Something Dirty - Faust

Van Boney M bestonden op een gegeven moment drie verschillende versies tegelijkertijd. Knap verwarrend als je zo'n bandje wilt boeken. Zo zijn er wel meer voorbeelden te noemen van bands die meerdere gedaantes hebben aangenomen, maar dezelfde naam gebruiken. Faust wordt een krautrocklegende genoemd, maar had bij het uit elkaar gaan in 1975 nimmer weer bij elkaar moeten komen. Zo maak je snel een einde aan je eigen legende. Alsof dat niet erg genoeg is bestaan er tegenwoordig twee incarnaties van Faust. Een daarvan, met twee orginelen leden in de gelederen, heeft een nieuwe plaat gemaakt. Something Dirty begint indrukwekkend. Dissonante shoegaze wordt in Tell The Bitch To Go Home overeind gehouden door de bekende krautrockritmes. Het levert een pracht van een nummer op. Faust weet dit niveau nog even vast te houden, maar al snel verzandt Something Dirty in vage interessantdoenerij waar vaak geen touw aan vast valt te knopen. Faust bezorgt zichzelf een vroegtijdige ejaculatie en van de vele kwaliteiten die deze band ontegenzeggelijk heeft, is het naspel in ieder geval geen onderdeel.

Maandag 31 Januari 2011 at 8:27 pm Geen reacties

Deerhoof vs Evil - Deerhoof

Er zijn bands die gaandeweg steeds strakker gaan spelen en steeds minder goede ideeën weten om te zetten in nummers. Bij dat soort bands is het zaak om de stekker er op het juiste moment uit te trekken. Helaas is zelfinzicht en een goede timing geen gemeengoed. Er zijn echter ook bands zoals Deerhoof. Deze band bestaat ruim 16 jaar, heeft een stuk of 10 albums uitgebracht en klinkt op zijn meest recente plaat alsof de bandleden een maand of drie geleden voor het eerst samen in een oefenhok zijn begonnen. De meeste nummers geven de indruk ieder moment uit elkaar te kunnen vallen. Op Deerhoof vs. Evil is veel ruimte ingeruimd voor de vocalen van de quasi-kirrende Japanse bassiste Satomi Matsuzaki, de rest van de ruimte wordt ingevuld door gedoseerde gitaarnoise en voorzichtig stuiterende elektronica. Regelmatig verliest de drummer het overzicht, maar dit belet hem niet om zo nonchalant mogelijk door te gaan. Het lijkt hem niet bovematig te interesseren waar de rest mee bezig is. Het resultaat is een onvoorspelbare plaat met boeiende momenten die lijnrecht staan tegenover de momenten waarop de plaat kant noch wal raakt. Deerhoof moet blijven.

Donderdag 27 Januari 2011 at 8:06 pm Geen reacties

Passive Aggressive: Singles 2002-2010 - The Radio Dept.

The Radio Dept. heeft drie volledige albums gemaakt en heeft sinds 2002 ook enkele singles en ep's uitgebracht met veel tracks die niet op de reguliere albums terecht waren gekomen. Een verzamelplaat met daarop alle singles inclusief b-kantjes is daarom meer dan welkom. Gezien de productiviteit van deze Zweden is een dubbel cd noodzakelijk. Passive Aggressive: Singles 2002-2010 geeft een overzicht van de ontwikkeling van de band. In de beginjaren worden nog bakken met grind en distortion gebruikt, maar langzaam maar zeker wordt het indiegeluid van The Radio Dept. steeds schoner, melancholieker en dromeriger. Toch is deze plaat niet het overzicht waar ik op zat te wachten. Er staan bijvoorbeeld singles op die ook al op de reguliere studioplaten staan. Dat valt nog te billijken. Het wordt vervelender als blijkt dat er een heleboel e.p.-tracks ontbreken. Passive Aggressive: Singles 2002-2010 is daarom geen mooie overzichtsplaat geworden waarop ook alle moeilijk verkrijgbare tracks te vinden zijn en kent dus nauwelijks een toegevoegde waarde. Gemiste kans.

Woensdag 26 Januari 2011 at 8:21 pm Geen reacties

Promo cd 2011 - The Galactic Lo-fi Orchestra

Hij is niet voor één gat te vangen. Michel Geelen speelde in Emotional Elvis en het in coma liggende Red Zone Cuba, maar is ook bekend als A Girl Called M waarmee hij een ode brengt aan de vroege wave van voornamelijk The Cure. De aanpak met The Galactic Lo-Fi Orchestra is weer net even anders. In de studio blijkt het orkest uit voornamelijk Geelen zelf te bestaan, live is het weer een ander verhaal. Onder een laag gruis klinken aanstekelijke nummers door en tijdens de beste momenten van deze cd klinkt het orkest alsof het zo kan aanschuiven bij het onregelmatig terugkerende bachanaal van Voodoo Rhythm Records. Een nummer als Ballerina Turn Around zou daar zeker niet op een Voodoo Rhythm verzamelplaat misstaan. Deze cd is een leuk voorproefje, want over een paar maanden komt The Galactic Lo-Fi Orchestra met een volledige plaat.

Maandag 24 Januari 2011 at 8:03 pm Geen reacties

Voodoo Rhythm Compilation. Records To Ruin Any Party - Vol 3 - V/A

Eens in de zoveel tijd verzamelt Beat-Man in zijn functie als opperhoofd van het Voodoo Rhythm Records label alle door hem gevonden freaks en muzikale outcasts bij elkaar. Er volgt dan een bachanaal en aan het eind van deze enkele etmalen durende orgie komt het gezelschap tot een gezamenlijke plaat. De titel van de plaat is hetzelfde als het motto van het label: Records To Ruin Any Party. Ondertussen is het tijd voor de derde plaat in deze serie die op zowel cd als (dubbel) vinyl verschijnt. Voodoo Rhythm Compilation. Records To Ruin Any Party - Vol 3 geeft een dwarsdoorsnede van Voodoo Rhythm Records. Eenentwintig tracks van even zoveel freaks. Een plaat vol countrytrash, garagerock, geflipte one-manbands en orkesten die maar niet willen deugen. Het opperhoofd zelf is tweemaal te horen (verschil moet er zijn natuurlijk). Eenmaal als Reverend Beat-Man met het geniale Jesus Christ Twist en als afsluiter van het ernstig uit te hand gelopen feest met zijn band The Monsters. Ook Nederland is vertegenwoordigd door de Sixtyniners, een band die goed op zijn plaats is tussen al het andere gespuis. Een mooi feest waar je bij moet zijn geweest.

Donderdag 20 Januari 2011 at 9:43 pm Geen reacties

Meet Redondo Beat - Redondo Beat

In tegenstelling tot de naam doet vermoeden komt Redondo Beat niet uit de buurt van Los Angeles, maar uit een klein dorpje gesitueerd in het midden van Duitsland. Wat de muzikale beleving betreft kan er echter wel voornamelijk gedacht worden aan de westkust van de Verenigde Staten. Meet Redondo Beat is namelijk een retro-album waar de hoofdbestandsdelen bestaan uit girlgroups uit de jaren '60 en powerpop aangevuld met wat surf en doo wop. Voor een muzikale avonturier valt hier niets te ontdekken. De plaat klinkt vrolijk en luchtig en regelmatig erg zoet. Te zoet naar mijn smaak. Tijdens het luisteren naar Meet Redondo Beat wordt de aandacht afgeleid door een constante stroom van gedachtes waar de melodie eerder is gehoord. De hele hitfabriek uit de jaren '60 lijkt leeggeroofd te zijn. Ondanks al deze kanttekeningen is dit toch een uitgebalanceerde plaat geworden die het gebrek aan zonnestralen op bepaalde momenten doet compenseren.

Dinsdag 18 Januari 2011 at 7:59 pm Geen reacties

Eurosonic 2011 Dag 3

Na lang wikken en wegen en na heel veel namen doorgetreept te hebben wordt de knoop doorgehakt. De derde Eurosonicavond zal geopend worden door Anna Calvi. Anna blijkt een strakke dame te zijn, zo'n type die op het podium gaat staan en zonder een noot gespeeld te hebben de zaal al stil krijgt. Ze heeft een prachtige stem en doet aan PJ Harvey denken tijdens het optreden. Wel het brave zusje van PJ, want iets meer pit had de set goed gedaan. My Little Cheap Dictaphone staat in Vera en begint veelbelovend. Al walsend komen de Belgen op gang en doen denken aan een combinatie van dEUS en The Bad Seeds, maar uiteindelijk is het toch allemaal net te braaf en doet de pathos nogal overdreven aan. Jammer. Wat dat betreft heeft Blackboxred het beter voor elkaar. Een Fries rockduo. Hij op drums en zij op gitaar en zang. Lekker intens en sterke songs met minimale middelen. Het venijn zit niet in de staart, maar de eerste twintig minuten van het optreden zijn ijzersterk. Voor De Spieghel staat ondertussen een rij waardoor het plan drastisch dient te worden aangepast. Eerst even een kijkje nemen bij Altersonic met een band die zich Madame Hooligan noemt. Op het eerste gezicht een standaard rockbandje, maar de nummers kennen verrassende wendingen, die echter niet altijd even soepel verlopen. Even verderop staat The Mother Lovers. Slappe hap met een beetje funk- en soulinvloeden. Snel weg daar. Ginga is de volgende stop. Met een beetje goede wil doen deze Oostenrijkers aan The Waterboys denken, maar dan wel The Waterboys tijdens een serieuze indentiteitscrisis. Na een paar nummers houd ik het voor gezien. Polock is de volgende halte. Frisse britpop met voorzichtig schurende indiegitaren. Best aardig, maar na 10 minuten is het reeds duidelijk dat de band niets verrassends of origineels zal brengen. Datzelfde geldt voor het Hongaarse EZ Basic in Huize Maas. New wave dat veel aan The Killers doet denken. Het enige wat de volgende dag bij blijft is het fraaie Bowieshirt van de bassist. De Keefmen staat in Shadrak. Drentse beat met anderhalf been in de garage. Leuke band, maar het wil geen moment echt knallen en een Eurosonicnacht dient bij voorkeur te worden afgesloten met een fikse knal. Drums Are For Parades blijkt de juiste band op het juiste moment te zijn. Keiharde metalriffs en songs van wonderschone bruutheid. Zo doe je dat dus, het publiek een flinke schop onder de reet geven en een verpletterende indruk maken. Meer van dit soort bands en de dood aan alle slappe bands die de veilige middenweg kiezen! Dat is toch niet te veel gevraagd?

Zaterdag 15 Januari 2011 at 3:38 pm Drie reacties

Eurosonic 2011 Dag 2

Er is verdacht weinig volk op komen dagen bij de opening van dag twee. Tenminste, bij de band die ik als opening heb gekozen: Eklin. De band speelt een prachtig ingetogen set met spaarzame geluidserupties. Trage, hypnotiserende triphop deluxe. Prima band om de avond mee te beginnen. Iets totaal anders is The Joy Formidable. Een band uit Wales met te veel bombast en te voorzichtige uitstapjes richting shoegaze. Even ergens anders kijken dus. Terwijl ik in Huize Maas langs de zeikpop van Mads Langer sluip valt mijn oog op een langbenige blondine, de bassiste van The King Blues. De band begint ijzersterk met een mix van punk en emo, maar verzandt halverwege in standaard rocknummers met reggae-invloeden. Die nummers zijn net iets te simpel van opzet om de aandacht vast te houden. Tijd voor wat heftiger werk. Dat is Pulled Apart By Horses wel toevertrouwd. Ultra energieke rock met veel hardcore- en metalinvloeden en hysterische zang. Vermakelijk. Andere koek is de lokale helden die onder de naam Loud Squirt het publiek terroriseren met snoeiharde garagepunk. De band stuwt het subgenre op naar een hoger level en lijkt een nieuwe standaard te willen zetten. Kvelertak komt uit Noorwegen en bestaat uit hele lelijke mannen. Hun metal is flink over the top met liefst drie gitaristen, maar na een paar nummers begint het toch op te vallen dat de band meer op een gimmick leunt dan op sterke composities. Dan maar even een zijstapje maken naar een van de vele andere festivals die zich in de stad afspelen. In Het Pakhuis speelt namelijk The Gravediggers. De legendarische Groningse psychobillyband die gedurende de jaren '90 de lokale kroegen onveilig maakte. Het vuur is nog altijd niet gedoofd, misschien iets minder gekte, maar nog altijd even sterk. Het Franse duo The Inspector Cluzo sluit de avond af. Beukrock van twee mannen die zichzelf en de wereld niet serieus wensen te nemen. Een verademing vergeleken met al die bandjes die in Groningen rondlopen om de juiste mensen te pleasen in plaats van hun eigen gang te gaan.

Vrijdag 14 Januari 2011 at 1:17 pm Geen reacties

Eurosonic 2011 Dag 1

Drie dagen Eurosonic. Het is even wennen. Ook voor de organisatie, want voor degenen die een passepartout hebben aangeschaft voor Eurosonic blijft de deur de eerste dag gesloten. Voor de eerste dag dient een apart kaartje te worden aangeschaft. Dat geldt dan weer niet voor degenen die een passepartout hebben voor Eurosonic en Noorderslag. Volgt u het nog?

De traditie wil dat de bands die vroeg in de avond beginnen gemist gaan worden. Ook dit jaar is het niet anders. In Vera mag daarom uiteindelijk het Deense Vinnie Who aftrappen. Een naam om snel te vergeten, want de band komt niet verder dan mierzoete disco zonder een greintje spanning. De Basken die zich Crystal Fighters noemen doen het gelukkig iets beter. Soms lijkt het zelfs dat de band enige Zuideuropese passie laat zien, maar het elektrorock trucje wordt ieder nummer herhaald, waardoor de verveling snel toeslaat. Het brave 3FM-publiek lijkt dit echter niet te deren. De stijgende lijn wordt doorgezet door Krach. Ook elektrorock, maar gebracht met lef en de gave om het publiek te vermaken. Kortom, best een aardig bandje. Ook afsluiter Delorean is geen topper in het genre. Deze Spaanse band doet denken aan LCD Soundsystem, heeft een prima drummer, maar blijft steken in lege, veilige elektrorock. In de kelderbar van Vera was het gisteravond onder het genot van bier en de klanken van Black Sabbath en Dead Boys een stuk beter toeven.

Donderdag 13 Januari 2011 at 1:18 pm Geen reacties

Queso Y Cojones - Puta Madre Brothers

Het zou mij verbazen als blijkt dat Quentin Tarantino geen fan is van deze band. Puta Madre Brothers heeft een ongezonde obsessie voor Mexico, taco's en tequila. Het trio kent slechts twee problemen. Het eerste probleem is dat men de Spaanse taal niet machtig is. Er wordt om die reden niet veel gezongen op Queso Y Cojones (kaas en ballen), maar af en toe wat kreten geslaakt. Het is geen gemis. Op muzikaal gebied gebeurt er namelijk voldoende. Garagerock, oude soul en surf wordt op een hoop gegooid en krakkemikkerig gespeeld. Het kraakt aan alle kant en precies zoals het hoort te kraken. Het tweede probleem is het gegeven dat Puta Madre Brothers uit Australië komt en een flinke oversteek moet maken om in Mexico te komen. Maar doe als luisteraar je ogen dicht tijdens Queso Y Cojones en je waant je tussen de Zapatista's en Gringo's. Nou moet Tarantino alleen nog een old school Western gaan filmen. De soundtrack hoeft hij dan in ieder geval niet meer samen te stellen.

Dinsdag 11 Januari 2011 at 8:30 pm Geen reacties

Among The Ruins - Duffhuës

De meeste singer-songwriters kunnen bij mij geen potje breken. Huilebalken zijn het die zich geroepen voelen hun pathetische zieleroerselen te moeten delen met de buitenwereld. Een beetje op je gitaar tokkelen, kijken alsof je al weken last van constipatie hebt en af en toe een politiek correcte zin mompelen. Mijn gechargeerde beeld van het genre. Ik ga niet op zoek naar singer-songwriters, maar soms vinden ze mij. Duffhuës komt uit Oss en Among The Ruins is zijn zesde plaat. De eerste vijf zijn mij volstrekt onbekend en hoewel ik na het luisteren naar zijn nieuwe plaat geen behoefte voel de back catalogue van deze man te checken is Among The Ruins zeker geen doorsnee album geworden. Duffhuës bezit de gave om de donkere kant te bezingen, heeft een aangenaam brommende stem en gebruikt diverse instrumenten om zijn plaat in te kleuren. Daar zit hij dan, tussen vervallen en reeds lang geleden verlaten gebouwen het verleden te overdenken, met een zinloos bestaan in het verschiet. Hij weet het, waardoor op Among The Ruins vooral berusting doorklinkt.

Zondag 09 Januari 2011 at 8:27 pm Geen reacties

I Hate My Band! - Uncommon Men From Mars

Regelmatig landen er vreemde wezens op Planet Trash. Over het algemeen worden die met open armen ontvangen en vinden ze al snel een eigen plekje in één van de uithoeken. De Uncommom Men From Mars lijkt op het eerste gezicht ook tot die groepering te behoren. Verwacht bij deze Frans/Amerikaanse band echter geen weirde spacerock met buitenaardse invloeden die gedurende een bad trip in contact zijn gekomen met ene Major Tom. Uncommom Men From Mars speelt aanstekelijke poppunk die op de beste momenten doet denken aan Dag Nasty. Het zou mij zelfs niets verbazen als de Amerikaanse leden van deze band grote fans zijn van Dag Nasty. Lichte kost met af en toe een zwaar aangezet randje. De band weet ondertussen van geen ophouden, is big in Japan en tourt de hele wereld over. Voorwaar geen slecht begin van het jaar, al winnen deze mannen er geen originaliteitsprijs mee. Bij nader inzien blijkt de band ook niet van Mars te komen, maar gewoon te resideren in een Frans stadje tussen Lyon en Marseille.

Donderdag 06 Januari 2011 at 2:18 pm Twee reacties

Top 20

Volgens last.fm heb ik hier vorig jaar het meest naar geluisterd:

01 Wheels On Fire
02 Jay Reatard
03 The Black Angels
04 Captain Beefheart & His Magic Band
05 Swans
06 Wounded Lion
07 Wavves
08 The Fresh & Onlys
09 The Fall
10 Black Rebel Motorcycle Club
11 Cheap Time
12 The A-Bones
13 Reigning Sound
14 David Bowie
15 Cocteau Twins
16 The Cramps
17 Demon's Claws
18 Creedence Clearwater Revival
19 Nick Cave and the Bad Seeds
20 The Replacements

Zaterdag 01 Januari 2011 at 2:13 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed