My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky - Swans

Michael Gira schept er een kennelijk genoegen in zijn fans te laten wachten. Dertien jaar nadat hij bij Swans het licht uit deed, verschijnt er toch weer een Swans album. Weken duurde het voordat het door mij bestelde exemplaar bij Gira's platenlabel Young God Records de oversteek wist te maken. Er gaat namelijk geen plaat de deur uit zonder handtekening van Michael Gira. Aangezien hij aan het touren was moest het zetten van al die handtekeningen maar even wachten. My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky is het wachten waard geweest. De plaat is ontegenzeggelijk een echte Swansplaat geworden. Niet zo loodzwaar als het werk uit de jaren '80, toch mijn favoriete Swansperiode, maar nog steeds traag, angstaanjagend, deprimerend en daarnaast droger dan ooit. Het gebrek aan vrije wil is een thema dat op iedere Swansplaat in diverse verschijningsvormen naar voren komt. Zo ook hier. Tevens worden religieuze thema's aangesneden. “Here is my hand/now drive the nail in/Here is my tongue/now cut off my sin”. Gira's wereldbeeld is nog altijd gitzwart. De plaat is naast een reguliere versie ook verkrijgbaar als dubbel cd met op de tweede cd een 46 minuten lange interpretatie van het gehele album, een aaneengeregen oerversie, met een andere hoes.

Donderdag 28 Oktober 2010 at 6:48 pm Geen reacties

Kill City - Iggy Pop & James Williamson

Tussen de periode waarin The Stooges weer eens uit elkaar spatte en Iggy Pop met behulp van David Bowie zijn solocarriere op de rails kreeg, verbleef Iggy Pop een tijdje in een gekkenhuis. Rond die tijd nam hij samen met voormalig Stoogesgitarist James Williamson de lp Kill City op. Dat was in 1975. Pas twee jaar later weet het duo een deal te maken waardoor de lp ook werkelijk uitkomt. Na verloop van tijd is Kill City op allerlei vage labels op zowel lp als cd opnieuw uitgebracht. Ik heb zelf een cd van Kill City van een dubieus Frans label in de kast staan. Door dat label wordt de plaat gezien als een Stoogesalbum inclusief enkele extra Stoogestracks die niets met de opnames van Pop en Williamson te maken hebben. De geluidskwaliteit is zeer matig. Dat kan niet gezegd worden van deze op Bomp Records opnieuw uitgebrachte versie van Kill City. James Williamson heeft de taak op zich genomen om de plaat te laten klinken zoals het eigenlijk bedoeld was. Iggy Pop zingt alsof hij ieder moment mentaal kan instorten en dan is hij immer op zijn best. Muzikaal gezien gebeurt er weinig opzienbarends, al zit er geen zwak nummer tussen. Kill City heeft na 35 jaar eindelijk de release gekregen die het verdient.

Dinsdag 26 Oktober 2010 at 9:40 pm Geen reacties

Steve Ignorant @ Vera

Crass heb ik nooit zien optreden en als ik dan meteen met de billen bloot moet, ik heb er zelfs geen platen van. Aan beide omissies is gisteravond een eind gekomen. Min of meer dan, want Crass trad niet op in Vera, maar wel zanger Steve Ignorant die met band Crassnummers speelde. Dit alles naar aanleiding van de reissue van de klassieke punkplaat The Feeding Of The 5000. Het was vooral nostalgie in een half gevuld Vera gisteravond. Ik kan me voorstellen dat Crass 30 jaar geleden stukken intenser en radicaler voor de dag kwam, anders zou de band nooit aan de legendarische status zijn gekomen die het al jaren heeft. Nostalgie of niet, de eerste twee platen van Crass zijn samen met een Crass t-shirt aangeschaft. Autonome punk dient te allen tijde gesteund te worden, zeker in populistische tijden als de onze.

Maandag 25 Oktober 2010 at 2:24 pm Eén reactie

Play It Strange - The Fresh & Onlys

Het is altijd even afwachten als een band uit San Francisco een album begint met een nummer dat The Summer Of Love als titel heeft. De opener heeft weliswaar een hoog jaren '60 gevoel, maar het hippie-alarm gaat niet af. Play It Strange heet het album en die benadering is The Fresh & Onlys wel toevertrouwd. Deze derde plaat van de band doet vreemde dingen met de luisteraar. Zanger Tim Cohen heeft een vlak stemgeluid, maar weet omdat de zang met een beetje galm midden in de mix zit toch te raken. Play It Strange staat vol met verschillende lagen die boven op elkaar gestapeld zijn en door elkaar heen lopen. Er valt steeds iets nieuws te ontdekken. Deze wall of sound aanpak met overdonderende garagerock- en psychedelische vibes kent een hoog popgehalte. Play It Strange kent geen enkel zwak moment. Vanaf het begin is het raak en wordt het ene hoogtepunt met het andere afgewisseld. De nummers doen nauwelijks voor elkaar onder, maar Fascinated en afsluiter I'm A Thief zijn vooralsnog mijn favoriete nummers op deze bijzondere plaat. Dankzij de derde plaat van The Fresh & Onlys is het bestaan een fractie minder ondragelijk geworden.

Zondag 24 Oktober 2010 at 5:54 pm Geen reacties

The Black Ark Years. The Jamaican 7"s - Lee Scratch Perry & Friends

Van Lee Scratch Perry zijn in de loop der jaren zoveel verzamelplaten verschenen dat het lastig wordt het kaf van het koren te scheiden. Hier is er echter eentje die direct kan worden aangeschaft. Deze dubbel cd concentreert zich op de vele samenwerkingsverbanden van meneer Perry. De Meester zit hierbij voornamelijk achter de knoppen in zijn Black Ark studio, al staan er ook een paar nummers tussen waar hij zelf de uitvoerende artiest is. De 44 nummers zijn allemaal officieel alleen in Jamaica verschenen en buiten het eiland dus nauwelijks verkrijgbaar. The Black Ark Years. The Jamaican 7"s beslaat de periode van 1974 tot en met 1978. De eerste cd met nummers uit 1974, 1975 en 1976 kent de meeste experimenten en is daarom een stuk interessanter dan de tweede schijf waar meer conventionele, voor zover die term van toepassing mag zijn bij Lee Perry, reggaenummers op staan. Lee Scratch Perry, even geniaal als gek, stak niet veel later de fik in zijn studio en wenste niet meer in Jamaica te wonen. Hij maakte daarna nog een handjevol geweldige platen, maar zijn creatieve piek beleefde hij tijdens de jaren in The Black Ark studio.

Zaterdag 23 Oktober 2010 at 9:44 pm Geen reacties

One For The Road - Paceshifters

Het gaat er regelmatig vrij hard aan toe op de debuutplaat van Paceshifters. Dit uit Overijssel afkomstige trio trekt ondertussen al volle zalen. Zo was afgelopen weekend hun optreden en tevens cd-presentatie in Het Burgerweeshuis in Deventer stijf uitverkocht. Zelfs Paul Bosvelt had de moeite genomen te checken wat er hier aan de hand was. Aan aandacht in de media geen gebrek. Is er hier dan echt iets bijzonders aan de hand? Paceshifters speelt recht toe recht aan punk 'n roll. Denk dan vooral aan Motörhead en Supersuckers met de aantekening dat Paceshifters zichzelf nog wat voorzichtige genre-overschrijdende uitstapje veroorlooft. Uitstapje die One For The Road goed doen. Er is op deze plaat verder niets opmerkelijks aan de hand. De ene band krijgt nu eenmaal meer aandacht dan de andere en of dat op basis van het songmateriaal terecht is, is kennelijk niet relevant. One For The Road is een leuke, recht voor zijn raap rockplaat met een wel erg schone productie. Een beetje zoals Paul Bosvelt voetbalde; vol inzet zonder dat er iets bijzonders te zien was, maar als hij eens niet meedeed werd hij node gemist. Check maar eens in welk jaar Bosvelt vertrok bij Go Ahead Eagles en wanneer die prachtclub degradeerde.

Vrijdag 22 Oktober 2010 at 9:55 pm Vijf reacties

The Defrosting Of ... - Demon's Claws

Na drie jaar van relatieve stilte komen mijn favoriete Canadese garagerockers die luisteren naar de naam Demon's Claw weer met een nieuwe plaat. The Defrosting Of... heet de plaat. Naar verluid was de oorspronkelijke titel The Defrosting Of Walt Disney, maar na het inwinnen van juridisch advies is de naam in de titel komen te vervallen. Een aantal eerder verschenen singles zijn aangevuld met enkele gloednieuwe nummers. Deze derde Demon's Claws is net als de voorgangers van grote klasse. De band lijkt niet meer achtervolgd te worden door de duivel, maar is ondertussen lang en breed ingehaald en aanvaardt dat lot lijdzaam. De dronken razernij heeft plaatsgemaakt voor een nog lang niet verwerkte kater de volgende avond. Minder panisch, maar zwaarmoedig, naargeestig en af en toe ook weer verdacht lichtvoetig. De knappe combinatie van losjes gespeelde country, blues, psychedelica en garagerock heeft een spookachtig goede plaat opgeleverd. Op de volgende plaat verwacht ik een waar pact met de duivel. Ik zal er met satanisch genoegen op wachten.

Woensdag 20 Oktober 2010 at 9:21 pm Geen reacties

50 - V/A

Het in Rotterdam residerende Stardumb Records heeft van zijn vijftigste release een hele speciale gemaakt. Een dubbel lp (inclusief alle tracks op cd), met de logische titel 50, met veertien bands erop. Iedere band heeft twee gloednieuwe nummers aangeleverd. Een eigen nummer en een cover van een andere band waarvan Stardumb ooit een plaat van heeft uitgebracht. Het levert een gevarieerd album op met bijvoorbeeld een door El Pino & The Volunteers uitgevoerde cover van wijlen Nathaniel Mayer, de soullegende uit Detroit. Verder leveren bands als Accelerators, The Apers, Peawees, The Stilettos en Sonic Dolls prima werk aan. De release party vond afgelopen weekend plaats, waar naast een paar bands die ook op deze plaat staan ook ondermeer Dead Elvis & His One Mand Grave en de nieuwe band van Jerry Hormone (The Apers) en Elle Bandita met de vreemde naam Anne Frank Zappa stonden. Da's vast een leuk feestje geweest. De plaat is hier te bestellen voor 20 euro. Voor wie van die prijs schrikt zijn daar nog andere platen voor een veel schappelijke prijs aan te schaffen.

Dinsdag 19 Oktober 2010 at 10:14 pm Geen reacties

Man No Die - Bola Johnson

Tegenwoordig woont hij in een buitenwijk van Lagos, maar er was een tijd dat hij volop in de belangstelling stond in eigen land. Buiten Nigeria zullen er niet veel mensen zijn die van Bola Johnson of zijn muziek hebben gehoord. Dankzij deze release door Vampisoul kan daar een beetje verandering in komen. Beter laat dan nooit toch? Halverwege de jaren '60 maakte een piepjonge Johnson deel uit van de highlifescene in zijn land. Typisch Afrikaanse muziek en tijdens de eerste nummers op deze 22 tracks tellende verzamelplaat trompettert Johnson er lustig op los. Daarna begint het een stuk interessanter te worden. Er komt steeds meer blues, proto-afrobeat en vooral funk om de hoek kijken, waardoor de tropische stampers steeds heter en pittiger worden. Tegen het eind van het decennium zijn Johnsons muzikanten die de Easy Life Top Beats worden genoemd, dusdanig op elkaar ingespeeld dat de vonken er bijna vanaf vliegen. Daarna gebeurt er niet veel meer met de muzikale carriere van Bola Johnson. Een relatief korte carriere met een paar hoogtepunten die op deze plaat zijn te horen.

Maandag 18 Oktober 2010 at 8:59 pm Geen reacties

Favorite Amongst Thieves - The Boys And Crash

Het botst lekker binnen The Boys And Crash. Deze band is in naam weliswaar Nederlands, maar bestaat naast twee landgenoten ook uit een Amerikaan en een Canadees. Daarmee mag de band bedankt worden dat de Amerikaan de zang voor zijn rekening neemt, waardoor men gespeend blijft van akelig Engels met een Nederlands accent. Met de strot van zanger Victor zit het sowieso wel goed. Denk daarbij vooral aan een goed doorleefde hardcorezanger. Daar botst of zeg maar gerust, knalt de band verder. Het is vooral old school punk wat de band speelt, maar daar wordt wat hardrock overheen gestrooid. The Boys And Crash is voornamelijk hard in de goede zin van het woord. Wat meer diversiteit was wenselijk geweest. Op Favorite Amongst Thieves kan de neiging hetzelfde trucje zonder al teveel variatie constant te herhalen met mate onderdrukt worden, maar vlak voordat het allemaal doorzichtig lijkt te worden is de plaat al afgelopen. Een goede timing is het halve werk. De band heeft zijn statement gemaakt en uiteindelijk een positieve indruk achtergelaten. Een mooi ongeluk is niet lelijk.

Zondag 17 Oktober 2010 at 12:37 pm Geen reacties

Wheels On Fire @ Vera

Wat een heerlijk bandje is dat Wheels On Fire toch. Na een paar geweldige platen weet de band ook live direct de toon te zetten. Een drummer, twee gitaristen die ook de zang voor hun rekening nemen en een leuke dame met een orgel. Een set met aanstekelijke garagepopnummers dat geen moment stil valt. Van dit soort bands zou ik dus graag pagina's lange interviews en achtergrondverhalen willen lezen in bijvoorbeeld Oor. De realiteit wil echter dat een band als Wheels On Fire slechts door een enkeling op de juiste waarde geschat wordt. Misschien maar beter ook, nu hoeft niemand in de rij te staan om bier te halen en een deel van het concert te missen. De band speelt nog twee keer in Nederland. Vandaag in Haarlem en morgen in Venlo.

Donderdag 14 Oktober 2010 at 09:58 am Vier reacties

Fantastic Explanations (And Similar Situations) - Cheap Time

Er zijn bands die een carriere lang steeds dezelfde plaat maken, met hier en daar een paar niet altijd even subtiele aanpassingen en er zijn bands die iedere plaat iets nieuws proberen. Tot die laatste categorie bands blijkt Cheap Time te horen getuige het tweede album Fantastic Explanations (And Similar Situations). Nou is iets nieuws niet per definties ook iets beters. Je zou de bands de kost moeten geven die enthousiast met een hele nieuwe plaat komen die volkomen ruk blijkt te zijn. Bij Cheap Time ligt dat anders. Fantastic Explanations (and Similar Situations) heeft wel even tijd nodig, want na twee keer draaien blijft er nog weinig hangen, maar daarna treedt het gistingsproces langzaam maar zeker in werking. Het tempo wordt op het nieuwe album teruggeschroefd en van het jeugdige enthousiasme dat op het debuut werd gekoesterd is weinig meer over. In de zang en in de nummers van Jeffrey Novak klinkt berusting, verveling en walging, maar vooral een flinke dosis zelfvertrouwen als het gaat om goed geschreven en fraai uitgevoerde nummers vol garagerock, powerpop, indierock en classic rock. Een welkome verrassing van Cheap Time.

Woensdag 13 Oktober 2010 at 3:30 pm Geen reacties

Knupperpouf - Knupperpouf

Nicolette Lie is van vele markten thuis. Van orgine is ze drummer, maar tevens componist, tekstschrijver en op haar vier tracks tellende ep is ze verantwoordelijk voor alle instrumenten. Alleen de zang heeft ze uitbesteed. Dat onderdeel ligt in de bekwame handen van Julia P. Herschheimer die tegenwoordig liever door het leven gaat als Julia P. Het project van Lie en P. heet Knupperpouf en bevalt dusdanig goed dat er een heel album op stapel staat. Goed idee, want de vier eerste nederlandstalige indiepopnummers smaken naar meer. De sfeer op de plaat is lekker laid back met een gezonde dosis melancholie. Iets minder controle en een paar momenten met onverwachte missers zouden de nummers wellicht nog veel levendiger maken. Nergens wordt er echter te zwaar aangezet of overdreven duidelijk gemaakt dat beide dames de zaken volledig onder controle hebben.

Dinsdag 12 Oktober 2010 at 9:53 pm Eén reactie

Passage To The Puzzle Factory - Asylum On The Hill

Asylum On The Hill is de band van de gitarist van Hermano. Als die band even niets te doen heeft, trommelt Dave Angstrom een paar mannen op om aan de slag te gaan met Asylum On The Hill. Nou wil het geval dat Hermano even op een laag pitje staat aangezien de zanger bezig is om ouwe koeien uit de sloot te halen uit de periode dat hij nog wel relevante muziek wist te maken. Namelijk uit de begintijd van Kyuss en da´s best lang geleden. Geen nood, we hebben immers Dave Angstrom nog. Dave wil nog steeds lekker stonerrocken met z´n matties en verveelt daarom de luisteraar liefst achttien nummers lang. Achttien nummers waarin elk stonerrockcliché uitvoerig wordt uitgemolken. Tot op de laatste druppel, moeten de mannen gedacht hebben. Knappe jongen die deze plaat helemaal uit weet te zitten. Die kan zich direct bovenaan de heuvel melden, waar hopelijk een paar stonerrockveteranen zitten opgesloten zonder uitzicht ooit vrij te komen.

Maandag 11 Oktober 2010 at 9:23 pm Geen reacties

Mixed Race - Tricky

Ik schaf nog steeds iedere nieuwe plaat van Tricky trouw aan, maar moet ook tot de conclusie komen dat er nu weliswaar een rijtje  cd's van de man in de kast staan, maar dat ze er nog nauwelijks uitkomen. Een paar keer luisteren, instemmend knikken en daarna dreigen de platen in de vergetelheid te raken. Tijd dus om een Tricky-marathon te beginnen en de cd's te sorteren op hun impact. Ben benieuwd hoe hoog Mixed Race in die lijst zal eindigen, al lijkt een toppositie op dit moment ver weg. Tricky is ondertussen in Parijs gaan wonen, de stad waar noord en zuid samenkomen. Op zijn nieuwe plaat is dat goed te horen. Er komen allerlei stijlen samen en de muzikanten komen uit verschillende windstreken. Mixed Race is eigenlijk een verzameling losse tracks waar nauwelijks enige samenhang in valt te ontdekken. Tricky bladert snel door een aantal stijlen en thema's, laat zien wat hij er mee kan doen en dat is het dan. Binnen een half uurtje is het gepiept en Tricky laat de plaat abrupt eindigen alsof hij er ineens geen zin meer in heeft.

Zondag 10 Oktober 2010 at 10:16 pm Geen reacties

Males - Intelligence

Nadat hij vrijwel alle albums van zijn band Intelligence helemaal zelf had ingespeeld, heeft Lars Finberg dit maal gekozen om de leden van de band waar hij mee tourt uit te nodigen om hun instrumenten ook in de studio te gebruiken. Als hij dan toch voor een andere aanpak kiest, dan maar direct het lo-fi geluid de deur uit en kiezen voor een heldere productie. Voor de rest verandert er eigenlijk niet zo veel, Males is ontegenzeggelijk een echte Intelligenceplaat geworden met de kenmerkende droge drums. Finberg heeft meer ruimte gekregen om zich te concentreren op het vocale gedeelte en maakt daar volop gebruik van. Voor zijn doen tenminsten, want echte uitspattingen worden vermeden en zouden ook niet passen op een Intelligenceplaat. Net als Deuternomy en Fake Surfers balanceert ook Males constant op de grens van garagerock en post-punk. Feitelijk wordt de lijn voortgezet die Finberg ooit eens met zijn band is begonnen, al is de aanpak aanzienlijk veranderd en het popgehalte verder omhooggeschroefd. Geen opzienbarende release derhalve, maar wel een hele logische.

Zaterdag 09 Oktober 2010 at 11:18 am Geen reacties

Wasting Time - Loud Squirt

Ze zaten er al een tijdje op te broeden, maar nu is het er dan toch echt. De eerste single van de garagepunkers van Loud Squirt. Al eerder waren er op uw favoriete site lovende woorden te lezen over deze band. De verwachtingen waren daarom toch vrij hoog gespannen of het vuur en de waanzin niet alleen op het podium tot uiting komen, maar ook als ze geperst zijn op een stukje vinyl. Wederom weet Loud Squirt niet teleur te stellen. De vier nummers op single  Wasting Time grijpen je direct bij de strot en weigeren vervolgens los te laten. De band zoekt duidelijk de grenzen op en rekken die vervolgens een flink eind uit zonder compleet over de top te gaan. Er zijn ongeveer 200 exemplaren van deze single, dus wees er snel bij. Over een paar jaar is dit een zeer gewild item op ebay. Bestellen kan hier.

Woensdag 06 Oktober 2010 at 10:08 pm Geen reacties

Phosphene Dream - The Black Angels

We blijven nog even in de psychedelische hoek. Een hoek waar het nog steeds goed uit te houden is, zeker als er een plaat van The Black Angels langs komt. Begin van het jaar zag ik de band in Vera en was direct verkocht. Het zijn vooral de dreigende en immer doormalende drums in combinatie met de onheilspellende, rustige zang die het 'm doen. Op Phosphene Dream lijkt het of de band iets minder zwaar op de hand is geworden en maakt af en toe uitstapjes naar een wel heel erg retrogeluid. Nummer True Believers lijkt rechtstreeks uit de jaren '60 geteleporteerd te zijn bijvoorbeeld. Phosphene Dream is daarom niet zo overweldigend als de eerste helft van debuut Passover uit 2006, maar stelt toch geen moment teleur. Het gevaar en daardoor ook de spanning die zo kenmerkend is voor Passover en in minder mate voor Directions To See A Ghost is op deze derde een stuk minder, maar het komt de afwisseling wel ten goede. Af en toe neigen de nummers bijna gewone popliedjes te worden. Een iets meer eigenwijze aanpak had wellicht een nog beter album opgeleverd.

Dinsdag 05 Oktober 2010 at 8:04 pm Geen reacties

White Noise Sound - White Noise Sound

White Noise Sound is een sextet uit Wales en doet op zijn debuutplaat met dezelfde titel exact wat men van een band met deze naam verwachten. Er wordt een lading noise over de luisteraar uitgestort met een fikse pyschedelische tik. Intens en hypnotiserend. Als losstaande entiteit bezien is dit een uitstekende plaat, er is echter een flinke maar. Dit soort platen zijn al gemaakt en vaak nog net iets beter ook. Denk daarbij vooral aan de platen van Spacemen 3 ruim 20 jaar geleden. White Noise Sound heeft de plaat gemaakt die Spacemen 3 zou maken als die band anno 2010 nog zou bestaan. Wellicht is dit zelfs een verkapte Spacemen 3 plaat, want Pete Kember van die band heeft een behoorlijke vinger in de pap gehad bij de tot standkoming van deze plaat. Wat dat betreft is White Noise Sound erg retro bezig, maar die gedachten verdwijnen al snel tijdens het luisteren naar de plaat. Uiteindelijk krijgt de luisteraar namelijk een aangename sonische trip te verwerken met de broodnodige noise-erupties.

Zondag 03 Oktober 2010 at 8:37 pm Twee reacties

Personal Life - The Thermals

De scherpe randjes zijn er af en het venijn is voor het grootste gedeelte ook verdwenen. The Thermals doet zijn best om ieder album met eenvoudige middelen toch heel anders te laten klinken dan de vorige albums. Personal Life is inmiddels de vijfde plaat van deze band uit Portland, Oregon en is de meest afwijkende plaat van de vijf. De band kiest voor popmuziek, midtemposongs en een kraakheldere produktie. Hier is wat de energie en woede betreft geen punkband te horen en ook de garage is overgeslagen. Men is rechtstreeks de lift ingegaan, die niet eens naar pis stonk, en heeft in een studio met airconditioning Personal Life opgenomen. Een popplaat over relaties en communicatie op persoonlijk niveau. In opener I'm Gonna Change Your Life is met een beetje kwade wil nog een psychopaat te horen, maar gaandeweg de plaat lijkt men elkaar na het nemen van de nodige relationele hobbels toch beter te begrijpen en groeit het wederzijdse begrip en de liefde voor elkaar. In die zin is Personal Life een bijzondere Thermalsplaat geworden, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de vier platen die de band hiervoor opnam.

Zaterdag 02 Oktober 2010 at 7:46 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed