Skit I Allt - Dungen

Ik mag dan een vrij positief stukje hebben geschreven over de vorige plaat van Dungen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik die plaat sindsdien nooit meer heb opgezet. Dungen zingt namelijk in het Zweeds en waar over gezongen wordt ontgaat mij om die reden volledig. De muziek weet niet tot me door te dringen. De laatste boreling van Dungen heet Skit I Allt en ik heb het even voor u opgezocht, het betekent 'Fuck All'. Een duidelijk boodschap. Helaas hoor ik die boodschap niet terug in de muziek van Dungen. De titel dekt de lading niet en ik lijk weer niet in staat ontvankelijk te zijn hetgeen Dungen wenst over te dragen. De muziek is nog steeds van hetzelfde laken en pak. Indierock, folk en progrock en daar moeten we het dan maar weer mee doen. Net als 4 is Skit I Allt een aangename plaat waar de Dungenfans zich geen buil aan zullen vallen. Ik vrees alleen dat deze plaat op Planet Trash hetzelfde lot zal ondergaan als de vorige plaat.

Dinsdag 31 Augustus 2010 at 8:20 pm Geen reacties

Look At Life Again Soon- The Ettes

The Ettes heeft een nieuwe plaat en dat moeten we weten. Een paginagrote advertentie in Oor en ook op enkele websites kwam ik fijn propagandamateriaal tegen. Maar wacht eens even, zo nieuw is deze plaat toch niet? In 2008 kwam de plaat reeds uit, maar werden de lage landen overgeslagen. Deze anomalie wordt anno 2010 hersteld. Suburban Records is zo aardig geweest om de plaat ook hier uit te brengen. Da's maar goed ook, want The Ettes is een prima band. Niet dat er iets schokkends gebeurt op Look At Life Again Soon, de toekomst van rock 'n roll krijgt door deze plaat geen andere, laat staan verrassende wending. The Ettes combineert radiovriendelijke melodieën met broeierige garagerock. Zangeres Coco hanteert tevens de gitaar en speelt op deze plaat de hoofdrol. Drumster Poni en bassist Jem hebben voornamelijk een ondersteunende rol. Een rol die ze met dankzij hun rudimentaire aanpak met verve vervullen. Er wordt geen noot te veel gespeeld of gezongen en toch is Look At Life Again Soon een dynamische plaat geworden. Doeltreffend in al haar eenvoud.

Zaterdag 28 Augustus 2010 at 9:08 pm Geen reacties

Let It Sway - Someone Still Loves You Boris Yeltsin

Lieve jongens zijn het, de jongens van Someone Still Loves You Boris Yeltsin. Tenminste, afgaande op hun platen kom ik tot deze voorzichtige conclusie. Zeker weten doet men dit natuurlijk nooit, kijk er dus niet van op als blijkt dat de zanger zijn moeder slaat en de drummer de kat van de buurman in de fik heeft gestoken of misschien wel veel erger. Op de derde SSLYBY plaat Let It Sway vliegt de band geen moment uit de bocht. Er zijn genoeg momenten dat er heel voorzichtig een beetje gebeukt wordt, maar het blijft voornamelijk lief, aardig en melancholiek. De eerste paar nummers zijn goed te doen, maar daarna verzandt het gezelschap in lief indiegeneuzel waar de vorige plaat Phersing aan ten onder ging. Dat zijn de momenten dat ik hoop dat de gitarist op het volgende nummer vergeet om zijn gitaar te stemmen, de volumeknop helemaal naar rechts draait, vette distortion hoorbaar is, terwijl de drummer een flinke hoeveelheid speed tot zich genomen heeft en de bassist er achter komt dat de zanger het met zijn vriendin heeft gedaan en op wraak zint. Misschien moeten we eerst beginnen met die kat van de buurman. Tot die tijd moeten we het doen met Let It Sway, een aardige indieplaat die z'n momenten heeft.

Donderdag 26 Augustus 2010 at 8:08 pm Geen reacties

The Anomalys - The Anomalys

Het werd verdomme ook wel tijd zeg. The Anomalys bestaat sinds 2006 en komt vier jaar later eindelijk met een volledige plaat op de proppen. De Amsterdamse band is zo'n band die in het buitenland hoger staat aangeschreven dan in eigen land. Niet zo vreemd dus dat het trio het Amerikaanse Slovenly Recordings heeft gevonden om de plaat uit te brengen. Een goede combinatie, want Slovenly Recordings heeft kennis van zaken als het gaat om vuige bands die smerigheid als voornaamste kenmerk hebben. En smerig is The Anomalys. De plaat gaat furieus van start en weet die energie de volledige zesentwintig en een halve minuut vast de houden. De droog geproduceerde garagepunk kent uitstapjes richting psychobilly en weet zelfs in een nummer als Ain't Got A Lot To Give zonder noemenswaardig energieverlies gas terug te nemen. De muziek appelleert constant aan het oergevoel, kenmerkend voor de toppers in het genre. Het wordt tijd dat deze band ook in Nederland op de juiste waarde wordt geschat, zoveel noemenswaardige (if any) garagepunkbands hebben we immers niet voortgebracht.

Zondag 22 Augustus 2010 at 11:33 am Twee reacties

Burning Spear @ De Oosterpoort

De grote zaal van De Oosterpoort was gisteravond bij lange na niet uitverkocht. Tien minuten voordat Burning Spear zou beginnen is de zaal nog akelig leeg. Nou is er geen Jamaicaan die op tijd begint, zo ook niet Burning Spear en zijn band de Young Lions. Tegen de tijd dat het volledige gezelschap op het podium staat is de zaal redelijk gevuld. Voorzichtig, vanwege het rookverbod, worden er links en rechts wat joints aangestoken en lijkt niets een prettige reggae-avond in de weg te staan. Eerst moet meneer Spear (62 inmiddels) echter worden toegejuicht als hij een paar danspasjes doet en daarna trommelt de man een beetje met de band mee en dient het publiek wederom te juichen. Als iedereen op het podium dan eindelijk overtuigd is dat de zaal is gevuld met devote volgers, kan het feest pas echt gaan beginnen als de 'hits' uit de jaren '70 worden gespeeld. Burning Spear krijgt er gaandeweg het concert steeds meer zin in en weet het in totaal 2 uur vol te houden. Met enkele positieve boodschappen neemt de reggaelegende uiteindelijk afscheid van zijn publiek.

Donderdag 19 Augustus 2010 at 12:32 pm Geen reacties

King Of The Beach - Wavves

Dat heb ik dan weer. Terugkomen van vakantie, een plaat aanschaffen en er achter komen dat die plaat de vakantieplaat bij uitstek was geweest. De titel is natuurlijk niet voor niets King Of The Beach. Wavves is Nathan Williams, hij komt uit San Diego  en heeft al een paar platen uitgebracht waarop hij onder de enorme laag gruis goed wist te verbergen dat hij hele catchy nummers schrijft. Voor King Of The Beach heeft hij de vroegere band van Jay Reatard ingehuurd en voor een heldere productie gekozen. Keuzes die zich op magistrale wijze uitbetalen. De power-popnummers van Wavves komen rechtstreeks uit de garage waar en passant onder dikke lagen stof nog wat hele oude, analoge synths stonden die halverwege het album voorzichtig hun intrede doen. Het pakt allemaal wonderwel goed uit. Iedere keuze die Williams op deze plaat heeft gemaakt lijkt de juiste te zijn. Ondertussen lijkt het of ik tijdens het luisteren naar King Of The Beach mijn vakantie steeds een beetje verleng. Niet zo vreemd dat de plaat meerdere malen per dag gedraaid wordt.

Woensdag 18 Augustus 2010 at 3:24 pm Eén reactie

Serotonin - Mystery Jets

Prima hoor, een goede opvoeding. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg ouders zijn die voldoende aandacht geven aan hun kinderen en ze geduldig blijven uitleggen wat goed en wat fout is en dat goede manieren belangrijk zijn. Natuurlijk geven ze het goede voorbeeld aan hun kinderen en zorgen voor veiligheid en voor de geestelijke ontwikkeling van de kids. De jongens van Mystery Jets hebben zo'n opvoeding gehad en de vader van de zanger houdt nog steeds een oogje in het zeil, al speelt hij niet meer mee als de band gaat touren. De derde plaat van Mystery Jets, Serotonin, is een hele veilige plaat geworden. De goede opvoeding heeft er voor gezorgd dat de jongelui met veel verschillende muziekgenres in aanraking zijn gekomen en die invloeden komen allemaal voorbij op Serotonine. Knap gedaan. In openingsnummer Alice Springs wordt de spanning nog fraai vastgehouden, maar vervolgens volgen een rits veilige, makkelijk in het gehoor liggende nummers. Serotonin lijdt aan een chronisch gebrek aan karakter, waardoor de plaat het niveau van behangmuziek nauwelijks weet te ontstijgen.

Dinsdag 17 Augustus 2010 at 7:27 pm Geen reacties

That's How We Burn - Jaill

Kunnen we een trend bespeuren of is het gewoon toeval dat er de laatste tijd veel platen verschijnen van bandjes die prettige popliedjes maken met een paar eenvoudige gitaarriffjes? Zelf noemen de vier mannen van Jaill het 'psych-pop'. Best. De drang of te innoveren is op That’s How We Burn nauwelijks aanwezig, de drang om pakkende nummers te spelen is daarentegen des te groter. Dat lukt overigens niet bij ieder nummer, maar aangezien de dertien nummers in totaal slechts 32 minuten klokken is dat geen bezwaar. Jaill weet zich te onderscheiden van de andere bands door geen gebruik te maken van een lamlendige drummer, maar van eentje die bij veel nummers juist het voortouw weet te nemen en de gitarist dusdanig weet op te jutten dat hij klanken uit zijn gitaar weet te krijgen die hij van tevoren niet had kunnen bedenken. Toch klinkt de uit Milwaukee afkomstige band op That’s How We Burn vooral nonchalant en vrolijk.

Zondag 15 Augustus 2010 at 11:58 am Geen reacties

American Crow - Haunted George

Blinde paniek! Blinde paniek maakt zich meester van George als hij 's nachts wakker schrikt van weer een vreselijke nachtmerrie. Hij droomde dat een monsterlijk figuur die een met bloed doordrenkte bijl in zijn hand had een schaars gekleed meisje achtervolgde om haar in mootjes te hakken. Terwijl hij zijn bezwete hoofd droogveegt beseft hij dat hij dit allemaal aan zichzelf te wijten heeft. Had hij maar niet zijn ziel aan de duivel moeten verkopen en in bands spelen die The Nessecary Evils heten. Haunted George (echte naam Steve Pallow) zal zijn hele leven achtervolgd worden door zijn talloze demomen en er zit daarom niets anders op om zijn gitaar te pakken, daar de meest rauwe klanken uit te halen, simplistisch op de drums te roffelen en zijn duivelse stem, waar menig zanger uit een black metal band jaloers op zal zijn, te gebruiken. Het levert met American Crow een plaat op die vol staat met primitieve composities. Een misselijkmakende hoeveelheid moord, incest, verrotting, duivelse achtervolgingen en onverklaarbare natuurkrachten wordt opgediend en zorgt er voor dat American Crow in al zijn eenvoud een glorieuze horrorplaat is geworden.

Vrijdag 13 Augustus 2010 at 10:55 pm Geen reacties

The Ding-Dongs - The Ding-Dongs

Er gaat geen week voorbij of Mark Sultan (wellicht beter bekend als BBQ) begint een nieuw muzikaal project. Daar lijkt het tenminste wel op. Echt bijhouden waar hij mee bezig is doe ik niet, aangezien niet alle projecten even geslaagd zijn. Als Mark Sultan echter met zijn landgenoot Bloodshot Bill gaat samenwerken moet er wel iets fraais ontstaan. De Canadezen noemen zichzelf The Ding-Dongs en hebben een vochtige kelder gebruikt om hun debuutplaat onder deze naam op te nemen. Veel tijd hebben de heren niet nodig gehad om dertien rauwe feestnummers, die meer naar de rockabilly van Bloodshot Bill neigen dan naar de primitieve rock 'n roll van Mark Sultan, op te nemen. De plaat scoort behoorlijk veel punten als het gaat om de hoeveelheden trash en catchiness. Van de teksten moet niet te veel diepgang verwacht worden, er wordt feest gevierd en bij een feest horen nu eenmaal vrouwen in verschillende stadia van ontkleding. Dat is zo ongeveer de rode draad die er valt te ontdekken. De plaat (zowel vinyl als cd) is op Norton Records verschenen.

Woensdag 11 Augustus 2010 at 9:22 pm Twee reacties

Maya - M.I.A.

Het schijnt allemaal heel erg controversieel te zijn als je een paar revolutionaire kreten combineert met een zwik hippe beats. Doe er een video bij van een paar ontploffende roodharigen en 'iedereen' voelt zich geroepen er een moreel oordeel over te vellen. Aan morele oordelen heeft Planet Trash een broertje dood, ook al worden er soms uitzonderingen gemaakt om deze regel te bevestigen. M.I.A. heeft twee hele sterke platen afgeleverd. De eerste noemde ze naar haar vader, de tweede naar haar moeder en de derde gewoon naar zichzelf. Het moet daarom een persoonlijk album zijn, maar dat blijkt alleen uit het gegeven dat het album alle kanten op zwabbert. Staat dat voor het wispelturige karakter van M.I.A.? Maya is de afgelopen weken tijdens de vakantie veelvuldig op mijn mp3-speler langsgekomen, maar er is slechts een handjevol nummers dat daadwerkelijk is blijven hangen. Met Born Free als absoluut hoogtepunt. Maya is daarom niet zo'n sterk album geworden als voorgangers Arular en Kala, maar bewijst wel de veelzijdigheid van M.I.A. Wat mij betreft blijft deze dame nog lang om zich heen trappen naar alles wat haar niet bevalt.

Dinsdag 10 Augustus 2010 at 9:42 pm Geen reacties

East Noise Attack 2010

Na een radiostilte van bijna een maand is het tijd voor een teken van leven vanaf Planet Trash. De tijd is goed besteed in Bulgarije met zo weinig mogelijk doen. Toen bleek dat er in het nabij gelegen Varna een festival plaats zou vinden was de keuze, ondanks mijn aversie jegens zomerfestivals, snel gemaakt. Het festivalterrein bestond uit een binnenplaats van een oude fabriek op een verlaten industrieterrein aan de rand van de stad. Iets groter dan pak 'm beet de grote zaal van Vera. Vreemd genoeg begon de eerste band te spelen toen de deur tot het terrein nog gesloten was. Pas tijdens het tweede nummer druppelde het publiek binnen. Het publiek bestond voornamelijk uit jonge punks, die zich voor de gelegenheid keurig volgens de laatste punkmode hadden gekleed. Geen crusties of punkveteranen te bekennen. De punk- en hardcorebands die mochten spelen deden dat allen met volle overgave, maar geen enkele band wist een onuitwisbare indruk achter te laten. East Noise Attack kent een hoog ons kent ons-gehalte. Een jaarlijkse reunie van Bulgaarse punks om een dagje veel bira te drinken en de bezwete lijven tegen elkaar te laten botsen terwijl de ene lokale band na de andere zoveel mogelijk geluid probeert te produceren.

Maandag 09 Augustus 2010 at 7:43 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed