Onwa - Eklin

In het paar maanden geleden geposte stukje over de ep Lydl/Tellet werd al voorzichtig gemeld dat Eklin met een full length plaat zou komen. Met Michiel Klein (hussel zijn achternaam door elkaar en je krijgt de naam van de band) weet je het echter nooit zeker. Hij heeft met zijn bandleden een plaat gemaakt die nog verder gaat dan Lydl/Tellet. Onwa kent zeer ingetogen elektronische klanken, geweldige baslijnen en prachtige, ingetogen zang van Leontien Herkelman. Alsof Cocteau Twins een ambientplaat heeft opgenomen met de weltschmerz van Portishead. De nummers kennen flinterdunne laagjes die allemaal anders zijn, maar toch op natuurlijke wijze in elkaar overlopen. Ondanks het wereldvreemde karakter van de plaat wordt de luisteraar opgezogen door en ondergedompeld in de tien onderkoelde prachtnummers. Ben benieuwd hoe lang Eklin nog in leven blijft. Klein heeft de neiging om snel ergens een punt achter te zetten en zich te focussen op een nieuwe project met nieuwe uitgangspunten. Na Adept en Bonne Aparte is Eklin het nieuwste geslaagde project.

Maandag 29 November 2010 at 8:00 pm Geen reacties

The Steve Adamyk Band - The Steve Adamyk Band

De leukste bands zijn bands die begonnen zijn uit verveling. Steve Adamyk speelde in zowel Million Dollar Marxists als in Sedatives, maar toen beide bands er mee ophielden had hij ineens niets meer te doen. Wel had hij een paar nummers geschreven en aangezien hij toch tijd over had kwamen daar in rap tempo nog meer nummers bij. Met een paar vrienden begon hij uiteindelijk die nummers op te nemen en van het één kwam het ander. Er was zowaar interesse om de nummers op plaat uit te brengen. Eerst bracht P.Trash Records een paar singles uit en werd Steve enthousiast en stelde zijn vrienden voor om ook maar te gaan touren. Dat liep zo lekker dat The Steve Adamyk Band aansluitend een hele lp besloot op te nemen. Ook uitgebracht op P.Trash uiteraard. De lp kent 10 gruizige powerpopnummers die gespeeld worden door een doorgewinterde garagerockband. De cd kent naast de 10 nummers op de lp nog 10 andere nummers. De reeds genoemde singles en 2 outtakes. Enerzijds zijn 20 nummers achter elkaar iets te veel gevraagd, anderzijds zullen er weinig powerpoppunknummers dit jaar verschenen zijn waar meer klasse van afdruipt.

Zondag 28 November 2010 at 5:55 pm Geen reacties

Wild Eyes - Flying Horseman

Er is geen betere periode in het jaar denkbaar voor de release van dit album dan de herst. Flying Horseman is de band rond singer-songwriter Bert Dockx en deze Belg is in staat om de luisteraar in een bepaalde stemming te krijgen. Als de omstandigheden dan ook nog ideaal zijn voor een donkere plaat dan is de impact van Wild Eyes maximaal. Een echte herfstplaat dus. Gedurende de plaat wordt de duistere wereld van Bert Dockx en consorten steeds onheilspellender. De sfeer die door de band wordt neergezet doet denken aan Nick Cave tijdens zijn beste en meest duistere periode. Als een vampier kan de donkere folk van Flying Horseman het daglicht niet verdragen. De laatste restjes bloed worden uiteindelijk het lichaam uitgezogen door de mooie achtergrondzang van Martha en Loesje Maieu. Luister alleen naar Wild Eyes tussen zonsondergang en zonsopgang en houdt knoflook, crucifixen en een houten spies bij de hand. Dit lijkt de enige manier om de plaat te kunnen bevatten.

Zaterdag 27 November 2010 at 1:24 pm Geen reacties

Passage To India - The Zakary Thaks

Op verzamelplaten met daarop garagebands uit de jaren '60 kan men af en toe de naam The Zakary Thaks tegenkomen. Deze band uit Texas bestond uit een groep hele jonge jongens (de zanger was bijvoorbeeld 15 jaar toen de band begon), die dusdanig onder de indruk waren van de invasie van Britse rockbands dat zij ook zo wilden klinken. Als eerste daad besloot de groep echter de kapper voortaan te boycotten. Daarna kon men zich volledig concentreren op de muziek. Van de Britse rockbands werd al snel overgeschakeld naar rauwe psychedelische rock en in mindere mate garagerock. Op Passage To India is alles verzameld dat The Zakary Thaks ooit heeft opgenomen inclusief de minder interessante studio-opnames die feitelijk nooit voor het publiek bestemd waren. De band beheerst het belangrijke facet om rauw te kunnen spelen zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Passage To India is feitelijk een veel te brave titel voor deze plaat. Raw Psychedelic Shit was een betere titel geweest.

Donderdag 25 November 2010 at 8:42 pm Geen reacties

Swans + James Blackshaw @ Vera

James Blackshaw mag de avond openen. Hij zit op het podium en speelt gitaar. Simple as that. Maar wat hij uit zien gitaar weet te toveren is bij vlagen wonderbaarlijk mooi. Alsof hij enkele vingers extra heeft gevonden om mee te spelen. Ondertussen loopt levende legende Michael Gira met een strak gezicht tussen het publiek. Even later staat hij op het podium zijn gitaar te stemmen om een kwartier later terug te komen voor het echte werk. Eén man van het zeskoppige monster dat Swans heet is al begonnen, maar Gira dribbelt wat over het podium, pak een grote zakdoek, snuit zijn neus, neemt een slok drinken, hijst zijn broek op, geeft een paar laatste aanwijzingen en als minuten verstreken zijn geeft hij het teken dat de rest ook mag beginnen. Alsof er een betonblok vanaf het podium op het publiek wordt gegooid. Log, droog, intens, hard en overrompelend. Swans speelt enkele nummers van de onlangs verschenen plaat My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky  en wisselt dat af met enkele oudere nummers. Veel verschil valt er op een gegeven moment niet meer te ontdekken. De Newyorkers trakteren Vera op een fikse tuchtiging en het slachtoffer geniet er met volle teugen van.

Woensdag 24 November 2010 at 10:41 am Geen reacties

The Invisible Mountain - Horseback

Ik moet bekennen dat ik steeds vaker mijn cd's via internet bestel in plaats van naar de platenboer te gaan om ze daar aan te schaffen. Toch loont het nog altijd om regelmatig bij de plaatselijke platenboer binnen te stappen voor de aanschaf van nieuwe platen. Al was het alleen maar om tips te krijgen of nieuwe dingen te ontdekken. Afgelopen week liep ik doelloos rond bij Elpee toen The Invisble Mountain van Horseback werd gedraaid. Nog nooit van gehoord en dat kwam achteraf gezien doordat de plaat voornamelijk op metalsites wordt aangeprezen. Sites die ik over het algemeen vermijd aangezien de meeste metalrecensenten nauwelijks in staat blijken te zijn kritisch te luisteren en te schrijven. De link met metal komt voornamelijk op het conto van de zang; black metal geroggel. De muziek gaat vooral richting krautrock dat overgaat in drones en ambient. Een zeldzaam geslaagde combinatie. De vier lange nummers op The Invisble Mountain zijn meeslepend en zweverig. Morgen toch maar weer even bij de platenboer naar binnen, je weet immers maar nooit wat je tegenkomt.

Dinsdag 23 November 2010 at 8:02 pm Geen reacties

Steeple - Wolf People

Dat je als band teruggrijpt naar het verleden is niet meer dan logisch. Dat je vervolgens al die invloeden laat gisten om uiteindelijk met iets eigens te komen, is zelfs toe te juichen. Er zijn echter ook bands die het verleden nog eens dunnetjes over willen doen. U raadt het al, Wolf People behoort tot die laatste categorie. Steeple laat een geluid horen dat niet had misstaan in 1973 of daaromtrent. Psychedelische rock en progressieve rock smelten samen in lang uitgesponnen nummers. Steeple scoort een ruime voldoende in vergelijking met albums van genregenoten uit de periode voordat de punkgolf een helaas niet alles vernietigende uitwerking had. Wellicht dat de mannen van Wolf People zelfs als rockgoden zouden zijn vereerd, want Steeple kent vele onnavolgbare momenten. Het is echter 2010 en van nostalgische retrorock met een hoog proggehalte zouden slechts slecht ter been zijnde ouden van dagen enthousiast mogen worden. Groot voordeel in vergelijking met de hoogtijdagen der prog- en psychrock is dat zij de deur niet meer uit hoeven om een plaat te bestellen.

Maandag 22 November 2010 at 9:37 pm Geen reacties

Black Rebel Motorcycle Club + Vox Von Braun @ Vera

Van het voornemen om voorprogramma Vox Von Braun in zijn geheel te zien kwam gisteravond niet veel terecht. Voor Vera stond een rij die Eurosonicachtige proporties had aangenomen. Toen ik een half uur later de grote zaal in strompelde had Vox Von Braun nog 2 nummers te gaan. Die klonken beide een stuk steviger dan het twee jaar geleden verschenen album Something Ain't Wrong. Toen het voorprogramma was afgelopen was de rij voor Vera ook direct verdwenen. Iedereen die Black Rebel Motorcycle Club wilde zien was binnen in een volgepakte zaal. BRMC leek volledig in zijn eigen wereldje te zitten en nauwelijks op te merken dat er publiek aanwezig was. Een stevige gitaarmuur werd opgetrokken, die ondersteund werd door een ronkende bas en een drumster die op momenten dat het tempo leek te zakken snel even een tussensprintje trok. Halverwege de set leek de boel door drie semi-akoestische nummers als een nachtkaars uit te gaan, maar daarna kwam de band sterk terug. Het waren vooral de vele nummers van de eerste plaat, maar ook een enkeling van het dit jaar verschenen Beat The Devil's Tattoo die het meest indrukwekkend waren.

Zaterdag 20 November 2010 at 8:19 pm Geen reacties

Munsoned - Brain Banger

Brain Banger is een trio afkomstig uit Louisville, Kentucky. Alle drie de leden hebben in andere punkbands gezeten en die gezamenlijke ervaring zou op het vijf tracks tellende Munsoned samen moeten komen. Daar komt echter weinig van terecht. Brain Banger duwt er vijf punknummers doorheen die geen moment de aandacht trekken of zelfs even de wenkbrauwen doen fronsen. De zang blijft vrij vlak, de gitaar klinkt voornamelijk als een verplichte vingeroefening en de drums en de bas voegen nauwelijks iets toe aan het geheel. Brain Banger blijkt niet meer te zijn dan een doorsnee punkrockband met een modderig geluid.

Donderdag 18 November 2010 at 8:39 pm Geen reacties

Sick Of Love - J.C. Satàn

Het moet toch enige logistieke problemen opleveren als de drie mannelijke leden van de band in Bordeaux wonen en de twee vrouwelijke leden in Turijn. Toch heeft J.C. Satàn kans gezien om een fascinerend album in elkaar te knutselen. Voor Sick Of Love zijn de nummers geschreven door Arthur Satàn en Paula H en dit duo haalt het slechtste in elkaar naar boven. Vreemde lo-fi trips met flinke gitaarfuzz, rammelende nummers die ogenschijnlijk nergens toe lijken te leiden, maar uiteindelijk merkwaardige psychedelische waanvoorstellingen teweeg brengen. J.C. Satàn laat horen dat de garage niet hoeft te worden verlaten om een trip naar het midden van de aarde te maken om oververhit en compleet verward weer terug te keren. Als klap op de vuurpijl ligt bij thuiskomst een hoeveelheid paddo's te wachten waar de gemiddelde toerist spontaan de hotelkamer van uit springt. Slovenly Records brengt wel vaker vreemde platen uit, maar heeft voor zijn honderdste release wel een hele speciale uitgekozen. Een plaat die je blijft bezighouden of eentje die je als zijnde absolute bagger aan de kant kan schuiven, maar die je in ieder geval een keer gehoord moet hebben.

Maandag 15 November 2010 at 11:07 pm Geen reacties

Zeroes QS - Suuns

Eerst heette de band Zeroes, maar na veel juridish gezeur heeft de band de naam moeten wijzigen. Er werd gekozen voor Suuns. Debuut Zeroes QC verwijst natuurlijk naar de vorige naam van de band, maar is dus de debuutplaat van Suuns. De Canadese band kiest voor een electrorockaanpak en lepelt zonder moeite de ene na de andere verwijzing omhoog. De nummers kennen vrijwel allemaal een elektronische basis en vanuit die basis worden links gelegd met uitwaaierende wavegitaren, krautrockachtige klanktapijtjes en eindigt de plaat op een manier die veel aan The Xx doet denken. Allemaal leuk en aardig. Zeroes QC is vakkundig in elkaar gezet en voor de hipsters onder ons is dit misschien wel een plaat waar lang naar is uitgekeken. Qua bezieling schiet de plaat echter tekort. De plaat blijft hangen in een pulserende massa van goede bedoelingen, maar de spanning wordt nooit lang vastgehouden. Suuns voert een achterhoedegevecht, waarvan slechts sporadisch momenten doorsijpelen die niet in een fractie van een seconde in de vergetelheid verdwijnen.

Zaterdag 13 November 2010 at 9:16 pm Geen reacties

Nothing Fits - Tyvek

Goed nieuws voor de bezoekers van deze site die last beginnen te krijgen van een herfstdepressie; vanaf heden is er een medicijn. Het werkt kortstondig, maar gedurende de gehele lengte van de plaat is er van een lusteloos en zwaarmoedig gevoel even geen sprake. De naam van dit medicijn heet Nothing Fits en de produktie ervan is in de vakkundige handen van Tyvek. Deze band is afkomstig uit het epicentrum van de muzikale medicamenten: Detroit. Tyvek maakt direct de bedoelingen duidelijk door met een zwaar gemuteerde versie van een Ramonesachtig nummer af te trappen met de titel 4312. Zanger Kevin Boyer zingschreeuwt in dat nummer "Four, Three, One Two!". Absolute gekte. Vervolgens gaat de plaat verder met enkele maniakaal aandoende ADHD-nummers die binnen de twee minuten zijn afgelopen. Nothing Fits geeft een enorme energie-impuls waar een paar dozijn energiedrankjes schril bij af steekt. Het inmiddels tot trio gereduceerde Tyvek heeft op deze tweede plaat echter ook oog voor een andere aanpak en laat met Outer Limits horen dat een nummer van vijf minuten ondanks een eenvoudige riff ook tot een goed einde kan worden gebracht. Dit medicijn is zonder recept verkrijgbaar bij de betere platenboer.

Vrijdag 12 November 2010 at 8:16 pm Geen reacties

The Black Keys @ Oosterpoort

Nooit geweten dat er twee Black Keys zijn. Wel dat het een duo is, maar niet dat er naast, of eigenlijk achter, Dan Auerbach en Patrick Carney nog twee muzikanten staan. Gisteravond wisselde de bezetting regelmatig af en hoewel er met vier man op het podium een voller geluid wordt ervaren, bevalt mij The Black Keys het beste als ze gewoon met z'n tweeën zijn en zich volledig overgeven aan hun rauwe kant. Het meest opvallendst is echter dat een band met een toch behoorlijk puristische aanpak zoveel hipsters op de been weet te brengen dat niet alleen De Oosterpoort uitverkocht is, maar ook nog een gooi wordt gedaan om volgend jaar de HMH vol te laten lopen.

Vrijdag 12 November 2010 at 10:05 am Geen reacties

Colinn. - Colinn.

Colinn. (dat puntje schijnt er bij te horen) is een Nederlandse band en heeft grootse plannen. Zangeres Jacky Kwast doet een beetje denken aan Dolores O'Riordan van de Cranberries en heeft regelmatig uithalen die meer thuis zouden zijn in een gothic metalband. Ze doet heel erg haar best om in de vijf nummers haar veelzijdige zangtalent te laten horen, maar strandt voornamelijk in goede bedoelingen. Deze promo ep is knap geproduceerd en de band laat horen dat het wel een riedeltje kans spelen. Toch klinkt Colinn. vooral als een concept dat bedacht is door een paar reclamejongens. We nemen wat leuke alternatieve bands uit de jaren '80 en polijsten dat met productionele hoogstandjes uit de jaren '90 en daarna zetten we er een paar kekke invloeden van wat hippe bandjes van de afgelopen jaren onder zoals The Killers en Interpol. Muziek uit het hoofd en te weinig uit het hart.

Woensdag 10 November 2010 at 7:58 pm Geen reacties

Unsilent Death - Nails

De plaat duurt niet eens een vol kwartier, maar lijkt uitputtend lang te duren. In dat kwartiertje worden alle sloophamers van stal gehaald en wordt de gehele buitenmuur vakkundig gesloopt en terwijl ze toch bezig zijn gaan de jongens van Nails ook nog even aan de slag met het zo zorgvuldig geconstrueerde tuinhuisje en de gehele achtermuur van de buren. Effectieve slopers, dat zijn het. Nails heeft met Unsilent Death een sloopmachine uitgevonden waar geen houden aan is. Dodelijke grindcoreriffs met snoeiharde hardcore. Het drietal heeft een zeldzame hoeveelheid agressie en haat in zich en weet dat op fenomenale wijze uit te drukken in tien moordende tracks. Vreemd genoeg is dit al de derde release van het album in korte tijd. Eerst als lp door de band zelf, daarna als cd door Six Feet Under Records. Aangezien beide versies binnen een mum van tijd allemaal verkocht waren, volgt nu een release op Southern Lord Records. Nails is nog lang niet uitgesloopt.

Dinsdag 09 November 2010 at 9:15 pm Geen reacties

Strychnine Dandelion - The Parting Gifts

Het begon zo onschuldig. Greg Cartwright (behoeft geen nadere introductie) en Coco Hames van The Ettes wilden samen een singletje opnemen en het daarbij laten. Hun tijd in de studio liep echter een beetje uit de hand. Voor ze het wisten hadden ze voldoende materiaal voor een heel album en omdat ze toch bezig waren nodigden ze direct een paar vrienden uit om mee te spelen. Voor ze het wisten stond er een soort van  garagerocksupergroep waarvan Dan Auerbach van The Black Keys nog het meest bekend is. Daarnaast deden nog een paar leden van The Ettes, Reigning Sound en The Raconteurs mee. Dat moet een geweldig album opleveren, maar dat valt toch een beetje tegen. Niet dat er veel mis is met Strychnine Dandelion, het staat vol met nummers met aangename garagerock, soul en country en uit de vingers van Greg Cartwright komt nu eenmaal zelden een matig nummer. Het is meer dat met al die namen de verwachtingen hoog gespannen zijn en als blijkt dat Strychnine Dandelion dan als een veredelde Reigning Soundplaat klinkt, dan is er eigenlijk niet zoveel aan de hand. Het geheel is niet meer dan de som der delen.

Zondag 07 November 2010 at 8:06 pm Geen reacties

Solve Et Coagula - The Secret

Terwijl de trein mij op hoge snelheid meeneemt naar een plaats waar ik eigenlijk niet wil zijn, luister ik voor de vijfde keer naar Solve Et Coagula. Onderwijl kijk ik naar buiten, zie in het duister slechts een paar vage lichtpunten in de verte en hoor de slagregens tegen de ruit aan slaan. Dit is de tijd van het jaar dat ik niet eens in dit land wil zijn en mijn heil liever zoek in zuidelijke streken. Niet dat het daar veel beter zal zijn, dat bewijst deze plaat van het uit Italië afkomstige The Secret wel. Zo te horen is het allemaal kommer en kwel. Niet dat er veel te verstaan is van de monotone zang van Marco Bertoldini, maar het gelaagde gitaarwerk en de voortjakkerde drums spreken voor zich. Door The Secret word ik meegenomen naar een land vol black metal waar enkele stadstaten vol doom, crust en post-whatever op constante voet van oorlog met elkaar leven. Solve Et Coagula doet beseffen dat het eigenlijk niet eens zo heel erg is om in alle vroegte het bittere herfstweer te moeten doorstaan om op een plek te belanden waar niet zo heel veel te beleven valt.

Zaterdag 06 November 2010 at 4:44 pm Geen reacties

Cheap Time + The Black Needles @ Vera

Vorig jaar speelde Cheap Time voor het eerst in Vera en dat werd bepaald geen sprankelend optreden. Gisteravond kon de band revanche nemen. Eerst was het uit Brazilië afkomstige The Black Needles aan de beurt om het handjevol publiek dat het herfstweer had doorstaan te vermaken. Dit lukte redelijk. The Black Needles wist de standaard garagerocknummers af te wisselen met onfrisse surfnummers en dat werkte goed. Ondertussen was er iets meer volk binnengedruppeld en ging Cheap Time van start. Het trio maakte een veel betere indruk dan de vorige keer, was duidelijk gegroeid en speelde de garagerocknummers met een hoog powerpopgehalte en een rudimentaire glamrocktik met verve. Na twee geweldige platen en dito optreden wordt het tijd dat de band bekend wordt bij een groter publiek. Check deze band voor zover je dat nog niet gedaan hebt!

Vrijdag 05 November 2010 at 10:01 am Geen reacties

Lines In The Sand - Coke Bust

Uit Washington DC komen verrot veel goede hardcorebands. Al jaren. Geen wonder dat de plaat van Coke Bust niets onderdoet voor de vele voorgangers uit dezelfde stad. Coke Bust klinkt precies zoals je van een goeie harcorepunkband mag verwachten. Er staan op Lines In The Sand daarom ook geen verrassingen. Geen buitennissigheden, gewoon recht in je gezicht uitgespuugde hardcorepunk dat luid, rauw, smerig en agressief is. Ook op de zang is niets aan te merken. Het grote minpunt van de cd is de kwantiteit. Het is ondoenlijk om 33 nummers achter elkaar hier naar te luisteren. Coke Bust heeft namelijk niet alleen de lp Lines In The Sand in zijn geheel op deze plaat gezet (dan zit je al op 17 nummers), maar er vervolgens nog eens 16 nummers met eerder verschenen singles, ep's en demo opnames achteraan geplakt. Je hebt dan wel direct alles wat er van deze band op plaat verscheen op een schijfje staan. Het is op dat moment zaak om niet direct je neus in de hele berg poeder te drukken, maar bescheiden te beginnen en de dosering langzaam verhogen.

Donderdag 04 November 2010 at 8:27 pm Geen reacties

Awe - Shaking Godspeed

Terwijl ik me begin dit jaar rot liep te vervelen tijdens Noorderslag en aan het eind van de avond slechts 2 bands had gezien die me wisten te boeien, blijkt dat ik een derde band aan dat rijtje had kunnen toevoegen. Ook Shaking Godspeed speelde namelijk op Noorderslag en die band blijkt op basis van de zojuist verschenen debuutplaat Awe de moeite meer dan waard. Shaking Godspeed is in beginsel een bluesrockband en dat gegeven is weliswaar schrikken, wie wil er immers naar blanke, blues spelende mannen luisteren, maar de uitvoering is een stuk spannender. De band komt uit de Achterhoek waardoor ik me voor kan stellen dat Awe in een schuur is opgenomen. Zo klinkt het tenminste wel. Een soort garagesound, maar dan tussen het hooi en met de stank van koeienmest dat bijna uit de speakers komt. Op de momenten dat de band zowel de blues- als de rockbenadering los laat leveren de fraaiste muzikale wendigen op. Dan klinkt de band alsof het zelf ook verbaasd is dat het zo'n nummer heeft opgenomen. Toch kiest Shaking Godspeed er ook vaak voor om op safe te spelen, een beetje bang de controle te verliezen in vreemde experimenten. Als de band er in slaagt om die 'wat de boer niet kent dat vreet die niet' mentaliteit helemaal los te laten, kan dat zo maar een geweldige plaat opleveren. Met Awe is de band in ieder geval al halverwege.

Woensdag 03 November 2010 at 9:10 pm Geen reacties

We Tell Them Tonight - AC Berkheimer

AC Berkheimer bouwt de spanning langzaam op. Eerder dit jaar was er een te downloaden ep en voor degenen die dit gratis voorgerechtje wel kunnen waarderen, is er nu een lp met downloadcode. De cd als geluidsdrager hoeft voor deze Rotterdamse band niet meer. Ik mag ze wel, bands die tegen de stroom in roeien. Soms tegen beter weten in. AC Berkheimer vaart wel in een zee van shoegaze, dreampop en new wave. Melancholische nummers die een beetje voortkabbelen worden afgewisseld met venijnige nummers waarin het ineens gaat stormen en waarbij noisegolven tegen de romp aan beuken om vervolgens het hele dek te overspoelen. Als de storm is gaan liggen staat AC Berkheimer nog fier overeind. Op We Tell Them Tonight neemt de dromerige zang dan het voortouw. Maar nooit voor lang, want de volgende storm is weer in aantocht. Zo schommelt de plaat heen en weer. Tussen heftig en ingetogen. Tussen vrouwelijke en mannelijk zang. We Tell Them Tonight is op die wijze een prachtig uitgebalanceerd album geworden, een plaat waar de fervente cd-koper een platenspeler voor aan zou willen schaffen.

Maandag 01 November 2010 at 8:02 pm Geen reacties

Grinderman @ Oosterpoort

Van enige opwinding vooraf was deze keer geen sprake. Wilde in het verleden een optreden van Nick Cave iets zijn waar ik echt naar uitkeek, tegenwoordig is het meer een verplicht nummer. Nick Cave komt voor het eerst sinds jaren weer eens optreden in Groningen, dus ga ik er maar heen. Ik heb gewoon niet zoveel met Grinderman en vind de platen die Nick Cave met zijn Bad Seeds de laatste jaren maakt goed te pruimen, maar geen moment echt bijzonder. Dat was in het verleden wel anders. Het is dus erg wennen als Nick Cave zijn Grindermannummers zingt en ik de tekst niet woord voor woord ken. Helemaal wennen is het als Nick Cave de geboren entertainer speelt en het publiek liefst vier maal aanspoort toch vooral gezellig mee te klappen. Het zijn momenten waar ik het liefst weg zou willen lopen, maar als verstokte Nick Cave fan toch maar blijf staan. Dat er net op die momenten een grote beker bier in mijn handen wordt gedrukt helpt daarbij ook. Grinderman live is zoals ik de platen van Nick Cave van de afgelopen jaren gelaten onderga. Nooit slecht, maar zelden bijzonder. De vier oude mannen rocken hard en doen dat vol overgave, ze geven geen kans op verveling, maar zeker de helft van de nummers hoort tot de zwakste nummers die Cave heeft geschreven en dat doet een concert geen goed.

Maandag 01 November 2010 at 11:45 am Drie reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed