pm Geen reacties

Simon Werner A Disparu - Sonic Youth

Als Sonic Youth een plaat uitbrengt op het eigen Sonic Youth Records is dat met een reden. Deze platen zijn aanzienlijk ontoegankelijker dan de andere, reguliere platen die worden uitgebracht. Voor velen een reden om ruimschoots om zo'n Sonic Youth Records plaat te lopen, voor anderen reden om desbetreffende platen juist te omarmen. Beiden zouden met de Simon Werner A Disparu wel eens bedrogen uit kunnen komen. Deze soundtrack van de gelijknamige film is namelijk verdacht toegankelijk.Te eigenzinnig om als reguliere plaat door het leven te gaan en te makkelijk in het gehoor liggend om als SYR release het daglicht te zien. Er wordt niet gezongen op deze soundtrack. De fragmentarische stukken die de film ondersteunen zijn herbewerkt door de band en verbouwd tot volwaardige nummers. Veel nummers kennen een haast serene rust en een dromerig karakter, soms te mooi om waar te zijn. Sonic Youth laat horen hoe een spannend verhaal verteld dient te worden zonder gebruik te maken van woorden.

Donderdag 24 Februari 2011 at 9:49 pm Drie reacties

Tao Of The Dead - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead

Vlak voordat Tao Of The Dead uitkwam las ik de nodige interviews met Jason Reece en Conrad Keely, die samen de kern vormen van ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. In hun pr-praatjes over het nieuwe album werden namen genoemd zoals Pink Floyd, Yes en Rush die dienden als referentiekader en inspiratiebron voor het nieuwe album. De band heeft altijd al de neiging tot veel bombast en met archaïsche progrockers als grote voorbeeld zou deze neiging wel eens compleet naar de verkeerde kant kunnen doorslaan. Tel daarbij op dat de plaat formeel uit twee nummers bestaat en een pretentieus gedrocht ligt op de loer. Trail Of Dead manouvreert zich op Tao Of The Dead echter moeiteloos langs alle valkuilen. Het eerste nummer beslaat 35 minuten, maar eigenlijk is het geheel een samenstelling van losse nummers die naadloos in elkaar overlopen. Moeiteloos worden agressieve stukken afgewisseld met ingetogen passages. Het maakt van Tao Of The Dead een uitvoerige luistertrip. Voor wie er maar geen genoeg van kan krijgen is er een deluxe editie van de cd. Die bestaat uit een extra cd waarop de plaat nog eens dunnetjes wordt overgedaan en een mooie graphic novel.

Dinsdag 22 Februari 2011 at 8:38 pm Geen reacties

The Eye Devours - When All Life Ends

Ze leven nog. Weliswaar met een vernieuwde bezetting, maar ze zijn er nog. De vrolijke jongens van When All Life Ends. Terwijl links en rechts gebouwen instorten, grote rookpluimen boven de stad hangen, monsters de straten onveilig maken en de meest voorkomende menselijke activiteit het uitblazen van de laatste adem is, voorziet When All Life Ends bij deze beelden de soundtrack en voelt zich en passant erg thuis is deze ineenstortende wereld. Ieder zijn eigen natuurlijke habitat. Tussen al het dood en verderf op The Eye Devours is er echter ook ruimte voor de nodige rouwmomenten. Het bluesy Expect bijvoorbeeld. Dit instrumentale nummer staat ongeveer halverwege het album en biedt weer een beetje perpectief. Sommige mensen zouden zelfs zeggen dat er nog hoop is. Dit naïeve volk komt vervolgens van een koude kermis thuis. De band gaat met hernieuwde vernietigingsdrang verder en perst het laatste restje overlevingsdrang uit de willoze slachtoffers. De drummer heet trouwens Van de Kerkhof. Met zo'n naam zit je in deze band natuurlijk op de juiste plek.

Zaterdag 19 Februari 2011 at 8:43 pm Geen reacties

Raccoon Valley Recordings - The Heat Tape

Dat zijn de betere verhalen. The Heat Tape komt uit een gat ergens in Illinois. Dat gat heet Makanda en tijdens de laatste telling wonen daar 419 personen, verdeeld over 180 huishoudens en 115 verschillende families. Er staat ook een trailer park in Makanda genaamd Raccoon Valley. Dat is de plek waar The Heat Tape is geboren. Trailer park trash dus en van het goede soort, want deze mannen weten hoe een lo-fi garagepunkplaat moet klinken. Niet opnemen in de garage, maar gewoon in je eigen trailer. Vier track recorder erbij en twaalf nummers erop knallen in 25 minuten. Het lijkt alsof Raccoon Valley Recordings in één take is opgenomen. Na 25 minuten worden de instrumenten aan de kant gelegd en worden de blikken bier geopend. Just another day at the office. Alle nummers op Raccoon Valley Recordings steken prima in elkaar, terwijl de thematiek varieert van lust en liefde tot aan de dood. Dat er de laatste jaren steeds meer goeie garagerockbands opstaan is een prettige ontwikkeling, maar dat ze tegenwoordig ook al ontstaan in caravans in gehuchten op de prairie is een compleet nieuw gegeven.

Donderdag 17 Februari 2011 at 8:18 pm Geen reacties

Fluorescence - Asobi Seksu

Dat gaat de verkeerde kant op. Met Citrus uit 2006 wist Asobi Seksu nog een sprankelend album af te leveren vol hoge en minder hoge gitaarmuren. Daarna is de lol er kennelijk af bij Yuki Chikudate en James Hanna en wordt de gitaar steeds vaker ingeruild voor ordinaire synths. Op Fluorescence wordt die lijn doorgezet. Niet geheel tot ons genoegen. Af en toe klinken de synths zelfs als goedkope kopieën van bands uit de b-categorie uit de jaren '80. Een categorie die het muzikale landschap ernstige schade heeft toegebracht. Niet voor herhaling vatbaar! Asobi Seksu waagt zich er soms toch aan, met desastreuze gevolgen. Tel daar de zang van Yuki bij op die hoger probeert te zingen dan goed voor haar en voor de luisteraar is en de conclusie kan getrokken worden dat Fluorescence vies tegenvalt. Het album is volledig uit balans en de paar tracks die de middelmaat ontstijgen veranderen daar niets aan. Die maken alleen maar duidelijk dat het duo, de bassist en drummer hebben nauwelijk iets in de melk te brokkelen, veel verkeerde keuzes heeft gemaakt. Jammer, want op Citrus laat Asobi Seksu horen dat het ook anders kan.

Dinsdag 15 Februari 2011 at 8:42 pm Geen reacties

New Brigade - Iceage

Ze bestaan gelukkig nog. Bands die in staat zijn alle energie op te kroppen om die schijnbaar in één keer op een plaat tot uiting te laten komen. Iceage bestaat uit vier Deense tieners en dit kwartet mogen we koesteren. De band heeft een explosieve mix gemaakt van post-punk, hardcore punk en noise rock. Alle gebruikte instrumenten dringen, samen met de zang, om een prominente plek op de plaat. Het levert met debuutplaat New Brigade een adembenemende trip van 25 minuten op. Iceage is in staat de intensiteit van een Joy Divisionplaat te integreren met de bezieling zoals we dat kennen van hardcore punkbands uit de eerste helft van de jaren '80. Alsof dat nog niet genoeg is, worden er op New Brigade de puntjes op de i gezet met gecontroleerde hoeveelheden noise. Toch klinkt New Brigade vooral als een plaat van nu. Iceage levert met deze plaat een voorhoedegevecht af dat wat mij betreft gevolgd en overtroffen mag worden door een hele horde jonge, Europese bands. De eerste relevante plaat van 2011 is in ieder geval een feit.

Zondag 13 Februari 2011 at 8:39 pm Geen reacties

Psychedelic Moods Part II - Sunset Love/Inner Sanctum

Een tijdje terug kwam Psychedelic Moods van The Deep ter sprake. Niet wetende dat er een Psychedelic Moods Part II op stapel stond. De plaat van The Deep staat vol wonderlijke psychedelische schoonheid, dus de lat voor het tweede deel ligt direct hoog. De twee bands die The Deep mogen proberen te overtreffen zijn Sunset Love en Inner Sanctum. De naam Sunset Love doet een band met een hoog hippieghalte vermoeden. Spijker op z'n kop. Het is één en al flower power dat de klok slaat. Niet echt mijn kopje thee, maar het moet gezegd worden: als deze plaat in de jaren '60 het licht had gezien was het een grote hit geworden. Vreemd genoeg zijn de vijftien nummers van Sunset Love in 1968 opgenomen, maar toen niet uitgekomen. Inner Sanctum is op deze plaat vertegenwoordigd met zeven nummers. Geen flower power, maar een beetje blues en garagerock. Te weinig van beide echter om zich positief te onderscheiden. De band bestond uit muzikanten en acteurs die in een musical speelden. Daar is geen mens ooit beter van geworden. Psychedelic Moods Part II staat derhalve  in de schaduw van het eerste deel.

Zaterdag 12 Februari 2011 at 10:37 am Geen reacties

Two-Bit Schemes And Cold War Dreams - Anti You

Two-Bit Schemes And Cold War Dreams is de titel van de cd van Anti You. Een beetje misleidend is dat wel, want onder dezelfde titel verscheen vorig jaar een lp van deze Italiaanse band. Op de cd worden de tracks van de lp aangevuld met tracks van de twee ep's Pig City Life en Johnny Baghdad en als klap op de vuurpijl bonustrack I'm Not A Loser. Met 28 nummers lijkt zo'n cd dan propvol te zitten, maar in het geval van Anti You blijkt dat in het geheel niet het geval te zijn. De klassieke hardcore punk nummers klokken gemiddeld rond de minuut, dus tel uit je winst. Als een razende furie dendert de band op Two-Bit Schemes And Cold War Dreams door in de traditie van Circle Jerks en Black Flag, maar dan met gortdroge riffs en zonder ruimte voor bierdoordrenkte ongein. Anti You meent het allemaal serieus zonder dat het gaat vervelen. Een kunst op zich. Ik ben benieuwd of deze plaat ook bij de betere platenboer in de bakken komt te liggen. Mocht dat niet het geval zijn dan kan de cd altijd bij de platenmaatschappij Six Week Records worden besteld.

Dinsdag 08 Februari 2011 at 8:21 pm Geen reacties

Notice Yourself - Fokkum

In 1996 startte Richard ‘Ries’ Willemse de allereerste versie van Fokkum. Hij blijkt door de jaren heen de enige constante factor te zijn in deze hardcore/crust/punk-band. In 2011 zijn we enkele versies van Fokkum verder. Ries zelf schijnt ondertussen ook de tel kwijt te zijn hoeveel bandleden hij in de loop der jaren heeft versleten. Hij mag zich ondertussen de Mark E. Smith van de lage landen noemen. Niet dat Fokkum ooit een zelfde legendariche status zal krijgen als The Fall. Fokkum is vooral een hele sympathieke punkband waar enthousiasme en spelvreugde het gebrek aan instrumentbeheersing compenseren. Het 11 tracks tellende Notice Yourself is feitelijk een verzameling demo's en de aanzet tot een dit jaar te verschijnen full length plaat. Alles geheel DIY uiteraard. Zo zien we het graag, al mag in de studio het zooitje iets beter gemixed worden. De nummers op Notice Yourself klinken nu nog iets te veel als los zand. Iets strakker en het zou wel eens een dijk van een punkplaat kunnen gaan opleveren.

Zondag 06 Februari 2011 at 8:22 pm Eén reactie

The Girt & The Very Soul - The Diamond Dogs

The Diamond Dogs is geen band die glamrock een nieuw leven inblaast of op Bowiesque wijze een muzikale draai geeft aan een roman van George Orwell. The Diamond Dogs is een Zweeds bandje dat graag het grote voorbeeld The Rolling Stones immiteert en links en rechts wat leent van andere bands. Zo is de folkrock van Bob Dylan ook een hoorbare invloed op The Grit & The Very Soul en wordt het nummer van The Smiths Please, Please, Please Let Me Get What I Want gecoverd. De band doet dit allemaal naar behoren, maar kiest iedere keer weer voor een hele veilige en voor de hand liggende benadering. In eigen land schijnt de band nogal populair te zijn. Typisch zo'n bandje waar zowel de moeders als de dochters naar willen luisteren op de radio, terwijl het mannelijk deel van de luisteraars de band kan toleren vanwege de duidelijke verwijzingen naar bands uit het verleden die er wel toe doen. Dat laatste mag van The Diamond Dogs zelf eigenlijk niet gezegd worden.

Woensdag 02 Februari 2011 at 9:51 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed