A Real Cool Time Revisited - V/A

Gedurende een deel van de jaren '80 was er sprake van een levendige garagerockscene in het zuiden van Zweden. De ene na de andere band liet zich inspireren door bands uit de jaren '60 en roerden daar een stevige dosis punk doorheen. The Nomads is de meest bekende naam uit die scene, maar ook een band als Leather Nun mocht op kleinschalige belangstelling uit het buitenland rekenen. Voor de meeste bands gold echter dat ze heel even wereldberoemd in een deel van Zweden waren. Op deze verzamelplaat van Zweedse garagerockbands uit die tijd wordt de aftrap verricht door The Nomads, maar laten ook andere bands horen dat die Zweedse scene veel fraais heeft opgeleverd. Liefst veertig tracks staan er op deze dubbel cd en de meeste zijn van een bijzonder hoog niveau. De garagerockliefhebber kan weer een plaat toevoegen aan de lijst van must-haves. De samenstellers van A Real Cool Time Revisited hebben het voor elkaar gekregen om een definitief overzicht van de Zweedse garagerock uit de jaren '80 in 40 nummers op twee platen te zetten. Inclusief liner notes en afbeeldingen van de hoesjes van alle singles. Een vette aanrader.

Donderdag 30 September 2010 at 8:37 pm Geen reacties

Grinderman 2 - Grinderman

Vroeger kon ik echt uitkijken naar een nieuwe plaat van Nick Cave. Tegenwoordig kan ik alleen nog maar huiveren als er wordt aangekondigd dat Nick Cave met een nieuwe plaat komt. "Als het maar geen plaat wordt dat slechter is dan Nocturama", is meestal de eerste gedachte die opkomt. Jarenlang een held en dan langzaam afglijden naar een niveau dat nog steeds redelijk hoog ligt, maar aanzienlijk lager dan ik al die jaren aan gewend ben geraakt. Met deze tweede plaat van Grinderman is het niet veel anders. Best leuk, maar een onuitwisbare indruk maakt het geen moment. Hoewel alle Cave-onderdelen aanwezig zijn, lijkt het of ze rechtstreeks uit de kast zijn getrokken en zonder liefde, passie of zelfs haat op de plaat zijn gezet. Eigenlijk laat de plaat mij volledig onverschillig en dat vind ik best erg. Wat mij betreft mag Nick Cave 5 jaar lang geen platen opnemen om daarna terug te komen met een plaat waarop al zijn opgespaarde briljante ideeën in één lange tirade tot uiting komen. Tot die tijd doe ik het wel met de vele prachtplaten die hij in de loop der jaren heeft gemaakt. 2015 wordt het jaar van Nick Cave.

Dinsdag 28 September 2010 at 9:28 pm Geen reacties

It's Good To Hate... - Police Bastard

Een recessie, kapitalisten die steeds verder gaan om hun zakken te vullen, regeringen die wereldwijd angst proberen te verspreiden en politieke bewegingen die steeds meer tegenover elkaar staan in plaats van met elkaar samen te werken. Oh ja, ook sterft er iedere zes seconden een kind van de honger. Kortom, genoeg zaken om je druk over te maken, maar een grote tegenbeweging met een muzikaal uithangbord is in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig zijn er nog genoeg punkbands die zich hierover nog steeds kwaad maken en de wereld een spiegel proberen voor te houden. Een druppel op een gloeiende plaat, maar iedere vloedgolf is ooit begonnen met een druppel. Het uit Birmingham afkomstige Police Bastard windt er op de ep It's Good To Hate... geen doekjes om. Zeventien minuten van woede, verzet en rancune. Aan het eind van de plaat is er natuurlijk nog helemaal niets veranderd, maar het lucht wel op. Als bonus zit er een dvd bij live opnames van een punkband met het hart op de juiste plaats. Verkrijgbaar bij Iron Man Records.

Maandag 27 September 2010 at 8:06 pm Geen reacties

Loud Squirt + The Vicious Teens + The Junohoos @ Vera

Drie garagerockbands betekent een volle bak voor Vera's kelderbar. Als eerste was gisteravond The Junohoos aan de beurt. Een stel oudere jongeren met gelukkig een iets jongere dame in de gelederen. Deze Groningers maken een prima indruk met afwisselende, catchy garagepopnummers met een rauwe rand. The Vicious Teens komt iets fletser voor de dag. Muzikaal gezien steekt het weliswaar heel aardig in elkaar, maar de zang kent nauwelijks enige bezieling. Geen hoogvliegers, deze Drenten. Allemaal leuk en aardig, maar het borrelt en gist al een tijdje in Groningen en daar is Loud Squirt voor verantwoordelijk. Deze band is zich in een korte periode spectaculair aan het ontwikkelen en deze avond presenteert het trio de eerste single. Alsof alle optredens voorafgaande aan dit optreden als onschuldig voorspel moeten worden gezien, gaat de band van start. Vol bezieling worden de garagepunknummers het publiek in geslingerd. Nee, gesmeten! Loud Squirt is duidelijk van plan geen enkele gevangene te nemen in dit Groningse punkhol. Ontsnappen is niet mogelijk, slechts totale overgave is de enige overgebleven optie. Wat een verbluffend superieure garagepunkband!

Zondag 26 September 2010 at 8:51 pm Geen reacties

Fifteen - Super Wild Horses

Fifteen heet de debuutplaat van Super Wild Horses en dat vind ik dan een merkwaardige titel. Waarom heet deze plaat Fifteen? Na een beetje googlen vond ik in een interview met de band het antwoord. Amy Franz en Hayley McKee ontmoetten elkaar op vijftienjarige leeftijd. Vandaar. Zo simpel kan het zijn. Super Wild Horses is dus een duo en zijn ze de garage zo te horen niet uit geweest. Zesentwintig minuten duurt Fifteen en dat is precies genoeg om volledig te overtuigen. De aanpak van het tweetal is heerlijk primitief, alleen de basisingrediënten worden gebruikt. De riffs zijn aanstekelijk, er wordt geen slag te veel geslagen op de drums en beide dames nemen de vocalen voor hun rekening. Het werkt allemaal wonderwel op deze plaat, die geen moment klinkt alsof er slechts twee muzikanten bezig zijn. De simpele en doeltreffende garagepop kent diverse invalshoeken. Van jaren '60 girlgroups tot aan een nummer als Degrassi dat meer weg heeft van een demonummer uit de begintijd van Joy Division. De repeatknop op de cd-speler staat standaard ingedrukt als Fifteen wordt gedraaid.

Zaterdag 25 September 2010 at 2:16 pm Geen reacties

First Blood - Nobunny

Iedereen heeft een uitlaatklep nodig. De kunst is om je uitingen te kunnen kanaliseren. Justin Chamlin heeft daarvoor zijn alter-ego Nobunny nodig. Daar mag de mensheid best blij mee zijn, want had hij deze uitlaatklep niet had gehad dan was er vast weer iemand aan de eindeloos lijkende rij van mannen toegevoegd die hun vrouw en kinderen slaan of op een dag met een uzi op kantoor verschijnen. Laat Justin daarom maar gewoon in zijn onderbroek op een podium staan, terwijl hij zijn gezicht verstopt achter een konijnenmasker. Zeker als hij waanzinnige mix maakt van garagerock, punk en bubblegumpop. First Blood is zijn tweede officiële plaat. We tellen de vele cdr's, cassettes en uitgebrachte live-opnames voor het gemak even niet mee. Op deze plaat is duidelijker dan live te horen dat de band Nobunny in staat is erg aanstekelijke nummers te maken. Nummers waarin openlijk wordt gerefereerd aan talloze nummers van andere bands die in de loop der jaren zijn verschenen. Nobunny weet van alle prikkels en aanwezige waanzin iets nieuws te creëren en is zo vriendelijk dat met de wereld te willen delen. Dat kan alleen maar worden toegejuicht.

Woensdag 22 September 2010 at 9:06 pm Geen reacties

Liar, Liar - Wheels On Fire

Vorig jaar gooide Wheels On Fire al hoge ogen met de plaat Get Famous!. Dat leverde een top 10 notering op in mijn jaarlijstje. Het moet raar lopen wil dat dit jaar anders gaan. Met Liar, Liar heeft de band uit Athens, Ohio wederom een plaat afgeleverd van het niveau "Alle dertien goed, plus 1 extra". Niet dat er zoveel nummers op deze plaat staan, maar dit geheel terzijde. In vergelijking met de vorige plaat is Wheels On Fire vanuit de garage opgeschoven naar een meer popgevoel. Liar, Liar is zo'n plaat die pas na een paar keer draaien langzaam zijn geheimen prijs geeft en steeds beter lijkt te worden. Met het vocale gedeelte zit het helemaal goed, terwijl het orgeltje zonder een hoofdrol te spelen ieder nummer voorziet van een solide basis. Een basgitaar is niet nodig, wel twee gitaren die elkaar constant opjutten. De heren van Elpee hebben de plaat in een van hun tweets al zo'n beetje uitgeroepen tot plaat van het jaar en dan moet er toch iets bijzonders aan de hand zijn. Volgende maand is de band in Nederland te bewonderen. De verwachtingen zijn hooggespannen.

Maandag 20 September 2010 at 8:16 pm Eén reactie

A Prospect Of Despair - Drain Life

Ik ben al tijden niet in Rotterdam geweest en weet dus niet wat daar precies gaande is. Het valt namelijk op dat uit die stad opvallend veel goede metalcorebands komen. Nou is Rotterdam natuurlijk de enige wereldstad die ons land rijk is, dus wellicht dat de opborrelende haat en agressie die in iedere wereldstad voor het oprapen ligt op deze manier tot uiting komt. Er zijn slechtere manieren te verzinnen natuurlijk. Drain Life heeft wortels in de hardcore en is van daaruit gegroeid naar een alles verwoestende metalband. Van hardcore is nog wel iets te bespeuren, waardoor A Prospect Of Despair zich weet te onderscheiden van de eindeloos lijkende rij death metalbands. Verder is er van enige vernieuwing overigens geen sprake, maar voor een moddervette plaat met metalcore ben je bij Drain Life op het goede adres. Op de beste momenten van A Prospect Of Despair doet de band zelfs denken aan de betere grindcorebands van welleer. Momenten om te koesteren. Al met al een heerlijk broodje metal waar je je tanden op stuk kan bijten.

Zondag 19 September 2010 at 6:06 pm Geen reacties

Last Under The Sun @ Oude Rabobank

Ergens in de krochten wat ooit eens een Rabobank was geweest waarschuwde de zanger van het uit Birmingham afkomstige Last Under The Sun dat het wel eens hard kon worden en dat de band alle begrip had als het publiek voortijdig zou afhaken. Dat was immers de reactie van het publiek in hun woonplaats. Enigszins verbaasd keek hij een uur later rond om te constateren dat de meeste mensen gewoon waren blijven staan. Het Groningse publiek wist de furieuze mix van punk en hardcore met een vleugje progmetal wel te waarderen. Last Under The Sun beheerst dan ook de kunst om niet constant woedend te zijn en opvallend veel variatie aan te brengen in de songstructuren zonder aan kracht in de boeten. Hard en met gevoel. Toffe band!

Zaterdag 18 September 2010 at 5:42 pm Geen reacties

Otros Mundos - CUZO

Iedere plaat die ik in handen krijg zie ik als een ontdekkingstocht door een nieuwe wereld. Een wereld waar ik in een staat van verwondering rond kan lopen en waar ik nieuwe inzichten kan opdoen. Groot is telkens de teleurstelling als die wereld ronduit saai blijkt te zijn of een kopie van een kopie van een kopie. Toch blijf ik het bij iedere plaat opnieuw proberen, anders vrees ik dat mijn plezier in het luisteren naar muziek snel zal verdwijnen en ik als verzuurde criticus zal eindigen wiens wereld ophield nadat Joy Division Unknown Pleasures uitbracht. Gelukkig verschijnen er nog steeds voldoende platen die me op de een of andere manier kunnen raken. CUZO is in staat nieuwe werelden te scheppen waar het verblijf erg aangenaam is. Deze uit Barcelona afkomstige band speelt Otros Mundos zonder zang vol met hedendaagse psychedelica. CUZO kent twee leden die een gedeeld verleden hebben in een doommetalband. De band kent daardoor een zware basis van waaruit het zijn psychedelische spacerock laat knallen, waardoor steeds weer een andere wereld wordt ontdekt die een verrijking van de reeds bestaande werelden betekent.

Donderdag 16 September 2010 at 9:29 pm Geen reacties

Love At Psychedelic Velocity - The Human Expression

Op enkele verzamelplaten vol met obscure bands uit de jaren '60 kan men tracks van The Human Expression tegengekomen. De samenstellers van deze platen waren er nog steeds niet over uit. Is dit nou een garagerockband of toch vooral een psychedelische band, waardoor het de band lukt om op beide soorten verzamelplaten terecht te komen? Het leuke van The Human Expression is dat de band uit beide vaatjes weet te tappen. Een nog opvallender gegeven is dat de band het nummer Born To Be Wild afwees, omdat de tekst te afgezaagd was. Even later werd Steppenwolf wereldberoemd met hetzelfde nummer. In plaats van wereldberoemd hield The Human Expression er na drie singles mee op. Gitarist Martin Eshleman moest om medische redenen de band verlaten en alhoewel er snel een plaatsvervanger was geregeld trok zanger Jim Quarles wegens gebrek aan chemie de stekker uit de band. Op Love At Psychedelic Velocity zijn alle singles verzameld plus enkele demo-opnames. Het geeft een fraai beeld van hoe goed deze band het evenwicht wist te bewaren tussen de rauwe garagerock en de vaagheid van psychedelische rock.

Woensdag 15 September 2010 at 8:40 pm Geen reacties

False Priest - Of Montreal

Met Kevin Barnes weet je het maar nooit. Met zijn band Of Montreal is hij in staat briljante dingen te maken, zoals te horen op Hissing Fauna, Are You The Destroyer? uit 2007, maar het kan ook helemaal te verkeerde kant opgaan. Dat zijn de momenten dat hij blijft irriteren met zijn falsettozang (je produceert testosteron, laat dat dan ook horen!) en zijn luchtige, funky indiepop. Op Of Montreals tiende plaat, getiteld False Priest, gaat het weer alle kanten op, maar voert de irritatie om de aanstellerige zang toch de boventoon. Daar kunnen de spaarzame briljante momenten simpelweg niet tegenop. False Priest kent daarnaast te weinig echt spannende momenten. Voor Of Montreals doen is het werk zelfs behoorlijk toegankelijk en biedt het wellicht perspectieven als het gaat om radiovriendelijkheid en een breder publiek. Mijn voorkeur gaat uiteindelijk toch uit naar een echte valse priester. Daar hebben ze er in België tegenwoordig ook nog een heleboel van rondlopen, waar Kevin Barnes nog een puntje aan kan zuigen.

Dinsdag 14 September 2010 at 9:04 pm Geen reacties

Sex With An X - The Vaselines

Na 2 ep's en 1 album die in 1989 verscheen hield The Vaselines er mee op. De band kreeg pas echt bekendheid toen Nirvana enkele Vaselinesnummers coverde en Kurt Cobain in een interview wist te melden dat de kern van The Vaselines, Eugene Kelly en Frances McKee, zijn favoriete songwriters waren. Vorig jaar verscheen op Subpop een deluxe-editie van het gehele oeuvre van The Vaselines. Twee cd's die volstaan met prachtig naieve indiepopnummers waar met regelmaat de gitaarpartijen de bocht weten uit te vliegen. Ondertussen zijn The Vaselines een paar jaar geleden weer voorzichtig begonnen met optreden en verschijnt er na ruim 20 jaar zowaar een nieuw studio album. Sex With An X valt direct in de prijzen als het om afzichtige hoezen gaat. Degene die zijn fiat aan deze hoes heeft gegeven zou direct de ogen moeten worden uitgestoken. Sex With An X kent nauwelijks enige verrassingen. Het is alsof er geen 20 maar slechts 2 jaar zit tussen het debuut Dum-Dum en deze plaat. In het geval van The Vaselines is dat dus een aanrader, al dient wel vermeld te worden dat een sterk debuut bij de meeste bands gevolgd wordt door een mindere tweede. The Vaselines vormt hierop geen uitzondering.

Zondag 12 September 2010 at 5:41 pm Geen reacties

Wilderness Heart - Black Mountain

Het gaat te ver om de hele rits invloeden te noemen die op de platen van Black Mountain te horen is. De band vindt steeds meer rek in de grenzen van diverse genres en doet in die zin aan een band als bijvoorbeeld Brian Jonestown Massacre denken. Als het gaat om het maken van een vette trip zit je bij Brian Jonestown Massacre overigens het beste, maar ook Black Mountain kan er wat van. Die steeds verder uitrekkende grens zit aan de ene kant in de richting van heavy psychedelische rock en aan de andere kant zit het meer in de folkhoek. Deze Canadezen laten zich echter maar moeilijk duiden. Ze hebben in ieder geval wel het talent in huis om met die talloze invloeden het popgevoel immer vast te houden. Zanger Stephen McBean en zangeres Amber Webber vullen elkaar prima aan en hun stemmen lijken op natuurlijke wijze in elkaar op te gaan. Het zal niemand verbazen dat de nummers waar de psychedelische rock centraal staan mij meer kunnen bekoren dan de folkkant. Wilderness Heart is niet de meest opmerkelijke plaat van het jaar, maar wel een hele prettige.

Zaterdag 11 September 2010 at 10:09 pm Geen reacties

Let Me In - Poobah

We gaan even terug naar 1972. Geen retroband, maar de real deal. Poobah bracht zijn debuutplaat in dat jaar uit, maar tot een grote doorbraak kwam het niet. Aan de kwaliteit van Let Me In heeft dat in ieder geval niet gelegen. De plaat bestond uit zes nummers met heavy rock. Een combinatie van Blue Cheer, Black Sabbath en Deer Purple waar Poobah een decimeterdikke laag steengruis met een hoog psychedelisch gehalte overheen heeft gestrooid. Achtendertig jaar later worden we getrakteerd op een erg goed klinkende re-release waar de zes nummers zijn aangevuld met maar liefst twaalf bonus tracks op de cd en tien op de lp. Het maakt van Let Me In een onmisbare toevoeging aan de platenverzameling van iedere liefhebber van proto-metal. Openingstrack Mr. Destroyer begint direct zwaar te rocken en wordt gevolgd door nummers waarin het tempo soms wat wordt vertraagd, zijsprongen worden gemaakt naar vette jams of een drumsolo en het heel af en toe lijkt of Jimi Hendrix voor even herrezen is om alles in goede banen te leiden. De plaat is uitgebracht door Ripple-Music en we kunnen alleen maar hopen dat er nog meer van dit soort geweldige, onbekende platen dezelfde behandeling mogen ondergaan.

Donderdag 09 September 2010 at 9:07 pm Twee reacties

Sunrise: A Song of Two Humans - My Education

My Education is een band uit Texas en heeft al een paar platen op zijn naam staan. De meest recente plaat heet Sunrise: A Song of Two Humans en moet gezien worden als soundtrack bij de gelijknamige film uit 1927. Als meester van de voorbereiding heb ik die film niet gezien, maar ik heb me laten vertellen dat Sunrise: A Song of Two Humans door de kenners als een meesterwerk wordt beschouwd. Dat laatste kan niet gezegd worden van de soundtrack. Niet dat de plaat mislukt is, als post-rockplaat met een klassieke inslag kent de plaat zelfs enkele uitstekende momenten. De momenten dat de instrumentale plaat transformeert van een rustig voorkabbelt nummer naar het meer ruigere rockwerk mogen als hoogstepunten worden beschouwd. Daar tegenover staan de vele momenten dat de nummers zichzelf herhalen waardoor de aandacht verslapt. Wellicht werkt dit als ondersteuning bij de filmbeelden heel goed, als losstaande entiteit zakt de plaat op die momenten echter door de ondergrens heen. Het luisteren naar Sunrise: A Song of Two Humans nodigt in ieder geval uit om te film de gaan bekijken.

Maandag 06 September 2010 at 8:48 pm Geen reacties

Who Say I Tire - Segun Bucknor

Segun Bucknor is een Nigeriaan die halverwege de jaren '60 in de V.S. studeerde. Daar kwam hij in aanraking met funk en soul. Bij terugkeer in zijn geboorteland besloot hij die muzikale genres te verweven met Afrikaanse ritmes. Wat Fela Kuti met jazz deed, dat deed Bucknor met funk en soul. Ze schijnen verre familie van elkaar te zijn, maar het grote verschil is dat Fela Kuti wereldberoemd werd en Segun Bucknor alleen in sommige Afrikaanse landen bekend werd. In 1975 hield hij zijn muzikale carriere voor gezien en verschoof zijn aandacht naar de journalistiek. Onduidelijk is in hoeverre het brute optreden van het Nigeriaanse leger hierin een rol heeft gespeeld. Waar Fela Kuti verder ging met kritiek uiten, koos Bucknor voor een minder prominente rol in het verzet tegen de corrupte Nigeriaanse regering. Op Who Say I Tire zijn de hoogtepunten van Segun Bucknors muziek verzameld. Zoals verwacht mag worden van Vampi Soul releases is de aankleding uitstekend verzorgd. Bucknor woont in Lagos en is af en toe in een lokale kroeg nog aan het musiceren. Ik ben benieuwd of hij nog steeds in staat is om de zeer geslaagde mix van funk, soul en Afrikaanse muziek, zoals op Who Say I Tire te horen is, op dezelfde stomend hete wijze weet te spelen.

Zondag 05 September 2010 at 8:21 pm Geen reacties

Nobunny + Traumahelikopter + Loud Squirt @ Vera

Hoewel er steeds minder garagerockbands in Vera zijn te bewonderen kan men de klok er op gelijk zetten dat er begin september in ieder geval een paar coole bands op het podium zijn te bewonderen. Dan viert de voormalige zanger en gitarist van de legendarische Groningse punkband De Stipjes zijn verjaardag en hij weet altijd de juiste bands in Vera te krijgen. Dit jaar gaat het feestje van start met de lokale helden die luisteren naar de naam Loud Squirt. Het garagepunktrio zit vol vuur en gaat direct ongecontroleerd fel van start. Het publiek kijkt er nog wat onwennig naar, maar menig liefhebber herkent direct de juiste houding, de passie en waanzin. Het eerste plaatwerk zit eraan te komen, iets om naar uit te kijken.

Minder waanzin is merkbaar bij Traumahelikopter. Dit trio staat nog vrij braaf op het podium, maar speelt verrassend sterke nummers. Denk aan een schone mix van Black Lips en The Gories. Voor zover bekend heeft deze Groningse band nog geen platen uitgebracht.

Iets verder van huis komt Nobunny. Deze maand verschijnt de tweede plaat van de band, getiteld First Blood, die tijdens concerten al verkrijgbaar is. De Amerikanen zien er belachelijk uit (zanger Justin Champlin loopt in zijn onderbroek rond en draagt een konijnenmasker) en maken lachwekkend goeie muziek. Nobunny citeert zonder enige schroom uit talloze punk- en garagerocknummers en maakt er een geweldige show van.

Vrijdag 03 September 2010 at 9:53 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed