The Rip - I Heart Hiroshima

Niet alleen met de bandnaam weet I Heart Hiroshima zich te onderscheiden. Het uit Australië (Brisbane) afkomstige trio weet zich ook op muzikaal gebied te onderscheiden van de grote hoop met indiebands. Een basgitaar wordt niet gebruikt, wel twee gitaren en drums. Daarnaast worden de vocalen afgewisseld en juist deze afwisseling is het sterkste punt van The Rip. Gitarist Matthew Somers heeft een prettige huilstem, bijna tegen emo aan. Let op, bijna dus. Achter de drums, al schijnt ze er tijdens optreden meestal op of naast te staan, zit Susie Patten en haar stem is een stuk zoeter, al weet ze ook venijnig uit de hoek te komen. De spanning tussen de twee vocalisten blijft de
hele plaat voelbaar. Links en rechts wordt I Heart Hiroshima vergeleken met Pavement, maar daar wordt vrijwel iedere indieband mee vergeleken die ook maar een beetje de kop boven het maaiveld uitsteekt. Mij doet de band meer denken aan Sunny Day Real Estate. Een band waarvan ik de laatste tijd toevallig de eerste twee albums regelmatig weer draai. The Rip is na enkele ep's de tweede volledige plaat van I Heart Hiroshima en geproduceerd door Andy Gill, gitarist van Gang Of Four.

Maandag 28 Juni 2010 at 11:22 am Geen reacties

Intuition - Kathaarsys

Als het onderwerp richting progressieve muziek gaat, in alle mogelijke verschijningsvormen, haak ik vrijwel direct af. Dit gaf ik aan toen ik een mail van Kathaarsys kreeg met de vraag of ik iets wilde schrijven over de plaat Intuition. Eigenwijs als deze Spanjaarden zijn, trokken ze zich daar niets van aan en stuurden hun cd toch op. Enigszins schoorvoetend begon ik te luisteren naar Intuition. 'Progressief' dekt echter niet volledig de lading. Intuition is meer een jazzplaat geworden met regelmatige uitstapjes richting black metal en death metal. De plaat zet de luisteraar constant op het verkeerde been. Soms best vermoeiend, maar vooral erg verrassend. Subtiliteit en techniek staan lijnrecht tegenover agressie en lompheid. De basgitaar neemt een prominente plaats in op Intuition. Op de momenten dat de plaat alle kanten dreigt op de waaieren geeft de basgitaar de juiste richting aan en houdt het zooitje bij elkaar. Intuition is geen plaat die keer op keer gedraaid gaat worden, maar voor de nieuwsgierige luisteraar die consequent weigert in hokjes te denken is deze plaat wellicht een verademing.

Vrijdag 25 Juni 2010 at 4:03 pm Geen reacties

del-Toros - del-Toros

Met al die WK-wedstrijden schiet het luisteren naar muziek er een beetje bij in. Daar waar ik normaal gesproken de tv links laat liggen, zit ik nu uren achter elkaar te kijken. En dan valt er nog verrot weinig te genieten en vliegen de Afrikaanse landen er in rap tempo uit. Regelmatig gaat het geluid van de tv daarom uit om plaats te maken voor een muzikale opkikker. Voor de eerste WK-week viel die eer te beurt aan het uit Alkmaar afkomstige del-Toros. Deze met adrenaline en alcohol doordrenkte band levert met zijn titelloze ep een prima soundtrack voor de saaiere WK-momenten. Het trio kent twee zangers en niet alleen op het vocale gebied wordt er ruim voldoende afwisseling geboden. Punk, surf, garagerock en Motörhead komen allemaal langs en wisselen elkaar gedurende zeven nummers af. De band klinkt op zijn best als de surfinvloeden de boventoon voeren, maar ook de vuige rock klinkt onfris goed. Voorlopig scoort del-Toros meer punten dan de gemiddelde wedstrijd in Zuid-Afrika en dan wordt er nog niet eens gebruik gemaakt van de vuvuzela.

Maandag 21 Juni 2010 at 8:25 pm Geen reacties

A Poison Tree - Movie Star Junkies

We slaan de garage deze keer over. Lopen een oud, statig pand binnen waar het verval al jarenlang vrij spel heeft gekregen en lopen de brede gang met afgebladderd verf en spinnenrag door richting de kelder. Het trapgat is onverlicht, de treden kraken vervaarlijk en half op de tast bereiken we de bodem. De stank wordt steeds intenser, straaltjes water druipen langzaam maar zeker van de muren. Het wordt steeds donkerder, waarom hebben we geen zaklantaarn meegenomen of een kaars? Net als we de hoop op willen geven om terug te keren naar die veilige, verlichte wereld horen we langzaam roffelende drums in de verte. We versnellen onze pas. Daar moeten we zijn. Terwijl we dichterbij komen horen we een slecht afgestemde orgel dat enkele primaire klanken produceert en de snaren van een ongestemde gitaar worden beroerd. Bij binnenkomst in de schaars verlichte ruimte staat een depressieve zanger tegen de muur geleund. Met een norse knik heet hij ons welkom. Welkom in de duistere wereld van Movie Star Junkies. We nemen plaats op een versleten bank, openen enkele lauw geworden biertjes en geven ons over aan dit Italiaanse combo. Een weg terug is er niet meer.

Donderdag 17 Juni 2010 at 8:19 pm Geen reacties

Too Drunk To Truck - Sixtyniners

Met de Sixtyniners zijn ze al een tijdje bezig, maar van een volledige plaat was het nog niet gekomen. Michiel Hoving en Claudia Hek zijn dan ook met allerlei andere zaken druk doende, strips en grafische vormgeving bijvoorbeeld. Op de hoes van Too Drunk To Truck staan ze als duo afgebeeld, maar een duo zijn ze al lang niet meer. Voor de opnamens van de plaat kwam een stoet aan bevriende muzikanten langs op een boerderij op het fraaie Groningse platteland. En live is er tegenwoordig een bassist, met uiteraard staande bas, aanwezig op het podium. Vorige week zaterdag kreeg hij op het Gideonfestival zijn vuurdoop en dat verging hem uitstekend. De plaat staat vol country trash in alle vormen en maten waar het spelplezier van afdruipt. Dat Hoving en Hek weten waar ze mee bezig zijn blijkt uit het kwaliteitsstempel dat ze hebben gekregen van Beat-Man himself. De labelbaas van Voodoo Rhythm Records heeft oor en oog voor onfrisse country met afgeragde punkrandjes waardoor de Sixtyniners de eerste Nederlandse band is met een volledige plaat op dit Zwitserse label. Luister naar Too Drunk To Truck en je begrijpt waarom.

Zondag 13 Juni 2010 at 6:48 pm Geen reacties

Warm Slime - Thee Oh Sees

We kunnen de klok er bijna op gelijk zetten. Om de paar maanden komt Thee Oh Sees met weer een nieuwe plaat. Naast de kwantiteit is het ook met de kwaliteit bij de stroom aan Thee Oh Sees-releases goed gesteld. Warm Slime is daar geen uitzondering op. Met het openingsnummer maakt de band direct een statement door 13 minuten door te  gaan in een garagerocknummer met een hoog freakgehalte. Vooral het mantra “All we need is the summertime” blijft hangen. Geen woord van gelogen trouwens. Warm Slime is daarmee direct een van de beste nummers van de band. Het brengt een risico met zich mee om met zo'n sterk nummer te openen. De rest van de nummers kunnen er nogal bleekjes uitzien in vergelijking met de opener. De overige zes nummers op de plaat hebben bieden echter voldoende aanknopingspunten om zich te kunnen profileren. De band blijft zich ontwikkelen en de garagerock met aangename pop- en psychedelische kartelrandjes perfectioneren. Ondertussen groeit de behoefte om Thee Oh Sees eens live aan het werk te zien. Lijkt mij een uitstekende band voor Vera, dat wel weer eens wat meer garagebands mag gaan programmeren.

Donderdag 10 Juni 2010 at 8:50 pm Geen reacties

Summon The Waves - Stonebride

Vorig jaar was ik nog zo onder de indruk van Inner Seasons van Stonebride. De Kroatische band leverde een hele degelijke en vooral broeiende plaat af vol stonerrock, psychedelica, blues en doom. Een jaartje later en het enthousiasme over deze band wordt direct keihard de bodem in geslagen. Opvolger Summon The Waves blijkt een ordinaire ripp off te zijn. De zanger doet zijn best om zo goed mogelijk als Layne Staley te klinken, maar valt door een chronisch gebrek aan depressies en heroinegebruik door de mand. Dat geldt ook voor de rest van de bandleden die heel erg hun best doen om te klinken alsof ze uit Seattle van pak 'm beet 1993 komen. Waarom probeert Stonebride de grote voorbeelden letterlijk te kopieren? Alsof er iets mis is om als rockband uit Kroatië te komen. Stonebride slaat met Summon The Waves de plank behoorlijk mis. Een diepe zucht gevolgd door een wandeling naar de platenkast waar alle platen van Alice In Chains staan en het ongeloof van deze flater verdwijnt als de echte Layne Staley zijn klaagzang na lange tijd weer een uit de boxen laat klinken.

Dinsdag 08 Juni 2010 at 8:27 pm Geen reacties

Gideon Festival 2010

Gisteren toch maar een dagje Gideon festival meegepakt. Junior was klaar met voetballen, de zon stond stralend te schijnen aan een strakblauwe hemel en de behoefte aan festivalbier was groter dan ooit. Bij binnenkomst viel ik direct met de neus in de boter. Kapitan Korsakov stond een zompige set af te werken en sloopte en passant op rituele wijze de gitaar na afloop van het optreden. Ter compensatie heb ik direct de vorig jaar verschenen debuutplaat Well Hunger aangeschaft. Uitstekende plaat, denk aan Sonic Youth dat voorzichtjes aan de stonerrock gaat. Vervolgens een rondje langs de velden gemaakt en een Duits bandje gezien met de naam Shirley Holmes, improviserende popacademiestudenten (klonk niet zo slecht als verwacht), 2 hiphoppende bleke jongens, het Groningse Ravens. Echt leuk werd het met El Camaro. Niet eens wat de muziek betreft, maar wel wat de aanhang betreft. Grote chaos, gesloopt bankstel, enkele lichtgewonden en vooral veel hilariteit. Niet een gezelschap dat je thuis uit moet nodigen in ieder geval. Doctor Scalpel And The Incisions deed het heel anders. Prettige surf met een rockrandje. Na de wave van Monokino eindigde ik de avond met de Sixtyniners. Countrytrashtrio uit Groningen dat net een nieuwe plaat uit heeft. Daarover later meer. Er stonden nog veel meer bands op het programma, maar feestjes elders in de stad deden me besluiten er een punt achter te zetten. Prima festival met een zeer afwisselend programma.

Zondag 06 Juni 2010 at 9:47 pm Geen reacties

R&B Hipshakers, Vol. 1: Teach Me To Monkey - V/A

In 1961 en 1962 bereikte met de bouw van de Berlijnse muur en de Cubacrisis de Koude Oorlog zijn hoogtepunt. De tweedeling in de wereld was een formeel feit en was onherroepelijk. Al bleek men daar in 1989 ineens heel anders over te denken. Van die omstandigheden is op de compilatieplaat met soul- en r&b-nummers uit die tijd bar weinig te
merken. De samensteller van R&B Hipshakers, Vol. 1: Teach Me To Monkey  heeft vooral de hele aanstekelijke platen uit de archieven weten te halen, maar misschien was dat wel de meest voor de hand liggende reactie. Voordat de wereld totaal ineenstort maken we er nog een mooi feest van en dansen we tot we er bij neervallen. Met deze nummers lukt dat prima. Aangezien dit een "volume 1" is zal er nog minimaal een deel bijkomen. Wellicht nog meer. Als die allemaal vol staan met nummers die even aanstekelijk zijn als de 20 nummers op deze plaat dan kunnen we onze lol voorlopig wel even op. Voor de vinylfetisjisten is er een een box met 10 singles. Niet zo praktische en het kost iets meer, maar dan heb je natuurlijk wel iets moois in de kast staan.

Vrijdag 04 Juni 2010 at 9:37 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed